Tagarchief: queen

Laatbloeier ‘November rain’

De huidige samenstelling van de hedendaagse Nederlandse Top 40 is niet meer te vergelijken met die van tien jaar geleden, uit de 90’s of verder terug.  Het is verworden tot een opsomming, samengesteld  uit een kring van veel airplay van zes radiostations,  ‘de buzz op social media’ en de daaruit voorkomende streaming  (en een beetje andersom).  Daarmee is de hedendaagse nummer 1 naar mijn mening volkomen inwisselbaar.

Hinderlijke factor

Al vanaf de invoering van de airplay als factor in de top 40 (sinds 1999), kun je bij veel  voormalige hits afvragen wat de werkelijke populariteit is geweest.  Voorstanders zien dat anders, die zien de samenstellingsfactor airplay als toegevoegde waarde om de populariteit te meten.  Ik niet.  Vroeger draaiden dj’s veelal wat populair was bij het publiek, al jaren is het andersom en luistert het publiek naar de playlist van de dj’s.  Daarom niet. Als je daarbij in ogenschouw neemt dat  hedendaags de verkoop  geen meetbare factor meer is, zie ik persoonlijk sowieso de waarde van noteringen in de top 40 niet meer. Het is een playlist geworden.

Nachtkaarsje

Maar wat was eerder een notering wel waard? Zou ‘November rain’ ook een klassieker zijn geworden als het nooit in de top 40 had gestaan, net als ‘Stairway to Heaven’?  Is best mogelijk, maar zonder de clip zal dat veel later zijn geweest, want een slowburner was het toch al.  Ook in de Top 40,  met dan een andere samenstellingsmethode.  Zonder de clip gaat de single in de eerste poging als een nachtkaarsje uit in de hitlijst.  Het kabbelt vrij anoniem door de lijst  en ik kan me niet herinneren dat tijdens de eerste run, de plaat ooit helemaal is gedraaid tijdens de uitzending.  Te lang en zo.  Het nummer wordt net als ‘Coma’ alleen een favoriet binnen de kring van eigen fans.

Promotie met Bob Dylan

Dat ‘November rain’ nu wel een algemene klassieker is en het tekstueel,  muzikaal magnifieke (en bijna net zo lange) ‘Coma’ niet, ligt vooral aan de promotie. Door de clip keert ‘November rain’ zo’n  20 weken later weer terug met een tweede poging in de hitlijst. Deze keer krijgt het wel de volle aandacht, maar wordt geen nummer 1.

Dat wordt ‘Knocking on heaven’s door’ ervoor wel. Heeft vooral met timing te maken, het nummer wordt op dat moment simpelweg beter gewaardeerd dan de concurrentie. De cover van Bob Dylan wordt tussen de twee chartsrun’s van ‘November rain’  uitgebracht.  Al eeuwen op het repertoire van de heren,  bereikt het in de ‘Wembley’ uitvoering meteen een groot publiek.

Drieluik

Later is er wat meer concurrentie (Brian May, Inner Circle en Felix),  en wordt ‘November rain’  niet nummer 1 zoals velen denken. Toch wordt het nu wel als de grootste klassieker van de band beschouwd. Dat komt met name door, daar heb je hem weer,  de peperdure clip.  Nooit ontkend door Axl trouwens, zou het later een drieluik vormen met de Guns N’ Roses clips van ‘Don’t Cry’ en ‘Estranged’.  Dat is gebaseerd op het feit dat alledrie de clips door dezelfde regisseur, Andy Morahan, zijn geregisseerd. Wat het verhaal van de video’s samen dan is en in welke volgorde, wordt nog steeds door de fans zelf ingevuld.

Without Stephanie Seymour

Want ‘November rain’ staat als verhaal op zichzelf. Het is losjes gebaseerd op het verhaal ‘Without you’ van Del James. Het gaat over een rockster dat een aan-uit relatie heeft met een fotomodel. Het eindigt in een tragedie als de vrouw zelfmoord pleegt. Het model wordt in de clip voor ‘November rain’ gespeeld door Stephanie Seymour, die in het echte leven een relatie met Axl had. Dat duurde een heel stuk korter dan  ‘The making of’ van het nummer.

