Tagarchief: pinkpop

Liefdesverdriet in the 70’s: Nazareth

Soms vraag je wel eens af of een bepaalde band nog bestaat of niet. Neem nu Nazareth, genoemd naar de eerste zin uit Band’s ‘The weight'(I pulled into Nazareth…). De Schotse rockers zijn behoorlijk uit het zicht verdwenen.  Toch al zo’n veertig jaar om precies te zijn. Maar ja en verrassing: ze bestaan nog steeds als band. Met Pete Agnew als enige originele bandlid nadat zanger Dan McCafferty de band ook heeft verlaten,  viert Nazareth nu haar 48-jarig bestaan.

Love hurts

Toch moeten we decennia terugrollen, naar maart 1976, voor het laatste succesje van de heren in Nederland.  In een periode dat alles weer begint te bloeien in de natuur, hooikoorts weer opkomt en lammetjes in de wei dartelen, staat ook het hartverscheurende ‘Love hurts’ in op nummer 1.  Dat de plaat zou uitgroeien tot een van de populairste van 1976 is eerder niet te bedenken. Bedoeld als b-kant, heeft de groep nooit de intentie om het nummer op het nieuwe album te zetten. Dat verandert als de band het advies van Jerry Moss van hun platenmaatschappij overneemt en het toch op ‘Hair of the dog’, het zesde album van de band, zet. Een groot commercieel succes. Eindelijk.

Cover

Het een hangt met het ander samen want een Amerikaans succes levert nog meer internationale publiciteit op. Dan sta  je niet geheel als een nobody op Pinkpop 1975 bijvoorbeeld. Dat is in Nederland de grote opstap voor het succes van de band en dat betaalt zich uit in de winter van ’75/ ’76.  Een Toppop-filmpje geeft een extra steuntje en best laat en opmerkelijk wordt het oude nummer dan toch een hit in Nederland. Laat omdat de Everly Brothers cover al in 1961 wordt opgenomen door Roy Orbison, opmerkelijk omdat in 1975 Jim Capaldi en Cher het ook opnemen. Maar juist de cover-versie van Nazareth doet het hem. Met name in Noorwegen breekt het nummer records.

Achtbaan

Maar als een van de partijen het niet meer ziet zitten, dan komt het liefdesverdriet pas echt. In dit geval maakt het publiek het spreekwoordelijk uit en zelden wordt een nummer 1 zo snel gedumpt in dat 1976. Het jaar dat toch al een emotionele achtbaan is op de nummer 1. Want daarna, in de lente, is het tijd voor nieuwe liefde en staan op 1 maar aan het eind van de zomer is het ‘Kiss and say goodbye’ van de Manhattans op die plek . Met kerst ’76 leven we mee met Chicago’s  nummer 1 ‘If you leave me now’ en na de jaarwisseling in 1977 begint alles opnieuw met Queen’s ‘Somebody to love’. Inderdaad, love hurts, maar niets geeft in de muziekwereld meer inspiratie…

Vastleggen in volledig scherm 9-2-2016 234400

En we gaan weer verder

We eindigden drie maanden geleden met een cliffhanger- zou de site stoppen of niet? Zie hier het antwoord. Nee. Nog niet althans. Het is veel te leuk om te schrijven voor de site. Maar de frequentie wordt wel minder, de stukken korter en een aantal onderdelen keren niet meer terug.  Het zij zo. Iets met andere activiteiten en zo. Kom ik meteen op die andere vragen: Ja, ik heb het een en ander geschreven, ben door Israël gereisd en ik  heb parachute gesprongen van zo’n 3 kilometer hoogte.

Good to be back in business. Zo net voor de jaarwisseling.  Pakken we 2015 nog net even mee, net voordat het jaar naast de kerstboom bij het grofvuil wordt gezet.  Helaas een jaar van veel ellende. Aangezien we dit over een ruime week op tv nog vaak voorbij zien komen in allerlei overzichten , kijk ik liever terug op de positieve dingen die er zeker ook zijn geweest in dat 2015.  Want met 365 dagen moet er wel iets geweldigs of fantastisch tussen zitten.Daarom op de valreep (een best wel awesome) 2015  iScreenshots17n negen fragmenten.

