Tagarchief: Reminded and Rewinded blog

Flashback 2012: Moet ik me schuldig voelen?

Denkend aan Idols, dan herinner ik mij (net als jou waarschijnlijk) een paar voornamen.  Maar de kunst is daarna om de juiste naam in het juiste seizoen te plaatsen. Er is  bizar weinig (blijvend) succes uit die talentenjachten voortgekomen.  De Idols artiest is net een aansteker.  Heel snel en kort is daar het vlammetje van het sterrendom en daarna is het weer klaar. Het zijn wegwerpartiesten.

Uitstel van het onvermijdelijke

In een aflevering  van ‘De week van Filemon’ uit 2012 , waarin een schrijnend beeld van de talentenjachten te zien is,  treft voormalig jurylid Henk-Jan Smits dit in een paar zinnen samen. Hij stelt dat er normaal een carrièreboog is met zowel een opgaande als neergaande lijn, bij Idols is er alleen maar de neergaande lijn die zo lang mogelijk moet worden uitgesteld. The few blijven nog even hangen na de overwinning, voor veel meer mensen ligt er al vroeg een ticket echte leven.

Kneuzenrondes

Met name de  ‘net-nietjes’, die kleurrijke figuren uit de zogenaamde kneuzenrondes, hebben letterlijk 5 minutes of fame. Hun gedroomde carrières worden al op de stip vakkundig de nek omgedraaid met een stuk snijdend realisme. Schrijnend is nog steeds het moment uit 2004 waarin acht vroege afvallers zonder zangtalent als een circusact tentoon worden gesteld op de middenstip van Vitesse. Tja, is de toon,  ze zijn er zelf bij, hebben ja gezegd,

Uitlachartiesten

Maar  konden ze achteraf wellicht iets meer tegen zichzelf in bescherming kunnen worden genomen? Henk-Jan, die als  jurylid zijn carrière flink heeft kunnen uitbouwen met het commentariseren van het vrij talentloze aanbod, stelt dat juist de ‘net-nietjes’ het meeste aan het Idols-avontuur hebben overgehouden. Hij vraagt dan ook : ‘Moet ik mij dan schuldig voelen?’ Als voorbeeld noemt hij  Herman ‘I’m a dancer’ Berghuis.

Die gaat het inderdaad een aantal jaar flink voor de wind. Solo loopt hij alle tv shows af, met name van Robert Jensen. Later vormt hij samen met andere ‘uitlachartiesten’ als Klompen Vincent en Andre Pronk de Antihelden. Zo blijkt geen talent ook een talent te zijn. Zij buiten het ‘niet succes hebben’ dan ook volledig uit.  Dat gaat een hele tijd goed. Maar daar is de keerzijde.

De winnaar is…

Herman komt in de aflevering van Filemon ook aan het woord en hij is inmiddels klaar met zijn optredens. Naast dat het financieel niet helemaal goed is gegaan, begon ook de voorheen relatief positieve aandacht om te slaan in negatieve aandacht. Hij is nu postbode en is weer terug op aarde en in de anonimiteit. Hoe dan ook, hij is samen met  veel andere kleurrijke ‘medeartiesten’  de echte grote winnaar van  talentenjachten als Idols geworden.

 

 

 

Kort maar krachtig: V

De kracht van een letter in de mediawereld. Neem de act ‘M’ (ja, van deze), ‘H’ van Steps, ‘Q’ in James Bond of Double You,  dat na V in het alfabet komt. Ach V, die tv-films met hagedissen Diana, een glansrol van Jane Badler. In 1983 zijn ze er.

V van vermomming

Door een uitgekiende campagne, maar ook helaas door de ophef over de moord op Dominique ‘Poltergeist’  Dunne, wordt de tweedelige tv-film(hier door de Avro uitgezonden) een enorm succes.  Het draait om een invasie van aliens in de gedaante van vredelievende mensen. Zelfs Robert ‘Freddy Krueger‘ Englund is als Willie een vriendelijk karakter.

Schijn bedriegt. Een groepje tegenstanders, waaronder Journalist Mike Donavan en dr Julie Parrish, zien al kort na de komst letterlijk de werkelijke gedaante van de bezoekers.Het zijn hagedis-achtige wezens met wereldheerschappij als doel. Behalve Robert in zijn rol als Willie dan, die doet dat als Freddy in dezelfde periode op zijn eigen manier.