Een decennium lang boetseren

Zo duurt het bijna een decennium voordat het überhaupt op de plaat staat.  Het nummer wordt al vanaf 1983 geschreven  en ‘geboetseerd’ door Axl.  Het begint net als bij  Freddie Mercury en zijn ‘Bohemian Rhapsody ‘ met een riedeltje op de piano,  dat steeds verder wordt uitgebouwd en uitgebreid tot er een ‘ellenlang’ nummer ontstaat.  Als het nummer eindelijk af is, wordt het daarna  tot de opnames van ‘Use your Illusion’ steevast door de andere bandleden afgekeurd.

Timing is everything

Als het dan eindelijk op de ‘Use your iIlusion’ plaat staat, heeft het nummer nog een trap voor de reet nodig. Het nummer krijgt hier dus in 1992 pas na een tweede tocht in de top 40 echte erkenning. In dat opzicht heeft een notering wel waarde, maar een notering zegt niets over de kwaliteit van de plaat.  Zo is de plaat echt niet plotseling minder mooi  als het op 28 november een laatste notering  in de top 40 heeft. Laatste week  november dus,  timing is (net als promotie) everything.  De laatbloeier is hier wel eens een keer op tijd.
vastleggen-in-volledig-scherm-3-3-2017-214528

Party like it’s 1977

Deze week kwam de NASA met het bericht dat rond de dwergster Trappist 1 meerdere, een stuk of drie Aardeachtige planeten draaien. Dit soort planeten zijn wel vaker ontdekt, natuurlijk. In dat geval is het er dan hooguit een. Meerdere  van dat soort planeten in iets  vergelijkbaar  als ons zonnestelsel,  dat onder anderen Michaël Gillon heeft ontdekt, is wat uitzonderlijker. Leuk, daar moet een missie naar toe, is maar 40 lichtjaar.

Rekensommetje

Is goed, alleen even een klein rekensommetje voor de benzinekosten. Niets is sneller dan het licht in het heelal, het reist 300.000 km per seconde. Drie keer knipperen met je ogen en het is al een miljoen kilometer verder.  Een lichtjaar is logischerwijs het licht een jaar verder. Ja dat is zo’n 9,5 biljoen kilometer. Dus missie Trapiste: het licht moet dus op volle snelheid een reis van 40 jaar maken, zo’n 380 biljoen kilometer.

Real time geschiedenis

Sneller kan niet, dus alles vanuit het Trapiste stelsel heeft 40 jaar vertraging. We zien het stelsel door de telescoop dan ook hoe het er veertig jaar geleden uit zag.  Hoe het real time er voor staat, dat antwoord is er pas in 2057.  En is andersom ook zo. Mocht er een intelligente levensvorm zijn, die ons levensvatbare planeetje X bij die veel grotere ster kan bekijken, dan zijn ze nu bij 1977.

Party’s like it’s 1977

Ze zien de beelden van Jimmy Carter’s beëdiging, lachen om onze ontdekking van Uranus(hadden ze al lang gezien),  rollen van hun stoel na het zien van Star Wars: Episode IV: A New Hope, zien Frankrijk na een spannende strijd het songfestival winnen en zien de Kinks op Pinkpop. Ze nemen ook een kijkje in de hitlijsten en daar komen Abba, Queen en Fleetwood Mac voorbij. O ja en die grote hit ‘Het Smurfenlied” van Vader Abraham komt langs bij Toppop.

Smurfen als maat

Maar stel je voor dat dit het eerste is wat men ziet van die nieuwe planeet, een paar infantiele blauwe mannetjes en een man met een lange baard en bolhoed.Als dat de Aaarde is, dan is ‘het een makkie’ of  ‘sla deze planeet maar gewoon over’, wat ze wellicht gaan denken. Maar als ze het voorgaande niet hebben meegekregen, dan kan het zijn dat ze indruk krijgen dat we gewoon een gezellig volkje zijn. Kortom,  heeft allemaal met timing, het juiste moment, en vooral interpretatie te maken.En aan de andere kant, hoe verder de planeet van ons staat, hoe ouder de geschiedenis.

Een beter plaatje in 2017

Dat geeft ons letterlijk tientallen, honderden jaren  om ons vanaf nu van een betere kant te laten zien, mocht men in de toekomst nog eens door die telescoop kijken, in het geval we gezien de statistieken niet de enige levensvorm zijn natuurlijk. Gezien dat pas in de loop van deze eeuw het jaar 2017 wordt gezien door de eerste sterrenstelsels, hebben we zeker nog wat tijd om wat beter op de foto te komen. Laten we daarmee beginnen. Net als in het sociale leven, kun je als planeet nooit voor de tweede keer een eerste indruk maken. Think about it.

