Tagarchief: queen

A Night at the opera: Queen verkoopt zichzelf wel

Queen ’s ‘A night at the opera’ is een keerpunt voor de band. Het begint met het stevige nummer ‘Death on two legs’ , een muzikale ontslagbrief voor toenmalig manager Norman Sheffield. Hij wordt verantwoordelijk gehouden voor de oneerlijke en slechte deals. Hoewel Norman het anders ziet, trekt hij zijn conclusies nadat hij het nummer vol beledigingen hoort.

Hierna zet band de hakken nog meer in het zand  en zo is er geen discussie mogelijk over Bohemian Rhapsody. Dat wordt de leadsingle met een volle zes minuten, opgebouwd uit tientallen fragmenten en opgenomen in zes studio’s. Niemand gelooft commercieel in het veel te lange nummer (inclusief Elton John), alleen goede vriend van Freddie, dj Kenny Everett, begrijpt het wel.

Hij hoort een meesterwerk, is meteen om, draait het in zijn show veertien keer, vertelt er niet bij waar het nummer te krijgen is en er is  hype.  Zo moeilijk is het niet. Net als bij Queen, verkoopt het nummer zichzelf wel.

 

Queen: Een grens doorbroken

Freddie woont, vanaf dat hij in Engeland aankomt, een aantal jaar om de hoek bij Brian May. Ze komen elkaar in 1970 voor het eerst tegen. Freddie stelt zich dan nog netjes voor met Farrokh Bulsara.  Opgegroeid in Zanzibar en India, krijgt hij in Engeland  vooral door zijn naam te maken met racisme. Mede hierdoor verandert Farrokh  zijn (artiesten)naam definitief in Freddie Mercury.

Kritiek

Juist met deze achtergrond is het voor Freddie pijnlijk dat Queen veel kritiek over zich heen krijgt als het tijdens het apartheids-regime in Zuid-Afrika optreedt in Sun City, voor velen hét symbool van het walgelijke beleid. Dat (nog steeds bestaande) resort leidt zelfs tot de protestsong ‘Sun city’ met medewerking van vele bekende artiesten.  Queen is zich  ondertussen van geen kwaad bewust.

I want to break free

In een interview uit 1982 zegt John Deacon dan ook  ‘We’re a non-political band. We try really to keep out of politics. We’ll go anywhere if people want to come and see us’. Daarom worden de kaartjes ook gratis weggegeven zodat de samenstelling van het publiek in de praktijk zeker niet geheel eenzijdig is.  De optredens zorgen voor een enorme populariteit van Queen bij de zwarte bevolking in Zuid-Afrika.

Dat wordt nog eens duidelijk als Deacon het nummer ‘I want to break free’ schrijft voor de band.  Dat nummer groeit uit tot een van de grootste hits van Queen, vergezeld met de legendarische clip, bedacht door drummer Roger Taylor. Ondanks dat John’s uitgangspunt in dit nummer vrouwenemancipatie is, wordt het echter  een van de themanummers van het ANC dat strijdt voor de vrijlating van Nelson Mandela.

 Geen Band Aid

De band wankelt ondertussen in 1984. Veroorzaakt door verschillende issues, hakt de  kritiek er ook hard in en laat Queen zeker niet koud. Zo worden ze onder anderen niet worden uitgenodigd voor ‘Do they know it’s Christmas’ van Bob Geldof en Midge Ure. De geruchten over een split van de band nemen toe, met name vanwege terugkomende verhalen over de ziekte van Freddie. Iets wat John Deacon in hetzelfde interview, negen jaar voor Freddie’s overlijden, dan nog onwetend weerlegt.

Grootste wederopstanding op Live Aid

De redding van de band in de 80’s is als de band van diezelfde Geldof wel een uitnodiging krijgt voor Live Aid in 1985. Na lang nadenken betreedt de band het podium. Andere acts vallen door de mand, Queen heerst.  De wederopstanding van de afgeschreven band wordt verder bekroond met het legendarische Wembley-concert in 1986, vier jaar voor de vrijlating van Nelson Mandela. En zo worden ze door de muziekwereld weer in de armen gesloten.

