Tagarchief: whitney houston

Schrijven als therapie: Boy Meets Girl

Eind 80’s heeft Whitney Houston voor haar tweede album een luxeprobleem. Ze heeft producer Narada én de beste tekstschrijvers. Noem ze maar op.   Björn & Benny van Abba, check.  Het duo Billy Steinberg & Tom Kelly, check. En dat andere duo dan,  George Merrill & Shannon Rubicam? Ja, ook zij. De twee komen met twee nummers voor de diva en ze kiest hun nummer ‘I wanna dance with somebody’.  De beste keus voor beide partijen achteraf gezien. George en Shannon, voormalige jingle-schrijvers, scoren in ieder geval weer een wereldhit en dat andere nummer, tja,  is toch wat persoonlijk.

Whitney Houston

Na een jarenlange relatie gaat het duo namelijk in de 80’s uit elkaar en beiden schrijven de situatie in diverse nummers van zich af. Rustig maar, het komt goed. Tijdens een concert van Whitney in Griekenland,  in bijzijn van zo’n 8000 fans en luisterend naar nog een nummer uit hun pen (‘How Will I Know’), ziet het duo net een vallende ster.  Het universum ziet dat het goed is. Het is weer aan en het duo begint vanaf die avond voor de tweede keer aan een serieuze relatie. En meteen weer samen te schrijven aan een nummer.

Belinda vindt het prut,  Robert krijgt het niet

Dat moment met die vallende ster, dat hen weer bij elkaar brengt, leidt tot ‘Waiting for a star to fall’. En het zal hun nummer worden. Letterlijk. Terwijl de diva in hun andere nummer roept om een danspartner,  viert ‘Waiting for a star to fall’ juist de hereniging tussen twee lieden. Nadat Whitney  het werkje afkeurt met de  achteraf ietwat dubbelzinnige titel, doet Belinda Carlisle het ook. Het nummer maakt vervolgens een reis door de muziekwereld.

Alleen Robert Palmer is even geïnteresseerd, maar het komt uiteindelijk weer bij George en Shannon terug. Alsof het nummer voor hen bestemd is. Zelf opnemen dan maar? Er is wel wat twijfel, want de twee hebben ooit  “Oh Girl” uitgebracht en dat was niet echt een groot succes. Maar het gevoel is goed. En juist dit keer. Het nummer leidt tot een korte doorbraak en is een nog steeds veel gedraaide 80’s klassieker. Alleen blijft het daar ook bij.

Een website, twee biografieën

Ze brengen twee andere albums uit, maar met veel minder succes. Ach, als je elkaar maar hebt, zeggen ze wel eens.  Happily ever after gaat het duo de 90’s in.  Rond de eeuwwisseling is het mooi geweest.  Boy loses girl, ze gaan definitief uit elkaar, maar als schrijversduo blijven ze nog steeds actief.

Het laatste wapenfeit is ‘The Wonderground uit ’03 , een album waar de scheiding uitvoerig wordt behandeld en voor hen zelf een soort therapie is geweest. Hoewel dat in tegenstelling tot de 80’s geen nieuwe wereldhit heeft opgeleverd, hebben ze nog steeds één website met twee biografieën. Geheel in stijl van de huidige situatie.

vastleggen-in-volledig-scherm-22-11-2016-111110

“Wait a few days before you waste any prayers.”

Ondanks dat het feitelijk niet helemaal vast te stellen valt omdat jij en ik er niet bij zijn geweest,  hebben de vermeende laatste uitspraken van muziekhelden soms een voorspellend karakter.  Hoewel eigenlijk anders bedoeld, krijgen deze ‘famous last words’ na een overlijden toch een andere context. Het lijkt te getuigen van een voorgevoel.

Koffers Pakken

Zo krijgen Marvin Gaye’s laatste woorden ‘Father hates me and I’m never coming back’ een dubbele betekenis als hij een paar seconden daarna wordt doodgeschoten door zijn vader. In de werkelijke context zegt hij het tegen zijn moeder als hij na de zoveelste ruzie met zijn vader op het punt staat om zijn koffers te pakken.  Net als Michael Jackson die dat figuurlijk van plan is in de muziekwereld als hij de ‘This is it’ tour aankondigt. Deze titel krijgt een dubbele lading als Michael vlak na de bekendmaking overlijdt.

Kinderziekenhuis

De tekst verschijnt op vele tributes. Als we de werkelijke laatste woorden  hadden gebruikt, dan hadden er nu dvd’s’ met ‘more milk’ in de winkel gelegen. Beter is een van zijn andere laatste uitspraken. Daarin spreekt hij bijna onverstaanbaar over zijn plannen voor een  kinderziekenhuis: ‘I am gonna do that for them, that will be remembered more than my performances.’ Zo laat hij vol met positieve ideeën  een laatste boodschap voor de wereld achter. Dat doet Whitney Houston ook. Al is het op een andere manier.

