Tagarchief: reminded and rewinded

Korte ruimtevlucht naar het sterrendom: Babylon Zoo

In de 70’s heb je een scetch van Monty Phyton. Een kaper van een vliegtuig met bestemming Cuba, wil graag naar Luton. Hij wordt boven Engeland gedropt, pakt de bus naar Luton, maar deze bus wordt weer gekaapt door iemand die naar Cuba wil. Geen timeloop natuurlijk, maar in de sketch is het ook een vorm van rondjes draaien, het begin is meteen het einde. In de muziekwereld kom je dat  ook tegen, neem  in de jaren ’90  ‘Spaceman’ van Babylon Zoo.

Promotie zoekt promotie

En juist dat begin en einde van de plaat is de trigger van het succes, dat ruim twintig jaar geleden begint als de plaat juist niet door Radio 1 van de BBC  maar wel door een stel reclamemakers wordt opgepakt. Het wordt daarmee verrassend toch de snelst verkochte plaat in decennia in de UK. Dat vooral omdat veel mensen benieuwd zijn naar het resterende gedeelte van de plaat.

Goed, zo helpt men elkaar. Want we hebben het over de 90’s, het is de tijd dat Levi’s vrijwel altijd succesvol een -tweetjes met de muziekwereld doet met haar reclames. En laat nou net het opgestarte project Babylon Zoo ook die promotie hard nodig hebben.  Zeker na al die moeite die Jas Mann al heeft moeten doen,  de man met de ‘the X-Ray Eyes’. Het is zijn belangrijkste handelsmerk als uitgangsbord van deze aan de weg timmerende band.

Nieuwe Jas

Hoewel band? Ondanks dat de de act zo wordt voorgesteld, wordt het latere debuutalbum opgenomen in de studio van Jas, schrijft hij de nummers, speelt hij vele instrumenten zelf en doet ook de geluidseffecten  zelf met onder andere een speelgoedmicrofoon. Laten we het maar gewoon houden op de volgende vergelijking, Babylon Zoo = Jas Mann.

En die Jas moet namelijk alles opnieuw doen. Letterlijk alles. Dat komt door Clive Black. Als de ontdekker van Jas overstapt naar een andere platenmaatschappij, staat hij erop dat Jas en zijn werk ook meegaan. Het gevolg is dat al het opgenomen materiaal, inclusief ‘Spaceman’ moet worden vernietigd en opnieuw moet worden opgenomen vanwege de rechten.

Levi’s vindt inspiratie

Een hele klus en alles wordt weggewerkt, op een singletje na. Op een lokaal stationnetje in Manchester hebben ze nog die oude, obscure promo-single en die blijven ze draaien.  Ondanks dat het  een vreemd nummer blijft, is dat nou die trigger. Want ook de reclameafdeling van Levi’s luistert mee. In het nummer zien ze de benodigde soundtrack voor de nieuwe campagne.

Goed, alleen het begin en einde van de plaat is interessant, maar dat is toch ook promotie?  Het is een  marketing-trucje uit het boekje, want benieuwd naar het midden van de plaat, ontstaat er later een hype om het nummer. De plaat verkoopt daarom alleen al 418.000 exemplaren in zijn eerste week van release in de UK.  In die tijd een recordverkoop. Yes, man, zal Jas Mann op dat moment denken.

Deze keer nul promotie

Dat gaat lekker, dat moet het begin zijn  van een glansrijke carrière. Nee, dat valt erg tegen. Na het vertrek van Clive en daarna problemen met de nieuwe leiding, komt er nog wel een tweede album. Alleen gaat dat iedereen volledig voorbij. Want nu zijn er geen reclamemakers die een muziekje nodig hebben en  de band  Jas, maakt nul promotie.

Dat is voor een act dat alles aan promotie te danken heeft, natuurlijk een enkeltje vergetelheid. En nu? Als CEO van mediabedrijf Indomina Group, roept hij al jaren dat er wel  eens een nieuw album uit komt,  Ideetje had hij al eerder, ‘Cold Clockwork Doll’, met de releasedatum:ooit.  Wanneer, dat staat in de sterren geschreven. Of in een nieuw platencontract.

