Reminded and Rewinded gaat verder als Triple M.

Inmiddels heb je het wel door,  Reminded and Rewinded is gestopt. Althans, in huidige vorm.  De site en het blog zijn wel blijven bestaan, maar het blog gaat zich richten op andere schrijfsels onder een andere naam. Grote verschillen die je vast hebt opgemerkt zijn de zwart-witte illustratie, andere insteek en wat breder que onderwerpen. Voor het volledige bericht van 31 december vorig jaar, klik hier.

‘U must become a Prince before U’re king anyway’

Laatst op een platenmarkt, liep ik letterlijk tegen de muziek van Prince aan. Ik stoot per ongeluk tegen een platenbak aan en de rij Prince cd’s  klapt voor een deel naar voren en een deel naar achteren. Zo sluit door mijn actie de cd ‘Love symbol’ uit 1991 het achteruit geklapte deel af en is als enige volledig zichtbaar. Oh, dat is die cd met…

Arrogantie op muziek

Inderdaad, het beruchte (en in Engeland van de radio geweerde) ‘Sexy MF’, maar ik bedoel eigenlijk ‘My name is Prince’.  Dat blijft een van mijn favorieten van de kleine, grote man omdat het allereerst een lekker nummer is, maar ook omdat de tekst overloopt van wel erg veel zelfvertrouwen (anderen zullen arrogantie zeggen) en daarnaast een geweldige rap heeft. Toch lijkt het nummer vooral een statement te zijn.  Naar de buitenwereld, naar zijn critici maar ook naar collega’s.

Prince vs. Michael Jackson

Want een van de bekendste voorbeelden van muzikale rivaliteit is die tussen Prince en Michael Jackson. Zo staat er vorig jaar een artikel in Slate Magazine waarin Steven Hyden ingaat op zijn boek:’Your Favorite Band Is Killing Me: What Pop Music Rivalries Reveal About the Meaning of Life. In het artikel worden vier situaties beschreven waarin Michael en Prince elkaar aftroeven.

Bad

Bekend is het ‘Bad’ verhaal. Onbevestigd zou Prince hierover hebben gezegd dat Michael het album alleen maar zo hebben genoemd omdat er niet genoeg ruimte voor ‘pathetic’ (zielig, meelijwekkend) zou zijn geweest. Steven zelf schrijft over de plannen in de 80’s om ‘Bad’ een duet te laten worden tussen de twee. Prince haakt af op de zin “Your butt is mine” die hem  naar zijn mening degenereert, wie van de twee deze zin ook zingt.

Tekstuele steken onder water

De rivaliteit is er op het podium, soms in de media maar vooral in zijn teksten geeft Prince steken onder water. Zo ook in ‘My name is Prince’. Keyboardspeler Tony Barbarella van The New Power Generation stelt achteraf dat het echt een nummer van, voor en door Prince is geweest. De band was niet bepaald fan van het nummer tijdens de opnames.

Tijdens de rap van Tony M., komt de zin ”U must become a Prince before U’re king anyway’ voorbij, wat wordt gezien als een directe aanval op Michael. Rapper Tony M. , ooit begonnen als danser in de film ‘Purple Rain’,  heeft het altijd ontkend. Aan de andere kant heeft hij er  ook nooit een uitleg over gegeven, hij laat het open voor interpretatie.

Onbeslist

Zo blijft het ook bij interpretatie wie deze muzikale strijd heeft gewonnen. Er zijn nog steeds talloze discussies over wie er beter op het podium is geweest, wie de beste muziek heeft gemaakt. Aan het eind van het verhaal ligt de basis van hun onderlinge competitie aan het feit dat de verschillen juist heel klein zijn en de heren (ook nu nog) veel  overeenkomsten hebben. Meer dan ze wellicht zelf ooit hebben beseft.

