Tagarchief: freddie mercury

Laatbloeier ‘November rain’

De huidige samenstelling van de hedendaagse Nederlandse Top 40 is niet meer te vergelijken met die van tien jaar geleden, uit de 90’s of verder terug.  Het is verworden tot een opsomming, samengesteld  uit een kring van veel airplay van zes radiostations,  ‘de buzz op social media’ en de daaruit voorkomende streaming  (en een beetje andersom).  Daarmee is de hedendaagse nummer 1 naar mijn mening volkomen inwisselbaar.

Hinderlijke factor

Al vanaf de invoering van de airplay als factor in de top 40 (sinds 1999), kun je bij veel  voormalige hits afvragen wat de werkelijke populariteit is geweest.  Voorstanders zien dat anders, die zien de samenstellingsfactor airplay als toegevoegde waarde om de populariteit te meten.  Ik niet.  Vroeger draaiden dj’s veelal wat populair was bij het publiek, al jaren is het andersom en luistert het publiek naar de playlist van de dj’s.  Daarom niet. Als je daarbij in ogenschouw neemt dat  hedendaags de verkoop  geen meetbare factor meer is, zie ik persoonlijk sowieso de waarde van noteringen in de top 40 niet meer. Het is een playlist geworden.

Nachtkaarsje

Maar wat was eerder een notering wel waard? Zou ‘November rain’ ook een klassieker zijn geworden als het nooit in de top 40 had gestaan, net als ‘Stairway to Heaven’?  Is best mogelijk, maar zonder de clip zal dat veel later zijn geweest, want een slowburner was het toch al.  Ook in de Top 40,  met dan een andere samenstellingsmethode.  Zonder de clip gaat de single in de eerste poging als een nachtkaarsje uit in de hitlijst.  Het kabbelt vrij anoniem door de lijst  en ik kan me niet herinneren dat tijdens de eerste run, de plaat ooit helemaal is gedraaid tijdens de uitzending.  Te lang en zo.  Het nummer wordt net als ‘Coma’ alleen een favoriet binnen de kring van eigen fans.

Promotie met Bob Dylan

Dat ‘November rain’ nu wel een algemene klassieker is en het tekstueel,  muzikaal magnifieke (en bijna net zo lange) ‘Coma’ niet, ligt vooral aan de promotie. Door de clip keert ‘November rain’ zo’n  20 weken later weer terug met een tweede poging in de hitlijst. Deze keer krijgt het wel de volle aandacht, maar wordt geen nummer 1.

Dat wordt ‘Knocking on heaven’s door’ ervoor wel. Heeft vooral met timing te maken, het nummer wordt op dat moment simpelweg beter gewaardeerd dan de concurrentie. De cover van Bob Dylan wordt tussen de twee chartsrun’s van ‘November rain’  uitgebracht.  Al eeuwen op het repertoire van de heren,  bereikt het in de ‘Wembley’ uitvoering meteen een groot publiek.

Drieluik

Later is er wat meer concurrentie (Brian May, Inner Circle en Felix),  en wordt ‘November rain’  niet nummer 1 zoals velen denken. Toch wordt het nu wel als de grootste klassieker van de band beschouwd. Dat komt met name door, daar heb je hem weer,  de peperdure clip.  Nooit ontkend door Axl trouwens, zou het later een drieluik vormen met de Guns N’ Roses clips van ‘Don’t Cry’ en ‘Estranged’.  Dat is gebaseerd op het feit dat alledrie de clips door dezelfde regisseur, Andy Morahan, zijn geregisseerd. Wat het verhaal van de video’s samen dan is en in welke volgorde, wordt nog steeds door de fans zelf ingevuld.

Without Stephanie Seymour

Want ‘November rain’ staat als verhaal op zichzelf. Het is losjes gebaseerd op het verhaal ‘Without you’ van Del James. Het gaat over een rockster dat een aan-uit relatie heeft met een fotomodel. Het eindigt in een tragedie als de vrouw zelfmoord pleegt. Het model wordt in de clip voor ‘November rain’ gespeeld door Stephanie Seymour, die in het echte leven een relatie met Axl had. Dat duurde een heel stuk korter dan  ‘The making of’ van het nummer.

