Tagarchief: The promise

‘So it literally has to be planned ahead by two years and that’s a hard thing to do’

Aldus Chris Cornell in een van zijn laatste interviews. Het gaat over die voortdurende roep om nieuw werk van Temple of The Dog. Chris hint naar mogelijk nieuw werk van het illustere project, maar eerst is er  SoundGarden en Pearl Jam.  ‘So it literally has to be planned ahead by two years and that’s a hard thing to do’.  Ach, er is tijd genoeg.

The promise

Beloften kan hij niet maken, wel toezeggingen. Zo hij heeft net de soundtrack afgerond van de film ‘The promise’, een film over de Armeense genocide. Chris werkt mee aan de film omdat hij wordt gevraagd door vriend en producer Eric Esrailian. Maar hoewel je zal denken dat het omgekeerd is, is het in werkelijkheid juist Chris die zijn medewerking niet durft aan te bieden omdat hij bang is dat het de vriendschap zal schaden. Hij is zelfs blij als hij door Eric wordt gevraagd.

Temple of the Dog

Als een grootheid in de muziek met daarom natuurlijk ontelbare vrienden die hij wellicht niet eens kent,  is juist echte vriendschap belangrijk voor Chris. Het is in 1990 bijvoorbeeld de trigger om het project Temple of the Dog op te starten.  Als zijn vriend Andrew Wood ( Mother Love Bone) aan een overdosis overlijdt, heeft Chris het erg moeilijk mee en schrijft hij het van zich af, waaronder door het nummer ‘Say hello 2 heaven’.

Met leden van de Soundgarden en het latere Pearl Jam (waaronder bijdrages van Eddie Vedder op ‘Hunger strike’ als hij juist op weg is naar de auditie voor het latere Pearl Jam), neemt het eenmalige project in twee weken een album op. Daarna valt het weer uit elkaar. Vooral omdat Chris het uitbrengen van singles niet kies vindt naar de nabestaanden van Andrew.

Alsnog Andrew’s legacy

Maar het werk wordt alsnog de legacy van Andrew.  De cd heeft al een hele laag stof in de platenbak als het pas in 1992 ook van waarde wordt geschat door de platenmaatschappij. Logischerwijs komt dat omdat Soundgarden met Chris en inmiddels Eddie’s Pearl Jam vaandeldragers van de Grunge zijn en Temple of The Dog de fundering is voor beide bands die Seattle op de kaart zetten.

Zo veroorzaakt  Andrew’s overlijden een sneeuwbaleffect in de muziekstad. Dat is met name vorig jaar duidelijk te merken, als met een reünie 25 jaar Temple of the Dog wordt gevierd, terwijl het in werkelijkheid een project is dat nog niet eens een maand heeft bestaan. Temple of the Dog is daarom zo’n zeldzame band dat met een te kort bestaan, maximale impact heeft gemaakt.  Net als Andrew. Net als Chris zelf. Say Hello 2 Heaven, man.

Advertenties