Tagarchief: trailer

Reminded and Rewinded Top 3: Stof tot nadenken

De afgelopen maand heb ik al twee van de beste mindbenders van deze (nog prille) eeuw behandeld.  Deze nadenkfilms, respectievelijk Coherence (2013) en Primer (2004), zijn meesterwerkjes in dat genre. Dat is knap voor deze kleine indie-producties. Maar in die hoek zitten nog meer recente en veelal ondergesneeuwde pareltjes. Ondanks een krap budget en veel minder mogelijkheden dan een grote Hollywood-productie, is het resultaat van deze films vaak heel creatief. Met een briljant en vindingrijk scenario laat men de kijker aan het einde met een WTF achter.  Genoeg stof tot nadenken dus in deze Reminded and Rewinded Top 3.

3. Triangle (2009)

Veel films hebben timeloops zonder begin of eind, maar dat is vaak maar een detail in het verhaal. In Triangle is het juist de bedoeling om het begin te ontdekken. Jess maakt met wat vrienden een boottochtje, ze komen in een mysterieuze storm terecht en worden op het eerste gezicht gered door een groot schip. Daar wordt de groep belaagd door een gemaskerde moordenaar. En die gemaskerde moordenaar is Jess….Dit is het resultaat van een timeloop  en het script laat de groep daarna  onwetend het schip eindeloos opnieuw betreden.

Hoe kan dit worden gestopt en nog belangrijker, waar te beginnen? De film, geregisseerd en geschreven door Christopher Smith,  levert al jaren felle discussies en net zoveel intepretaties op over waar het begin nou zit.  De oplossing zit hem wellicht net als in Coherance en Primer in de de details. In deze YouTube tutorial (spoiler alert) komt een kijker naar mijn mening met het meest plausibele antwoord. Een cirkel kan worden doorbroken.

2. Circle (2015)

Ook als je letterlijk in een cirkel staat. De film Circle ( niet te verwarren met die recente film met Emma Watson) heeft een setting van 50 mensen die in een donkere ruimte in een cirkel staan. Ze kunnen niet van hun plaats af en mogen elkaar niet aanraken. O ja, om de twee minuten wordt een willekeurige deelnemer door een laser uit de weg geruimd. Als het doodsbange gezelschap erachter komt dat de eigen eliminatie kan worden voorkomen door te stemmen op de ander, ontvouwt zich  een duivels dilemma. Persoonlijk en voor de groep zelf.

Want de bedoeling en de duur van het experiment is voor niemand duidelijk, en daarom ontstaat er tussen de deelnemers een heftige discussie, wie op basis van wat als eerste het veld moet ruimen. Zo is het lot voor (spoiler alert) niemand zeker en wordt het een sociaal experiment waarin het  geweten, het moraal maar vooral het egoïsme van de mens het resterende scenario bepaalt.  Daarom kent de film van Aaron Hann  geen helden, geen echte hoofdrolspeler, enkel verliezers en (spoiler alert) een heel indringend einde  dat nog steeds gemengde reacties en discussies oplevert.  Dat betekent dat de boodschap van de film is overgekomen.

 1. The invitation (2016)

Net als de uitnodiging die Wil in zijn postvak vindt. In The Invitation wordt hij uitgenodigd op een feestje van zijn ex-vrouw Eden. Zij woont nu samen met David(ons eigen Michiel Huisman) in Will en Eden’s voormalige gezamenlijke woning.  In deze voor hem zeer ongemakkelijke setting, mede door een gezamenlijk drama met Eden in het verleden, hangt al meteen een aparte sfeer. Dat wordt versterkt als, naast oude, wederzijdse vrienden van Eden en Will, ook de zweverige Sadie en de niet zo spraakzame Pruitt zijn uitgenodigd. Will voelt al meteen, maar vooral na de ontmoeting met die twee, dat er iets niet klopt.  Net als de kijker.

De film is een slowburner qua verhaal, maar dat is juist de bedoeling.  De manier van filmen  en sfeerbepaling door regisseur Karyn Kusama  heeft de intentie om de kijker al vanaf het begin zich zo ongemakkelijk mogelijk te laten voelen.  En als je net als Will denkt dat je de oorzaak van dat gevoel hebt gevonden, wordt dit weer door het geniale script van Phil Hay vakkundig onderuit gehaald. Je wordt hierdoor deelnemer aan een ongezellig feestje met een dreigende sfeer maar je weet niet waarom.  De film wordt door anderen geprezen als ‘dinner from hell’ en ‘chiller dinner’.   Inderdaad, Will had nog beter met de vriendengroep uit ‘Coherance’ aan tafel kunnen zitten.

 

Zeitgeist: Kung Fury, de beste slechte film ooit

Veel muziek en films uit de 80’s kunnen volgens hedendaagse maatstaf echt niet meer. Het ‘cheesy’ dat om veel media van toen heen hangt, is nu door eisen van het publiek en moderne film/ muziektechnieken helemaal verdwenen en weggefilterd. Maar juist dat ‘cheesy’  is de charme van dit decennium.  Kunnen we dan niet één keer terug naar de 80’s? Yes, we can.

David Sandberg

Regisseur David Sandberg gaat in 2013 de uitdaging aan om nog eens  zo’n typische 80’s film te maken met de techniek van nu. Op basis hiervan bedenkt hij een volkomen geflipt scenario waarin alle jaren 80’s clichés nog eens terugkomen.Het moet vooral nergens en een beetje ergens over gaan, dus gooit hij er zoveel mogelijk over the top actiemomenten, veel historische onmogelijkheden en natuurlijk die idiote dialogen in. Niets is te gek in zijn verhaal. Helemaal niets. De god Thor die met zijn hamer zwaait en ‘Stop! Hammer time’ roept,alles kan.

Kickstarter

Die kreet is trouwens hartstikke 1990, maar wat maakt het uit? Thor roept het op een plek waar dinosaurussen worden bereden door Vikingen met mitrailleurs, dus historisch klopt er wel meer niet. En dat is de bedoeling. Hoe slechter, hoe beter.Er is een waanzinnig idee, maar er is  ook een probleem: nauwelijks budget. Met eigen geld maakt David daarom een trailer, plaatst  het project op Kickstarter en vraagt het publiek om donaties. Als hij de film van zo’n beoogde 30 minuten  af maakt, wordt deze gratis op internet geplaatst.Dat wekt de sympathie op bij ruim 17.000 mensen op Kickstarter, die samen 630.000 dollar doneren.

David Hasselhoff

En op deze manier, zonder een grote filmmaatschappij, krijgt de film hierdoor juist de basis die het nodig heeft om extra cheesy te worden.  Met goedkope effecten en vrienden en familie die voor een green screen als vriendendienst acteren, maakt hij de film af.Als de spreekwoordelijke kers, strikt David een andere David voor de film, namelijk David Hasselhoff. ‘The Hoff’ zingt vol zelfspot de titeltrack “True Survivor” in, waarmee hij zijn klassieker ‘Looking for freedom’ doet vergeten. Bijna dan.

Meteen een succes

Na een videochat met de cast via de officiële site, gaat de film op 28 mei in première. Daar wordt de film gelanceerd en vervolgens op YouTube geplaatst. In nog geen week staat de teller daar inmiddels op 11 miljoen views en lopen vooral mensen boven de dertig er helemaal mee weg. Daarmee is het nu al het grootste filmsucces van het jaar,zonder dat het ooit in de bioscoop gaat komen. En zo heeft David een meesterwerkje afgeleverd. Nog nooit is een een slechte film zo goed geweest.