Een decennium lang boetseren

Zo duurt het bijna een decennium voordat het überhaupt op de plaat staat.  Het nummer wordt al vanaf 1983 geschreven  en ‘geboetseerd’ door Axl.  Het begint net als bij  Freddie Mercury en zijn ‘Bohemian Rhapsody ‘ met een riedeltje op de piano,  dat steeds verder wordt uitgebouwd en uitgebreid tot er een ‘ellenlang’ nummer ontstaat.  Als het nummer eindelijk af is, wordt het daarna  tot de opnames van ‘Use your Illusion’ steevast door de andere bandleden afgekeurd.

Timing is everything

Als het dan eindelijk op de ‘Use your iIlusion’ plaat staat, heeft het nummer nog een trap voor de reet nodig. Het nummer krijgt hier dus in 1992 pas na een tweede tocht in de top 40 echte erkenning. In dat opzicht heeft een notering wel waarde, maar een notering zegt niets over de kwaliteit van de plaat.  Zo is de plaat echt niet plotseling minder mooi  als het op 28 november een laatste notering  in de top 40 heeft. Laatste week  november dus,  timing is (net als promotie) everything.  De laatbloeier is hier wel eens een keer op tijd.
vastleggen-in-volledig-scherm-3-3-2017-214528

A Night at the opera: Queen verkoopt zichzelf wel

Queen ’s ‘A night at the opera’ is een keerpunt voor de band. Het begint met het stevige nummer ‘Death on two legs’ , een muzikale ontslagbrief voor toenmalig manager Norman Sheffield. Hij wordt verantwoordelijk gehouden voor de oneerlijke en slechte deals. Hoewel Norman het anders ziet, trekt hij zijn conclusies nadat hij het nummer vol beledigingen hoort.

Hierna zet band de hakken nog meer in het zand  en zo is er geen discussie mogelijk over Bohemian Rhapsody. Dat wordt de leadsingle met een volle zes minuten, opgebouwd uit tientallen fragmenten en opgenomen in zes studio’s. Niemand gelooft commercieel in het veel te lange nummer (inclusief Elton John), alleen goede vriend van Freddie, dj Kenny Everett, begrijpt het wel.

Hij hoort een meesterwerk, is meteen om, draait het in zijn show veertien keer, vertelt er niet bij waar het nummer te krijgen is en er is  hype.  Zo moeilijk is het niet. Net als bij Queen, verkoopt het nummer zichzelf wel.

 

Queen: Een grens doorbroken

Freddie woont, vanaf dat hij in Engeland aankomt, een aantal jaar om de hoek bij Brian May. Ze komen elkaar in 1970 voor het eerst tegen. Freddie stelt zich dan nog netjes voor met Farrokh Bulsara.  Opgegroeid in Zanzibar en India, krijgt hij in Engeland  vooral door zijn naam te maken met racisme. Mede hierdoor verandert Farrokh  zijn (artiesten)naam definitief in Freddie Mercury.

Kritiek

Juist met deze achtergrond is het voor Freddie pijnlijk dat Queen veel kritiek over zich heen krijgt als het tijdens het apartheids-regime in Zuid-Afrika optreedt in Sun City, voor velen hét symbool van het walgelijke beleid. Dat (nog steeds bestaande) resort leidt zelfs tot de protestsong ‘Sun city’ met medewerking van vele bekende artiesten.  Queen is zich  ondertussen van geen kwaad bewust.

I want to break free

In een interview uit 1982 zegt John Deacon dan ook  ‘We’re a non-political band. We try really to keep out of politics. We’ll go anywhere if people want to come and see us’. Daarom worden de kaartjes ook gratis weggegeven zodat de samenstelling van het publiek in de praktijk zeker niet geheel eenzijdig is.  De optredens zorgen voor een enorme populariteit van Queen bij de zwarte bevolking in Zuid-Afrika.

Dat wordt nog eens duidelijk als Deacon het nummer ‘I want to break free’ schrijft voor de band.  Dat nummer groeit uit tot een van de grootste hits van Queen, vergezeld met de legendarische clip, bedacht door drummer Roger Taylor. Ondanks dat John’s uitgangspunt in dit nummer vrouwenemancipatie is, wordt het echter  een van de themanummers van het ANC dat strijdt voor de vrijlating van Nelson Mandela.

 Geen Band Aid

De band wankelt ondertussen in 1984. Veroorzaakt door verschillende issues, hakt de  kritiek er ook hard in en laat Queen zeker niet koud. Zo worden ze onder anderen niet worden uitgenodigd voor ‘Do they know it’s Christmas’ van Bob Geldof en Midge Ure. De geruchten over een split van de band nemen toe, met name vanwege terugkomende verhalen over de ziekte van Freddie. Iets wat John Deacon in hetzelfde interview, negen jaar voor Freddie’s overlijden, dan nog onwetend weerlegt.