‘46664’ project

Hoewel de meningen verdeeld blijven, heeft Queen (naar mijn mening) met de optredens muzikaal zeker een statement gemaakt tegen apartheid. Daarbij blijft de band ook na diens vrijlating,  Nelson Mandela steunen door middel van het ‘46664’ project. Dat is genoemd naar het nummer dat Nelson draagt ten tijde van gevangenschap, om na 27 jaar te worden vrijgelaten. He broke free, net als de band dat doet op Wembley na alle kritiek.

Vastleggen in volledig scherm 29-4-2016 115725

Laatste kunstje

In ‘How I met your mother’ vraagt personage Marshall zich vanwege de afscheidsspeech af wat nou de allerlaatste woorden van zijn vader zijn geweest. Hij herinnert zich een mooie zin maar realiseert zich meteen dat er daarna nog een zin komt die weinig gedenkwaardig is.

Dat stelt hem voor de keuze: hoe wil hij dat zijn vader wordt herinnerd?  Door middel van een mooie quote of een leuke anekdote? Is in de muziek niet anders.Er wordt al jaren vanuit gegaan dat de laatste opnames van Johnny Cash en Freddie Mercury respectievelijk  ‘Hurt’  en ‘These are the day of our lives’ zijn.  Het zijn tekstueel zeer passende platen waar de artiesten terugkijken op hun leven.

De werkelijkheid is iets anders. Zo is de laatste opname van Johnny Cash  ‘Engine 143’ geweest. Volgens de zoon van Johnny neemt zijn vader het nummer twee weken voor zijn overlijden op als een bijdrage aan een tribute-album voor de Carter Family, de eerste bekende act die het nummer heeft opgenomen. Maar deze opname wordt al snel oversneeuwd door de Nine Inch Nails cover ‘Hurt’, enkele maanden voor zijn overlijden opgenomen.

“I can’t take it if you see me cry, I long for peace before I die.” – ‘Mother love’ – Freddie Mercury

De plaat maakt vooral door de video een enorme impact en blijft hierdoor goed hangen in het collectieve geheugen, Het wordt  Johnny’s officieuze zwanensong. En datzelfde gebeurt bij ‘These are the days’. Ook hier ligt de voorkeur voor de mooie quote boven de anekdote.  De laatste opname van Freddie is namelijk ‘Mother love, wellicht tekstueel net zo sterk als ‘These days…’ Die opname vindt tussen 13 en 16 mei 1991 plaats in de Queenstudio in Montreux.Dezelfde studio waar de groep ‘Under presssure’ met David Bowie opneemt.

Freddie en David in een studio, twee regisseurs van hun leven en einde. David brengt op zijn 69e verjaardag het album ‘Blackstar ‘uit en een dag ervoor wordt de video voor  ‘Lazarus’  gelanceerd.  De op het eerste oog ietwat vreemde video, wordt vooral de eerste dagen gelinkt aan David’s gelijknamige musical. Maar het is niet wat het lijkt.Achteraf  blijkt het een reflectie op zijn eigen leven te zijn.

Look up here, I’m in heaven’, zoals de tekst begint. ‘Oh I’ll be free, Ain’t that just like me’, zoals de tekst eindigt. Net als in de vorige ‘Blackstar’ video, ook geregisseerd door Johan ‘Stakka Bo’ Renck,  neemt David op zijn eigen manier afscheid van zijn leven en de fans. En hiermee doet hij een magnifiek laatste kunstje.