Comfortzone has no boundaries

Mensen vragen wel eens, ‘jij bent so into muziek, zing jij zelf wel eens?’ Dan antwoord ik dat die periode al achter mij ligt.  Ja, ik was jaren geleden een fervent karaoke-zanger en ik was best goed. Nee, mijn show er om heen eigenlijk, maar dat maakt niet uit. Show is de strik om het pakketje en legendarisch is mijn optreden in Mexico in 2009.

Kijk, zingen voor een publiek heeft alles met comfort te maken. Als de sfeer goed is en een deel van het publiek al bekend is met je zangkunsten, dan kan iedereen zingen in het openbaar.  Maar ik vind wel een voorwaarde dat je de tekst een beetje kent.  Die les leerde ik al vroeg. Op de lagere school eigenlijk.

Gewauwel en niet bestaande woorden

Daar ontstond als grap een soort soundmixshow.  Elke vrijdagmorgen, voor de middagpauze en als een soort opstap naar het weekend, zingen in die tijd drie klasgenoten met een nummer mee. De rest van de klas stemt door de beste performer 3 punten te geven en de minst goede performance 1 punt. Ik probeer het wekenlang uit te stellen, maar ook ik ben aan de beurt.

Met een cassettebandje waarop ook dat nummer van Rick Astley staat, ga ik die vrijdag naar school. Maar voorbereiding is alles en mijn optreden ontaard in een soort gewauwel waar ik ter plekke ook nog eens woorden toevoeg aan de Engelse taal. Creatief, dat zeker,  maar veel klasgenoten vonden ‘die ander nét iets beter’ . Wel complimenten voor mijn show erom heen.

Quilty pleasure

Podiumangst heb ik nooit gehad.  Later geef ik beroepsmatig  presentaties en trainingen voor een groot publiek en dat is een klein opstapje naar karaoke. Vertaald lijkt het heel wat (‘leeg orkest’) maar ik blijf het ook daarmee jarenlang een infantiel, maar stiekem leuk tijdverdrijf vinden. Met één hoofdregel, ken je tekst. Ook al wordt het met grote letters voor je neus geprojecteerd.

Optreden in Mexico

karaoke-in-mexicoAls ik jaren later in cafe ‘Teguila’ in Mexico de kans krijg om de spotlights  te betreden, weeg ik het snel af. Op een deel van mijn reisgroep na, kent niemand mij hier. Geweldig, nu nog een heel makkelijk nummer. Heel veel Abba blabla… ah, ‘Born to be alive’ van Patrick Hernandez is ideaal. Dit wordt  mijn show.

Met voorkennis van de plaat, doe ik strak de zelf verzonnen pasjes, ondertussen zing ik stug door. Of ik in de microfoon wel goed te verstaan ben op dat moment blijft ook achteraf een raadsel. Feit blijft wel dat de Mexicanen als een soort achtergrondkoor meezingen en mijn reisgroep meedeint. Ik gooi er in tegenstelling tot Patrick in de 70’s nog een leuk dansje tegenaan en over het optreden wordt nog steeds over nagepraat.

Dus neem van mij aan:  verstand op nul, dansen like nobody’s watching en jezelf niet zo serieus nemen,  dan kent een comfortzone geen grenzen.

1280x720-yei

Jazzle

Van het weekend kom ik in een volkomen onbekende wereld terecht. Dat komt door een naar mij gestuurde link van de video ‘Jazz Roots 2015 – Teachers Battle Outro with the Hot Sugar Band’. In eerste instantie denk ik ‘Nee he, Jazz’, maar die video is het dubbel en dwars waard. Context van de video: de Hot Sugar Band, een jazzband uit Frankrijk, speelt het beroemde nummer ‘Joshua Fit De Battle Of Jericho’.  Op deze Jazzmuziek vindt er een battle plaats tussen verschillende dansers. En dat is geweldig. Nee, epic, modern uitgedrukt.

Jazz Roots

Dat de video zo populair aan het worden is, komt vooral door het ontzettende enthousiasme dat door de dansers tentoongespreid wordt op het Jazz Roots festival 2015. Jazz Roots is een jaarlijks terugkerend evenement in Parijs waar iedereen, beginner tot gevorderd, in vier dagen alles komt te weten over de geschiedenis van Jazz en het dansen(met name de Charleston)  op de muziek kan leren. Ook wel Lindy Hop genoemd.

