Tagarchief: mischa veldhuis

Ronddwalen op de set van Empire of the sun

Afgelopen jaar heb ik een tour gemaakt door het oosten van China en dan kan je eigenlijk niet om Shanghai heen.  Leuke stad, een beetje het New York van Azië. Ronddwalen, verdwalen, alles kan in deze op dat moment zeer regenachtige stad. Wat doe je als  Nederlander dan als je in de snelste commerciële trein met een snelheid van 431 km per uur door Shanghai hebt geraasd en al op het een na hoogste gebouw ter wereld hebt gestaan? Dan ga je even schuilen in het wereldberoemde en beruchte Fairmont  Peace Hotel.

img_20160915_135017Als een van de mooiste hotels van Shanghai, heeft het een lange en rijke historie. Het was ooit het hoofdkwartier van de ‘Gang of four’ en  Noel Coward schreef hier zijn ‘Private lives’.  De beroemde jazzband speelt pas vanavond, het is nog niet druk. Het hotel heeft tig keer als filmlocatie gefungeerd en als je door de hoofdgang loopt, staat er een lange galerij van filmposters aan beide kanten. Allemaal resultaten van opnames op deze plek.

Zo ook voor ‘Empire of the sun’ van Steven Spielberg. Een scene uit de film is opgenomen op het dakterras. Even wachten tot een hotelgast met een kaart de lift bedient en dan met een enorme snelheid naar boven. Zo snel dat verdieping vier wordt overgeslagen. Goed, dat heeft meer te maken dat vier een ongeluksgetal is in China en het zelfs niet wordt vermeld als liftknop. Ondertussen filosoferend of de vierde verdieping dan wel bestaat als je met de trap gaat, ben je voordat je het weet al op het eindpunt.

De liftdeuren gaan open en ik bevind mij plots op een bruiloft. De gasten, het bruidspaar kijken mij verbaasd aan. Zo ook de cameraploeg. Enkele seconden later beginnen de meesten te lachen. Ik ook, als twist in een onbekende Chinese film. Daarna kun je het beste weer de lift in lopen. Dus mocht je ooit een Nederlander in een vage Chinese (bruiloft)film tegenkomen, dan weet je aan wie je een handtekening kan vragen.

A bit of Bowie in Berlin

20170120_085756Net terug van een roadtrip naar Berlijn en dat was het zo waard.  Even kort  het reisplan samengevat: donderdag vlak voor middernacht vertrek ik met de internationale bus naar Berlijn, sta ik midden in de nacht in Hannover en is het nog donker als ik vrijdagmorgen Berlijn bereik. Met een kaart voor de U en S bahn, raas ik kris-kras door Berlijn om daarna wel stipt op tijd U-Bahn Potsdamer Platz te bereiken. Bijna een etmaal later stap ik weer uit de trein op station waar ik een dag eerder vertrok. In de tussentijd ben ik op een van de meest iconische plekken in de muziekhistorie geweest. De Hansa Tonstudio.

Dagdromen met David Bowie

20170120_120011
Mijmeren voor het raam over de muur.

Als ik uit het raam kijk van de voormalige recordingzaal in de Hansa Tonstudio, beeld ik mij in hoe het zou zijn geweest in de tijd dat de muur er nog staat. Ondertussen praat onze gastheer Thilo gewoon door, die namens de studio de rondleidingen doet. Hij merkt op dat David Bowie in de 70’s vaak op die plek naar buiten staat te kijken, vermoedelijk om in te beelden hoe het ooit zal zijn als die muur er niet meer staat. ‘Waar jij staat, Mischa.’ Door haar toevalligheid, toch even een momentje.

Een enorme muziekgeschiedenis

20170120_085549Later als ik terug ben, lees ik  in een artikel dat David, nooit geheel aangetoond, net op die plek voor het raam de tekst voor ‘Heroes’ bedacht. Ach, zo is elke plek in de studio wel historisch te noemen. David is in ieder geval nooit vergeten in deze legendarische en indrukwekkende studio, dat al meer dan 100 jaar bestaat, bombardementen heeft overleefd en de ‘Meistersaal’ als kernpunt heeft.  Al bij aankomst staat er een brandend kaarsje voor David bij de ingang en komt zijn tijd in deze studio overal terug. Maar Hansa Ton is naast David, nog veel meer muzikale geschiedenis.

