Tagarchief: idols

Oude column: Wegwerp-populariteit

Waar zijn Britt,  Herman en  Ruud eigenlijk gebleven?  Ondanks alleen een voornaam, weet half Nederland nu al wie ik bedoel. Mensen met alleen een voornaam die de media beheersen, het is de tijdsgeest van de nieuwe eeuw. Alleen de voornaam als personal branding is eind vorige eeuw een echte trend geworden, want de achternaam kost alleen maar tijd. Tegen de tijd dat iedereen deze kent, ben je al verdwenen van het toneel.

Wegwerp-populariteit kun je het noemen. Dit woord bestaat niet, maar het had niet misstaan in de Van Dale. Het is een fenomeen dat iemand razendsnel lanceert en nog sneller laat verdwijnen. Dat woord zelf is een blijvertje. Terwijl het gros van de deelnemers al weer is vergeten, kan ik het nog steeds gebruiken. Onder het zicht van camera’s en wapperende contracten wordt de winnaar op een presenteerblaadje naar de top gestuwd. En daarna? Daarna is het voorbij en is elke volgende poging zinloos. Niet interessant meer.

‘Is dit alles?’ zong Doe Maar ooit. Ja, meer is het niet. Net als het kunstje van de deelnemers zelf.  Eén oneliner, één auditie, één hit. Meer is er niet nodig.  Ben je net niet dat Idool, die Popstar of heb je de X-factor niet? Geen probleem, bij een ander programma kun jij the winner zijn. Het gaat erom hoe je het brengt. Je krijgt daarna jouw minuut of fame . Geen vijf minuten meer, omdat er na jou weer een klompendanser of iemand met een gek dansje aan de beurt is. Terend op dat ene succesje loop je daarna de feesttenten en dorpsfeesten af, tot je daar ook wordt uitgekotst.

Goed, eendagsvliegen zijn van alle tijden, die zijn er ook de vorige eeuw geweest. Alleen zit hier het verschil dat iedereen dat succes nog kent. Een keer in de zoveel tijd, werd een ster gelanceerd omdat er minder media was. Deze acts zijn nu cult en tijdens optredens op braderieën herken je ze snel weer terug. Nu is het eenheidsworst en elke dag, elke week is er wel een nieuw fenomeen. Vanzelfsprekend hebben al die winnaars van programma’s vast wel een achternaam. Net als de winnares van ‘Your Big break’ eind jaren 90′, Judith. Wie? Precies, en die achternaam hebben ze allemaal.

Idols op eigen kracht: Intwine

Een van de grootste successen uit talentenjachten is Intwine geworden. Dat komt omdat zanger Roger Peterson juist besluit om niet meer mee te doen aan zo’n talentenjacht, in zijn geval  Idols. Mensen die hun hele carrière laten afhangen van een juryoordeel bij soortgelijke talentenjachten,  zullen hierover even moeten nadenken. Het is eigenlijk best simpel.

Wurgcontract

Roger Peterson is in 2003 deelnemer aan Idols. Hij is tevens zanger van zijn band Intwine, een paar jaar eerder opgericht op de Rockacademy Tilburg. Deze opleiding is al eerder succesvol  gebleken.  Als Roger de finale haalt, weigert hij een contract te tekenen dat hem net als de andere finalisten wordt voorgelegd. De reden is simpel, door het te ondertekenen zal hij volledig overgeleverd zijn aan de producenten die verbonden zijn aan het programma. Daarmee dus geen eigen muziek meer, alleen de deuntjes en de teksten die hem worden geleverd. En wellicht wat danspasjes. Iets wat hem totaal niet past, net als de band die hij niet in de steek wil laten.

Promotie is alles

Roger verlaat het programma en met de vele publiciteit dat hij hiermee vergaart, scoort de band een platencontract. Na de monsterhit ‘Happy’ volgt ‘Cruel man’ dat ook met de nodige promotie de hitlijsten in wordt geslingerd. De plaat wordt het themanummer van de film ‘De dominee’,  gebaseerd op het leven van Klaas Bruinsma. De band ziet een rauwe versie van de film en bouwt hier het nummer omheen. Als leadsingle van hun tweede album ‘Perfect’,  verloopt de promotie eh..,  inderdaad,  perfect.

De band die door goede timing en de juiste promotie een vliegende start maakt en grossiert in awards, nominaties en prijzen, komt er al snel achter hoe belangrijk die promotie is. Dit is namelijk altijd nodig, ook als je als band kwalitatief goede muziek maakt met lovende kritieken. Rond de release van hun derde album moet dit op eigen kracht gebeuren als platenmaatschappij V2 geen budget (meer) heeft om dat te doen.  De band  verkoopt daarom de cd maar tijdens eigen concerten , slim bedacht,  met een optreden geef je immers de beste promotie. Alleen een minpuntje voor de band, het levert op deze manier geen hitlijstnotering op.