Vastleggen in volledig scherm 11-1-2016 205209

 

Honkballer slaat zijn slag: MC Hammer

Soms zijn artiesten onlosmakelijk met elkaar verbonden.  Zo kan er makkelijk een koppeling worden gemaakt tussen Prince en MC Hammer.  In 1990 is ‘Pray ‘de zoveelste hit van zijn succesvolle album ‘Please Hammer, don’t hurt them’.  De fundering voor deze plaat is  ‘When doves cry’ van Prince en deze  komt uit het jaar 1984. Net als ‘Hammer to fall’ van Queen trouwens.Maar het duurt wel even voordat deze voorspelling uit komt.

 Honkballer Stanley

Zo is MC Hammer in 1984 nog gewoon Stanley Kirk Burell, de honkballer. Hij is slagman voor de Oakland Athletics  met de bijnaam Hammer. Ook. Volgens ingewijden staat de latere MC  in die tijd ook bekend als ‘pipeline’, gezien de zeer goede band met coach Charlie. Hartstikke mooi dat honkbal, Stanley wil rappen. Gaat ie ook doen. En zo maakt hij zes jaar later als MC Hammer een hele snelle opmars , mede dankzij zijn vrienden  uit het Oakland Athletics honkbalteam.

Gevecht tegen geloofwaardigheid

Maar net zo snel vergaat het succes weer. Na ‘Pray’ lijken de gebeden niet meer gehoord en gaat de carrière  in tegengestelde richting. Met de aankondiging ‘Here comes the Hammer’, dropt hij het commerciële  MC uit zijn artiestennaam en raakt daarna nog veel meer kwijt. Hammer is niet meer mainstream. Ook het succes, het geld en de populariteit verdwijnen als sneeuw voor de zon. Mc Hammer wordt Mc Pipeline als hij niet uitkijkt. En zo begint het gevecht tegen geloofwaardigheid, je hebt immers in de rapwereld pas respect als het ‘real’ is.

Vanilla Ice

Goed voorbeeld is voormalig concurrent Vanilla Ice. Die is definitief niet ‘real’ meer nadat hij ongevraagd een nummer van – hey, heb je hen weer- Queen gebruikt. En dat glashard ontkent. En daarna een parodie wordt van Jim Carrey. Genoeg over die Vanilla, Hammer glijdt ondertussen met een tussenstap in de gansta-rap, in recordtempo de anonimiteit  en het faillissement in. Dat terwijl hij een paar jaar eerder in een pofbroek nog de commerciële jongen uithangt. Maar weet je nog, Queen had ons al een enorme hint gegeven door  ‘Hammer to fall’.

Legacy van Hammer

Opstaan dan maar. Hedendaags heeft Hammer  miljoenen volgers op twitter. Ondanks zijn kortstondige succes, is zijn legacy dan ook enorm groot. Zo doorbreekt hij heel wat taboes in de rapwereld op commercieel gebied (bijvoorbeeld reclamespotjes doen) en zet hij met zijn huppelrap in de 90’s de deur open voor vele andere en ‘softere’ acts als bijvoorbeeld en ik zeg maar iets, Will Smith.  En zo heeft Hammer zeker zijn stempel gedrukt. Of als voormalig en anoniem honkballer beter geformuleerd: zijn slag geslagen.

Flashback 1990:”Thank you, goodnight”

‘Soon the whole world will know’ fluistert Freddie Mercury naar zijn partner Jim Hutton op die 22e november 1991. Enkele uren later, om middernacht, gaat er een korte verklaring uit, opgesteld door manager Jim Beach, waarin hij bekendmaakt dat hij AIDS heeft. Het is dan al te laat. Terwijl zijn  verklaring de media rondgaat, zitten Jim, Dave Clark, Peter Freestone en Joe Fanelli in Freddie’s Garden Lodge te waken bij zijn sterfbed.

Brit Award

Anderhalf jaar eerder, op 18 februari 1990,  worden de eerste Brit Awards van het nieuwe decennium uitgereikt. Op die avond krijgt Queen de ultieme waardering van het Britse volk door middel van de ‘Most outstanding contribution’ Award. Deze prijs, voor artiesten die een duidelijke stempel op de popmuziek hebben gedrukt, wordt een afscheid. Iets wat het grote publiek nog niet beseft. Maar de aanwijzingen zijn er al.