Beste dansers

Zo zijn er workshops van dansers die ieder de wereld van Lindy Hop  belichten. Mensen als  Remy Kouakou KouameRikard Ekstrand en Audrey Da Sois, zie je dan ook in de video terug. Zij zijn allemaal op het eindfeest van Jazz Roots op zondagavond 5 april 2015, als het evenement wordt afgesloten met een jazz-battle tussen deze en andere leraren.  Hoe je het went of keert, ik ben team rechterkant, en dat is het publiek (spoiler alert)met mij eens.

Weg stoffig imago

Tja , een Jazz-battle. Of is het nu Jazzle? Een Jazz-off? Het fenomeen is in ieder geval al jaren populair bij jazz-liefhebbers. Het heeft (het dansen op) de muziek, al van haar stoffige imago afgeholpen. Nu met die virale video gaat dat nog meer veranderen, een genre muziek dat het doorgaans niet moet hebben van een jong publiek, lijkt toch  heel cool te zijn.

Dansen in Parijs

En ook dit jaar is er weer een Jazz Roots. Je kunt van 13 t/m 17 april workshops volgen, drie feesten bezoeken en als je er wat van hebt opgestoken, zelf meedoen aan een battle.  Het hele evenement kost 190 euro en wie weet ben je in de loop van het jaar zelf te zien in een van de meest leuke video’s op internet.

vastleggen-in-volledig-scherm-12-2-2017-140023

De trilogy van Rod

Een paar weken geleden heb ik het nog over popvideo’s uit de 80’s waarin modellen te zien zijn die daarna uit het zicht zijn verdwenen. Zo ook bij  Rod Stewart. Hij maakt na wat minder goed ontvangen albums, in 1988 een enorme comeback met het album ‘Out of order’.

Mysterieuze danser

Een van mijn all-time favorieten van Rod en zeker van dit album, blijft ‘Crazy about her’, een echte ‘Chevy song’.  In de zwart-wit video zien we Rod in een verlaten café zingen over mysterieuze stripper. Dat weten we omdat dit de derde video op rij is waar zij in opduikt. Zo worden deze video en de eerdere ‘Out of order’ video’s “My Heart Can’t Tell Me No” en  als eerste “Lost In You” aan elkaar gekoppeld door de ‘mystery woman’.

Forever Young

De trilogie wordt even onderbroken door ‘Forever Young’, het nummer dat naar Rod’s gevoel  in die tijd tegen plagiaat aanhurkt, maar door Rod en Bob Dylan, met een gentlemen agreement wordt afgehandeld. Dat gevoel van plagiaat is er bij Rod niet zozeer vanwege de tekst of melodie maar wel door dezelfde insteek en dezelfde titel van dit  oude nummer van Bob.  Rod’s werkelijke inspiratie voor het nummer komt uit een lang gesprek dat Rod had met zijn toen zes-jarige zoontje.

Lost in you

Zoals  gezegd, het is een onderbreking van dit verhaal. Van het  album  verschijnt allereerst ‘Lost in you’ . De video wordt geregisseerd door Jonathan Kaplan met de medewerking van Daniel Pearl. Die laatste komt je wllicht als lezer van dit blog bekend voor.  Hij is bekend van de nooit gemaakte video voor ‘Dancing in the dark’ en in plaats daarvan ‘Dancing in Berlin’. De video voor Rod speelt zich af in de beruchte Oddball Cabaret te Los Angeles.