Vijf keer Candyman roepen is meer dan voldoende

In de cultfilm ‘Candymanuit 1992 speelt een boogieman met een haak de hoofdrol. Meer staat me er niet van BIJ. Zo, daar was de flauwe woordspeling voor de kenners van de film, waarin het in tegenstelling tot zijn vele horror-collega’s juist wel van jouw kant moet komen.  Anders is Candyman  in die tijd nergens te vinden.

Die moeite wil Helen Lyle (Virginia Madsen) in de film wel doen en ze roept netjes volgens het boekje  vijf keer zijn naam.  Het lukt en hij verschijnt, en dat is niet zo’n slimme actie.  Blijft film, na de opnames lachen ze er om.  En wij ook. Ach, eens kijken of het in het echt ook lukt.

Candyman…. Candyman…Ca…

Wacht even, wat? Jaah, dat is ook de naam van die rapper met  ‘Knocking boots’. En nee, nooit lid van N.W.A. geweest.  Kort samengevat: deze illustere groep zet eind jaren 80’s de westkust rap op de kaart, met  Dr Dre en Ice Cube in de gelederen. Nee, niet met Candyman. Echt niet.

Oh, die albumfoto. Hij komt  per ongeluk helemaal vooraan op de cover van N.W.A’s debuutalbum ‘N.W.A. and Posse’ terecht. Dat is in een tijd dat de scheiding tussen N.W.A. en de Posse nog wat vaag is.  Daarom wordt de photoshoot een ietwat amateuristische aangelegenheid, het overzicht ontbreekt een beetje, zeg maar.

Er cirkelen namelijk nog veel vrienden en kennissen om de groep heen, waaronder Candyman. Hij is in de 80’s zeer goed bevriend met Dj Scratch die weer bevriend is met later kernlid Eazy-E.  Doordat Candyman een lift krijgt van Scratch naar de shoot, komt hij op de foto terecht. En zo staan Dr Dre, Eazy-E en Ice Cube zij aan zij met…

Candyman… Candyman…

Ja, die. Die naam is er eigenlijk pas later, tijdens de photoshoot kennen de meesten hem als Candell Manson. En echt leuk vinden ze niet dat Candell zich na die foto profileert als lid van de groep. Is ook publiciteit, want in ieder geval kennen ze zijn naam nu wel in het wereldje en dat zorgt er weer voor dat  Tone Loc hem op sleeptouw neemt.

Is dat niet…

Ja, Tone Loc heeft zijn moment of fame in 1989, en Candyman wordt zijn homeboy met zeker wat talent op het podium. Producer en oud-klasgenoot Johnny ‘J.’ Jackson die later beroemd wordt met  zijn werk voor Tupac en in 2008 heel jong overlijdt, ziet dat ook. Zo  draaien de rollen om en introduceert Tone een jaar later juist zijn voormalige rechterhand op de single ‘Knocking boots ‘ als…

…Candyman!

Hé, er gebeurt niets. Nee, of zijn naam nou vijf (of in deze tekst bijvoorbeeld twaalf) keer wordt geroepen, het heeft geen zin. Candell is hiermee een beetje de anti-Candyman, hij verdwijnt juist als zijn naam veel wordt geroepen. Net als Tone Loc wordt hij namelijk door zijn eigen rapwereld als soft en te commercieel gezien. Tone kiest na zijn korte succes bewust voor een vertrek uit de muziekwereld en wordt (stem) acteur. Candyman gaat nog even verder, probeert het nog met een aantal albums, maar hij is net als die opvolger van die ene hit al een voetnootje.

Hoewel? Candyman maakt een aantal jaar geleden zijn opwachting op  ‘Where are they now?’ van Nas. Als je  mag meerappen met deze rapper over wat je nu aan het doen bent, dan ben je misschien relevanter in de muziekwereld geweest, dan het op het eerste oog lijkt. Alleen zie je het niet.

Reminded and Rewinded Top 3: Onzichtbare sterren

Als je iets negeert dan is het er gewoon niet. Dat is een stelregel die vaak wordt gehanteerd. Is natuurlijk niet zo. Neem nou muziek. Als je puur naar de hedendaagse radio luistert, dan lijkt het erop dat vele acts niet meer bestaan. Natuurlijk wel, maar als je niet in het uitgekiende format met dito playlist past, ben je met heel wat geluk nog net een ‘fout nummer’.  Deze keer verstoppertje spelen met drie onzichtbare acts die nog steeds alive and kicking zijn.

