Tagarchief: media

Ronddwalen op de set van Empire of the sun

Afgelopen jaar heb ik een tour gemaakt door het oosten van China en dan kan je eigenlijk niet om Shanghai heen.  Leuke stad, een beetje het New York van Azië. Ronddwalen, verdwalen, alles kan in deze op dat moment zeer regenachtige stad. Wat doe je als  Nederlander dan als je in de snelste commerciële trein met een snelheid van 431 km per uur door Shanghai hebt geraasd en al op het een na hoogste gebouw ter wereld hebt gestaan? Dan ga je even schuilen in het wereldberoemde en beruchte Fairmont  Peace Hotel.

img_20160915_135017Als een van de mooiste hotels van Shanghai, heeft het een lange en rijke historie. Het was ooit het hoofdkwartier van de ‘Gang of four’ en  Noel Coward schreef hier zijn ‘Private lives’.  De beroemde jazzband speelt pas vanavond, het is nog niet druk. Het hotel heeft tig keer als filmlocatie gefungeerd en als je door de hoofdgang loopt, staat er een lange galerij van filmposters aan beide kanten. Allemaal resultaten van opnames op deze plek.

Zo ook voor ‘Empire of the sun’ van Steven Spielberg. Een scene uit de film is opgenomen op het dakterras. Even wachten tot een hotelgast met een kaart de lift bedient en dan met een enorme snelheid naar boven. Zo snel dat verdieping vier wordt overgeslagen. Goed, dat heeft meer te maken dat vier een ongeluksgetal is in China en het zelfs niet wordt vermeld als liftknop. Ondertussen filosoferend of de vierde verdieping dan wel bestaat als je met de trap gaat, ben je voordat je het weet al op het eindpunt.

De liftdeuren gaan open en ik bevind mij plots op een bruiloft. De gasten, het bruidspaar kijken mij verbaasd aan. Zo ook de cameraploeg. Enkele seconden later beginnen de meesten te lachen. Ik ook, als twist in een onbekende Chinese film. Daarna kun je het beste weer de lift in lopen. Dus mocht je ooit een Nederlander in een vage Chinese (bruiloft)film tegenkomen, dan weet je aan wie je een handtekening kan vragen.

Advertenties

Op weg naar een stekkerloze conversatie: Disconnect

Films die je de koude rillingen bezorgen, dat zijn de goede films. Eens in de zoveel tijd heb je er weer een en dat is recent zeker  Disconnect.  In 2012 nog  een onbegrijpelijke commerciële flop en het is tot op heden  een raadsel dat waarom de film geen belangrijke prijzen heeft gewonnen. Gelukkig krijgt de film met het script van Andrew Stern  nu langzamerhand de erkenning dat het verdient.

‘Crash’

Wellicht dat de film een aanloopje nodig heeft, omdat de film door veel mensen als een tweede ‘Crash’ wordt gezien. Kan ik begrijpen, verschillende mensen die elkaar niet kennen, hebben uiteindelijk iets gemeenschappelijks. In ‘Disconnect’ wordt men door het internet bij elkaar gebracht,  namelijk vervreemding van het echte leven, van elkaar en de verwevenheid met de online wereld.

Disconnect verbindt de verhaallijnen aan elkaar

‘Disconnected’ stoelt op drie verhaallijnen die geraffineerd bij elkaar komen door  op het eerste gezicht van elkaar losstaande gebeurtenissen. Een uitgeblust echtpaar op het punt van scheiden verliest duizenden dollars met creditcardfraude, een eenzame jongen wordt online lastiggevallen door twee schoolgenoten en een ambitieuze journaliste wil uitbuiting in de webcamwereld openbaren.

Echte conversatie

Het zijn keuzes met verstrekkende gevolgen. Het echtpaar praat voor het eerst weer echt met elkaar als de door hen ingehuurde detective Mike Dixon de hele internetgeschiedenis onder de loep neemt. Daar zitten ook  de chats van de vrouw met een online vriend tussen die ze nog nooit real life heeft ontmoet, waarin ze haar hart lucht over haar overleden kind.