My Heart Can’t Tell Me No

vastleggen-in-volledig-scherm-6-2-2017-221414Dat wordt opgevolgd door het nummer “My Heart Can’t Tell Me No”. Dat is eigenlijk in eerste instantie bedoeld voor de bekende countryzangeres   Barbara Mandrell, maar Rod neemt het op  en zo wordt dit het tweede nummer voor zijn videotrilogie. Meer dan 20 jaar na Rod’s succes  krijgt het trouwens toch een countryversie, als  het wordt gecoverd door Sara Evans. In deze speelt actrice Vanessa Mandrell de hoofdrol.  Goed opgelet, inderdaad familie van eerste keuze voor dit nummer,  Barbara. Deze video kent drie alternatieve eindes, die van Rod’s versie maar een. Net als er maar een actrice wordt gevast voor de hoofdrol.In de video voor “My Heart Can’t Tell Me No,  geregisseerd door Russell Mulcahy,  verschijnt onze mystery woman gewoon nog een keer en wordt het allemaal afgesloten met  ‘Crasy about her’.

Open einde

Daarin is nog een laatste glimp te zien van die mysterieuze actrice en laat het verhaal het einde voor interpretatie. En blijft daar het open einde van ‘wie is ze nou?’. In tegenstelling voor mijn andere blogs, was de zoektocht eens kort. Een paar jaar geleden deed iemand al prachtige research en komt uit bij Denise Greer.  Zij is Rod’s trilogy.  Mooi, dat is opgelost. Voor nog eens een verschil tussen kleur en zwart-wit in video’s, kun je hieronder naar de kleurenversie van ‘Crasy about her’. Oordeel zelf met het origineel.

vastleggen-in-volledig-scherm-6-2-2017-222206

Verdwalen bestaat niet

Het is 2003. Over het Griekse terras van restaurant Platanos op Kos galmt voor de zoveelste keer Notis Sfakianakis. Hoewel laatste tijd schijnbaar wat minder populair bij een deel van de Griekse bevolking en collega’s vanwege zijn politieke voorkeur, is hij voor mij  zowel nu als meer dan tien jaar geleden gewoon een onverstaanbare, Griekse Marco Borsato die best leuke liedjes maakt. 

Zijn muziek heb ik het best kunnen waarderen aan het strand van Kos  met in de verte de Turkse kust onder een belachelijk mooie sterrenhemel, maar thuis in de cd-speler is hij ook best aan te horen. Nog steeds. Een plaat springt er nog steeds boven uit, ‘Χάνομαι’. Dat betekent vrij vertaald:  ‘Ik ben verdwaald ‘.  Hoewel deze laatste zin   heel erg mooi rijmt, klopt deze niet. Je kunt helemaal niet verdwalen op Kos, want alles leidt naar de Akti Kountourotue met in het midden een rotonde, het dolfijnenpleintje.

Vanuit daar vind je alles. Ook die ene cd. Dat ik de man en de plaat met naam en toenaam weet te noemen,  heeft zijn oorsprong vlak bij de boom van Hippocrates. Daar schrijft een serveerster de artiest en titel op een papiertje.  Vertrouwend dat de naam van de man en het voor mij onuitspreekbare ‘Χάνομαι’ , gekrabbeld op dat dat briefje staat, is het de bedoeling de cd thuis maar eens op te zoeken op het toen al uitgebreide internet.

Nee, die plaat moet ik hebben, right now, pronto.  Met een talent om overal een platenzaak te vinden, loop ik de volgende dag richting oude centrum (bij het dolfijnenpleintje linksaf)  en kom ik tot mijn verrassing op het feesteiland  het kleine platenzaakje Ti Amo tegen. Het is echt zo’n platenzaakje dat je nog zelden ziet. Rijen cd-rekken met nog meer cd’s, overal posters van artiesten die binnenkort optreden of een nieuwe cd gaan uitbrengen en op de balie bij de kassa staan twee koptelefoons voor de mensen die nog niet zeker zijn over hun mogelijke aankoop.

En die weten wel in welke richting ze moeten zoeken. In mijn geval, besluit ik maar bij de N van Notos te beginnen. De eigenaar kijkt vertwijfeld als hij die Nederlander ziet binnenkomen. ‘Ik zoek Notis’, . ‘…Swakjanakis’ , zeg ik in mijn beste Grieks. Ik houd mijn briefje gereed, maar de eigenaar heeft letterlijk aan twee woorden genoeg en veert op. Hij loopt vlug vanachter zijn balie naar een grote cd-bak. Hij haalt een doek weg en daar glimmen tientallen cd’s van de man. De eigenaar kijkt even vluchtig op het briefje en grijpt binnen recordtijd een cd uit de bak. Raki, nee raak, meteen de juiste cd.