1.Hot Chocolate – You sexy thing(1975)

Hot Chocolate scoorde in de hoogtijdagen minimaal een hit per jaar. Ongelooflijk succesvol dus. Vooral door boegbeeld Errol Brown. Hij was muzikaal en als tekstschrijver de motor achter de band. Nadat hij zich realiseerde dat hij teveel met de band bezig was, verliet hij de band en zo nam het succes van de band snel af.

Hot Chocolate  kwam in 1997 nog een keer terug in de picture met hun oude hit’ You sexy thing’ door de film The Full Monty. Errol speelde een grote rol in de promotie van de plaat, ondanks dat hij al jaren  solo optrad. Hij blijft dan ook tot op de dag van vandaag verbonden met de band. Errol doet nog regelmatig gastoptredens met ‘zijn’ band, ondanks dat hij officieel is gestopt. De band zelf is nu met Kennie Simon toe aan hun vierde leadzanger.

2.Spin doctors – Two Princes(1993)

Bij de spin Doctors is de leadzanger Chris Barron. Nog steeds. Ze zijn niet echt een eendagsvlieg geweest, wel een band met kortstondig succes. In Nederland dan. Was vooral te danken aan de cd ‘Pocketfull of kryptonite’. De band bracht daarna nog andere cd’s uit, maar die bereikten de Europese lijsten niet meer. In 1999 ging de band even op non-actief, maar hedendaags is de band gewoon weer op tournee.

Chris stelde in een recent interview dat de nummers van dat ene populaire album nooit meer worden getopt, maar dat hij daar vrede mee heeft. Hij vindt het te gek dat na meer dan 20 jaar het publiek nog steeds uit hun dak gaat op met name ‘Two princes’. Zoals hij zelf aangeeft: Die ene grote hit had ook ‘Achy breaky heart ‘kunnen zijn.

3.The Proclaimers – I ‘m gonna be (500 miles) (1988)

Of ‘Letter from America”bijvoorbeeld. Die iedereen is vergeten. Het nummer ‘(I am gonna be)500 miles’ van de tweeling uit Schotland kent iedereen wel. Bijvoorbeeld door de al gestopte serie ‘How I met your mother’, dat het nummer gebruikte  tijdens roadtrips van de vrienden Marschall en Ted. Craig en Charlie Reid zijn dan ook nooit weggeweest.

Veelal door intensief touren, maar ook met het uitbrengen van cd’s bleven ze met name aan de andere kant van de Noordzee in de picture. Vorig jaar kwam in de UK de film Sunshine on Leith uit. Niet alleen de titel is gebaseerd op een van de (bekende) nummers van de tweeling, de volledige soundtrack was dat. De film werd enorm goed ontvangen en werd een enorme boost voor het Greatest Hits album dat kort daarvoor was uitgebracht. Niet zonder toeval waarschijnlijk.

Reminded and Rewinded Top 3: Herstart

In  primitieve omstandigheden heb ik in woestijnen geslapen. Gewoon in de buitenlucht, zonder tent, met de lokale bewoners naar de sterrenhemel kijken en elke rots is een toilet. Dat is basic. Utopia is dat zeker niet. Maar zolang het kijkerspubliek deze onzin pikt, blijft het op t.v., logisch. Zodra de kijkers echter afhaken, dan is het anders. Op zo’n moment is er nog maar één redding: het concept omgooien. Deze keer ruim tien jaar kortlopende Amerikaanse tv-series die alle drie na een verbouwing (zonder gesponsorde bouwmarkt) en make-over alsnog van tv verdwenen.

1.Due south (1994-1999)

Dit was de meest successvolle samenwerking van Canada en Amerika op tv-gebied in de 90’s. Qua serie zelf dan. Het voortdurend herstarten en uiteindelijk verdwijnen van de serie lag dan niet zo zeer aan de kijkcijfers, maar aan geld. Het was een kwalitatief hoge maar daardoor dure serie. Na het eerste seizoen en (na een herstart) het tweede seizoen stopte het Amerikaanse CBS met de serie, maar kreeg de serie in Canada een kort vervolg. Hoofdrolspeler David Marciano(Ray Vechio) had na het eerste seizoen en eerste keer stoppen echter net een andere deal met CBS gesloten en kon daardoor niet volledig meer voor de serie werken.  Dus werd Ray vervangen door karakter Tony, zodat de combi van bloedserieuze Canadees  en eigengereide Amerikaan in stand werd gehouden. Ook werd de dove hond/wolf Diefenbaker vervangen, stopte producer Paul Haggis en kregen een aantal bij-personages grotere rollen. Dat de serie het niet lang zou volhouden was door het voortdurende stoppen onvermijdelijk, maar de serie kreeg wel het verdiende einde. Dat deden ze met het oplossen van een laatste persoonlijke zaak met hulp van de eenmalig teruggekeerde Ray Vecchio.