Mike ’s zoon Jason treitert ondertussen online de eenzame Ben. Maar Jason krijgt langzaam medelijden als het volledig uit de hand loopt en Jason beseft dat hij meer overeen heeft met Ben dan hij had gedacht, namelijk het gevoel dat zijn vader er nooit voor hem is.  Ben’s vader, advocaat, is veel te druk met zijn werk, waaronder de zaak van een journaliste dat uitbuiting blootlegt en de FBI op haar dak krijgt als haar contact  haar privéleven komt binnenlopen.

Connect

Als de gevolgen steeds groter worden zie je in de film dat de communicatie steeds nog veel via de smartphone of online verloopt, maar dat de hoofdpersonen steeds meer met elkaar face to face  gaan praten en men realiseert zich langzaam dat ze vervreemd zijn geraakt van elkaar, hun gezin, van zichzelf.  De hoofdrolspelers beseffen dat waar ze online mee bezig zijn al tijden plaatsvindt. In real life, in hun eigen omgeving en vlak onder hun neus.

De boodschap van regisseur Henry Alex Rubin met ‘Disconnect’ is vervreemding, maar ook eens kritisch te kijken naar de online gevaren en de vergaande verwevenheid met het internet. Je kunt online lang zoeken  naar erkenning, gezelschap, entertainment en bevestiging, maar dat is gewoon om je heen te vinden. Vraag het familie, vrienden en kennissen maar. Offline.

Flashback 2011: Amel’s woord is eindelijk vrij

De Arabische Lente van 2011 was een korte, maar heftige periode in het Midden-Oosten. Vastgeroeste regimes vielen als dominostenen achter elkaar om en het leidde tot de burgeroorlog in Syrië.  De eerste dominosteen die deze ongekende revolutie in het Midden-Oosten teweeg bracht, is Tunesië. De revolutie in Tunesië duurt wel amper een maand, maar steekt de lont aan die als een lopend vuurtje door het hele Midden-Oosten loopt.

Mohammed Bouazizi

Trigger is een enkele wanhoopsdaad van Mohammed Bouazizi op 18 december 2010 Hij steekt zich in brand, nadat hij als arme verkoper zijn waar moet inleveren bij de zwaar corrupte politie. Mohammed, die op 4 januari 2011 aan zijn brandwonden overlijdt, zal een symbool worden van ongelijkheid en de broeiende ontevredenheid. Niet alleen in Tunesië, maar ook de rest van Noord-Afrika en het Midden Oosten.  De Jasmijnen Revolutie, genoemd naar de nationale bloem,  begint met kleine protesten, oorspronkelijk bedoeld als herdenking van Mohammed. Maar al snel en vooral na zijn dood,  verspreidt het als een olievlek over het hele land  en bereikt het de hoofdstad Tunis.

Amel Mathlouthi

Het beeld wat mij hiervan is bijgebleven , is Tunesische zangeres  Amel Mathlouthi. Zij zingt voor (de buitenlandse) camera’s en tussen haar landgenoten op het Avenue Habib Bourguiba plein het lied’ My word is free’.  Amel verblijft voordat de protesten uitbreken, al jarenlang min of meer gedwongen in Frankrijk, vooral omdat ze door het oude regime wordt dwarsgezeten en de gecontroleerde media wordt geboycot vanwege haar muziek dat als opruiend wordt  gezien.

Haar muziek bereikt stiekem in de loop van jaren wel het grote publiek en ze is uitermate populair bij de Tunesische bevolking. Het lied dat ze onder het zicht van camera’s op het plein in Tunis zingt, maakt niet alleen grote indruk in het westen, maar ook in de rest van het Midden-Oosten. Het gaat viraal op internet,  waar het nummer nog steeds wordt gezien als het ‘anthem van de revolutie’.

Alles uit de revolutie gehaald

In eerste instantie worden de protesten nog hard neergeslagen maar als dit niet meer helpt, het (veelal geweldloze) verzet te groot wordt en het leger de kant van het volk kiest, is het einde oefening voor dictator Ben Ali en hij vlucht naar Saoedi Arabië. De revolutie in Tunesië verloopt achteraf gezien relatief rustig, is kort geweest en bereikt ten opzichte van de latere landen ook het meest.

Zo is er allereerst aftreden van de gehate president Ben Al die het land 24 jaar met harde hand heeft geleid,  worden zijn partij RCD en  de gevreesde staatspolitie opgedoekt, maar het belangrijkste zijn de eerste democratische verkiezingen in oktober 2011. Sinds dat moment regeert president Essebsi met de nieuwe Nidaa Tounes partij.

