Tagarchief: Patrick hernandez

Column: Comfortzone has no boundaries

Mensen vragen wel eens, ‘jij bent so into muziek, zing jij zelf wel eens?’ Dan antwoord ik dat die periode al achter mij ligt.  Ja, ik was jaren geleden een fervent karaoke-zanger en ik was best goed. Nee, mijn show er om heen eigenlijk, maar dat maakt niet uit. Show is de strik om het pakketje en legendarisch is mijn optreden in Mexico in 2009.

Kijk, zingen voor een publiek heeft alles met comfort te maken. Als de sfeer goed is en een deel van het publiek al bekend is met je zangkunsten, dan kan iedereen zingen in het openbaar.  Maar ik vind wel een voorwaarde dat je de tekst een beetje kent.  Die les leerde ik al vroeg. Op de lagere school eigenlijk.

Gewauwel en niet bestaande woorden

Daar ontstond als grap een soort soundmixshow.  Elke vrijdagmorgen, voor de middagpauze en als een soort opstap naar het weekend, zingen in die tijd drie klasgenoten met een nummer mee. De rest van de klas stemt door de beste performer 3 punten te geven en de minst goede performance 1 punt. Ik probeer het wekenlang uit te stellen, maar ook ik ben aan de beurt.

Met een cassettebandje waarop ook dat nummer van Rick Astley staat, ga ik die vrijdag naar school. Maar voorbereiding is alles en mijn optreden ontaard in een soort gewauwel waar ik ter plekke ook nog eens woorden toevoeg aan de Engelse taal. Creatief, dat zeker,  maar veel klasgenoten vonden ‘die ander nét iets beter’ . Wel complimenten voor mijn show erom heen.

Quilty pleasure

Podiumangst heb ik nooit gehad.  Later geef ik beroepsmatig  presentaties en trainingen voor een groot publiek en dat is een klein opstapje naar karaoke. Vertaald lijkt het heel wat (‘leeg orkest’) maar ik blijf het ook daarmee jarenlang een infantiel, maar stiekem leuk tijdverdrijf vinden. Met één hoofdregel, ken je tekst. Ook al wordt het met grote letters voor je neus geprojecteerd.

Optreden in Mexico

karaoke-in-mexicoAls ik jaren later in cafe ‘Teguila’ in Mexico de kans krijg om de spotlights  te betreden, weeg ik het snel af. Op een deel van mijn reisgroep na, kent niemand mij hier. Geweldig, nu nog een heel makkelijk nummer. Heel veel Abba blabla… ah, ‘Born to be alive’ van Patrick Hernandez is ideaal. Dit wordt  mijn show.

Met voorkennis van de plaat, doe ik strak de zelf verzonnen pasjes, ondertussen zing ik stug door. Of ik in de microfoon wel goed te verstaan ben op dat moment blijft ook achteraf een raadsel. Feit blijft wel dat de Mexicanen als een soort achtergrondkoor meezingen en mijn reisgroep meedeint. Ik gooi er in tegenstelling tot Patrick in de 70’s nog een leuk dansje tegenaan en over het optreden wordt nog steeds over nagepraat.

Dus neem van mij aan:  verstand op nul, dansen like nobody’s watching en jezelf niet zo serieus nemen,  dan kent een comfortzone geen grenzen.

1280x720-yei

Patrick Hernandez en de Madonna mythe

Legendarisch en kort, dat is het succes van  Patrick Hernandez met ‘Born to be  alive’ in 1979. Daarna geeft iedereen zijn/haar eigen invulling wat er verder is gebeurd. Ik ook, wat zal die gast hedendaags doen? Ik gok op rentenieren en wat optredens. En koeien houden in Frankrijk.

Jean Vanloo

Dat is immers de carrièreswitch van Patrick, nadat in 1976 zijn toenmalige groep Paris Palace Hotel uit elkaar gaat. Van die split ligt niemand wakker, net als later van de platen van Pat Slide, zoals Patrick zichzelf even noemt. Jagend naar succes,  ligt die ene wereldhit echter al jaren voor het oprapen. Patrick’s nummer ‘Born to be alive’ heeft al een hele laag stof als producer Jean Vanloo het opmerkt en er een beat onder zet.

In België en Frankrijk loopt niemand warm voor het nummer, maar bij onderbuurman Italië lukt het wel en zo rolt het nummer door heel Europa. Producer Jean Vanloo  heeft het weer goed gezien. Hij vormt al jaren samen met Marcel De Keukeleire  een legendarisch producersteam van veelal discomuziek, is eigenaar van de roemruchte Twenty club en haalt al eerder Jimmy Hendrix naar Europa.

De ‘Madonna-mythe’

En eind 70’s ook Madonna. Daar komt ook de mythe vandaan dat ze Patrick’s achtergronddanseres is ten tijde van zijn succes. Sterker nog, ze heeft nog een tijdje in Patrick’s woonplaats Aalbeke gewoond. De mythe wordt twee jaar geleden definitief door het Belgische blad Humo onderuit gehaald.  Patrick heeft zelf ook toegegeven dat het achtergrondzangeres-verhaal een fabel is. Goed, het is niet helemaal uit de lucht gegrepen.

Hij heeft haar wel ontmoet. Dat dan wel weer. Jean Vanloo laat Madonna namelijk  naar Parijs komen om auditie te komen doen als danseres voor Patrick. Op basis daarvan  besluit hij haar zelf platen te laten maken, maar ze vindt het nummer ‘She’s a real disco queen’ niet bepaald haar stijl. Met een (wellicht vooruitziende blik en) smoes, vertrekt ze  weer naar Amerika en keert nooit meer terug. Debbie, de danseres die als twee druppels water lijkt op Madonnna, gaat wel dansen bij Patrick.

Frozen

Meer dan twintig jaar later, speelt de mythe een grote rol als Madonna vanwege haar 90’s klassieker ‘Frozen’ wordt aangeklaagd wegens plagiaat.  In 2005 spant de onbekende componist Salvatore Acquaviva  een rechtszaak aan  omdat hij vindt dat zijn nummer ‘Ma vie fout le camp’ wat origineler is. De rechter geeft hem gelijk en daarom mag ‘Frozen’ jarenlang in België niet meer verkocht of gedraaid worden.

Mythe busted

De uitspraak wordt opmerkelijk mede gebaseerd op de overtuiging van de rechter dat Madonna eind 70’s in België verblijft en zo ‘toegang heeft’ tot de muziek. Het blijft een mooi verhaal, maar ook Madonna zelf geeft tijdens de rechtszaak aan dat ze nooit in Moeskroen of Aalbeke is geweest in die tijd. Ze gaat in hoger beroep en het vonnis wordt in 2014 vernietigd.

En daarmee ook de mooie mythe van een beginnende danseres/zangeres op weg naar succes in het pittoreske Aalbeke. Waar hetzelfde succes voor Patrick al weer snel eindigt. Maar die is hedendaags binnen door de royalty’s en loopt daarnaast gewoon de festivals af met zijn ene hit. Heb ik het toch goed. Behalve van die koeien dan.

born to be alive