2.Two guys, a girl and a pizzaplace(1998-2001)

Dit was een serie waar in het tweede seizoen niet alleen de halve cast werd vervangen, ook het decor en daarmee de titel moesten eraan geloven. Oorspronkelijk ging de serie zoals de titel al aangaf, om Berg, Pete, Shirley en een pizzatent.  Nadat alle bij-personages  werden vervangen, verdween ook de pizzatent . Eerst fysiek, daarna ook uit de titel. De serie leek daarna met extra hoofdkarakters Johnny, Asley en Irene( en daarmee drie stelletjes) eindelijk uitgebalanceerd, maar het mocht niet baten. De serie eindigde legendarisch met een internetpoll waarin de kijkers konden stemmen wie van de drie stellen een kind zouden krijgen. Dat bleken Asley en Pete te zijn en die hadden nou net die ene verhaallijn die niet werd afgerond. De sitcom liet daardoor een open einde achter en  achteraf is de serie een springplank voor met name Ryan Reynolds(Buried) en Nathan Fillion (Castle) geweest.

3.8 simple rules to date my daughter (2002-2005)

castDat deze serie na een verbouwing een doorstart kreeg, had meer een tragische reden. De serie was best succesvol, mede door hoofdrolspeler John Ritter. Hij overleed echter plotseling en dat was een grote aderlating,  ook in de serie. De producers overwogen te stoppen, maar na een doorstart met een ingetogen aflevering en weglaten van de leader bedachten de producers personages opa Jim(James Garner) en neef C.J.(David Spade),  als vervanging van John. Daardoor kreeg de serie een andere invulling, waar er een grote(re) rol voor moeder Cate (Katey Sagal) was weggelegd en dat leidde pardoes tot een Maried with childeren reünie met  haar voormalige tv-echtgenoot Ed ‘Al Bundy’ O’Neill. Maar de basis van de serie was na John’s overlijden allang weg en de serie zakte terug in de kijkcijfers. De serie staat nu vooral bekend om de doorbraak van Kaley Cuoco, later Penny in de Big Bang Theory.

Reminded and Rewinded Top 3: The A Team mythes

Ach, The A Team. Als klein jochie zag ik ze in Nederland aankomen, bijna 30 jaar geleden.Het blijft een unieke serie. Het was de juiste combinatie van actie en humor en het blijft een tijdloze serie, gezien de vele herhalingen. De in 1994 overleden George Peppard(Hannibal), vormde samen met Dirk Benedict(Face), Dwight Schultz(Murdock) en Mr T (B.A Baracus) een uitgebalanceerd team dat fans over de hele wereld kreeg. Maar ‘never change winning a winning team’ is hier zeker ook aan de orde, want om de dalende kijkcijfers te stoppen, werd de serie drastisch veranderd en dat leidde tot een dramatisch vijfde seizoen en daarmee het einde. Geen roemloos einde, want de serie werd een klassieker met een van de bekendste intro’s ooit..  Blijven over de mythes die al decennialang rond de serie zijn blijven hangen. Maar mythes zijn veelal misverstanden  en daarom deze keer de drie grootste in een compacte top 3 gezet, met een kleine kanttekening.

1.George Peppard en Mr T. hadden een hekel aan elkaar

MRT_380x460_875088aHet blijft de grootste mythe over de serie. Maar het is niet waar, een betere formulering is dat het twee verschillende karakters uit verschillende werelden waren. George was namelijk de gelouterde acteur  en Mr. T was net de opkomende ster uit Rocky 3. Dat botste soms en werd wat erger naar mate de serie vorderde, vooral toen Mr T de  ster van de serie werd. Maar George en Mr T  hadden veel respect voor elkaar en stonden elkaar zeker niet naar het leven. Integendeel. In een zeldzame opname uit 1983 wordt dat meer dan duidelijk als George Peppard op een avond ter ere van Mr T als spreker op het podium verschijnt. In een korte toespraak spreekt hij met lof en vol met waardering over Mr T., die naast hem zit.