Kenneth Johnson

Dat levert nog meer spanning op, als het die 1e en 2e mei 1983 wordt uitgezonden. Alleen blijf je  als schrijver Kenneth Johnson daarna zitten met je cliffhanger.  Kenneth verlaat het project door hoogoplopende meningsverschillen met tv-bonzen, en het script wordt door zijn naaste medewerkers netjes afgerond. Het wordt een jaar later na het origineel in drie delen uitgezonden onder de naam V: The Final Battle. Hoewel Kenneth daarvan naar eigen zeggen ooit hooguit 30  seconden heeft gezien, wordt het V for Victorie.

Originaliteit is er af

Deze versies dan. De opvolgende tv-serie uit ’85 van 19 afleveringen blijkt te lang lang en te duur.  Dat gebeurt ook met de remake vier jaar geleden, na seizoen 2 is het over. De twee tv-films worden niet voor niets ‘V The original mini-series’ genoemd. Daarna is inderdaad de originaliteit wel er van af. V is er in de 83-84 kort maar krachtig, daarmee meteen op haar best. Met de V van verpletterend, voldoende zo en verder met iets anders. Verliep anders.

vastleggen-in-volledig-scherm-13-12-2016-225339

Niet bepaald voorbij gewaaid: Kansas

In  ‘Bil and Ted’s exellent adventure’ met ene Keanu Reeves, komen de hoofdpersonen ook onder anderen Socrates tegen.  Wat doe je dan op zo’n moment, in het oude Griekenland?  Dan ga je filosoferen met de man.  De drie grote denkers komen met sterke punten.  Zo citeert Socrates het intro van de soap ‘Days of our lives’ en slaat Keanu ‘Ted’ Reeves terug met ‘All we are is dust in the wind, dude’. Bill fungeert als tolk en maakt de gebaren erbij.  Dat citaat heeft Ted ook niet van zichzelf hoor.

Geen watjes met een boekclub

Hij citeert gewoon een nummer van Kansas. Of eigenlijk de tekst van gitarist Kerry Livgren. Die schrijft een paar teksten als hij een filosofisch boek uit heeft over de Indiaanse cultuur.  Met als zoveel platen, begint de klassieker ook hier met gepingel op een instrument.  Mooi, maar daar heeft hij niets aan.  Kerry staat dan ook best onder druk.

De groep moet met een opvolger komen voor hun hit “Carry on Wayward Son’ en Kerry weet het eigenlijk niet meer.  Het is zijn vrouw die de combinatie maakt van de tekst en het riedeltje op zijn gitaar. Kerry twijfelt, de band is immers rock and roll, ze zijn geen watjes. En een gedicht aan je vrienden laten horen… ze zijn niet bepaald een boekclub.

Point of return kan altijd

Toch doet hij het en anders dan hij verwacht,  is ‘Dust in the wind’  dé plaat waar de band op zit te wachten. En nog belangrijker,  het publiek ook.  Het album ‘Point of know return’ verkoopt dankzij het nummer uitstekend en de band staat overal op het podium.  Maar  succes heeft wel point of return.  Kerry zorgt wellicht door het lezen van dat ene boek voor een tijdloze hit,  maar een heel ander filosofisch en ietwat berucht boek zet juist zijn vertrek bij de band in werking.

Urantia

Het Urantia boek, een illuster werkje uit 1934, is de trigger. Tijdens een gezamenlijke tour, raakt hij in lange discussies  met Jeff Pollard van Louisiana’s Leroux . Uiteindelijk raakt hij overtuigd van Jeff’s argumenten en wordt overtuigd christen.  Zijn songteksten gaan daar steeds dieper op in, tot groeiende ergernis van de band.  Kerry’s vertrek is een paar jaar later onvermijdelijk, maar het komt goed.

Andere windrichting

Een wind van verandering eigenlijk.  Na een lange solocarrière voegt Kerry in 2000 zich weer bij de band, er wordt een heel album opgenomen en Kerry schrijft deze keer alle nummers.  Kerry blijft daarna af en aan betrokken  bij de band, want zijn maatjes zijn hem nog steeds dankbaar voor de plaat.  Het 35-jarig bestaan van het nummer wordt dan ook uitbundig gevierd door de band en zo is deze mijlpaal in de muziekhistorie nooit voorbij gewaaid.