Het vrije woord

Amel wordt dankzij haar optreden wereldberoemd en haar carrière neemt een enorme vaart. Maar een optreden zal haar waarschijnlijk voor altijd bijblijven. Anderhalf jaar na haar indrukwekkende optreden tijdens de protesten, zingt ze het nummer op dezelfde plek tijdens een eigen concert onder goedkeuring van de nieuwe autoriteiten. Haar woord is eindelijk werkelijk vrij.

‘U must become a Prince before U’re king anyway’

Laatst op een platenmarkt, liep ik letterlijk tegen de muziek van Prince aan. Ik stoot per ongeluk tegen een platenbak aan en de rij Prince cd’s  klapt voor een deel naar voren en een deel naar achteren. Zo sluit door mijn actie de cd ‘Love symbol’ uit 1991 het achteruit geklapte deel af en is als enige volledig zichtbaar. Oh, dat is die cd met…

Arrogantie op muziek

Inderdaad, het beruchte (en in Engeland van de radio geweerde) ‘Sexy MF’, maar ik bedoel eigenlijk ‘My name is Prince’.  Dat blijft een van mijn favorieten van de kleine, grote man omdat het allereerst een lekker nummer is, maar ook omdat de tekst overloopt van wel erg veel zelfvertrouwen (anderen zullen arrogantie zeggen) en daarnaast een geweldige rap heeft. Toch lijkt het nummer vooral een statement te zijn.  Naar de buitenwereld, naar zijn critici maar ook naar collega’s.

Prince vs. Michael Jackson

Want een van de bekendste voorbeelden van muzikale rivaliteit is die tussen Prince en Michael Jackson. Zo staat er vorig jaar een artikel in Slate Magazine waarin Steven Hyden ingaat op zijn boek:’Your Favorite Band Is Killing Me: What Pop Music Rivalries Reveal About the Meaning of Life. In het artikel worden vier situaties beschreven waarin Michael en Prince elkaar aftroeven.

Bad

Bekend is het ‘Bad’ verhaal. Onbevestigd zou Prince hierover hebben gezegd dat Michael het album alleen maar zo hebben genoemd omdat er niet genoeg ruimte voor ‘pathetic’ (zielig, meelijwekkend) zou zijn geweest. Steven zelf schrijft over de plannen in de 80’s om ‘Bad’ een duet te laten worden tussen de twee. Prince haakt af op de zin “Your butt is mine” die hem  naar zijn mening degenereert, wie van de twee deze zin ook zingt.

Tekstuele steken onder water

De rivaliteit is er op het podium, soms in de media maar vooral in zijn teksten geeft Prince steken onder water. Zo ook in ‘My name is Prince’. Keyboardspeler Tony Barbarella van The New Power Generation stelt achteraf dat het echt een nummer van, voor en door Prince is geweest. De band was niet bepaald fan van het nummer tijdens de opnames.

Tijdens de rap van Tony M., komt de zin ”U must become a Prince before U’re king anyway’ voorbij, wat wordt gezien als een directe aanval op Michael. Rapper Tony M. , ooit begonnen als danser in de film ‘Purple Rain’,  heeft het altijd ontkend. Aan de andere kant heeft hij er  ook nooit een uitleg over gegeven, hij laat het open voor interpretatie.

Onbeslist

Zo blijft het ook bij interpretatie wie deze muzikale strijd heeft gewonnen. Er zijn nog steeds talloze discussies over wie er beter op het podium is geweest, wie de beste muziek heeft gemaakt. Aan het eind van het verhaal ligt de basis van hun onderlinge competitie aan het feit dat de verschillen juist heel klein zijn en de heren (ook nu nog) veel  overeenkomsten hebben. Meer dan ze wellicht zelf ooit hebben beseft.

Jazzle

Van het weekend kom ik in een volkomen onbekende wereld terecht. Dat komt door een naar mij gestuurde link van de video ‘Jazz Roots 2015 – Teachers Battle Outro with the Hot Sugar Band’. In eerste instantie denk ik ‘Nee he, Jazz’, maar die video is het dubbel en dwars waard. Context van de video: de Hot Sugar Band, een jazzband uit Frankrijk, speelt het beroemde nummer ‘Joshua Fit De Battle Of Jericho’.  Op deze Jazzmuziek vindt er een battle plaats tussen verschillende dansers. En dat is geweldig. Nee, epic, modern uitgedrukt.