Met grote verbazing over het recordtempo waarin  ik de juiste cd heb gevonden in een verstopt platenzaakje op zo’n vakantie/feesteiland wordt snel vervangen door zakelijkheid.  Want 20 euro voor een cd is geen probleem, maar voor iets dat een zekere onderzetter gaat worden over zeer korte tijd, na het wegebben van het vakantiegevoel, is het wel prijzig. Een andere Griek die er ook bij staat, verstaat geen Nederlands, maar begrijpt mijn dilemma. Hij pakt de cd, loopt naar een achterkamertje en wijst naar het alternatief. Na het risico zoveel mogelijk afgedekt te hebben, door betaling na levering bijvoorbeeld, loop ik de volgende dag met een gebrande cd de winkel uit. En dat voor 8 euro, inclusief kopietje van de omslag.

Met een cd rijker, lees ik de achterkant van het hoesje. Daar staat echt ”Χάνομαι” tussen, maar ik ben verre van verdwaald. Bestaat niet, alles is op Kos te vinden via het dolfijnenpleintje dat al in de verte reikt.

vastleggen-in-volledig-scherm-5-2-2017-203156

Triple classic

Ach, laten we het nog een keer over muziekclips hebben.  Veelal gebruikt als marketinginstrument, als videoclip soms met hoge creativiteit. Zo zijn er zijn nog steeds video’s die mij van de stoel blazen. Niet zozeer de officiële clips tegenwoordig, maar de live-versies. Om welke reden dan ook, zijn het stuk voor stuk epische clips die het nummer versterken met minimale middelen.

Op twitter heb ik onderstaande clips getipt van te vroeg overleden artiesten die iets extra’s hebben neergezet op het podium. Het lucky publiek is er net op de juiste avond , is getuige van een extra  indrukwekkend optreden. En dat is iets dat in de video bijna net zo episch tot uitdrukking komt. Want er bij zijn blijft de overtreffende trap.

David vs. David

Neem  ‘Heroes’.  Daar is het  elke Bowie fan over eens, het is een van zijn beste nummers, voor sommigen zelfs het beste nummer. Het nummer kenmerkt zich door de opbouw waarin Bowie met de muziek mee, steeds meer met passie het verhaal begint te zingen met als setting de Berlijnse muur. Maar welke live-versie is het beste? Er worden heel vaak twee optredens genoemd. Die komen allebei uit 2002, tijdens dezelfde Heathen tour.

Twee dagen er tussen. Beiden geweldige optredens, maar die ene…

De ene groep is voor Berlijn. Vooral de vibe om het optreden op 22 september speelt hierin mee, David is immers terug in de stad dat in de 70’s de inspiratie is voor dit nummer en waar het ook geschreven en opgenomen is.  Maar de locatie Parijs, twee dagen later, is toneel van een ontketende Bowie.

Allereerst komt de acteur Bowie even naar boven als hij het nummer vrij nonchalant inzet. Met een beker in zijn hand, lijkt hij er een lolletje van te maken. Schijn bedriegt, want  het nummer wordt ook live heel zorgvuldig opgebouwd. Langzamerhand gaat David steeds verder op in het nummer en werkt de band samen met de zanger naar een explosie van muzikaliteit. Epic.

De uitvoering van ‘Heroes’ in Parijs, 2002

 

George Michael persoonlijker dan ooit

Tijdens achteraf zijn laatste tour ooit, Symphonica, neemt George Michael in 2011 de tijd om even in plaats van de artiest, de mens George Michael te laten spreken. Het nummer ‘Where I hope you are’ wordt door hem geschreven na de beëindiging van zijn relatie met Kenny Goss. Op het podium is een licht geëmotioneerde George te zien die uitgebreid praat over waarom deze relatie tot haar einde is gekomen, soms onderbroken door steunbetuigingen uit het publiek. In grote lijnen komt het erop neer dat het alcoholisme van Kenny een grote rol heeft gespeeld.