Briefje

Een van de laatsten die haar in leven ziet, is zangeres Brandy. Twee dagen voor haar overlijden duikt Whitney plotseling op voor de camera als Brandy, Whitney’s dochter Christina en Clive Davis een interview geven. Whitney maakt een verwarde indruk en geeft Brandy een briefje. Ze neemt afscheid met de woorden ‘I’m gonna upstairs’ en wijst naar boven, vanzelfsprekend doelend op haar hotelkamer. Wat er echter op het briefje wordt vermeld, heeft Brandy nooit verteld.

Groten

Marvin Gaye, grootheid uit de 70’s. Michael Jackson, Whitney Houston, groten uit de 80’s.  Net als David Bowie. En net als Prince, eigenzinnig muzikaal. In zijn ‘Let’s go crazy’ (’84) stelt hij al: ‘Instead of asking him how much of your time is left, ask him how much of your mind, baby. Cuz in this life things are much harder than in the afterworld. In this life you’re on your own.’

‘His Royal Badness’ staat afgelopen zaterdag op het podium  van  Paisley Park en stelt, na wat kwakkelen met zijn gezondheid de afgelopen weken, zijn fans gerust: “Wait a few days before you waste any prayers.”  Nu is van de ‘grote drie uit 1958’  alleen Madonna nog over. Het gaat best hard met de helden uit de 80’s.

Vastleggen in volledig scherm 21-4-2016 213829

Zeitgeist 1993

Volgens onderstaand bericht kwam David Bowie’s  ‘Jump they say’  dus uit 1993. Precies twintig jaar geleden alweer. Ach, zeitgeist.  Het was het  jaar dat Bill Clinton aan zijn zegetocht door de 90’s begon. Het was het  jaar dat we eindelijk op vakantie konden naar Tjechië én Slowakije. Het was het jaar van Pete Sampras, Miquel Indurain,  Jurassic Park  en No limit. Grenzeloos inderdaad, het was ook het  jaar van het Verdrag van Maastricht, waarin de grenzen wegvielen en we definitief werden overgeleverd aan de euro.

Ook kende het jaar 1993 naast het vrolijke Eurodance  achteraf een paar momenten  die een voorspelling leken te zijn van wat jaren later in veel grotere vormen zou plaatsvinden. Zo hadden we de terroristische  aanslag met een autobom op het World Trade Centre in New York met als doel beide torens in te laten storten. Zo hadden we de Bisschop Bär affaire dat de katholieke kerk in verlegenheid bracht. Het werden voetnootjes ten opzichte van latere gebeurtenissen.

Falling Down en opstaan tegen onrecht

En dat was ook zo met ‘Falling Down’ met Michael Douglas. Een van de meest onderschatte films van de 90’s. Onderschat, omdat het naast een vlijmscherpe analyse van de (Amerikaafalling_downnse) maatschappij ook een akelige voorspelling gaf van wat we nu weten van de banken.

Treffend is  de legendarische scene waar  die man in zijn eentje voor een bank protesteert omdat hij niet  ‘economically valuable’  zou zijn. Was Douglas in de film ook niet en hij begint een ware ramppage door Los Angeles. Het knappe aan de film is dat Michael Douglas de stalker William ‘D-Fens’ Foster speelt die steeds agressiever wordt, maar de sympathie krijgt van het publiek. Dat komt mede omdat  zijn tegenstanders eigenlijk net zo erg zijn en  hun einde aan zichzelf te danken hebben door samenloop van omstandigheden. De film kent ook een symbolisch karakter, bijvoorbeeld door de steeds zwaardere wapens die D-Fens telkens weer mee neemt uit de situaties op zijn weg naar de verjaardag van zijn dochter, maar aan het einde laat hij zijn defensie letterlijk zakken.

Wacky, Waco, waanzin

In bovenstaande film is de kernvraag ‘wie is nou gek’ en dat is mooi bruggetje naar een van de grootste nieuwsfeiten van 1993, Waco, Texas.  Daar bevond  de range waarin David Koresh(echte naam Vernon Howell) en zijn volgelingen zich hadden verschanst. De status quo werd  met een brand beslecht waar bijna alle sekteleden, inclusief David, omkwamen.david-koresh-185x200

Die brand was het dramatische einde dat begon met een bezoek van agenten aan de ranch van de sekte  onder leiding van David. De reden was vermeend wapenbezit en dat bleek te kloppen, want er volgde een vuurgevecht waar agenten en sekteleden omkwamen. Daarop besloot Washington zwaarder geschut, inclusief tanks en soldaten, naar de ranch te sturen en begon er een ellenlange stand-off die met 51 dagen bijna twee maanden duurde.  Nadat de inval werd ingezet, ontstond er brand in het complex en kwam zo een einde aan de sekte van David. Tot op de dag van vandaag is het een trauma omdat er nog steeds veel onduidelijkheden zijn over waarom het zover is gekomen. Zo is nooit vastgesteld wat of wie de brand heeft veroorzaakt en speelt de FBI een vage rol in de escalatie van het conflict.

