Tagarchief: Steps

Wat Steps zegt…

Groot nieuws vorige maand. Steps is terug. Nee, dat waren ze eigenlijk al.  Maar nu in 2017, bij elkaar opgeteld 20 jaar wel/niet Steps, is het for real. En met toch een beetje een zwak voor deze band, vind ik dat best leuk.

Huppelpop

Want never a dull moment met Steps. De ‘Engelse Abba’ maakt  na de beruchte en een breed uitgemeten split uit 2001, vorige maand met de op Abba geïnspireerde single ‘Scared of the dark’. een comeback. De tweede alweer eigenlijk, de eigenlijke  professioneel opgezette comeback was al vijf jaar terug. Met gematigd succes, ondanks dat Lisa in 2011 stelt dat er nog steeds ruimte voor hun perfecte marketinggerichte huppelpop was. Volgens Lee in een recent interview is dat anno 2017 nog steeds zo. Vooral nu, tussen alle eenheidsworst.

Implosie Steps

Maar goed, daar is die comeback nog een keer, maar nu wel wat stabieler, ook qua groepsverhoudingen. Dat Steps ooit implodeerde, kwam vooral door de voorkeursbehandeling van Claire en H (Ian Watkins) door het management qua zang en uithangbord, dat vooral door de anderen zo werd gevoeld. Dat bereikt een hoogtepunt als Claire de leadzang krijgt opOne for sorrow’ Ironisch gebaseerd op ‘Winner takes it all’ van Abba, want voor Steps wordt dit ook een zwanenzang.  De hoog opgelopen spanning leidt tot een gelijktijdig opstappen van de outcasts om als weinig succesvol duo nog even verder  te gaan. In een breed uitgezet 4-delig reünieprogramma praten de bandleden als groep issues uit en versterken de heren Lee en H aan de ene kant, de dames Claire, Faye en Lisa aan de andere kant weer de banden.

Andere tijden

In de nieuwe clip is dan ook duidelijk een wat voor iedereen schappelijker verdeling aan zang en screentime te zien. Nu alles is uitgepraat en hoewel ze qua succes in de 90’s zekerheidjes zijn, is het nu een ander verhaal in de Britse charts.  Ook wat albums betreft.  Voor het nieuwe album  ‘Tears on the Dancefloor’ blijft het deze maand bij de tweede plek omdat er niet tegen Ed Sheeran kan worden opgebokst. Hervonden vriendinnen Claire en Faye vertellen in het programma ‘The wright stuff’ op Channel 5 over de grote invloed van streaming op een hernieuwd of geen succes. Streaming killed the 90’s star.

Steps – One for sorrow(1998)

Een hoog kauwgombal-gehalte, een zeer uitgekiende, voor elk wat wils groepssamenstelling en wat danspasjes en teksten die voor ieder persoon viel mee te dansen en zingen. Dat was is Steps en ik kan ze nog steeds aanhoren. Komt een beetje door mijn tijd in Engeland, ten tijde van hun piek. Ze irriteren gewoon niet. Zo dachten denken ze in Engeland in alle lagen van de bevolking ook over de act . Komt misschien omdat de aanstekelijke muziek van Steps, ook aan een andere act doet denken.

Abba

Kort na hun lancering spelen ze in op de Abba revival eind 90’s. Misschien ligt hun succes daar juist. Met Abba lopen nog steeds  hele volksstammen weg, ze worden nog steeds door jongere generaties ontdekt en worden door alle generaties nog steeds meegezongen. Dat ziet Pete ‘S.A.W.’ Waterman ook.Nadat de vijf leden  zijn geselecteerd uit duizenden aanmeldingen na een advertentie in Stage Magazine, begint het aftellen naar  het succes.

‘5,6,7,8’

Dat gebeurt met  ‘5,6,7,8’, dat nog  aardig meelift met de kortstondige banjo-house hype. Dit debuut wordt vooral in Engeland een step, een opstap naar groot succes.  In Nederland zijn we wat minder enthousiast, we waren waarschijnlijk wat te nuchter om bij elke nieuwe release weer de danspasjes te moeten leren die standaard bij elk nieuw nummer hoorden. Oh wacht. Vandaar Steps…

Einde succesformule

Juist, maar in 2001 gaat de succesformule na pakweg 5 jaar en 14 top10-hits in de UK uit elkaar. Dat gebeurt na het opstappen van H. en Claire. Is jammer voor de fans, maar dat dit nou net op tweede kerstdag gebeurt wordt nog veel minder goed in de UK ontvangen. Dat komt omdat geruchten over een split in de maanden ervoor veelvuldig waren ontkend door de band. Daardoor kopen veel fans in de  commercieel interessante kerstperiode nog even de vele merchandising  tegen de hoofdprijs.