Hansa Ton in de hoofdrol

vastleggen-in-volledig-scherm-23-1-2017-214209
Fragment”Bono- The Fly’ in de Hansa Tonstudio

Want de rij gaat van aansprekende artiesten als bijvoorbeeld Iggy Pop en Depeche Mode tot helemaal naar beneden, zoals (de echte) Milli Vanilli en Lou’Mambo no 5’Bega.  Ja, ook zij hebben hun opnames gemaakt. Iconisch is natuurlijk de docu ‘From the sky down’ van U2.  In deze docu speelt de Hansa Ton een hoofdrol.  Het beschrijft het proces van een band dat creatief op een nulpunt zit en in Berlijn weer tot leven komt door het vergeten nummer ‘Sick puppy.’  Het leidt tot onder anderen ‘One’ en de eerste video (van de uiteindelijke drie video’s) voor deze plaat, wordt in de ‘Meistersaal’ opgenomen.

Meistersaal

20170120_112341
Thilo over de Meistersaal en haar rol in ‘Achtung baby’

Dat  is een enorme ruimte dat alleen al akoestiek iets speciaals is. Je voelt een vibe, een enorme energie in deze ruimte. Het is moeilijk te beschrijven, maar het lijkt alsof alle ooit gespeelde nummers in deze ruimte nog lijken na te galmen en zijn blijven hangen  Dat merken we ook als  ‘One’ in deze ruimte wordt afgespeeld.  Het geeft nog een vibe extra aan het nummer en de track lijkt nog krachtiger. De zaal heeft niet voor niets de bijnaam ‘Great Hall by the Wall’, refererend aan het feit dat de indrukwekkende zaal ooit 150 meter van de muur af stond.

Nagalm

20170120_120416
Voormalige recordingstudio

Typerend is die speciale galm die er voor zorgt dat muziektonen en woorden nooit abrupt afbreken. Dat is ook weer duidelijk te merken als er in de huidige gebruikte ruimten op instrumenten worden gespeeld door mijn groepsgenoten, waaronder de piano waar David Bowie aan heeft gecomponeerd. Geweldig, maar ik vind toch het meest fascinerende de versleten, bruine bank dat niet echt lijkt te passen in de directe omgeving. Wellicht is het een getuige van heel wat creatieve processen. Van net zoveel artiesten die qua stijl en muziek ver van elkaar liggen.

vastleggen-in-volledig-scherm-23-1-2017-220718Als je het zo bekijkt, staat die bank wel op zijn plek, een stuk historie dat geheel overeenstemt met een omgeving met huidige techniek.  De ruimten vormen nu het hart van deze studio, waar helaas door bezoekers normaal gesproken geen foto-opnamen gemaakt mogen worden of worden gefilmd. Voor een indruk, Sound on Sound magazine maakte ooit een docu over de studio en was een echte uitzondering om ook daar te filmen.  Maar filmen is iets anders als er bij zijn.  Muziek moet je horen, en ook in deze ruimten is er weer een enorme muzikale ervaring is die ik niet snel meer vergeet.

Puur, muzikaal moment

In de huidige opnamestudio horen de ruwe versies van  ‘People are people’ en ‘Heroes’ en vooral de laatste track  gaat dwars door alles heen.  In de warme, kleine opnamestudio, bouwt het nummer zich op, blaast het nummer je steeds meer naar achteren en beleef je de muziek op zijn puurst.  Ondertussen ben je afgesloten van de rest van de wereld, dat door de geluidsdichte afwerking niets meekrijgt van weer een geweldig muzikaal moment, daar aan de Köthenerstrasse 38.