Vastleggen in volledig scherm 20-11-2015 145510

Beroemd zijn is (voor sommigen) zo jaren ’80

Popvideo’s is vooral bijklussen, geen springplank, voor de meeste dansers en acteurs in spe. Courtney Cox lijkt meer een uitzondering dan regel. Het is even leuk, maar daarna gaan de meesten gewoon weer verder met het eigen leven of dat kan natuurlijk ook,  trouwen gewoon met de popster in kwestie. Ach, laten we er een paar (bij)rollen uit  iconische 80’s video’s bij pakken, met veelal modellen die als meubelstuk voor de muziek en artiest fungeren.

Pet Shop Boys – Domino Dancing

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-230542Dat de Pet Shop Boys een oog voor modellen in hun video’s hebben, bewijst ‘Heart’ al.  In ‘Domino dancing’ is er weer sprake van een driehoeks-verhouding, alleen doet Neil deze keer niet mee. De songtekst heeft als basis letterlijk een saai potje domino,  maar Neil diept het later wel wat uit. Voor de clip, opgenomen op Puerto Rico, worden twee lokale mannelijke acteurs gecast en natuurlijk Donna Bottman. Ondanks een rol in het succes, laat ze meteen na de hit het acteren weer achter zich. Ze blijft wel rondhangen op het eiland.  Dat pakt voor haar niet slecht uit.  Ze is namelijk hedendaags Sales Manager bij het Hilton Ponce Golf & Casino Resort in Puerto Rico.

Rick Astley – Never gonna give you up

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-230038Mijlen verderop begint het zoals bekend,  in datzelfde einde van de 80’s, voor Rick met ‘Never gonna give you up’. Daar lijkt door de Rickrolling maar geen einde aan te komen in de 00’s.  Bij de plaat, op komende nieuwjaarsdag precies 30 jaar geleden opgenomen trouwens, hoort een video waarin niet veel lijkt te gebeuren. Echt Rick-stijl. Enige actie komt van de barman Clive Clarke, die natuurlijk geen echte barman is. In real life is hij dan al  een ervaren danser uit de Londense scene en vaker te zien in 80’s video’s dan menigeen denkt. Ook danst hij dan al langer in de Zoo Troupe, een groep dansers voor Top of The Pops.  Dansen doet hij nog steeds, zo blikt  hij recent nog terug op zijn tijd in de club ‘Crackers’ als hij nog een jonge danser is.

Madonna – Open your heart

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-230730Of neem dat andere jonge dansertje, Felix Howard, die in de clip van Madonna’s zoveelste hit in de 80’s een grote rol speelt. Ik kan me herinneren dat enkele fans van Madonna in mijn omgeving een gouden toekomst voorspelden voor dat kereltje in de muziekwereld. Min of meer hebben ze gelijk gekregen. Maar zoals vele kindsterretjes, is er na schattig vaak niets meer en gaan ze gewoon naar school.  Dat doet Felix ook, maakt daarna een weinig succesvolle, eenmalige comeback op acteergebied en realiseert dat zijn hart bij de muziek ligt. Felix groeit daarna snel uit tot een succesvol tekstschrijver voor Kylie Minogue,  Sugababes,  Amy Winehouse en Beverley Knight.  Daarvoor wordt hij beloond met een mooie plek bij EMI. Nice job.

Letterlijk en figuurlijk. Dus eenmalig succes in de muziekwereld betekent niet dat er een zeker zwart gat opdoemt. Ach, wat maakt het uit, nog een paar voorbeelden dan. Het is de Reminded and Rewinded top 3 niet. Want ken je model Tania Coleridge nog?

George Michael – Father figure

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-230844 Zij maakte een enorme indruk bij (vooral) het mannelijke publiek in deze video van George Michael. Een grote carrière als actrice ligt in het verschiet. Maar het loopt/ ze doet het anders en ze trouwt haar rijke jeugdvriend George ‘Willy Wonka’ Harcourt-Cooze. Dat huwelijk loopt uitstekend, tot  een paar jaar geleden dan.