Jazz Roots

Dat de video zo populair aan het worden is, komt vooral door het ontzettende enthousiasme dat door de dansers tentoongespreid wordt op het Jazz Roots festival 2015. Jazz Roots is een jaarlijks terugkerend evenement in Parijs waar iedereen, beginner tot gevorderd, in vier dagen alles komt te weten over de geschiedenis van Jazz en het dansen(met name de Charleston)  op de muziek kan leren. Ook wel Lindy Hop genoemd.

Beste dansers

Zo zijn er workshops van dansers die ieder de wereld van Lindy Hop  belichten. Mensen als  Remy Kouakou KouameRikard Ekstrand en Audrey Da Sois, zie je dan ook in de video terug. Zij zijn allemaal op het eindfeest van Jazz Roots op zondagavond 5 april 2015, als het evenement wordt afgesloten met een jazz-battle tussen deze en andere leraren.  Hoe je het went of keert, ik ben team rechterkant, en dat is het publiek (spoiler alert)met mij eens.

Weg stoffig imago

Tja , een Jazz-battle. Of is het nu Jazzle? Een Jazz-off? Het fenomeen is in ieder geval al jaren populair bij jazz-liefhebbers. Het heeft (het dansen op) de muziek, al van haar stoffige imago afgeholpen. Nu met die virale video gaat dat nog meer veranderen, een genre muziek dat het doorgaans niet moet hebben van een jong publiek, lijkt toch  heel cool te zijn.

Dansen in Parijs

En ook dit jaar is er weer een Jazz Roots. Je kunt van 13 t/m 17 april workshops volgen, drie feesten bezoeken en als je er wat van hebt opgestoken, zelf meedoen aan een battle.  Het hele evenement kost 190 euro en wie weet ben je in de loop van het jaar zelf te zien in een van de meest leuke video’s op internet.

vastleggen-in-volledig-scherm-12-2-2017-140023

Videowerk: Van Elton naar Emeli

Al eerder gaf ik aan dat ik gek ben op zwart-wit clips. Sinds lange tijd, heb ik voor mijn eigen fun er ook zelf weer eentje in elkaar gezet.  Het resultaat is een video met de muziek van Emeli Sande, de aanleiding is Elton John.

The Cut

Want afgelopen week verschijnt de wedstrijd ‘The Cut’ op internet en het concept is simpel: maak een videoclip van 90 seconden voor een van de drie Elton’s voorgestelde klassiekers. Iedere video heeft haar eigen genre. Persoonlijk heb ik niets met dans en animatie, dus die twee video’s vallen af. De derde briefing, oftewel de eisen aan het concept, van  ‘Tiny dancer’  spreekt wel aan.  Audio staat al klaar, nu de beelden nog. En daar zijn de ‘maars’: eigen, nieuwe gemaakte beelden en deadline is 23 januari.

Bestaand materiaal

Filmen vind ik best ok, maar dat  gaat hem niet worden qua tijd. Maar op basis hiervan, besluit ik voor de lol een concept met bestaande beelden in elkaar te sleutelen van zo’n 90 seconden. Kansloos voor de wedstrijd, maar fun is het natuurlijk wel. Bestaande beelden kunnen door middel van Royality free videos op bijvoorbeeld YouTube worden gevonden.

Dat zijn video’s met tig onderwerpen die gratis, veelal zonder restricties, kunnen worden gebruikt. Netjes is natuurlijk wel om de credits te vermelden. Enige voorwaarde is dat je de originele stock-video’s niet upload op je eigen kanaal. Ze mogen dus alleen als scene en in context van een nieuwe (niet-commerciële) video worden gebruikt.

Dromen en ambitie

Beelden zijn voorhanden, nu nu de beelden in mijn hoofd, het idee, uitwerken. Mijn concept heeft het uitgangspunt dromen en ambitie. Voor de video zie ik een vrouw op leeftijd die ooit  ballerina was een pianist in Los Angeles voor me, omdat dit in de tekst en muziek van ‘Tiny dancer’ sterk terugkomt. Dat idee wordt echter al snel bijgesteld als ik het nummer ‘Clown’ van Emeli Sande hoor op de radio.