2.George Peppard zorgde ervoor dat Melinda Culea werd ontslagen

acteur_melinda-culea_1291557168_6Een tweede mythe is dat het plotselinge verdwijnen van Melinda Culea als Amy uit de serie is veroorzaakt door George Peppard. Kwam niet geheel uit de lucht. Hij vond The A Team geen serie voor vrouwen. Dat heeft vooral Melinda’s opvolger Marla Heasley ondervonden,  die Tawnia Baker speelde. Maar Melinda forceerde haar ontslag zelf. Ze maakte zich onmogelijk op de set door  grotere bijdrage in (vecht)scenes en natuurlijk daarmee ook meer geld te eisen. Dat wekte niet alleen ergernis op bij George, maar ook bij de andere acteurs en uiteindelijk producers en schrijvers. Feit was dat ze met haar bijrol een zeer redelijk salaris(15-20.000 dollar per aflevering) kreeg.

3.Stephen Cannell bedacht de serie en legde het bij NBC neer.

Eigenlijk andersom. Hoewel Stephen Cannell en Frank Lupo de serie schreven en uitwerkten, bedacht Brandon Tartikoff van NBC entertainment de basis van de serie nadat hij op een dag ‘The dirty Dozen’ en ‘The road warrior’ had gezien.  Dat leidde tot een idee van een paar regeltjes. Met dat concept zijn Stephen en Frank verder gaan werken en binnen drie uur schreven zij de serie zoals we hem kenden. Brandon’s bazen waren niet erg enthousiast over de serie, ondanks dat het NBC weer terug aan de top van de Amerikaanse tv-wereld bracht. Brandon zelf was wel trots op het succes, maar hij vond het geen Emmy-materiaal. Dat was het wel, want de serie is drie keer genomineerd geweest voor een Emmy.

Reminded and Rewinded top 3: Proost!

Cheers  is nog steeds een van de langstlopende series ooit op de Amerikaanse tv. Wie herinnert zich de avonturen van Sam Malone en zijn barpersoneel/gasten niet? Vooral Norm (George Wendt) is bijzonder. Heeft  een zeer wisselende achtergrond van schilder én accountant, drinkt de hele dag op dezelfde plek aan de bar grote hoeveelheden bier maar brengt Cliffie altijd thuis.  Geen probleem, want Norm is een van de dragende karakters van de serie en dan kan het. Daarom deze keer een top 3 van drie andere legendarische personages uit Cheers, die juist eigenlijk bedoeld waren voor een kleine periode in de serie. Maar het liep anders. Net als Norm zijn ze uiteindelijk veel langer in de bar (en het collectieve geheugen) blijven hangen.

1. Cliff Clavin( John Ratzenberger):

imagesJohn deed ooit auditie voor de rol van Norm. Die ging naar George Wendt, maar hij improviseerde daarna met een paar zelfverzonnen feitjes het betweterig karakter dat later Cliff zou gaan worden. De schrijvers wilden hem politieman laten zijn, maar op aanraden van John werd hij postbode omdat hij zo met meer nieuwtjes kon komen waar hij zijn eigen draai aan kon geven. Hij werd voor zeven afleveringen aangenomen, maar het publiek was zo enthousiast over hem dat hij tot het einde van de serie bleef. Daarmee bevindt hij zich in select gezelschap.  Samen met Sam Malone (Ted Danson), Carla (Rhea Perlman) en Norm was hij uiteindelijk in alle afleveringen te zien.

2. Frasier en Lilith Crane (Kelsey Grammer en Bebe Neuwirth)

CHEERS_SEASON4_D3-2Ook Kelsey Grammer werd als Frasier maar voor zeven afleveringen aangenomen. Met name door contrast van snob in een bar werd het personage Frasier een hit. Met  toevoeging van zijn emotieloze vrouw Lilith twee jaar later,  werden de Cranes een van de populairste karakters van de show. Kelsey Grammer maakte een doorstart na Cheers met een eigen sitcom rond Frasier. Het werd letterlijk een vervolg op Cheers, want het werd opgenomen in dezelfde studio, op dezelfde plek waar de bar voorheen stond. ‘Frasier’ werd met net zoveel seizoenen, net zo succesvol als zijn illustere voorganger. Exact 20 jaar na zijn introductie, in 2004, stopte Kelsey definitief met zijn rol.