Grootste wederopstanding op Live Aid

De redding van de band in de 80’s is als de band van diezelfde Geldof wel een uitnodiging krijgt voor Live Aid in 1985. Na lang nadenken betreedt de band het podium. Andere acts vallen door de mand, Queen heerst.  De wederopstanding van de afgeschreven band wordt verder bekroond met het legendarische Wembley-concert in 1986, vier jaar voor de vrijlating van Nelson Mandela. En zo worden ze door de muziekwereld weer in de armen gesloten.

‘46664’ project

Hoewel de meningen verdeeld blijven, heeft Queen (naar mijn mening) met de optredens muzikaal zeker een statement gemaakt tegen apartheid. Daarbij blijft de band ook na diens vrijlating,  Nelson Mandela steunen door middel van het ‘46664’ project. Dat is genoemd naar het nummer dat Nelson draagt ten tijde van gevangenschap, om na 27 jaar te worden vrijgelaten. He broke free, net als de band dat doet op Wembley na alle kritiek.

Vastleggen in volledig scherm 29-4-2016 115725

Laatste kunstje

In ‘How I met your mother’ vraagt personage Marshall zich vanwege de afscheidsspeech af wat nou de allerlaatste woorden van zijn vader zijn geweest. Hij herinnert zich een mooie zin maar realiseert zich meteen dat er daarna nog een zin komt die weinig gedenkwaardig is.

Dat stelt hem voor de keuze: hoe wil hij dat zijn vader wordt herinnerd?  Door middel van een mooie quote of een leuke anekdote? Is in de muziek niet anders.Er wordt al jaren vanuit gegaan dat de laatste opnames van Johnny Cash en Freddie Mercury respectievelijk  ‘Hurt’  en ‘These are the day of our lives’ zijn.  Het zijn tekstueel zeer passende platen waar de artiesten terugkijken op hun leven.

De werkelijkheid is iets anders. Zo is de laatste opname van Johnny Cash  ‘Engine 143’ geweest. Volgens de zoon van Johnny neemt zijn vader het nummer twee weken voor zijn overlijden op als een bijdrage aan een tribute-album voor de Carter Family, de eerste bekende act die het nummer heeft opgenomen. Maar deze opname wordt al snel oversneeuwd door de Nine Inch Nails cover ‘Hurt’, enkele maanden voor zijn overlijden opgenomen.

“I can’t take it if you see me cry, I long for peace before I die.” – ‘Mother love’ – Freddie Mercury

De plaat maakt vooral door de video een enorme impact en blijft hierdoor goed hangen in het collectieve geheugen, Het wordt  Johnny’s officieuze zwanensong. En datzelfde gebeurt bij ‘These are the days’. Ook hier ligt de voorkeur voor de mooie quote boven de anekdote.  De laatste opname van Freddie is namelijk ‘Mother love, wellicht tekstueel net zo sterk als ‘These days…’ Die opname vindt tussen 13 en 16 mei 1991 plaats in de Queenstudio in Montreux.Dezelfde studio waar de groep ‘Under presssure’ met David Bowie opneemt.

Freddie en David in een studio, twee regisseurs van hun leven en einde. David brengt op zijn 69e verjaardag het album ‘Blackstar ‘uit en een dag ervoor wordt de video voor  ‘Lazarus’  gelanceerd.  De op het eerste oog ietwat vreemde video, wordt vooral de eerste dagen gelinkt aan David’s gelijknamige musical. Maar het is niet wat het lijkt.Achteraf  blijkt het een reflectie op zijn eigen leven te zijn.

Look up here, I’m in heaven’, zoals de tekst begint. ‘Oh I’ll be free, Ain’t that just like me’, zoals de tekst eindigt. Net als in de vorige ‘Blackstar’ video, ook geregisseerd door Johan ‘Stakka Bo’ Renck,  neemt David op zijn eigen manier afscheid van zijn leven en de fans. En hiermee doet hij een magnifiek laatste kunstje.