Buitenland lonkt

Wellicht dat de band  daarom in de periode daarna een beetje uit het zicht valt.  Andere redenen liggen bij de perikelen met de platenmaatschappij en  diverse  bandleden die de groep verlaten. Als alles weer op de rails is met deze keer een Duitse platenmaatschappij, brengt de band ‘Kingdom of Contradiction’ uit. Het is een soort best of, met covers van hun eigen werk. Met dit werk wil de band internationaal gaan, te beginnen met Duitsland.  De band ziet het eind 2009 weer helemaal zitten, alleen die nieuwe bassist nog, maar dat gaat goed komen. Voor de derde keer gaan ze weer voor een soundtrack. Deze keer voor de docu ‘Childeren of the wind’.

Endwine

De film komt er uiteindelijk in 2013, maar zonder Intwine. Die zijn immers dan al drie jaar uit elkaar. In plaats van Intwine is het Endwine. Dat gebeurt vrij plots en alleen met een korte mededeling op hun site, zonder de reden te vermelden. Roger vertrekt kort daarna weer naar Aruba, na bijna tien jaar eerder de omgekeerde weg te hebben gemaakt richting Tilburg.  Je kunt stellen dat hij als bandlid toch internationaal is gegaan. Tegenwoordig speelt Roger op het eiland nog steeds zijn eigen muziek.  Zonder enige promotie en niet als dat grote idol uit een talentenjacht, maar wel uitermate happy hoogstwaarschijnlijk.

Vastleggen in volledig scherm 5-7-2016 082156

Daughtry- Home(2007)

De Amerikaanse Roger Peterson, zo kun je hem zien. Qua uiterlijk, muziek en zijn prestatie bij de Amerikaanse tegenhanger van Idols. Hij werd vierde bij American Idol in 2006. Net als bij de eerste versie van Idols met Roger en Jamai, had Chris Daughtry in de US de langste adem. De winnaar Taylor Hicks(wie?) brak nooit door in NL, maar Chris heeft inmiddels 2 keer de top 40 bezocht. De grootste hit tot nu toe is ‘Home’. Het nummer werd zijn doorbraak, ondanks dat het nummer ouder was dan je zou verwachten.

Geschreven at home

Anders dan bij Idols-winnaars en de runners-up, kwam dit nummer niet voort uit de pen van een producer die voor elk talentje een type song op voorraad had. Platenbaas Clive Davis van Sony legde elke winnaar en runner-up altijd standaard een platencontract voor, maar omdat Chris daar niet bij hoorde, overtuigde Chris door dit zelf geschreven nummer te spelen voor Clive. Hij had het nummer al geschreven voor zijn deelname aan American idol, gewoon tussen andere bezigheden op de bank bij hem thuis. Clive was meteen om en het debuutalbum ‘Daughtry’ dat snel volgde, was in 2007 het bestverkochte album van Amerikaanse makelij, een jaar na zijn deelname.

Daniel Powter

Het nummer ‘Home’ werd zelfs een vast onderdeel van de show dat hem bekend maakte, en werd sinds dat jaar elke keer gedraaid als een deelnemer het programma moest verlaten. Daarvoor gebruikten de makers standaard het nummer ‘Bad day’ van Daniel Powter. Dat was die zanger die is uitgeroepen tot grootste eendagsvlieg van de 00’s. Toepasselijk bij deze talenten-shows, maar dat terzijde. In tegenstelling tot Daniel en vele, vele deelnemers aan dit soort talenten-shows, was Chris wel een blijvertje. Zo kan het ook.

Vastleggen in volledig scherm 27-11-2015 211739

Earth and Fire-Weekend(1980)

Ik hoorde vandaag ‘One word’ van Anouk. One word lijkt ook een traditie aan het begin van het jaar te zijn als ik naar de nummer 1’s kijk van de afgelopen jaren. Vanaf het jaar 2000 zijn we al acht jaar begonnen met een nummer 1 met maar één woord als titel. Daarvoor kwam het wat minder voor, maar opvallend is wel dat we op de ’90’s na, ook elk decennium zijn begonnen met een nummer 1 dat maar één woord bevatte.

Weekend

Zo ook de 80’s. Het decennium werd ingeluid in de top 40 met de groep Earth and Fire. De groep met boegbeeld Jerney Kaagman scoorde hun grootste hit met ‘Weekend’. Mijn eerste muzikale herinnering. Ook zij hadden al eerder ontdekt dat één woord vaker succes oplevert, want in 1972 hadden ze met ‘Memories’ ook al een nummer 1. Na’Weekend’ kreeg de band te maken met sterk verminderd top40-succes, ondanks nog een één woord-poging met ‘Dreams’.

Jerney Kaagman

Na het vertrek van Chris Koerts en een rijtje mindere successen verdween de band na 1989 definitief uit de top 40. Jerney Kaagman bleef hangen in de muziekwereld door haar werk voor BV Pop, de belangenvereniging voor popmuzikanten en later als presentatrice bij Radio Noordzee Nationaal en directeur van de stichting Conamus.

Dat had het merendeel van het publiek nooit geweten als ze in 2002 niet bekend was geworden bij een nieuwe generatie vanwege haar jury-werk voor Idols.Kandidaten met eigen dreams werden door haar ruw wakker geschud met dat ene woord: Toedelodokie. Terug naar de tijd dat Jerney zelf nog een idol was.