Michael Jackson- The way you make me feel

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-224018Dat is in  dezelfde periode dat Tatiana Thumbtzen nog maar eens een interview geeft. Naast in de Michael Jackson video, maakt ze ook haar opwachting tijdens de ‘Bad’ tour. Tot die kus dan. Als zij Michael  geïmproviseerd  kust op het podium, is haar veelbelovende acteer/ muziekcarrière al zo goed als voorbij. Met name manager Frank Dileo is woedend en ze wordt ontslagen. Weer model,  blijft ze tot op de dag van vandaag  in de publiciteit met de vraag of de kus een domme actie van haar is geweest of gewoon afgesproken werk met Michael.

Kortom,  beroemd zijn is dus zo 80’s. Voor vier van deze vijf dan.

Geen antwoord geven is beste keuze: E.L.O. en Alan Parsons Project

Soms zijn er onbegrijpelijke albumtitels.  Neem nu het debuutalbum van E.L.O.  Dat ga je natuurlijk niet  ‘Greatest hits’  of, ik noem een dwarsstraat, ‘No Answer’ noemen. Dat doe je niet. Oh wacht.

Creatieve secretaresse

Toch wel. Op het moment dat het debuutalbum, dat aan de Engelse kant gewoon E.L.O. heet, ook aan de andere kant van de plas wordt uitgebracht, begint het gedonder. Hoe gaat dat album heten eigenlijk?  Een medewerker van de Amerikaanse platenmaatschappij probeert de manager van E.L.O., Don Arden, te bereiken.

Hij krijgt echter diens secretaresse aan de lijn. De secretaresse probeert Don te bereiken, dat lukt niet, ze neemt de lijn terug en antwoordt ‘geen antwoord’.  Rare titel, maar de medewerker is tevreden. En daarmee is zij onbedoeld verantwoordelijk voor een van de meest verwarrende en daarmee briljante albumtitels ooit.

Don’t answer me

Zo maak ik muzikaal en erg makkelijk een bruggetje naar Alan Parsons Project.  Dat heeft ook wat onbegrepen titels in het oeuvre.  Neem het succesalbum’ Ammonia Avenue’ , met die enorme hit ‘Don’t answer me’.  Is niet door die secretaresse bedacht, maar door Alan’s gelijknamige project. Nog steeds een favoriet van vocalist Eric Woolfson, Alan Parsons zelf vindt het wat minder. In een eerder interview  is Alan niet echt positief over het nummer, maar moet hij  wel toegeven dat de video veel goeds heeft gedaan.

Inspiratie door een fabriekscomplex

De video, met de graphics van  Michael Kaluta , krijgt enorm veel airplay op MTV. Het nummer is een verlenging van het thema op het album ‘Ammonia Avenue’ zelf,  de eenzaamheid van de mens en liefde naar anderen. Eric krijgt de inspiratie voor de titel na een rondleiding door een gigantisch industriecomplex in Billingham waar ammoniak wordt geproduceerd.

Tandem Woolfson- Parsons loopt spaak

Op het moment dat hij een lange straat zonder mensen en bomen ziet en alleen pijpleidingen,  ziet hij daarin het symbool van eenzaamheid. Je krijgt immers geen antwoord van een hoop lege buizen. Maar eenzaamheid blijft wat anders dan solo gaan. Na een succesvolle periode gaat de tandem Woolfson-Parsons eind 80’s uit elkaar.

Woolfson gaat zich meer richten op musicals en Alan Parson  start recent nog het project Art and Science of Sound waar hij, nu old and wise en als legendarisch studiotechnicus (Dark side of the moon), een cursus geeft waar hij de antwoorden geeft voor je eigen muzikale destiny.

Een staaltje wanbeleid inspireert: The legacy van Fawlty Towers

Er zijn maar twaalf afleveringen gemaakt en uitgezonden van Fawlty Towers. Schrijvers John Cleese en Connie Booth vinden het daarna wel goed zo.  De BBC eigenlijk ook, want zo’n succes was de serie niet toen het uitgezonden werd op tv. Net als het bezoek van John Cleese aan een hotel in de 70’s waarmee het instantie mee begint.