Videowerk: Van Elton naar Emeli

Al eerder gaf ik aan dat ik gek ben op zwart-wit clips. Sinds lange tijd, heb ik voor mijn eigen fun er ook zelf weer eentje in elkaar gezet.  Het resultaat is een video met de muziek van Emeli Sande, de aanleiding is Elton John.

The Cut

Want afgelopen week verschijnt de wedstrijd ‘The Cut’ op internet en het concept is simpel: maak een videoclip van 90 seconden voor een van de drie Elton’s voorgestelde klassiekers. Iedere video heeft haar eigen genre. Persoonlijk heb ik niets met dans en animatie, dus die twee video’s vallen af. De derde briefing, oftewel de eisen aan het concept, van  ‘Tiny dancer’  spreekt wel aan.  Audio staat al klaar, nu de beelden nog. En daar zijn de ‘maars’: eigen, nieuwe gemaakte beelden en deadline is 23 januari.

Bestaand materiaal

Filmen vind ik best ok, maar dat  gaat hem niet worden qua tijd. Maar op basis hiervan, besluit ik voor de lol een concept met bestaande beelden in elkaar te sleutelen van zo’n 90 seconden. Kansloos voor de wedstrijd, maar fun is het natuurlijk wel. Bestaande beelden kunnen door middel van Royality free videos op bijvoorbeeld YouTube worden gevonden.

Dat zijn video’s met tig onderwerpen die gratis, veelal zonder restricties, kunnen worden gebruikt. Netjes is natuurlijk wel om de credits te vermelden. Enige voorwaarde is dat je de originele stock-video’s niet upload op je eigen kanaal. Ze mogen dus alleen als scene en in context van een nieuwe (niet-commerciële) video worden gebruikt.

Dromen en ambitie

Beelden zijn voorhanden, nu nu de beelden in mijn hoofd, het idee, uitwerken. Mijn concept heeft het uitgangspunt dromen en ambitie. Voor de video zie ik een vrouw op leeftijd die ooit  ballerina was een pianist in Los Angeles voor me, omdat dit in de tekst en muziek van ‘Tiny dancer’ sterk terugkomt. Dat idee wordt echter al snel bijgesteld als ik het nummer ‘Clown’ van Emeli Sande hoor op de radio.

Het nummer van Elton John wordt gedropt en ik ga verder met dit nummer. Dit is nog beter.Alleen het oorspronkelijke uitgangspunt van de pianist en het dromen blijft staan. Dat past enorm goed bij ‘Clown’, want dat nummer beschrijft de moeilijkheden die Emeli ervaart als ze nog moet doorbreken in de muziekwereld. De zoektocht naar materiaal begint, en zo kom ik op het YouTube kanaal van Svetlana Bukashina en haar man Carlos.

Het verhaal schrijft zichzelf

Daar bevindt zich ook een hele serie korte zwart-wit video’s met Svetlana acterend als pianiste. De perfectionist in me wordt wakker. ‘De drive’ is er. Emeli’s muziek wordt eronder gezet, fragmenten worden ingekort, in de juiste volgorde en achter elkaar gezet en voor de twist in het verhaal zoek ik nog enkele fragmenten erbij.

Het verhaal schrijft zichzelf bijna. De video gaat uiteindelijk over een pianiste dat op gaat voor haar optreden.Ze komt op, buigt en gaat achter de piano zitten.Eerst speelt ze serieus,  maar halverwege wordt ze nonchalant en lijkt het haar niet te deren dat ze voor een volle zaal zit te spelen.

Daar is de twist, is er niet. Midden in de video wordt duidelijk dat ze al de hele tijd voor een volkomen lege zaal zit te spelen. Ze wil gewoon ervaren hoe het is om voor een enthousiast publiek op te treden. Dat er niet is.  Na haar optreden maakt ze een buiging en loopt geamuseerd weer van het podium. Wellicht dat ze ooit beroemd wordt.

Svetlana reageert op de video

Zo ben ik van Elton John naar Emeli Sande gegaan in een aantal uur tijd, zo wordt de ballerina een pianiste. Ondanks dat het niet commercieel wordt gebruikt, heb ik Svetlana even gemeld dat ik haar beelden heb gebruikt. Zij is zeer enthousiast over het resultaat, gezien haar razendsnelle antwoord per mail.