Het nummer van Elton John wordt gedropt en ik ga verder met dit nummer. Dit is nog beter.Alleen het oorspronkelijke uitgangspunt van de pianist en het dromen blijft staan. Dat past enorm goed bij ‘Clown’, want dat nummer beschrijft de moeilijkheden die Emeli ervaart als ze nog moet doorbreken in de muziekwereld. De zoektocht naar materiaal begint, en zo kom ik op het YouTube kanaal van Svetlana Bukashina en haar man Carlos.

Het verhaal schrijft zichzelf

Daar bevindt zich ook een hele serie korte zwart-wit video’s met Svetlana acterend als pianiste. De perfectionist in me wordt wakker. ‘De drive’ is er. Emeli’s muziek wordt eronder gezet, fragmenten worden ingekort, in de juiste volgorde en achter elkaar gezet en voor de twist in het verhaal zoek ik nog enkele fragmenten erbij.

Het verhaal schrijft zichzelf bijna. De video gaat uiteindelijk over een pianiste dat op gaat voor haar optreden.Ze komt op, buigt en gaat achter de piano zitten.Eerst speelt ze serieus,  maar halverwege wordt ze nonchalant en lijkt het haar niet te deren dat ze voor een volle zaal zit te spelen.

Daar is de twist, is er niet. Midden in de video wordt duidelijk dat ze al de hele tijd voor een volkomen lege zaal zit te spelen. Ze wil gewoon ervaren hoe het is om voor een enthousiast publiek op te treden. Dat er niet is.  Na haar optreden maakt ze een buiging en loopt geamuseerd weer van het podium. Wellicht dat ze ooit beroemd wordt.

Svetlana reageert op de video

Zo ben ik van Elton John naar Emeli Sande gegaan in een aantal uur tijd, zo wordt de ballerina een pianiste. Ondanks dat het niet commercieel wordt gebruikt, heb ik Svetlana even gemeld dat ik haar beelden heb gebruikt. Zij is zeer enthousiast over het resultaat, gezien haar razendsnelle antwoord per mail.

Thanks for your message. I really enjoyed watching your
work, it´s really amazing how you synchronized my
performance with music, and that´s perfectly ok to use our
footage. Also if you can, you can buy me a cup of coffee
through our donation page, and if not, just enjoy using
our footage!

Let´s keep in touch!
Have a nice day!
Greetings from Portugal

Altijd leuk dat je werk wordt gewaardeerd. Hieronder kun je de video zelf bekijken:

vastleggen-in-volledig-scherm-15-1-2017-145304

Zwart-wit video heeft net meer klasse

Mijn hele leven ben ik al gek op zwart-wit videoclips.  Het geeft een extra dimensie aan platen,  zorgt voor een aparte sfeer en lijkt de muziek kracht bij te zetten. Verklaring voor dat laatste kan zijn dat kleur juist lijkt af te leiden.  En ook niet onbelangrijk,  de clips vallen marketingtechnisch op tussen de meerderheid aan video’s die wel in kleur worden vertoond.

Nobody’s wife

Het verschil wordt bijvoorbeeld goed uitgedrukt met de twee clipversies van Anouk’s ‘Nobody’s wife’. De zwart-wit versie betekent haar doorbraak en is de reden dat Anouk een contract in Amerika tekent. De clip is rauw, simpel en met een lege setting. Maar in Amerika moet de plaat worden aangepast aan de muziekstijl van de muziekstations.

En dat geldt ook voor de clip. De Amerikanen willen liever een clip in kleur, met meer actie en waar de setting (een eiland) een belangrijke rol speelt. Betrokkenen als Tony Berk en  manager Edwin Jansen zijn het erover eens dat de (goedkopere) zwart-versie de personality van Anouk versterkt en eigenlijk beter is.  Niet alleen less, maar ook zwart-wit is more.

One

Dat is zeker bij de ‘One’ -versie van U2/Mary Blidge, naar mijn mening een van de beste zwart-wit muziekvideo’s.  Regisseur Paul Hunter gebruikt het zwart-wit effect heel goed, door extra te focussen op details die hierdoor nog sterker naar voren komen. Het is inmiddels al de vierde versie van de clip. Een van drie originele video’s komt op naam van Anton Corbijn en opmerkelijk is die van hem juist in kleur, gezien hij een groot liefhebber van zwart-wit clips is.