Symbolisch

De manier waarop de band op het podium verschijnt, is symbolisch. Als eerste loopt Freddie het podium op. Als enige gehuld in een blauw maatpak blijft Freddie, timide en vermoeid, echter op de achtergrond staan. Brian May doet namens de band het dankwoord en de band verlaat daarna snel het podium, Freddie voorop. Hij passeert nog even de microfoon, zegt ‘Thank you, goodnight’ en zwaait naar het publiek. En that’s it. Freddie zou daarna nooit meer met Queen in het openbaar verschijnen.

Regisseur

Maanden later, met die korte verklaring in de laatste weken van 1991, bevestigt Freddie datgene wat na dat laatste optreden al steeds meer wordt gefluisterd. Hij laat optekenen dat hij zijn ziekte tot dit moment bewust privé heeft gehouden. Volgens Jim Hutton, in een van zijn laatste interviews, koos Freddie zijn eigen moment uit en liet zich niet leiden door de pers. Zo was de perfectionist tot op het laatst de regisseur van zijn eigen leven.

Vastleggen in volledig scherm 24-11-2014 220559

The Buggles -Video killed the radiostar(1979)

Trevor Horn zei recent voor de grap dat hij ‘de 80’s heeft uitgevonden’. Een decennium kun je niet uitvinden natuurlijk, maar je kunt wel je stempel er op drukken. Niet door zelf achter een microfoon te staan,  maar als producer. Op deze manier  schreef hij al meerdere malen hitgeschiedenis. Zo lanceerde hij o.a. ABC  en Frankie goes to Hollywood in de 80’s, Seal in de 90’s en T.aT.U in de 00’s . Ook zette hij in deze rol o.a Lisa Stansfield, Tina Turner en Robbie Williams weer op de rails. De indrukwekkende lijst van de man loopt kilometers terug.

Video killed the radiostar en brengt MTV tot leven

Voordat hij op advies van zijn vrouw het producerspad opging,  lanceerde Trevor zichzelf als muzikant. Trevor was in de 80’s lid van The Art of Noise  en Yes, in de 7o’s begon het met The Buggles. Eigenlijk zou die laatste nu hedendaags een ietwat vreemde eend in de bijt zijn, want die groep met medelid Geoff Downes is eigenlijk maar bekend van één echte hit. Maar juist de Buggles en met name hun hit ‘Video killed the radiostar’ werd een mijlpaal. Op 1 augustus 1981, 00.01 uur, begon een tv-zender die compleet wat nieuws ging doen. Nee, geen Sport Even, maar MTV. De zender ging alleen maar videoclips uitzenden, 24/7.

Radio verliest monopolie

Critici waren terughoudend, want hoe kun je het publiek vermaken met een handjevol clips? Het antwoord weten we nu. Doordat het publiek een beeld kreeg bij de act die ze alleen op de radio hoorden, kon dat het verschil uitmaken of een plaat een hit zou worden. De radio en enkele tv-programma’s verloren hun monopolie, niet het muzikale plaatje, maar juist het uiterlijke plaatje werd de belangrijkste factor. De voorbode voor deze gigantische omwenteling werd verwoord door deze plaat van The Buggles, op dat tijdstip middernacht de eerste videoclip op MTV ooit..

Muzikale omwenteling

Hoewel de plaat een muzikale omwenteling inluidde, was de tekst juist bedoeld als nostalgische terugblik op de jaren’60, waarin de radio het echte monopolie verloor en in veel gevallen zijn functie werd overgenomen door de tv. ‘Video killed…’ wordt vaak verward met het begrip van allereerste videoclip. Klopt niet helemaal, dat werd al veel eerder gedaan. Queen’s ‘Bohemian Rhapsody’ was de eerste baanbrekende clip en decennia ervoor werden al kleine promofilmpjes gemaakt. Wel onstond door de komst van MTV een platform voor clips. Zo werd dat handjevol clips in de eerste uren al snel aangevuld tot duizenden en kon MTV al kort na de start een plaat maken of breken.