Real life comedy

Want het echtpaar Fawlty met hun slecht gerunde hotel, is gebaseerd op het echtpaar Donald en Beatrice Sinclair  van het Gleneagles Hotel in Torquay met hun personeelsleden Jetty en Pepe. Als  de Monty Python crew daar de nacht doorbrengt, valt de groep van de ene in de andere verbazing.

Zo wordt het koffertje van Eric Idle over de schutting gegooid vanwege ‘bomgevaar’, is een taxi bestellen een hele klus en zijn Terry Gilliam’s eetgewoonten te Amerikaansvolgens eigenaar Donald. De Pythons verlaten uit pure ellende het hotel, maar John en zijn toenmalige vrouw Connie Booth blijven achter. Zij zien geweldig materiaal voor een serie , gebaseerd op het bestaande idee ‘Doctor at large’.

Het echtpaar en met name Beatrice, hebben nooit kwaad gezien in hun gedrag en hebben al vanaf de start een gruwelijke hekel aan de serie. Hun hotel wordt na een mislukte herstart, in 1972 (dus tijdens de uitzending van de serie) overgenomen en is dit jaar definitief dichtgegaan.

Een aflevering van zeven weken

Hoewel de grote hilariteit, moet men er bij zijn geweest, is de toon in de 70’s. De serie is niet zo’n groot succes in eerste instantie en er komt pas vier jaar nog net een tweede seizoen. Heeft trouwens niets te maken met de scheiding tussen Connie en John.  Dat vindt wellicht net tussen de twee series van zes afleveringen plaats, maar de twee hebben nog steeds een goede verstandhouding met elkaar. Wat wel meespeelt, is de enorme tijd aan productie. Een aflevering  wordt in zes weken geschreven, dan zijn er vijf dagen om te repeteren, daarna een avond om op te nemen en komt er nog een dag bij aan editing.

Andrew Sachs

Een van de sterren  van de serie is, naast John Cleese, ook de deze week overleden Andrew Sachs. Hij speelt de onhandige Spaanse kelner Manuel. Ondanks dat hij op en top Engels is, wordt hij geboren in Duitsland.  Andrew, die dan ook vloeiend Duits spreekt,  vindt het dan ook logisch om een Duitse kelner te spelen. Helaas, John keurt dat idee af, maar hij krijgt nog een nieuwe kans.

Als rond de eeuwwisseling de serie ook in Duitsland wordt uitgezonden, heeft hij geen enkele moeite zijn eigen stem na te synchroniseren. Dus ook voor de meest beruchte aflevering ‘The Germans’. Daarmee doorbreekt de serie een taboe. Zo is sinds een aantal jaar die andere serie met veel grappen over de oorlog,  ‘Allo ‘Allo, ook bij onze oosterburen te zien.

The legacy

Het in eerste instantie weinig succesvolle Fawlty Towers is hedendaags cult, heeft miljoenen fans en wordt in talloze landen uitgezonden. Dat na een zeer beperkt aantal afleveringen. Maar soms moet je de stekker eruit trekken en iets nieuws gaan doen, iets dat de Sinclair’s ook al veel eerder hadden moeten doen met hun hotel. Gelukkig hebben ze nog een paar jaartjes gewacht.

vastleggen-in-volledig-scherm-4-12-2016-132323

Promotie maken met de Dire Straits

In een tijd bekend worden nog nooit zo makkelijk is, is het bijna ouderwets om langs platenmaatschappijen te struinen.  Want een demootje… dat is zó Dire Straits.  Maar het werkt. Mark Knopfler, zijn broertje David en de rest,  zitten in de 70’s wat  krap bij kas, met recht Dire Straits. Ze weten met een demo, inclusief ‘Sultans of  swing’,  in elkaar te zetten voor achteraf een koopje, 175 dollar.  Het demootje doet haar werk , het bevalt Warner en de rest is geschiedenis.

Money for nothing

Nee, Dire Straits  schrijft geschiedenis. De band trapt een nieuw muzikaal tijdperk af. Het al twee jaar oude ‘Money for nothing’ wordt in 1987 de allereerste clip ooit op MTV Europe. Ironisch genoeg, is Dire Straits (met op de achtergrond Sting)  juist kritisch op dat dan nieuwe fenomeen videoclip in het nummer.  Een bewuste keuze van de zender en die keuze pakt voor Dire Straits niet onvoordelig uit.