Nog meer effect

Paul Hunter laat kleur wel weg en voegt zo net dat beetje extra aan de plaat toe. Letterlijk, want de plaat wordt op 17 februari  opgenomen in een oud, Mexicaans theater. Voor het effect wordt er met een rookmachine gewerkt in de zaal. Dat effect werkt zo goed, dat de band en Mary niets meer zien. Het wordt uiteindelijk de plaat die volgens velen een van die zeldzame covers is die het origineel heeft overtroffen. Met de clip in zwart-wit als die spreekwoordelijke kers.

vastleggen-in-volledig-scherm-9-1-2017-001601

Column: Vroeger was alles beter

Je kent het wel, die ‘vijfendertig jaar geleden was het allemaal beter’ nostalgie. Qua muziek kan ik er in meegaan, dat even terzijde. Maar de rest? Ach, laten we eens teruggaan. Op oudejaarsavond 1980 ziet men hoe de klok naar 1981 tikt.  Men kijkt terug op het afgelopen jaar, oordeelt en ondertussen spreekt men goede verwachtingen uit voor het nieuwe jaar. Met nostalgie en hoop, verlaat men het voorgaande jaar terwijl er onderhuids best wat zorgen zijn.

Nederland straks

admin-ajax-phpInmiddels in 1981, maken Ger Poppelaars en Jurriën Rood de korte film ‘Nederland straks’, waarin 49 doorsnee Nederlanders en Premier Van Agt naar hun toekomstverwachtingen worden gevraagd. Grote zorgen zijn er over het milieu, kernbewapening en de werkeloosheid.  Een 39-jarige trambestuurder vat de staat van Nederland samen  als  ‘een glijbaan, waarin we steeds harder naar beneden zakken’. Hij stelt dat er ‘niemand in de politiek daadwerkelijk iets doet aan de opbouw en de voortschrijdende afbraak’. Dat beeld trekt zich door in de rest van de film, waarin ouderen vooral somber zijn over toekomst van de jeugd.

Allemaal tuig!

Dat sombere beeld in 1981, wordt in dat jaar realistisch verbeeld in de tv-serie ‘Allemaal tuig!’ bij de IKON. Het schetst het scenario waarin een journaliste ( Germaine Groenier)  een groep jongeren en buurtwerker Harry (Pieter Loef) volgt. De groep zorgt voor grote overlast in de Bloemenwijk en moet binnenkort verschijnen voor de rechter. Om verdere overlast te voorkomen, krijgt de groep een buurthuis. Echter, als ze daar uit worden gezet, loopt het in aanloop naar de rechtszaak  helemaal mis in de buurt. De serie, dat met onervaren cast zelfs een jaar later een bioscoopfilm wordt, is een zeer goede schets  van toenemende onverdraagzaamheid in de samenleving. Niet alleen tussen Nederlanders onderling, maar ook naar andere bevolkingen die proberen te integreren.

Saamhorig tegen kernraketten

In de troonrede van Koningin Beatrix, net na het aantreden van kabinet Van Agt II, wordt hiervoor gewaarschuwd.  Men stelt dat er tijdige maatregelingen moeten  worden genomen om de samenleving meer naar elkaar toe te laten groeien.  Dat er meer saamhorigheid moet komen in Nederland.  Dat komt er. Op 21 november 1981 demonstreren ruim 400.000 Nederlanders tegen de aanwezigheid van Amerikaanse kruisraketten. De dreiging in de wereld is duidelijk voelbaar. Het broeit tussen de Amerikanen en de Russen en dat heeft zijn weerslag op de hele wereld.

Een betere wereld

En ergens op die aardbol, op dezelfde plek als nu,  bevindt zich dus dit Nederland van 1981. De mensen maken zich druk over hun land en de wereld, maar met de onmacht daar iets aan te kunnen doen. Met toenemend overgewicht, wil men allereerst het beste voor hun eigen persoon en hun omgeving. Ondertussen, na een recente troonwisseling, draait alles om de verkiezingen en kwalificeert het Nederlands Elftal zich niet voor een groot toernooi en…   Oh, wacht. Het is net alsof je met dit stuk het huidige…  Inderdaad, was 1981 echt zoveel beter?