Tagarchief: men at work

180 graden draaien naar mainstream: Angry Anderson

In het Australië van de 80’s is de soapverbintenis tussen Kylie  Minoque en Jason  Donovan het huwelijk van het decennium. Het muzikale huwelijk tussen rocker Angry Anderson en de betreffende soap Neighbours zelf, pakt met stip de tweede plek. Zoals Angry nog een paar keer zal doen, als hij 180 graden draait met zijn muziek.

Rose Tattoo

Gary ‘Angry’  Anderson, heeft niet voor niets deze artiestennaam. Hij is into rock en maakt zijn entree in de muziekwereld met de band Peace, Power & Purity. Dat zal, echt bekend wordt hij met Rose Tattoo, die band met Pete Wells. Sterker nog, de band is in de 80’s naast INXS, graan, steenkool en Men at Work, een van de bekendste export-producten van Australië. Zo is ‘We can’t be beaten’ zo’n nummer dat bekender wordt door touren dan door airplay.

Suddenly

Maar goed, na relatief succes, gaat de band in 1987 toch uit elkaar maar zijn er nog wat juridische issues. Zo wordt zijn soloalbum ‘Beats from a Single Drum’ er nog een op naam van  Rose Tatttoo.  Dan wekt het ingetogen nummer  ‘Suddenly’ wel de aandacht. Net zoveel als de opmaat naar de trouwerij tussen Charlene Mitchell (Kylie) en Scott Robinson ( Jason) inmiddels ook doet.  Het is bij voorbaat al  een van de grootste tv-successen op de Australische tv. .

Als Dries Roelvink met Kiss

Als de, daar down under, ultra populaire actrice Kylie Minoque  Angry’s nummer eruit pikt voor ‘haar’ trouwscene in de soap, krijgt Angry suddenly te maken met een compleet ander publiek. De combinatie is als Dries Roelvink in het voorprogramma van Kiss, een muzikale gok, dat weet Angry zelf ook maar al te goed. Maar de powerballad werkt in dit geval wel.  In Australië wordt hij in de hitlijsten nog van een nummer 1 afgehouden door dezelfde Kylie, maar dat deert hem niet. De weg naar overzees succes ligt voor velen open.  In tegenstelling tot Nederland wordt de soap namelijk wel in Engeland uitgezonden.

Kylie en/of Jason

Daar haalt hij inderdaad de top 3, maar wordt wederom tegenhouden door  ja hoor, Kylie en Jason. Producerstrio met een oog voor succes, SAW, flanst gauw een duet met de twee sterren uit hun stal in elkaar en dit is een opmars voor een jaar met nog meer Kylie en/of Jason met hun vrolijke huppelpop.   Dus letterlijk geen plek voor angry in de hitlijsten. Dat boeit hem geen minuut, hij richt  daarna op musicals, liefdadigheid en is al jaren gerespecteerd acteur. Daarnaast treedt hij weer met succes op met Rose Tattoo . Gewoon weer 180 graden terugdraaien dus.

.

vastleggen-in-volledig-scherm-20-12-2016-220601

Men at Work- Down under (1982)

Copyrights op nummers. Zelfs een van de bekendste liedjes ter wereld  is tot 2030 beschermd met copyright. Alleen zingen in familiekring is bij wijze van gratis. Ik heb het over ‘Happy Birthday’. Dat vrolijke liedje is een bruggetje naar dat andere vrolijke liedje uit de 80’s, ‘Down under’.  Het onofficiële Australisch volkslied genoemd, werd een enorme hit. En daarom leerde Men at Work een harde les in copyrights.

Rechtszaak

‘Down under’ van Men at Work is net zo 80’s als schoudervulling. Vooral dat fluitriedeltje is bekend. Heel bekend. Dat was het letterlijk. Door een opmerking in de Australische muziekquiz ‘Spicks and Specks’ ging het balletje rollen en eindigde in 2011 na hoger beroep met het definitieve oordeel van de rechter: het was van iemand anders. Van wie dan?  Dat was tot die opmerking onduidelijk. Het originele fluitdeuntje heet ‘Kookaburra sits in the old gum tree’. De componiste, Marion Sinclair, was al sinds 1988 overleden, maar de rechten bleken na haar overlijden bij uitgeverij Larrikin Music te liggen.