3.Diane Chambers (Shelley Long)

Diane_Chambers_Cheers_waitress Naast  Lilith , kwam ook de rest van de hele cast van Cheers langs in ‘Frasier’ , behalve Rebecca (Kirstie Alley). De reden daarvoor lag bij de Scientology kerk waar Kirstie lid van is. Over Kirstie gesproken, ze was als ice-queen Rebecca de opvolger van snobistische serveerster Diane die voor de time being dit werk deed. In real life ook, want Shelley Long was in eerste instantie alleen van plan om haar jaarcontract uit te dienen. Ze bleef toch hangen en bleef uiteindelijk 5 seizoenen in de serie. Het publiek was niet meteen gek op opvolger Rebecca en op aanraden van Kirstie Alley  zelf, werd haar karakter veranderd in een neurotisch type en dat sloeg aan, ook bij de cast. Hoewel Shelley Long legendarisch werd in haar rol en nooit meer van Cheers afkwam, was het Kirstie die het langst(zes seizoenen) in de serie bleef, tot het einde.

Dat einde kwam onverwachts. Het was Ted Danson die besloot te stoppen. Aangezien de serie grotendeels om hem draaide, hadden de schrijvers een probleem. Als ultieme redding vroegen ze Woody Harrelson om als zijn gelijknamige personage Woody de bar over te nemen, maar Harrelson was loyaal aan Ted en bedankte voor de eer.Het café dat model stond  en diende voor buitenshots bestaat nog wel. Net als een replicatie van de set. Ben je een keer in Boston, dan weet je waar iedereen je naam kent.

Reminded and Rewinded Top 3: Foute cult

Elke radiozender heeft tegenwoordig een fout uur en het valt me op dat vrijwel alles uit de ’80’s en 90’s als fout wordt bestempeld. Muziek, films, noem het maar op. Onterecht natuurlijk, als we het omdraaien en  in de 90’s een soortgelijk programma hadden gehad, dan hadden we ook meewarig gelachen om al die shit van tegenwoordig.

Maar laten we eens terug gaan naar  de ‘foute’ jaren. Neem nu 1989, een uitgesproken jaar voor ‘foute’ films. Zijn ze natuurlijk niet,het goede woord is cult. Zo komt er niet voor niets  volgend jaar een derde deel van Bill and Ted uit. Wie? Ok, hoog tijd dat ik wat tijd besteed aan cultfilms uit 1989. Nee, laat ik er deze keer een top 3 aan wijden.

1.Bill and Ted’s Excellent adventure.

Als je in de excellent 80’s bent opgegroeid en ‘Party on,dude’  riep toen de 90’s om de hoek kwamen kijken, dan ken je deze film.  Tijdreizen was cool door Back to the future en The Terminator, maar de heren Bill en Ted deden het 2.0. Tja, ze moesten slagen voor hun spreekbeurt geschiedenis, anders zouden ze nooit wereldberoemd worden. Daarom helpt de toekomst een beetje door een tijdmachine te sturen. Maarrr… in de toekomst is de uitkomst toch al bekend en is alles toch al bepaald?

Les 1: Niet te veel nadenken bij deze film, kijk de trailer maar.  Het duo haalt de halve wereldgeschiedenis naar hun woonplaats dat leidt tot nog meer chaos dan Napoleon veroorzaakt in zijn eentje als hij per ongeluk ook in het heden opduikt. Het was de doorbraak van Keano Reeves en leidde tot nog een deel in deze reeks. Daardoor zagen we tegenspeler Alex Winter toch nog  een keer op het grote scherm.

2.UHF

Weird Al Yancovic is de Amerikaanse Andre van Duin, maar laat hem dat niet horen. Hij staat bekend om zijn parodieën van bekende artiesten en clips en daar moest toen ook iets leuk mee te doen zijn. Deed hij ook. De film heeft het verhaal van George Newman die van zijn oom een tv-station in de schoot geworpen krijgt nadat deze het met pokeren heeft gewonnen. Met een volkomen van de pot gerukte programmering wordt het station een succes .