A Night at the opera: Queen verkoopt zichzelf wel

Queen ’s ‘A night at the opera’ is een keerpunt voor de band. Het begint met het stevige nummer ‘Death on two legs’ , een muzikale ontslagbrief voor toenmalig manager Norman Sheffield. Hij wordt verantwoordelijk gehouden voor de oneerlijke en slechte deals. Hoewel Norman het anders ziet, trekt hij zijn conclusies nadat hij het nummer vol beledigingen hoort.

Hierna zet band de hakken nog meer in het zand  en zo is er geen discussie mogelijk over Bohemian Rhapsody. Dat wordt de leadsingle met een volle zes minuten, opgebouwd uit tientallen fragmenten en opgenomen in zes studio’s. Niemand gelooft commercieel in het veel te lange nummer (inclusief Elton John), alleen goede vriend van Freddie, dj Kenny Everett, begrijpt het wel.

Hij hoort een meesterwerk, is meteen om, draait het in zijn show veertien keer, vertelt er niet bij waar het nummer te krijgen is en er is  hype.  Zo moeilijk is het niet. Net als bij Queen, verkoopt het nummer zichzelf wel.

 

Queen: Een grens doorbroken

Freddie woont, vanaf dat hij in Engeland aankomt, een aantal jaar om de hoek bij Brian May. Ze komen elkaar in 1970 voor het eerst tegen. Freddie stelt zich dan nog netjes voor met Farrokh Bulsara.  Opgegroeid in Zanzibar en India, krijgt hij in Engeland  vooral door zijn naam te maken met racisme. Mede hierdoor verandert Farrokh  zijn (artiesten)naam definitief in Freddie Mercury.

Kritiek

Juist met deze achtergrond is het voor Freddie pijnlijk dat Queen veel kritiek over zich heen krijgt als het tijdens het apartheids-regime in Zuid-Afrika optreedt in Sun City, voor velen hét symbool van het walgelijke beleid. Dat (nog steeds bestaande) resort leidt zelfs tot de protestsong ‘Sun city’ met medewerking van vele bekende artiesten.  Queen is zich  ondertussen van geen kwaad bewust.

I want to break free

In een interview uit 1982 zegt John Deacon dan ook  ‘We’re a non-political band. We try really to keep out of politics. We’ll go anywhere if people want to come and see us’. Daarom worden de kaartjes ook gratis weggegeven zodat de samenstelling van het publiek in de praktijk zeker niet geheel eenzijdig is.  De optredens zorgen voor een enorme populariteit van Queen bij de zwarte bevolking in Zuid-Afrika.

Dat wordt nog eens duidelijk als Deacon het nummer ‘I want to break free’ schrijft voor de band.  Dat nummer groeit uit tot een van de grootste hits van Queen, vergezeld met de legendarische clip, bedacht door drummer Roger Taylor. Ondanks dat John’s uitgangspunt in dit nummer vrouwenemancipatie is, wordt het echter  een van de themanummers van het ANC dat strijdt voor de vrijlating van Nelson Mandela.

 Geen Band Aid

De band wankelt ondertussen in 1984. Veroorzaakt door verschillende issues, hakt de  kritiek er ook hard in en laat Queen zeker niet koud. Zo worden ze onder anderen niet worden uitgenodigd voor ‘Do they know it’s Christmas’ van Bob Geldof en Midge Ure. De geruchten over een split van de band nemen toe, met name vanwege terugkomende verhalen over de ziekte van Freddie. Iets wat John Deacon in hetzelfde interview, negen jaar voor Freddie’s overlijden, dan nog onwetend weerlegt.

Grootste wederopstanding op Live Aid

De redding van de band in de 80’s is als de band van diezelfde Geldof wel een uitnodiging krijgt voor Live Aid in 1985. Na lang nadenken betreedt de band het podium. Andere acts vallen door de mand, Queen heerst.  De wederopstanding van de afgeschreven band wordt verder bekroond met het legendarische Wembley-concert in 1986, vier jaar voor de vrijlating van Nelson Mandela. En zo worden ze door de muziekwereld weer in de armen gesloten.