‘Private Investigations’

Het bezorgt Dire Straits heel veel publiciteit, zoals de band eerder ook veel te danken heeft aan de videoclip. Zo bevat het vierde album ‘Love over gold’ vijf hele lange nummers. Geen radiomateriaal, maak het dan MTV-materiaal.  Mede door middel van het later zo bekritiseerde platform wordt ‘Private Investigations’ een enorme hit voor de band. Het ellenlange (positief bedoeld) nummer over een persoonlijke zoektocht van Phillip Marlowe bereikt zo toch het publiek. En zo wordt het uiteindelijk ook radiomateriaal.

Cirkeltje

Daar kan geen demo tegen op. Althans, dat hoeft niet meer. Het blijft dan ook een cirkeltje.  Aan de ene kant heeft Mark, die als geen ander weet dat de weg naar succes lang kan duren, een punt. Hij geeft een aardige voorspelling dat de videoclip het voor veel artiesten, bij wie de stem niet het sterkste punt is, promotie een stuk makkelijker gaat maken. Door de nadruk op andere talenten te leggen.

Maar ondanks dat je niets geeft om het plaatje, moet je wel aanhaken als er nieuwe mogelijkheden van promotie zijn of als de aandacht daar naar toe gaat. Legio ‘radiosterren’ verloren met deze instelling hun populariteit na de komst van MTV. Een puntje van kritiek dat juist in de allereerste clip ooit op MTV al naar voren komt. Maar promotie is alles,  juist hierdoor kent iedereen The Buggles nog.
Vastleggen in volledig scherm 8-12-2015 213116

Oude column: Wegwerp-populariteit

Waar zijn Britt,  Herman en  Ruud eigenlijk gebleven?  Ondanks alleen een voornaam, weet half Nederland nu al wie ik bedoel. Mensen met alleen een voornaam die de media beheersen, het is de tijdsgeest van de nieuwe eeuw. Alleen de voornaam als personal branding is eind vorige eeuw een echte trend geworden, want de achternaam kost alleen maar tijd. Tegen de tijd dat iedereen deze kent, ben je al verdwenen van het toneel.

Wegwerp-populariteit kun je het noemen. Dit woord bestaat niet, maar het had niet misstaan in de Van Dale. Het is een fenomeen dat iemand razendsnel lanceert en nog sneller laat verdwijnen. Dat woord zelf is een blijvertje. Terwijl het gros van de deelnemers al weer is vergeten, kan ik het nog steeds gebruiken. Onder het zicht van camera’s en wapperende contracten wordt de winnaar op een presenteerblaadje naar de top gestuwd. En daarna? Daarna is het voorbij en is elke volgende poging zinloos. Niet interessant meer.

‘Is dit alles?’ zong Doe Maar ooit. Ja, meer is het niet. Net als het kunstje van de deelnemers zelf.  Eén oneliner, één auditie, één hit. Meer is er niet nodig.  Ben je net niet dat Idool, die Popstar of heb je de X-factor niet? Geen probleem, bij een ander programma kun jij the winner zijn. Het gaat erom hoe je het brengt. Je krijgt daarna jouw minuut of fame . Geen vijf minuten meer, omdat er na jou weer een klompendanser of iemand met een gek dansje aan de beurt is. Terend op dat ene succesje loop je daarna de feesttenten en dorpsfeesten af, tot je daar ook wordt uitgekotst.

Goed, eendagsvliegen zijn van alle tijden, die zijn er ook de vorige eeuw geweest. Alleen zit hier het verschil dat iedereen dat succes nog kent. Een keer in de zoveel tijd, werd een ster gelanceerd omdat er minder media was. Deze acts zijn nu cult en tijdens optredens op braderieën herken je ze snel weer terug. Nu is het eenheidsworst en elke dag, elke week is er wel een nieuw fenomeen. Vanzelfsprekend hebben al die winnaars van programma’s vast wel een achternaam. Net als de winnares van ‘Your Big break’ eind jaren 90′, Judith. Wie? Precies, en die achternaam hebben ze allemaal.