Vastleggen in volledig scherm 11-1-2016 205209

 

Flashback 1990:”Thank you, goodnight”

‘Soon the whole world will know’ fluistert Freddie Mercury naar zijn partner Jim Hutton op die 22e november 1991. Enkele uren later, om middernacht, gaat er een korte verklaring uit, opgesteld door manager Jim Beach, waarin hij bekendmaakt dat hij AIDS heeft. Het is dan al te laat. Terwijl zijn  verklaring de media rondgaat, zitten Jim, Dave Clark, Peter Freestone en Joe Fanelli in Freddie’s Garden Lodge te waken bij zijn sterfbed.

Brit Award

Anderhalf jaar eerder, op 18 februari 1990,  worden de eerste Brit Awards van het nieuwe decennium uitgereikt. Op die avond krijgt Queen de ultieme waardering van het Britse volk door middel van de ‘Most outstanding contribution’ Award. Deze prijs, voor artiesten die een duidelijke stempel op de popmuziek hebben gedrukt, wordt een afscheid. Iets wat het grote publiek nog niet beseft. Maar de aanwijzingen zijn er al.

Symbolisch

De manier waarop de band op het podium verschijnt, is symbolisch. Als eerste loopt Freddie het podium op. Als enige gehuld in een blauw maatpak blijft Freddie, timide en vermoeid, echter op de achtergrond staan. Brian May doet namens de band het dankwoord en de band verlaat daarna snel het podium, Freddie voorop. Hij passeert nog even de microfoon, zegt ‘Thank you, goodnight’ en zwaait naar het publiek. En that’s it. Freddie zou daarna nooit meer met Queen in het openbaar verschijnen.

Regisseur

Maanden later, met die korte verklaring in de laatste weken van 1991, bevestigt Freddie datgene wat na dat laatste optreden al steeds meer wordt gefluisterd. Hij laat optekenen dat hij zijn ziekte tot dit moment bewust privé heeft gehouden. Volgens Jim Hutton, in een van zijn laatste interviews, koos Freddie zijn eigen moment uit en liet zich niet leiden door de pers. Zo was de perfectionist tot op het laatst de regisseur van zijn eigen leven.

Vastleggen in volledig scherm 24-11-2014 220559

Bobby McFerrin -Don’t worry be happy(1988)

Een van de standaardverhalen in de muziek zijn de verhalen over artiesten die onlangs nog zijn gezien bij een supermarkt, een bouwmarkt of waar dan ook, terwijl ze toch al heel lang een afgeronde biografie in de muziekgeschiedenis hebben. Iedere dag wordt er wel  iemand (met name in de US) aangestoten door Elvis of bijna omver gereden door 2Pac. Maar stel je nou voor dat die artiest daadwerkelijk nog leeft? Dat zou bizar zijn.

Not so happy?

Neem nou Bobby McFerrin. Iedereen wist zeker dat hij dood was en hij was de enige die het nog niet wist. Een beetje Sixth Sense als je het mij vraagt. Best depressief. Toch ging begin jaren’90 dat gerucht. Bobby had zelfmoord gepleegd. Dat hebben wel meer mensen in de muziek gedaan, maar het bericht over Bobby bleef hangen omdat hij in 1988 juist met het ultieme pepliedje een wereldhit had gescoord. Hij was namelijk de zanger van ‘Don’t worry, be happy’ en dan krijgt zo’n bericht toch een wrange nasmaak. Ook Bobby was erg verbaasd toen hij het bericht las.Zelfmoord, hij had wel andere dingen te doen.

Bobby’s levensfilosofie

Alleen al op het (volledig a capella) nummer had hij alle ” instrumenten’ nagebootst en de plaat gaf hem nog meer mogelijkheden. Hij kwam namelijk ooit op de titel door een kreet op een poster van de Indiase goeroe, Meher Baba. Qua titel en tekst voor zijn plaat niet alleen catchy, maar Bobby vond het ook een vorm van levensfilosofie.  Op basis daarvan startte hij met workshops aan de hand van zijn bekende nummer, om nog meer mensen happy te maken. Dus Bobby was veel te druk en happy om naar de eeuwige jachtvelden te vertrekken. Daarom kan  dit bericht  naar het rijk der fabelen worden gestuurd en kun je voor een springlevende Bobby terecht op zijn site.

Mooi. Dan maar verder chatten met Kurt Cobain en Freddie Mercury. O ja, even kijken waar MJ uithangt op twitter en niet vergeten Elvis terug te mailen…

Vastleggen in volledig scherm 10-11-2015 192522