‘46664’ project

Hoewel de meningen verdeeld blijven, heeft Queen (naar mijn mening) met de optredens muzikaal zeker een statement gemaakt tegen apartheid. Daarbij blijft de band ook na diens vrijlating,  Nelson Mandela steunen door middel van het ‘46664’ project. Dat is genoemd naar het nummer dat Nelson draagt ten tijde van gevangenschap, om na 27 jaar te worden vrijgelaten. He broke free, net als de band dat doet op Wembley na alle kritiek.

Vastleggen in volledig scherm 29-4-2016 115725

Laatste kunstje

In ‘How I met your mother’ vraagt personage Marshall zich vanwege de afscheidsspeech af wat nou de allerlaatste woorden van zijn vader zijn geweest. Hij herinnert zich een mooie zin maar realiseert zich meteen dat er daarna nog een zin komt die weinig gedenkwaardig is.

Dat stelt hem voor de keuze: hoe wil hij dat zijn vader wordt herinnerd?  Door middel van een mooie quote of een leuke anekdote? Is in de muziek niet anders.Er wordt al jaren vanuit gegaan dat de laatste opnames van Johnny Cash en Freddie Mercury respectievelijk  ‘Hurt’  en ‘These are the day of our lives’ zijn.  Het zijn tekstueel zeer passende platen waar de artiesten terugkijken op hun leven.

De werkelijkheid is iets anders. Zo is de laatste opname van Johnny Cash  ‘Engine 143’ geweest. Volgens de zoon van Johnny neemt zijn vader het nummer twee weken voor zijn overlijden op als een bijdrage aan een tribute-album voor de Carter Family, de eerste bekende act die het nummer heeft opgenomen. Maar deze opname wordt al snel oversneeuwd door de Nine Inch Nails cover ‘Hurt’, enkele maanden voor zijn overlijden opgenomen.

“I can’t take it if you see me cry, I long for peace before I die.” – ‘Mother love’ – Freddie Mercury

De plaat maakt vooral door de video een enorme impact en blijft hierdoor goed hangen in het collectieve geheugen, Het wordt  Johnny’s officieuze zwanensong. En datzelfde gebeurt bij ‘These are the days’. Ook hier ligt de voorkeur voor de mooie quote boven de anekdote.  De laatste opname van Freddie is namelijk ‘Mother love, wellicht tekstueel net zo sterk als ‘These days…’ Die opname vindt tussen 13 en 16 mei 1991 plaats in de Queenstudio in Montreux.Dezelfde studio waar de groep ‘Under presssure’ met David Bowie opneemt.

Freddie en David in een studio, twee regisseurs van hun leven en einde. David brengt op zijn 69e verjaardag het album ‘Blackstar ‘uit en een dag ervoor wordt de video voor  ‘Lazarus’  gelanceerd.  De op het eerste oog ietwat vreemde video, wordt vooral de eerste dagen gelinkt aan David’s gelijknamige musical. Maar het is niet wat het lijkt.Achteraf  blijkt het een reflectie op zijn eigen leven te zijn.

Look up here, I’m in heaven’, zoals de tekst begint. ‘Oh I’ll be free, Ain’t that just like me’, zoals de tekst eindigt. Net als in de vorige ‘Blackstar’ video, ook geregisseerd door Johan ‘Stakka Bo’ Renck,  neemt David op zijn eigen manier afscheid van zijn leven en de fans. En hiermee doet hij een magnifiek laatste kunstje.

Vastleggen in volledig scherm 11-1-2016 205209

 

Honkballer slaat zijn slag: MC Hammer

Soms zijn artiesten onlosmakelijk met elkaar verbonden.  Zo kan er makkelijk een koppeling worden gemaakt tussen Prince en MC Hammer.  In 1990 is ‘Pray ‘de zoveelste hit van zijn succesvolle album ‘Please Hammer, don’t hurt them’.  De fundering voor deze plaat is  ‘When doves cry’ van Prince en deze  komt uit het jaar 1984. Net als ‘Hammer to fall’ van Queen trouwens.Maar het duurt wel even voordat deze voorspelling uit komt.