Juist geen hulp van MTV

‘Video killed the star’ kon niet meer gebroken worden want het was al twee jaar eerder een enorme wereldhit geweest en zo werd de plaat met de vocals van Debi Doss en Linda Jardim(Allen)  een van allerlaatsten een hit zonder hulp van MTV. Juist met de hulp van MTV schreef het daarna historie op video-gebied. Zo’n 30 jaar later werd het tevens de miljoenste clip ooit vertoond op MTV en was het voorspellende karakter van de plaat al allang waarheid geworden.

Reminded and Rewinded Top 3: Valentine vs Valensia

Robby Valentine en Valensia. Bij het grote publiek bekend als eendagsvliegen uit de 90’s en moeilijk uit elkaar te houden. Is niet zo gek, ze zijn ook enorm (muzikaal en persoonlijk) met elkaar verbonden. Maar toch hebben ze elkaar in de top 40 nooit ontmoet. Nee, er zat precies twee jaar tussen.  Juist in die periode kwamen ze elkaar wel in het echt tegen.

Volgens de mythe of het  verhaal was dat op een vliegveld nadat ze beiden Queens ‘Bohemian Rhapsody’ hoorden. Beiden een enorme fan van de band, hadden meteen iets om over te praten. Met elkaar en later ook met Queen gitarist Brian May zelf, die zelf een enorme solo-hit scoorde in diezelfde periode. De drie kunnen dan ook makkelijk aan elkaar verbonden worden. Maar om wel een beetje een top 3 te hebben, pakken we deze keer het uitgangspunt: wie was eerder? Oftewel, hoe was alweer de volgorde van het grootste succes voor de heren in de Nederlandse top 40?

1.Robby Valentine – Over and over again(1991)

valentine1Een moet er de eerste zijn en dat was Robby , voormalig Zinatra. Ontdekt door Adam Curry, scoorde scoorde hij in 1991 een enorme hit met ‘Over and over again’. Op het moment van deze hit, (hierrrr is hij met een recenter interview) had hij inmiddels al een nieuwe band om zich heen verzameld, simpelweg Valentine. Enorm gelanceerd door dit succes, kreeg Robby de kans met zijn idool Brian May te touren. Brian was in die tijd solo zeer succesvol, mede door die latere  hit op nummer twee van ons lijstje. Hij tourde door o.a Europa, maar ondanks dit podium slaagde de band er niet in om op Europees niveau door te breken. In een heel andere hoek van de wereld lukte het wel en Robby werd ‘big in Japan’, om even een titel van Alphaville aan te halen. Naast de nummer twee te hebben ontmoet, kwam hij daar de nummer drie van de lijst tegen.

2.Brian May – Too much love will kill you(1992)

indexEn daar is de nummer twee. Het jaar dat tussen de grootste Nederlandse successen van Robby Valentine en Valensia ligt, is 1992. In dat jaar scoorde juist Brian May zijn grootste solohit, vlak na het overlijden van Queen zanger Freddie Mercury.  Het was niet de eerste, want hij had al met ‘Driven by you’ een solo-hit gehad. De band Queen is hier, precies in het midden van de top 3, de grootste link tussen de twee Nederlanders. Robbie toerde daarbij ook als voorprogramma van de gitarist. Over het nummer gesproken, ‘Too much love will kill you’ was net als Brian ten opzichte van de heren boven en onder hem, een stuk ouder in 1992. Het nummer kwam oorspronkelijk uit 1988 maar werd afgekeurd voor het comeback-album ‘The miracle’ uit 1989. Het origineel met Freddy’s vocalen kwam alsnog op ‘Made in heaven’ terecht.