Thanks for your message. I really enjoyed watching your
work, it´s really amazing how you synchronized my
performance with music, and that´s perfectly ok to use our
footage. Also if you can, you can buy me a cup of coffee
through our donation page, and if not, just enjoy using
our footage!

Let´s keep in touch!
Have a nice day!
Greetings from Portugal

Altijd leuk dat je werk wordt gewaardeerd. Hieronder kun je de video zelf bekijken:

vastleggen-in-volledig-scherm-15-1-2017-145304

De magie van Alderliefste en Ramses Shaffy

Een van de mooiste Nederlandstalige platen vind ik die van Ramses Shaffy met ‘Laat me’ uit 1978. De man die veel betekent voor de Nederlandse muziek, lijkt jarenlang onverwoestbaar. Maar in 2009 is het toch over. De man met een veelbewogen carrière is uitgezongen.

Alderliefste

vastleggen-in-volledig-scherm-11-1-2017-222731De band Alderliefste, hedendaags doen ze het wat rustiger aan, heeft de eer om bij een van zijn laatste optredens met  hem op het podium te staan. Dat doen ze in die tijd wel vaker, maar dit optreden komt natuurlijk in een ander daglicht te staan.  Net als de clip die de band in 2005 met Ramses opneemt. Nadat de Amsterdamse band een jaar eerder de Concours de la Chanson bijna wint, is er contact met Liesbeth en dan krijg  je ze alle twee en dat is dubbel goud.

Nog een keer met Liesbeth

vastleggen-in-volledig-scherm-11-1-2017-222823Ramses wil nog een keer een nummer met Liesbeth opnemen.  ‘Laat me’ krijgt de toevoeging ‘Vivre’ door de aanvullende Franse tekst van Alderliefste, en daar is het gedroomde duet tussen Ramses en Liesbeth.  Op het moment dat ik de clip voor het eerst zie en Ramses nog een keer volledig los zie gaan, ben ik verkocht.

Alles komt samen

Gerard Alderliefste beaamt dat ook in een later interview. Dit was speciaal in de Stu-stu-studio te Loenen. De video, gemaakt door Edo Schoonbeek, laat een man op leeftijd zien, kwakkelend met zijn gezondheid, die zich nog een keer helemaal geeft.  Dat onder de volle aandacht van zijn grootste bewonderaarster. Op die dag komt alles  perfect samen en voegt het een extra toe aan de al indrukwekkende, lange legacy van deze grote zanger.

Zwart-wit video heeft net meer klasse

Mijn hele leven ben ik al gek op zwart-wit videoclips.  Het geeft een extra dimensie aan platen,  zorgt voor een aparte sfeer en lijkt de muziek kracht bij te zetten. Verklaring voor dat laatste kan zijn dat kleur juist lijkt af te leiden.  En ook niet onbelangrijk,  de clips vallen marketingtechnisch op tussen de meerderheid aan video’s die wel in kleur worden vertoond.

Nobody’s wife

Het verschil wordt bijvoorbeeld goed uitgedrukt met de twee clipversies van Anouk’s ‘Nobody’s wife’. De zwart-wit versie betekent haar doorbraak en is de reden dat Anouk een contract in Amerika tekent. De clip is rauw, simpel en met een lege setting. Maar in Amerika moet de plaat worden aangepast aan de muziekstijl van de muziekstations.

En dat geldt ook voor de clip. De Amerikanen willen liever een clip in kleur, met meer actie en waar de setting (een eiland) een belangrijke rol speelt. Betrokkenen als Tony Berk en  manager Edwin Jansen zijn het erover eens dat de (goedkopere) zwart-versie de personality van Anouk versterkt en eigenlijk beter is.  Niet alleen less, maar ook zwart-wit is more.