Hij spreekt zijn spijt uit dat het zo gelopen is en vat het samen met de zin: “Sometimes, people should know when their demons are more interested in each other than they are”.  Hij sluit zijn dialoog af met met de boodschap naar zijn publiek dat dit zijn eerste nummer is over een verbroken relatie en dat hij het persoonlijk een van zijn beste nummers vindt, alleen wel voortgekomen uit een periode dat hem  heel hard heeft geraakt. Zo krijgt het nummer als het wordt ingezet meteen een heel andere lading bij het publiek dat ademloos luistert.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-214245
‘Where I hope you are’, 2011, Symphonica tour

 

Een gitaar uitwringen

De laatste video is die van Gary Moore. In Nederland maakt hij begin 90’s een enorme comeback met ‘Still got the blues’. Met deze stijl en richting spreekt hij een groot publiek aan.  Het nummer is tekstueel en muzikaal een pareltje, maar toch hangt er nog steeds een walm van plagiaat om de song.

Gary verliest een rechtszaak van het Duitse Jud’s Gallery die stelt dat Gary voor het gitaarspel bij het nummer ‘Nordrach’  uit 1974 heeft geshopt. Gary heeft altijd moedwillig jatten ontkend, maar betaalt wel een vergoeding. Als ik beide versies naast  elkaar leg, dan vind ik persoonlijk dat de gitaarlijn door Gary’s versie een extra dimensie heeft gekregen.

De gitaar lijkt mee te huilen met de hartverscheurende tekst en dat komt live nog meer naar voren. In de clip, opgenomen tijdens een concert in Hammersmith, Londen, lijkt Gary elke traan uit zijn gitaar te wringen en zie je een man die helemaal opgaat in zijn eigen muziek. Hij lijkt zich even niet te realiseren dat hij voor duizenden mensen staat te spelen. Het is pure passie en nadat hij het nummer afmaakt, krijgt hij meteen en volkomen terecht een ovationeel applaus. We want (Gary) Moore.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-233656
‘Still got the blues’, 1990, Hammersmith Londen,

A bit of Bowie in Berlin

20170120_085756Net terug van een roadtrip naar Berlijn en dat was het zo waard.  Even kort  het reisplan samengevat: donderdag vlak voor middernacht vertrek ik met de internationale bus naar Berlijn, sta ik midden in de nacht in Hannover en is het nog donker als ik vrijdagmorgen Berlijn bereik. Met een kaart voor de U en S bahn, raas ik kris-kras door Berlijn om daarna wel stipt op tijd U-Bahn Potsdamer Platz te bereiken. Bijna een etmaal later stap ik weer uit de trein op station waar ik een dag eerder vertrok. In de tussentijd ben ik op een van de meest iconische plekken in de muziekhistorie geweest. De Hansa Tonstudio.

Dagdromen met David Bowie

20170120_120011
Mijmeren voor het raam over de muur.

Als ik uit het raam kijk van de voormalige recordingzaal in de Hansa Tonstudio, beeld ik mij in hoe het zou zijn geweest in de tijd dat de muur er nog staat. Ondertussen praat onze gastheer Thilo gewoon door, die namens de studio de rondleidingen doet. Hij merkt op dat David Bowie in de 70’s vaak op die plek naar buiten staat te kijken, vermoedelijk om in te beelden hoe het ooit zal zijn als die muur er niet meer staat. ‘Waar jij staat, Mischa.’ Door haar toevalligheid, toch even een momentje.

