Tagarchief: eric woolfson

Geen antwoord geven is beste keuze: E.L.O. en Alan Parsons Project

Soms zijn er onbegrijpelijke albumtitels.  Neem nu het debuutalbum van E.L.O.  Dat ga je natuurlijk niet  ‘Greatest hits’  of, ik noem een dwarsstraat, ‘No Answer’ noemen. Dat doe je niet. Oh wacht.

Creatieve secretaresse

Toch wel. Op het moment dat het debuutalbum, dat aan de Engelse kant gewoon E.L.O. heet, ook aan de andere kant van de plas wordt uitgebracht, begint het gedonder. Hoe gaat dat album heten eigenlijk?  Een medewerker van de Amerikaanse platenmaatschappij probeert de manager van E.L.O., Don Arden, te bereiken.

Hij krijgt echter diens secretaresse aan de lijn. De secretaresse probeert Don te bereiken, dat lukt niet, ze neemt de lijn terug en antwoordt ‘geen antwoord’.  Rare titel, maar de medewerker is tevreden. En daarmee is zij onbedoeld verantwoordelijk voor een van de meest verwarrende en daarmee briljante albumtitels ooit.

Don’t answer me

Zo maak ik muzikaal en erg makkelijk een bruggetje naar Alan Parsons Project.  Dat heeft ook wat onbegrepen titels in het oeuvre.  Neem het succesalbum’ Ammonia Avenue’ , met die enorme hit ‘Don’t answer me’.  Is niet door die secretaresse bedacht, maar door Alan’s gelijknamige project. Nog steeds een favoriet van vocalist Eric Woolfson, Alan Parsons zelf vindt het wat minder. In een eerder interview  is Alan niet echt positief over het nummer, maar moet hij  wel toegeven dat de video veel goeds heeft gedaan.

Inspiratie door een fabriekscomplex

De video, met de graphics van  Michael Kaluta , krijgt enorm veel airplay op MTV. Het nummer is een verlenging van het thema op het album ‘Ammonia Avenue’ zelf,  de eenzaamheid van de mens en liefde naar anderen. Eric krijgt de inspiratie voor de titel na een rondleiding door een gigantisch industriecomplex in Billingham waar ammoniak wordt geproduceerd.

Tandem Woolfson- Parsons loopt spaak

Op het moment dat hij een lange straat zonder mensen en bomen ziet en alleen pijpleidingen,  ziet hij daarin het symbool van eenzaamheid. Je krijgt immers geen antwoord van een hoop lege buizen. Maar eenzaamheid blijft wat anders dan solo gaan. Na een succesvolle periode gaat de tandem Woolfson-Parsons eind 80’s uit elkaar.

Woolfson gaat zich meer richten op musicals en Alan Parson  start recent nog het project Art and Science of Sound waar hij, nu old and wise en als legendarisch studiotechnicus (Dark side of the moon), een cursus geeft waar hij de antwoorden geeft voor je eigen muzikale destiny.