  •  9.Bob Ross.  De meester in actie. Precies 20 jaar na zijn overlijden zes dagen onbeperkt te zien op internet. En terecht.
  • 8 Kopspijkers. Eenmalige reünie van Kopspijkers doet ons beseffen wat er wordt gemist op tv.  Dat dus.
  • 7.Adele. Grootste comeback van het jaar maken en persoonlijk je fans weer op gaan zoeken. Dat is marketing.
  • 6. De Staat. Deze groep is verantwoordelijk voor wellicht de opvallendste video van het jaar. Nee, weet ik zeker.

Screenshots14

  • 5.Edeka: De treurigste reclame sinds jaren. Maar net als bij de personages in het filmpje: een eyeopener.
  • 4. King Fury: Welkom terug 80’s. King Fury doet het. De beste slechtste film ooit. Deel 2 please.
  • 3. Flashlight: Ene Jessie J. en een overdonderde Tommie Bleasby. Wow.
  • 2. David van John Coffey: Hij vangt een biertje op een meesterlijke manier. Een klassieker op Pinkpop en wereldnieuws.

 

1.My hero :Foo Fighters fan Anthony houdt het niet droog bij ‘My hero’.  En wordt de held van de avond

Vastleggen in volledig scherm 18-12-2015 124102c 22232323

 

Reminded and Rewinded Top 3: Over de grens in 1995

Het meest opmerkelijke nieuwsfeit van deze week was wel het plan dat de gemeente Amsterdam wil gaan controleren op (te) dronken mensen in cafés. Overtredingen worden niet misselijk bestraft:tijdelijke sluiting van het café behoort tot de mogelijkheden. Hallo, het is 2013. Nee, neem dan 1995. Toen was het feesten in de horeca een stuk leuker (en goedkoper).  Niet alleen daar. Met films als ‘Drunks’ en ‘Leaving Las Vegas’ leerden en wisten we in die midden-90’s zelf wel waar de grens lag.  Of misschien soms ook niet. Deze keer drie bekendheden en kleine incidenten uit 1995 die de wenkbrauwen van de controleurs in Amsterdam vast doen fronsen.

1.Courtney Love ‘interviewt’ Madonna

hqdefaultHoe Madonna rustig bleef tijdens haar ‘interview’ met Kurt Loder van MTV en Courtney Love is een raadsel. Die laatste is geen presentatrice bij MTV, maar nodigt haarzelf uit op het platform voor de MTV VMA’s van 1995.

Een dronken Courtney strompelt vervolgens het podium op en er volgt een onnavolgbaar relaas van Courtney vs een zeer verbaasde Kurt en opmerkelijk vriendelijke Madonna.Na een van de meest gedenkwaardige confrontaties op de VMA’s maakt Courtney het af door van haar stoel te vallen. De reden voor de  actie van Courtney  in de eerste plaats was trouwens een fittie tussen de twee dames van een paar jaar eerder tussen Courtney’s band Hole en Madonna’s label Maverick .

2.The Popes onverstaanbaar op Pinkpop

Nou, eigenlijk was Shane MacGowan onverstaanbaar. Lag niet zo zeer aan de microfoon, meer aan de articulatie. En een paar flessen Whiskey waarschijnlijk. Als je voormalig zanger bent van de Poques , en een nieuwe weg bent ingeslagen met je nieuwe band, dan is in dat geval het niet je beste optreden. Legendarisch, dat wel.

Want nadat Shane al een langere tijd als een standbeeld achter zijn microfoon een paar nummers er uit gewauweld heeft, vindt de manager van de band het genoeg.  Het publiek lijkt er achteraf niet veel last van te hebben gehad en gaan gewoon uit hun dak tijdens het gegorgel van Shane.  Shane en The Poques zijn trouwens weer bij elkaar, maar gitarist Philip Chevron overleed afgelopen dinsdag.

3. Bono en The Edge feesten erop los

Nadat je de ‘Free your mind’ award van Amnesty International hebt gewonnen, mag dat ook wel. Daarom wordt hun eigen nachtclub The Kitchen afgehuurd voor een feest ter ere van de organisatie en de prijs. Alleen het interview na het feest is niet een van de beste van het duo.  Is verder niet erg.

De aandacht die het filmpje trekt, vloeit indirect ook weer naar Amnesty, dus Bono en The Edge waren er wel okay mee. De VMA’s  waren zoals later (Miley niet meegeteld), ook  in ’95  basis voor meer ophef. Want zo gaat  Bono los in november van hetzelfde 1995. Ten overstaan van het publiek tijdens de editie in Parijs, werd de toenmalige Franse president Chiraq aangevallen door Bono vanwege de kernproeven onder zijn beleid.