Een enorme muziekgeschiedenis

20170120_085549Later als ik terug ben, lees ik  in een artikel dat David, nooit geheel aangetoond, net op die plek voor het raam de tekst voor ‘Heroes’ bedacht. Ach, zo is elke plek in de studio wel historisch te noemen. David is in ieder geval nooit vergeten in deze legendarische en indrukwekkende studio, dat al meer dan 100 jaar bestaat, bombardementen heeft overleefd en de ‘Meistersaal’ als kernpunt heeft.  Al bij aankomst staat er een brandend kaarsje voor David bij de ingang en komt zijn tijd in deze studio overal terug. Maar Hansa Ton is naast David, nog veel meer muzikale geschiedenis.

Hansa Ton in de hoofdrol

vastleggen-in-volledig-scherm-23-1-2017-214209
Fragment”Bono- The Fly’ in de Hansa Tonstudio

Want de rij gaat van aansprekende artiesten als bijvoorbeeld Iggy Pop en Depeche Mode tot helemaal naar beneden, zoals (de echte) Milli Vanilli en Lou’Mambo no 5’Bega.  Ja, ook zij hebben hun opnames gemaakt. Iconisch is natuurlijk de docu ‘From the sky down’ van U2.  In deze docu speelt de Hansa Ton een hoofdrol.  Het beschrijft het proces van een band dat creatief op een nulpunt zit en in Berlijn weer tot leven komt door het vergeten nummer ‘Sick puppy.’  Het leidt tot onder anderen ‘One’ en de eerste video (van de uiteindelijke drie video’s) voor deze plaat, wordt in de ‘Meistersaal’ opgenomen.

Meistersaal

20170120_112341
Thilo over de Meistersaal en haar rol in ‘Achtung baby’

Dat  is een enorme ruimte dat alleen al akoestiek iets speciaals is. Je voelt een vibe, een enorme energie in deze ruimte. Het is moeilijk te beschrijven, maar het lijkt alsof alle ooit gespeelde nummers in deze ruimte nog lijken na te galmen en zijn blijven hangen  Dat merken we ook als  ‘One’ in deze ruimte wordt afgespeeld.  Het geeft nog een vibe extra aan het nummer en de track lijkt nog krachtiger. De zaal heeft niet voor niets de bijnaam ‘Great Hall by the Wall’, refererend aan het feit dat de indrukwekkende zaal ooit 150 meter van de muur af stond.

Nagalm

20170120_120416
Voormalige recordingstudio

Typerend is die speciale galm die er voor zorgt dat muziektonen en woorden nooit abrupt afbreken. Dat is ook weer duidelijk te merken als er in de huidige gebruikte ruimten op instrumenten worden gespeeld door mijn groepsgenoten, waaronder de piano waar David Bowie aan heeft gecomponeerd. Geweldig, maar ik vind toch het meest fascinerende de versleten, bruine bank dat niet echt lijkt te passen in de directe omgeving. Wellicht is het een getuige van heel wat creatieve processen. Van net zoveel artiesten die qua stijl en muziek ver van elkaar liggen.

vastleggen-in-volledig-scherm-23-1-2017-220718Als je het zo bekijkt, staat die bank wel op zijn plek, een stuk historie dat geheel overeenstemt met een omgeving met huidige techniek.  De ruimten vormen nu het hart van deze studio, waar helaas door bezoekers normaal gesproken geen foto-opnamen gemaakt mogen worden of worden gefilmd. Voor een indruk, Sound on Sound magazine maakte ooit een docu over de studio en was een echte uitzondering om ook daar te filmen.  Maar filmen is iets anders als er bij zijn.  Muziek moet je horen, en ook in deze ruimten is er weer een enorme muzikale ervaring is die ik niet snel meer vergeet.

Puur, muzikaal moment

In de huidige opnamestudio horen de ruwe versies van  ‘People are people’ en ‘Heroes’ en vooral de laatste track  gaat dwars door alles heen.  In de warme, kleine opnamestudio, bouwt het nummer zich op, blaast het nummer je steeds meer naar achteren en beleef je de muziek op zijn puurst.  Ondertussen ben je afgesloten van de rest van de wereld, dat door de geluidsdichte afwerking niets meekrijgt van weer een geweldig muzikaal moment, daar aan de Köthenerstrasse 38.

Reminded and Rewinded ©