De film staat bol van parodieën (Ghandi !), maar is ook een sterke persiflage op de tv-wereld. Fans schreeuwen al jaren om een deel 2, maar die gaat er waarschijnlijk niet komen. Is niet erg, daarmee is de film nog meer cult geworden dan ie al was. De film staat ook bekend om de doorbraak van Fran ‘The nanny’ Dresher en Michael ‘Kramer’ Richards die groot werden in de 90’s. En what about Weird Al? Die bleef ook populair, een van zijn grootste prestaties in de 90’s was lachebek Kurt Cobain in een stuip te laten liggen door zijn parodie ‘ Smells like Nirvana’. 

3.National Lampoons Christmas Vacation

National Lampoon is van oudsher een humormagazine, zoals MAD, en maakte in de 80’s de overstap naar Hollywood. Er zijn inmiddels vele films gemaakt, maar die met de familie Griswold en in het bijzonder de vier met Chevy Chase en Beverly D’Angelo zijn blijven hangen. De film was gebaseerd op een kort verhaal dat al in 1980 in het magazine had gestaan.

De film werd mede populair doordat het als tegenhanger geldt van zoetsappige kerstfilms als ‘Miracle on the 64th street’  Het grappige (ook) aan deze film is dat het als een kerstfilm bekend staat, kerstmis in de titel heeft staan, maar zich nooit afspeelt tijdens kerstmis.  Maar goed, terwijl de kinderen van de familie zowat elke film zijn gerecast, bleef Chevy de ster van de film.  Hij is wel van de rol ‘afgekomen’, maar het hielp hem niet dat hij ook later in zijn rollen als een ietwat dommige man werd getypcast.

Reminded and Rewinded Top 3: Rewind videoclips

Vandaag drie videoclips die qua beeld en scenario achteruit liepen, maar ten opzichte van sommige songteksten wel begrijpelijk bleven.

1.R. Kelly – If I could turn the hands back of time(1999)

Het nummer leverde een van de beste video’s aller tijden af.  Vind ik. Qua scenario eentje uit de categorie’ voor meer uitleg vatbaar’. Kernpunt in de minifilm is dat alle gebeurtenissen, of ze nou in volgorde moeten staan of niet, achteruit worden gespeeld .

Dat staat symbolisch voor het willen terugdraaien van de tijd en het anders willen doen.  Regisseur F. Gary Gray heeft geen reden om de video anders te doen, want hij heeft net als R. Kelly al genoeg  moeite gedaan. Zo is 90% van de video in zijn achteruit te zien en moest R. Kelly voor de scene aan de schrijftafel negen (!) uur op de stoel zitten.

2.Fleetwood Mac – Big Love (1987)

Van het ultra-succesvolle albumTango in the night kwam het nummer ‘Big Love’. Het nummer is vooral bekend om de ‘ooh- aah’ conversatie tussen Lindsey Buckingham en Lindsay Buckingham,  hij deed namelijk ook de vrouwelijke stem.

Maar hoe dan ook, de video zette zich meteen op de kaart van o.a. MTV  door een peperdure videoclip. Voor zo’n half miljoen dollar kreeg het publiek een video waarin de tekst wordt verbeeld van een man die alles heeft, maar zonder zijn geliefde beseft dat hij niets heeft. Niet geheel rewind deze clip,alleen op het laatst, maar het was een baanbrekende clip in zijn jaar.

3.Enigma – Return to Innoncence(1994)

Ik heb al eerder een artikel gewijd aan deze plaat en daardoor weet je wie Kuo Ying-nan en Kuo Hsiu-chu zijn en waarom zij nu 100% van de royalties krijgen van deze plaat. Lang verhaal,  het verhaal achter de clip is minder lang. Het is simpelweg het omgekeerde leven van de mannelijke hoofdpersoon.

De clip begint bij zijn overlijden en eindigt bij zijn geboorte. De witte eenhoorn die veelvuldig opduikt symboliseert de onschuld. Daar gaat de man met zijn geboorte ook uiteindelijk naar toe, zie hier de ‘return to innocence’. Telkens opnieuw geboren worden, op deze manier heb je natuurlijk wel het eeuwige leven.