One

Dat is zeker bij de ‘One’ -versie van U2/Mary Blidge, naar mijn mening een van de beste zwart-wit muziekvideo’s.  Regisseur Paul Hunter gebruikt het zwart-wit effect heel goed, door extra te focussen op details die hierdoor nog sterker naar voren komen. Het is inmiddels al de vierde versie van de clip. Een van drie originele video’s komt op naam van Anton Corbijn en opmerkelijk is die van hem juist in kleur, gezien hij een groot liefhebber van zwart-wit clips is.

Nog meer effect

Paul Hunter laat kleur wel weg en voegt zo net dat beetje extra aan de plaat toe. Letterlijk, want de plaat wordt op 17 februari  opgenomen in een oud, Mexicaans theater. Voor het effect wordt er met een rookmachine gewerkt in de zaal. Dat effect werkt zo goed, dat de band en Mary niets meer zien. Het wordt uiteindelijk de plaat die volgens velen een van die zeldzame covers is die het origineel heeft overtroffen. Met de clip in zwart-wit als die spreekwoordelijke kers.

vastleggen-in-volledig-scherm-9-1-2017-001601

‘Pop/Bowie’ twee keer bellen

In 1991 staat U2 op het punt uit elkaar te gaan. In de Hansa Tonstudio komt de band weer bij elkaar door die ene track, namelijk ‘Sick puppy’. Het nummer wordt later omgebouwd tot ‘Mysterious ways’ maar nog belangrijker, de tweede brug van het nummer is de geboorte van ‘One’.

Dit nummer wordt het symbool van het nieuwe U2 en de reden dat ze nog steeds bestaan. Deze bijzondere plek kan je zelf ook bezoeken.  Er worden verschillende tours georganiseerd in de nog steeds legendarische studio. De studio bevindt zich op loopafstand van station Potzdammer Platz, aan de Köthener Strasse 38.

Het is tevens de studio waar David Bowie en Iggy Pop hebben gewerkt aan hun muziek in hun Berlijnse periode. De twee delen in 70’s een paar jaar een woning aan de  Hauptstrasse 155 en is op loopafstand van U-bahn Kleistpark te bereiken. Kun je de exacte woning niet vinden, het brievenbuskaartje ‘Pop/Bowie’ hangt er nog, volgens deze video dan.

Flashback 2012: Moet ik me schuldig voelen?

Denkend aan Idols, dan herinner ik mij (net als jou waarschijnlijk) een paar voornamen.  Maar de kunst is daarna om de juiste naam in het juiste seizoen te plaatsen. Er is  bizar weinig (blijvend) succes uit die talentenjachten voortgekomen.  De Idols artiest is net een aansteker.  Heel snel en kort is daar het vlammetje van het sterrendom en daarna is het weer klaar. Het zijn wegwerpartiesten.

Uitstel van het onvermijdelijke

In een aflevering  van ‘De week van Filemon’ uit 2012 , waarin een schrijnend beeld van de talentenjachten te zien is,  treft voormalig jurylid Henk-Jan Smits dit in een paar zinnen samen. Hij stelt dat er normaal een carrièreboog is met zowel een opgaande als neergaande lijn, bij Idols is er alleen maar de neergaande lijn die zo lang mogelijk moet worden uitgesteld. The few blijven nog even hangen na de overwinning, voor veel meer mensen ligt er al vroeg een ticket echte leven.

Kneuzenrondes

Met name de  ‘net-nietjes’, die kleurrijke figuren uit de zogenaamde kneuzenrondes, hebben letterlijk 5 minutes of fame. Hun gedroomde carrières worden al op de stip vakkundig de nek omgedraaid met een stuk snijdend realisme. Schrijnend is nog steeds het moment uit 2004 waarin acht vroege afvallers zonder zangtalent als een circusact tentoon worden gesteld op de middenstip van Vitesse. Tja, is de toon,  ze zijn er zelf bij, hebben ja gezegd,

Uitlachartiesten

Maar  konden ze achteraf wellicht iets meer tegen zichzelf in bescherming kunnen worden genomen? Henk-Jan, die als  jurylid zijn carrière flink heeft kunnen uitbouwen met het commentariseren van het vrij talentloze aanbod, stelt dat juist de ‘net-nietjes’ het meeste aan het Idols-avontuur hebben overgehouden. Hij vraagt dan ook : ‘Moet ik mij dan schuldig voelen?’ Als voorbeeld noemt hij  Herman ‘I’m a dancer’ Berghuis.