 Honkballer Stanley

Zo is MC Hammer in 1984 nog gewoon Stanley Kirk Burell, de honkballer. Hij is slagman voor de Oakland Athletics  met de bijnaam Hammer. Ook. Volgens ingewijden staat de latere MC  in die tijd ook bekend als ‘pipeline’, gezien de zeer goede band met coach Charlie. Hartstikke mooi dat honkbal, Stanley wil rappen. Gaat ie ook doen. En zo maakt hij zes jaar later als MC Hammer een hele snelle opmars , mede dankzij zijn vrienden  uit het Oakland Athletics honkbalteam.

Gevecht tegen geloofwaardigheid

Maar net zo snel vergaat het succes weer. Na ‘Pray’ lijken de gebeden niet meer gehoord en gaat de carrière  in tegengestelde richting. Met de aankondiging ‘Here comes the Hammer’, dropt hij het commerciële  MC uit zijn artiestennaam en raakt daarna nog veel meer kwijt. Hammer is niet meer mainstream. Ook het succes, het geld en de populariteit verdwijnen als sneeuw voor de zon. Mc Hammer wordt Mc Pipeline als hij niet uitkijkt. En zo begint het gevecht tegen geloofwaardigheid, je hebt immers in de rapwereld pas respect als het ‘real’ is.

Vanilla Ice

Goed voorbeeld is voormalig concurrent Vanilla Ice. Die is definitief niet ‘real’ meer nadat hij ongevraagd een nummer van – hey, heb je hen weer- Queen gebruikt. En dat glashard ontkent. En daarna een parodie wordt van Jim Carrey. Genoeg over die Vanilla, Hammer glijdt ondertussen met een tussenstap in de gansta-rap, in recordtempo de anonimiteit  en het faillissement in. Dat terwijl hij een paar jaar eerder in een pofbroek nog de commerciële jongen uithangt. Maar weet je nog, Queen had ons al een enorme hint gegeven door  ‘Hammer to fall’.

Legacy van Hammer

Opstaan dan maar. Hedendaags heeft Hammer  miljoenen volgers op twitter. Ondanks zijn kortstondige succes, is zijn legacy dan ook enorm groot. Zo doorbreekt hij heel wat taboes in de rapwereld op commercieel gebied (bijvoorbeeld reclamespotjes doen) en zet hij met zijn huppelrap in de 90’s de deur open voor vele andere en ‘softere’ acts als bijvoorbeeld en ik zeg maar iets, Will Smith.  En zo heeft Hammer zeker zijn stempel gedrukt. Of als voormalig en anoniem honkballer beter geformuleerd: zijn slag geslagen.

Flashback 1990:”Thank you, goodnight”

‘Soon the whole world will know’ fluistert Freddie Mercury naar zijn partner Jim Hutton op die 22e november 1991. Enkele uren later, om middernacht, gaat er een korte verklaring uit, opgesteld door manager Jim Beach, waarin hij bekendmaakt dat hij AIDS heeft. Het is dan al te laat. Terwijl zijn  verklaring de media rondgaat, zitten Jim, Dave Clark, Peter Freestone en Joe Fanelli in Freddie’s Garden Lodge te waken bij zijn sterfbed.

Brit Award

Anderhalf jaar eerder, op 18 februari 1990,  worden de eerste Brit Awards van het nieuwe decennium uitgereikt. Op die avond krijgt Queen de ultieme waardering van het Britse volk door middel van de ‘Most outstanding contribution’ Award. Deze prijs, voor artiesten die een duidelijke stempel op de popmuziek hebben gedrukt, wordt een afscheid. Iets wat het grote publiek nog niet beseft. Maar de aanwijzingen zijn er al.

Symbolisch

De manier waarop de band op het podium verschijnt, is symbolisch. Als eerste loopt Freddie het podium op. Als enige gehuld in een blauw maatpak blijft Freddie, timide en vermoeid, echter op de achtergrond staan. Brian May doet namens de band het dankwoord en de band verlaat daarna snel het podium, Freddie voorop. Hij passeert nog even de microfoon, zegt ‘Thank you, goodnight’ en zwaait naar het publiek. En that’s it. Freddie zou daarna nooit meer met Queen in het openbaar verschijnen.

Regisseur

Maanden later, met die korte verklaring in de laatste weken van 1991, bevestigt Freddie datgene wat na dat laatste optreden al steeds meer wordt gefluisterd. Hij laat optekenen dat hij zijn ziekte tot dit moment bewust privé heeft gehouden. Volgens Jim Hutton, in een van zijn laatste interviews, koos Freddie zijn eigen moment uit en liet zich niet leiden door de pers. Zo was de perfectionist tot op het laatst de regisseur van zijn eigen leven.