Hay en Ham

En zo kwam de band even weer in de belangstelling nadat de band al bijna 25 jaar uit elkaar was. Het was hard gegaan met de band. Na een erg snelle doorbraak in eigen land Australië ging het succes in 1982 de hele wereld over. Met twee albums (Business as usual en Cargo) een Grammy en Canadese tegenhanger Juno was er geen betere basis. Dat was één kant, de andere kant was dat de band in recordtijd de  wereld over reisden en dat hierdoor de verhoudingen in de band begonnen te verslechteren. Na een aantal bandwisselingen kwam er nog een vergeten album en bleef zanger Colin Hay uiteindelijk als enig origineel bandlid over. Tijdens de Olympische Spelen in Sydney maakten Hay en bandlid Greg Ham nog een keer hun opwachting.

Vrolijk fluitriedeltje wordt drama

Maar daar was in 2010 dat opvallende nieuws en niet echt de comeback die de band had gewild. De rechtszaak en met name de uitspraak hakte er diep in. Het was niet alleen dat platenmaatschappij EMI en componisten/bandleden Hay en Ron Strykert  vijf procent aan royalities moesten afdragen tot 2002 terug. De band zag het vooral als een vernedering. Vooral bandlid en beste vriend van Hay, Greg Ham, leed diep onder de uitspraak. Hij had het (voor hem onbekende) fluitriedeltje ooit geïmproviseerd in de studio, want in het origineel was er nog helemaal geen fluit te horen. Hij zag zichzelf publiekelijk veroordeeld als dief en zo zou volgens hem het publiek hem blijven herinneren.  Greg zakte langzaam in een grote depressie en pleegde zelfmoord op 19 april 2012.

Niet vergeten

Hierdoor heeft een oorspronkelijk vrolijk kinderliedje wel een heel wrang einde. Colin maakte een 2012-remake voor een reclame voor de Olympische Spelen in Londen. Met een ander fluit-gedeelte dan dat van Greg, dat wel. Om begrijpelijke redenen. Maar vergeten is hij zeker niet door Colin.

.

Midnight Oil – Beds are burning (1988)

De jaren’80 waren ook een beetje voor Australië in de muziek. Bands als Inxs, Crowded House, AC/DC of Men at Work waren vrij succesvol en aan dat rijtje kan Midnight Oil ook worden toegevoegd.

Beds are burning

Terwijl de band werd opgericht in de 70’s, was de vroege 80’s het tijdperk dat de band lanceerde en het snel populair werd Down Under.Ok, wel te snel voor Nederland. Zo hadden de aussies al vijf albums van de band in hun kast staan, toen we hier voor het eerst hoorden van deze band. Dat kwam door het nummer ‘Beds are burning’. Een lekker up-tempo nummer, veel mensen zongen het dan ook makkelijk mee,Maar ze hadden eigenlijk geen idee waar de plaat over ging. Goed voorbeeld is voormalig Australisch premier Howard.

Aboriginals

Hij is nog steeds een van de grootste fans van het nummer. En dat is opmerkelijk. De plaat ging in eerste instantie over een specifieke gemeenschap Aboriginals, de Pintupi, maar de plaat werd al gauw een algeheel protest tegen de behandeling van de oorspronkelijke bewoners van Australië de afgelopen 200 jaar.  Het nummer groeide uit tot de signaturensong van de band en ook in ons land werd het hun grootste hit. Frontman Peter Garret, erg betrokken bij deze kwestie, wilde op zijn minst een officieel excuus namens de regering.

Premier Howard  blijft halsstarrig

Maar dat werd echter geweigerd door toen zittend premier Howard.  Hij heeft tot op de dag van vandaag geweigerd excuses te maken omdat hij onder andere stelde dat zijn regering niet verantwoordelijk kan zijn voor de fouten van voorgangers. Tijdens de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Sydney trad de band op in bijzijn van grootste fan en premier Howard. Geheel in het zwart en met het woord ‘Sorry’ op hun kleding gedrukt werd dit nummer gespeeld, maar ondanks deze wel erg duidelijke hint gaf Howard geen krimp.

Rudd

If you beat them, join them zeggen ze wel eens. Opvolger Rudd pakt het bij zijn aantreden in 2007 wel daadkrachtig aan. Zo benoemde hij Peter, al jarenlang politiek actief, tot minister in zijn kabinet. Want Rudd deed meteen iets in zijn eerste kabinetsperiode dat de de langgekoesterde wens van Peter was,  officieel sorry zeggen in het parlement.  Beter laat dan nooit. Net als die ene grote hit van de band trouwens. die wel niet en uiteindelijk in 2009 wel  uit elkaar is gegaan.

Vastleggen in volledig scherm 4-11-2015 223720