‘One for sorrow’

Feit is dat, net als hun grootste inspiratiebron Abba, de rek volledig is verdwenen uit de onderlinge verhoudingen. Naar eigen zeggen van de band achteraf,  blijkt een van de eerste hits ‘One for sorrow’ -kort na hun lancering,- al het einde te markeren voor de band. Claire krijgt namelijk de zang en dringt daarmee de rest op de achtergrond. En zo hebben ze op dat moment al de link met Abba te pakken. De basis en inspiratie van ‘One for sorrow’ is namelijk ‘The winner takes it all’  dat ironisch genoeg,  achteraf wordt gezien als de zwanenzang van Abba.  Die gingen dan ook relatief kort na de hit uit elkaar.

Dancing queen

Steps heeft het altijd als compliment gezien te vergeleken worden met de illustere Zweedse legende. De link met Abba hebben de bandleden dan ook nooit ontkend en dat werd nog eens benadrukt door een cover vanDancing Queen op een compilatiealbum in 2011. Dat bleek een voorloper op de reünie die dit jaar plaatsvond. Er volgde  nieuw werk van Steps, dat werd gepromoot met een uitverkochte tournee. Ze zijn weer terug, het was dus 5 for sorrow eigenlijk.

steps -one for sorrow

Column: Wie is de Atlas?

Heel vroeger had je de serie ‘Catwalk’. De Canadese serie ging over een beginnende band met alle clichés van verhoudingen binnen de band. Wat mij bijvoorbeeld altijd opvalt, is dat er in een populaire (jongens of -meiden) band altijd een nutteloos bandlid zit. Zo’n bandlid dat nooit de leadzang heeft, geen instrument kan bespelen en niets toevoegt. Volkomen inwisselbaar.

Atlas

Vastleggen in volledig scherm 20-11-2015 152002Dat werd in de serie uitvergroot door Atlas. Dat was een lokale crimineel dat nog een appeltje te schillen had met de toenmalige gitarist Johnny. Als afkoop van hun meningsverschilletje krijgt Atlas een rol in de band. Als wat is niet duidelijk. Atlas kon namelijk niets. Dan maar danser en dat bleef hij een seizoen ook doen.Wie de Atlas is van de band wordt duidelijk als de band (bijna) uit elkaar gaat. Het meest talentvolle bandlid verlaat vrijwel altijd als eerste de groep, om daarna solo ook succesvol te worden.

Neve Campbell

Dat was in de serie Neve Campbell(Scream), maar het is in de muziek van alle tijden. Ik noem een Michael Jackson, Lionel Richie, Diana Ross, Beyonce, Cheryl Cole, Robbie Williams en een Justin Timberlake. Dat zijn de succesverhalen, maar de meest talentloze van zo’n band valt in een zwart gat. Maar soms krijg je een nieuwe kans.

Upper street

Een paar jaar geleden zond de Engelse tv ‘Totally boyband’uit, waarin de Atlassen van diverse bands een nieuwe groep vormden. Ze kwamen uit bandjes als New Kids on the Block, Steps, Another Level en S Club 7. Doel was om een plaat op te nemen, een hit te scoren en het was natuurlijk een uitgelezen kans om eens op de voorgrond te treden. Na met enthousiasme te zijn begonnen aan het project bleef de gelegenheidsgroep Upper Street met lege handen en flopte de plaat. Lee Latchford-Evans, voormalige opvulling bij Steps, had de band al als eerste verlaten nadat hij kritiek uitte op de producer. Dat was niet erg, omdat Lee hier ook net zo inwisselbaar was. Het waren namelijk allemaal Atlassen.

Wikipedia

De Atlas die we allemaal kennen uit de Griekse mythologie, droeg de aardbol. Deze Atlassen zijn geen dragers,  als ze geluk hebben dan hebben  ze een pagina op Wikipedia. Maar de kans is groter dat de naam als enige in het rood staat vermeld, omdat niemand de moeite heeft gedaan een pagina over hen samen te stellen. Geen tekst, maar de categorie ‘niets gevonden’ en ‘bedoelde u misschien…’ na het intoetsen van de naam. Dan ben je volkomen nutteloos geweest. Dan ben je de Atlas van de band geweest.