Vastleggen in volledig scherm 24-11-2014 220559

Reminded and Rewinded Top 3: Valentine vs Valensia

Robby Valentine en Valensia. Bij het grote publiek bekend als eendagsvliegen uit de 90’s en moeilijk uit elkaar te houden. Is niet zo gek, ze zijn ook enorm (muzikaal en persoonlijk) met elkaar verbonden. Maar toch hebben ze elkaar in de top 40 nooit ontmoet. Nee, er zat precies twee jaar tussen.  Juist in die periode kwamen ze elkaar wel in het echt tegen.

Volgens de mythe of het  verhaal was dat op een vliegveld nadat ze beiden Queens ‘Bohemian Rhapsody’ hoorden. Beiden een enorme fan van de band, hadden meteen iets om over te praten. Met elkaar en later ook met Queen gitarist Brian May zelf, die zelf een enorme solo-hit scoorde in diezelfde periode. De drie kunnen dan ook makkelijk aan elkaar verbonden worden. Maar om wel een beetje een top 3 te hebben, pakken we deze keer het uitgangspunt: wie was eerder? Oftewel, hoe was alweer de volgorde van het grootste succes voor de heren in de Nederlandse top 40?

1.Robby Valentine – Over and over again(1991)

valentine1Een moet er de eerste zijn en dat was Robby , voormalig Zinatra. Ontdekt door Adam Curry, scoorde scoorde hij in 1991 een enorme hit met ‘Over and over again’. Op het moment van deze hit, (hierrrr is hij met een recenter interview) had hij inmiddels al een nieuwe band om zich heen verzameld, simpelweg Valentine. Enorm gelanceerd door dit succes, kreeg Robby de kans met zijn idool Brian May te touren. Brian was in die tijd solo zeer succesvol, mede door die latere  hit op nummer twee van ons lijstje. Hij tourde door o.a Europa, maar ondanks dit podium slaagde de band er niet in om op Europees niveau door te breken. In een heel andere hoek van de wereld lukte het wel en Robby werd ‘big in Japan’, om even een titel van Alphaville aan te halen. Naast de nummer twee te hebben ontmoet, kwam hij daar de nummer drie van de lijst tegen.

2.Brian May – Too much love will kill you(1992)

indexEn daar is de nummer twee. Het jaar dat tussen de grootste Nederlandse successen van Robby Valentine en Valensia ligt, is 1992. In dat jaar scoorde juist Brian May zijn grootste solohit, vlak na het overlijden van Queen zanger Freddie Mercury.  Het was niet de eerste, want hij had al met ‘Driven by you’ een solo-hit gehad. De band Queen is hier, precies in het midden van de top 3, de grootste link tussen de twee Nederlanders. Robbie toerde daarbij ook als voorprogramma van de gitarist. Over het nummer gesproken, ‘Too much love will kill you’ was net als Brian ten opzichte van de heren boven en onder hem, een stuk ouder in 1992. Het nummer kwam oorspronkelijk uit 1988 maar werd afgekeurd voor het comeback-album ‘The miracle’ uit 1989. Het origineel met Freddy’s vocalen kwam alsnog op ‘Made in heaven’ terecht.

3.Valensia – Gaja(1993)

ValensiaHet brons gaat deze keer naar ‘Gaja’. Het was een van de grootste hits van 1993.  Valensia overkwam hetzelfde als Robby Valentine in 1991. Na een succesvol debuut met zowel ‘Gaja’ als zijn album ‘Valencia’ had hij moeite om het succes in Nederland vast te houden. Voor het album ‘Valensia III’ pastte hij zelfs op verzoek van de bobo’s bij de platenmaatschappij zijn stijl aan. Dat kan twee kanten op, en bij hem ging het mis, het album flopte. Maar net als bij Robby, werd hij aan de andere kant van de wereld -met name in Japan- erg populair.Daar sloegen Robby en Valensia de handen ineen en dat leidde in 1999 tot het album ‘V’  en later nog keer met ‘Valensia vs Valentine‘.

Maar hebben ze ook…..  Goed dat je het vraagt. Ze brachten inderdaad allebei een Queen-tribute uit.  Valensia deed dat in 2003, Robby deed het op zijn beurt in 2009 naar aanleiding van een Queen fanclubdag.