3.Valensia – Gaja(1993)

ValensiaHet brons gaat deze keer naar ‘Gaja’. Het was een van de grootste hits van 1993.  Valensia overkwam hetzelfde als Robby Valentine in 1991. Na een succesvol debuut met zowel ‘Gaja’ als zijn album ‘Valencia’ had hij moeite om het succes in Nederland vast te houden. Voor het album ‘Valensia III’ pastte hij zelfs op verzoek van de bobo’s bij de platenmaatschappij zijn stijl aan. Dat kan twee kanten op, en bij hem ging het mis, het album flopte. Maar net als bij Robby, werd hij aan de andere kant van de wereld -met name in Japan- erg populair.Daar sloegen Robby en Valensia de handen ineen en dat leidde in 1999 tot het album ‘V’  en later nog keer met ‘Valensia vs Valentine‘.

Maar hebben ze ook…..  Goed dat je het vraagt. Ze brachten inderdaad allebei een Queen-tribute uit.  Valensia deed dat in 2003, Robby deed het op zijn beurt in 2009 naar aanleiding van een Queen fanclubdag.

Queen & George Michael – Somebody to love (1993)

In deze aflevering van samenwerkingen geen vervolg meer hebben gehad, deze keer de unieke samenwerking tussen George en de overgebleven leden van Queen en een prachtuitvoering van ‘Somebody to love’. Aanleiding hiervan ligt  natuurlijk bij het overlijden van Freddie Mercury. Hij maakte op 23 november 1991 via een persbericht bekend dat hij Aids had. Amper 24 uur later overleed een van de grootste entertainers uit de muziekwereld.

Freddie Mercury Tribute Concert

Op 20 april 1992 kreeg deze man zijn ode en vond het Freddie Mercury Tribute Concert plaats. Het (tribute)concert stond bol van de unieke samenwerkingen, want dit was een eenmalige kans om de combinatie Axl Rose, Elton John en Queen te zien. Het optreden van Axl’s band Guns N’ Roses met ‘Knocking on heaven’s door’ leverde de band trouwens hun enige nummer 1-hit op in Nederland.

Five Live

Toch wordt nog steeds het optreden van George Michael met Queen gezien als het beste optreden en met name het nummer ‘Somebody to love’. Naar aanleiding daarvan werd besloten alle optredens van George Michael die dag als een soort mini livealbum onder de naam ‘Five Live’ uit te brengen. Naast dit nummer  had George namelijk bijvoorbeeld ook met de toen nog populaire Lisa Stansfield(These are the days of our lives’) opgetreden.

PM Dawn

De EP bestond uit ‘Somebody To Love'(Queen + George Michael ), ‘Killer’,  ‘Papa Was A Rollin’ Stone’, ‘These Are The Days Of Our Lives'(Queen + George Michael & Lisa Stansfield ) en ‘Calling You’. Voor de goede orde, de nummers Killer’ en ‘Papa was a rolling stone’ waren geen nummers van Queen, maar respectievelijk van acts als Adamski/Seal en The Temptations.

Deze werden door PM Dawn (natuurlijk bekend van ‘Set adrift on memory bliss’ ) aan elkaar gemixed voor de videoclip.Op sommige versies was er zelf sprake van ‘Six live’ omdat het buiten de cover van  ‘Calling You’ van Jevetta Steele, ook nog het nummer ‘Dear Friends’ van Queen werd toegevoegd.

Opvolger

De EP werd hier in Nederland in de albumlijst een groot succes en  ‘Somebody to love’ eindigde  in 1993 toepasselijk op een nummer five in de top 40.Volgens velen stond tijdens het optreden op die 20e april 1992 de opvolger van Freddie Mercury op het podium, maar de samenwerking is eenmalig geweest. Queen ging later in zee met Paul Rodgers en recent met Adam Lambert, terwijl  George zich solo recent herpakte  met ‘White light’. The show must go on, maar dat moment in 1992, dat was een kind of magic.

Vastleggen in volledig scherm 4-12-2015 204940