Die gaat het inderdaad een aantal jaar flink voor de wind. Solo loopt hij alle tv shows af, met name van Robert Jensen. Later vormt hij samen met andere ‘uitlachartiesten’ als Klompen Vincent en Andre Pronk de Antihelden. Zo blijkt geen talent ook een talent te zijn. Zij buiten het ‘niet succes hebben’ dan ook volledig uit.  Dat gaat een hele tijd goed. Maar daar is de keerzijde.

De winnaar is…

Herman komt in de aflevering van Filemon ook aan het woord en hij is inmiddels klaar met zijn optredens. Naast dat het financieel niet helemaal goed is gegaan, begon ook de voorheen relatief positieve aandacht om te slaan in negatieve aandacht. Hij is nu postbode en is weer terug op aarde en in de anonimiteit. Hoe dan ook, hij is samen met  veel andere kleurrijke ‘medeartiesten’  de echte grote winnaar van  talentenjachten als Idols geworden.

 

 

 

Column: Better offline

Een bewoner in mijn appartementencomplex, alleen en gepensioneerd, nodigde mij van de week uit om een avond met elkaar over van alles en nog wat te praten. Gewoon sociaal, offlline. Hoewel we elkaar wel vaker spreken, krijg ik deze uitnodiging in de vorm van een simpel briefje met een telefoonnummer. In mijn brievenbus.

Aangenaam verrast,  druk ik binnen enkele minuten op de deurbel. Er volgt een lang gesprek over onze reizen en er wordt snel een datum geprikt. Zo kan het ook. Het is een prachtig initiatief en ik kijk er echt naar uit. Maar even over deze interactie: waarom doen jij en ik dat zelf zo weinig?

Persoonlijke communicatie sterft langzaam uit. Een conversatie is tegenwoordig twee regels tekst met een smiley. Oppervlakkig en veelal eenzijdig. Sociale media is naar mijn mening verre van sociaal, het maakt ons egocentrisch, dommer en  we leven  steeds meer in het ik-tijdperk. Onze belevingswereld beperkt zich tot een klein wereldje dat binnen een klein scherm plaatsvindt.

Het lijkt zowaar op zombinatie en de likes bewijzen dat je leeft. Turend naar dat scherm, sluiten we onze omgeving uit. We horen, zien en praten niet meer. Wel communiceren we driftig met onze vingers op een veelal fictief toetsenbord.  Lichaamstaal wordt vervangen door smileys. En doe jij daar niet aan mee,  dan ben je af.  Kortom, ben je niet online, dan besta je niet meer.

Ok, dat was  vrij dramatisch, maar ik kom uit een generatie van bellen of persoonlijk spreken. In de loop der jaren zie ik het  veranderen met de komst van internet en de met name de smartphone. De communicatie wordt steeds oppervlakkiger, vluchtiger, onpersoonlijker. Da gebeurt  vice versa. Dus ook bij jou. Kijk om je heen.

Tegenwoordig wordt een geboorte, een trouwerij,  een ziekte of welke indringende levensgebeurtenis dan  ook,  als een onpersoonlijke dienstmededeling online en in een verzameling tekens, aangekondigd. De reacties daarop  zijn korte zinnen met soms kleine, infantiele emicons.  Maar we zijn weer helemaal bij. Ja, wij wel. En ondertussen ontstaat er een diepe communicatiekloof.

Want voor mensen die niet online zijn,  niets met de huidige techniek hebben of omdat ze liever bellen of willen praten, lijkt geen begrip te zijn. Die hebben simpelweg pech. Hadden ze maar een smartphone of computer moeten hebben. Zij zullen zich aanpassen,  zij zullen meedoen. Zo  niet, dan wordt men maar eenzaam. Offline. We don’t care.

Verander dat patroon, doe een briefje in de brievenbus en praat met elkaar.