Mr Blue in het middelpunt van de belangstelling

Op muzikaal gebied was er één plaat dat domineerde : What’s up van de  4 Non Blondes. Een nummer 1 die net als alle grote hits een videoclip had. De opvallendste nummer 1 van 1993 vond echter zijn oorsprong in een tv-programma. Kijkcijferkanon ‘De schreeuw van de leeuw’ kende geen middenweg. Of je vond het leuk, of je haatte het.  Toch waren  vriend en vijand erover eens dat Paul de Leeuw met de speciale aflevering rond de zieke Rene Klijn een prachtprogramma had afgeleverd.

0Uitgezonden in 1992, heeft het programma rond de  voormalig boybandzanger een belangrijke bijdrage geleverd aan het bespreekbaar maken van Aids. Persoonlijk hoogtepunt is het optreden van Lois Lane, maar de echte hit kwam door de afsluiter van de aflevering.  ‘Mr Blue’ , gezongen door Rene en Paul, maakte diepe indruk.  Het nummer  werd 4 maanden na de uitzending nummer 1 en groeide uit tot de bestverkochte plaat van het jaar. Rene heeft nog net van het succes kunnen genieten, hij overleed  een half jaar later, 4 dagen voor zijn 31e verjaardag. Het programma werd overladen met belangrijke tv-prijzen en Rene werd een symbool in de strijd tegen de ziekte. In 2007 eerde Paul de zanger tijdens een optreden met een duet door middel van beelden van Rene.

Wereldwijd grijsgedraaid in 1993…

2013-03-232–  Usura – Open your mind

  • 2 Unlimited – No Limit

–  Melodie MC – Dum da dum

  • Gabrielle -Dreams

  • Urban Cookie Collective – The key, the secret

Jon Secada – Just another day(1992)

Ken je Ed nog uit Big Brother 3, 4, 500?  Welke het was, geen idee, boeit ook niet. Het was in ieder geval die gozer die weigerde het huis te verlaten en daarna doorsloeg in zijn toespraak waarin hij zich vergeleek met Martin Luther King. Hoe kom ik daarop? In 1992 hadden we Jon Secada’s  ‘Just another day’ in de top 40 die weigerde de lijst te verlaten en daarbij geen genoegen nam met zijn hoogste positie in eerste instantie.

Overlevingskracht

Een plaat heeft zelden zoveel overlevingskracht getoond in de Nederlandse hitlijsten als die van Jon Secada. ‘Just another day’ zou in zijn normale chartrun de geschiedenis in zijn gegaan als een leuk plaatje , dat alle jaarlijsten had gemist en binnen korte tijd in de vergetelheid  was geraakt.  Het liep ietsjes anders…

Nog geen exit Jon

De plaat bereikte in eerste instantie met pijn en moeite de nummer 17 en stond na 10 weken gewoon weer op 38.  Exit Jon,  zou je zeggen. Nee, Jon begon de week erop  doodleuk  te stijgen. Eerst heel langzaam, maar de vaart kwam er steeds sneller in. In zijn 16e week steeg de plaat tegen alle verwachting in de top 10 in . Daarmee was het al de meest opmerkelijke hit van 1992, maar de plaat stoomde gewoon door.

Net niet

In zijn 18e week bereikte de plaat het ondenkbare: de top 3 . Nog nooit had een plaat er zo lang over gedaan om de top-3 te bereiken. Helaas, de ultieme bekroning zat er niet in en bleef steken op nummer 2. Boys II Men(End of the road) en Whitney Houston(I always love you) waren een maatje te groot. Dat was geen schande, want deze platen behoorden tot een van de sterkste en langst genoteerde platen in die periode.

Not just another hit

Jon Secada ging daarna  wederom retour en met grote stappen exit, en het sprookje was in de eerste weken van 1993 voorbij.Maar wat boeit het, de plaat schreef top40-geschiedenis, het  behaalde de nummer 5 in de jaarlijst 1992, staat met zijn 25 weken in totaal hoog in het klassement van langst genoteerde platen en heeft nog steeds een record in de top 40.

If you go, laat altijd indruk achter

Eat that. Laat altijd een indruk achter, zeggen ze.Eendagsvlieg Ed uit Big Brother zijn we dus collectief vergeten. Jon, deed dat beter. Met ook één opmerkelijke activiteit hier,probeerde hij het hier nog met het mooie ‘Angel’ en ‘If you go’, maar dat die gaven in de hitlijsten heel wat sneller op en waren niet just another hit.

Hij zette vooral in eigen US  zijn carrière voort. In Nederland nam hij afscheid met het toepasselijke ‘If you go’ als laatste wapenfeit. Maar hij werd een vaste waarde in de recordboeken en blijft voor altijd die gozer met een hele lange aanloop naar die ene hit.
jon secada