Tagarchief: the invitation

Reminded and Rewinded Top 3: Stof tot nadenken

De afgelopen maand heb ik al twee van de beste mindbenders van deze (nog prille) eeuw behandeld.  Deze nadenkfilms, respectievelijk Coherence (2013) en Primer (2004), zijn meesterwerkjes in dat genre. Dat is knap voor deze kleine indie-producties. Maar in die hoek zitten nog meer recente en veelal ondergesneeuwde pareltjes. Ondanks een krap budget en veel minder mogelijkheden dan een grote Hollywood-productie, is het resultaat van deze films vaak heel creatief. Met een briljant en vindingrijk scenario laat men de kijker aan het einde met een WTF achter.  Genoeg stof tot nadenken dus in deze Reminded and Rewinded Top 3.

3. Triangle (2009)

Veel films hebben timeloops zonder begin of eind, maar dat is vaak maar een detail in het verhaal. In Triangle is het juist de bedoeling om het begin te ontdekken. Jess maakt met wat vrienden een boottochtje, ze komen in een mysterieuze storm terecht en worden op het eerste gezicht gered door een groot schip. Daar wordt de groep belaagd door een gemaskerde moordenaar. En die gemaskerde moordenaar is Jess….Dit is het resultaat van een timeloop  en het script laat de groep daarna  onwetend het schip eindeloos opnieuw betreden.

Hoe kan dit worden gestopt en nog belangrijker, waar te beginnen? De film, geregisseerd en geschreven door Christopher Smith,  levert al jaren felle discussies en net zoveel intepretaties op over waar het begin nou zit.  De oplossing zit hem wellicht net als in Coherance en Primer in de de details. In deze YouTube tutorial (spoiler alert) komt een kijker naar mijn mening met het meest plausibele antwoord. Een cirkel kan worden doorbroken.

2. Circle (2015)

Ook als je letterlijk in een cirkel staat. De film Circle ( niet te verwarren met die recente film met Emma Watson) heeft een setting van 50 mensen die in een donkere ruimte in een cirkel staan. Ze kunnen niet van hun plaats af en mogen elkaar niet aanraken. O ja, om de twee minuten wordt een willekeurige deelnemer door een laser uit de weg geruimd. Als het doodsbange gezelschap erachter komt dat de eigen eliminatie kan worden voorkomen door te stemmen op de ander, ontvouwt zich  een duivels dilemma. Persoonlijk en voor de groep zelf.

Want de bedoeling en de duur van het experiment is voor niemand duidelijk, en daarom ontstaat er tussen de deelnemers een heftige discussie, wie op basis van wat als eerste het veld moet ruimen. Zo is het lot voor (spoiler alert) niemand zeker en wordt het een sociaal experiment waarin het  geweten, het moraal maar vooral het egoïsme van de mens het resterende scenario bepaalt.  Daarom kent de film van Aaron Hann  geen helden, geen echte hoofdrolspeler, enkel verliezers en (spoiler alert) een heel indringend einde  dat nog steeds gemengde reacties en discussies oplevert.  Dat betekent dat de boodschap van de film is overgekomen.

 1. The invitation (2016)

Net als de uitnodiging die Wil in zijn postvak vindt. In The Invitation wordt hij uitgenodigd op een feestje van zijn ex-vrouw Eden. Zij woont nu samen met David(ons eigen Michiel Huisman) in Will en Eden’s voormalige gezamenlijke woning.  In deze voor hem zeer ongemakkelijke setting, mede door een gezamenlijk drama met Eden in het verleden, hangt al meteen een aparte sfeer. Dat wordt versterkt als, naast oude, wederzijdse vrienden van Eden en Will, ook de zweverige Sadie en de niet zo spraakzame Pruitt zijn uitgenodigd. Will voelt al meteen, maar vooral na de ontmoeting met die twee, dat er iets niet klopt.  Net als de kijker.

De film is een slowburner qua verhaal, maar dat is juist de bedoeling.  De manier van filmen  en sfeerbepaling door regisseur Karyn Kusama  heeft de intentie om de kijker al vanaf het begin zich zo ongemakkelijk mogelijk te laten voelen.  En als je net als Will denkt dat je de oorzaak van dat gevoel hebt gevonden, wordt dit weer door het geniale script van Phil Hay vakkundig onderuit gehaald. Je wordt hierdoor deelnemer aan een ongezellig feestje met een dreigende sfeer maar je weet niet waarom.  De film wordt door anderen geprezen als ‘dinner from hell’ en ‘chiller dinner’.   Inderdaad, Will had nog beter met de vriendengroep uit ‘Coherance’ aan tafel kunnen zitten.