Tagarchief: Eddie murphy

Succes slaat terug als karma: Dave Chappelle

Er zijn vele artiesten en tv-persoonlijkheden juist door hun laatste act of rol, onsterfelijk geworden. Natuurlijk, je hebt artiesten als Tommy Cooper, waar meer tegenstellend drama om heen hangt, maar ik doel eigenlijk op de artiesten  die simpelweg verdwijnen als het succes het grootst is. Neem de grote verdwijntruc van Dave Chappelle, die hiermee het laatste kunstje van Rick James mogelijk maakt.

Samen met de Murphy’s

Deze komiek is net na de eeuwwisseling op de toppunt van zijn roem als zijn gelijknamige tv-serie met controversiële humor en politiek incorrecte scetches, ook in Nederland enorme populariteit geniet. Eind 80’s wordt hij nog als tiener uitgejouwd in een klein, rokerig zaaltje in New York. Maar die moeilijke avond  wordt de trigger. Het is het begin van Dave’s lange weg door de 90’s, waar het met een bijrol in Home Improvement begint te lopen. Eind 90’s is hij  dan ook een gevestigde naam. Zeker bij beste vriend Neal Brennan,  zijn held Eddie Murphy en diens oudere broer, Charlie.

Prince

Na wat mislukte pilots, creëert hij samen met Neal en Charlie de Dave Chappelle Show, een programma dat al na twee seizoenen de populairste comedy op de Amerikaanse tv wordt, met name door twee legendarische scetches, die van True Hollywood stories. Beiden hebben het format waarin Charlie Murphy terugblikt op de avonturen met zijn net beroemde broer. Hierdoor heeft hij vele ‘ontmoetingen’ met bekende sterren in de 80’s,  die natuurlijk worden gespeeld door Dave. De eerste vertelt het verhaal van Prince die uit verveling gaat basketballen met de entourage van Charlie. De terugblik op de wedstrijd wordt in stijl van een typische Prince video gedaan en het alles-komt-goed-einde met pannenkoeken, maakt het hilarisch.

I’m Rick James, bitch

De andere scetch is die over Rick James. Zijn al beruchte reputatie wordt enorm aangedikt en de catchprase ‘I am Rick James, bitch” wordt een hype en vestigt definitief Dave’s naam. Maar die sketch in de vierde uitzending van seizoen twee betekent echter het einde van Dave’s tv-carrière. Niet vanwege kritiek van het publiek, twijfel bij Eddie of de woede van Rick zelf. Integendeel, voormalig popster Rick maakt enkele maanden voor zijn overlijden een grote comeback door de sketch. Eddie Murphy vindt de sketch briljant, niets aan de hand.  Nee, het is de catchphrase, dat het einde inluidt.

Succes wordt einde

Het wordt in het voorjaar van 2004 door bijna iedere Amerikaan geroepen, tot in het theater waar Dave optreedt als stand-up comedian. Op 17 juni van dat jaar, tijdens een optreden in Sacremento,  ontploft hij. Als hij weer die catchphrase hoort, loopt hij eerst van het podium af en laat bij terugkomst op het podium de frustraties de vrije loop. Over het programma, de programmaleiding die het programma verder willen uitmelken, en vooral het publiek dat dit allemaal over zich heen laat gaan. Toch tekent hij een contract van  50 miljoen dollar voor twee meer seizoenen, maar het is duidelijk dat er al diep wat aan Dave knaagt.

Bezinning in Zuid-Afrika

Dat klopt, na drie opnamen voor het volgende seizoen vertrekt hij plots twee weken naar Zuid-Afrika om familie te bezoeken. In Zuid -Afrika komt bij hem het besef  dat al tijdens de opnames van een van de allereerste sketches van het programma, hij al onbewust het gevoel heeft dat dit niet de weg van het programma moet worden. Met zijn KLF-je, dat zijn gezin ook verbaast,  blaast hij in een keer zijn succes op. Door alleen zijn broer te informeren is er geen weg meer terug voor hem bij veel mensen, het publiek, zijn collega’s (speciaal Charlie en Neal) en het programma zelf.Het laatste seizoen wordt nog wel in geïmproviseerde vorm uitgezonden en hoewel hij in die tijd wel een verklaring geeft, is het klaar.

Iedereen happy

Nu achteraf, heeft hij wellicht 50 miljoen dollar weggegooid, veel deuren dichtgegooid maar heeft daar wel plezier voor teruggekregen. Wonend op een ranch met zijn gezin,  treedt hij hedendaags gewoon weer op.Jaren later, in 2008, heeft hij na een van zijn optredens  een lang gesprek met zijn maatje Neal en komt het tussen beiden ook weer goed.

En Charlie kijkt nog steeds met een goed gevoel op de Rick James sketch terug, want het zorgde er voor dat de eigenlijk vergeten Rick, als een hernieuwde ster overleed. Zo wordt de laatste succespiek van een nu wel gelukkige Dave, meteen nog een laatste voor Rick James. Ieder op een eigen manier natuurlijk.  Zo slaat karma in positieve zin terug.Twee keer.

Vastleggen in volledig scherm 18-8-2016 210244

Sharam -P.A.T.T.(2006)

Dat Eddie Murphy nooit een Oscar heeft gewonnen kun je mee eens zijn of niet, dat hij wel ooit een Grammy mee naar huis heeft genomen, is wat moeilijker te begrijpen.  Zo goed was die kortstondige zangcarrière niet. Hij krijgt deze in ’84 dan ook voor beste comedy op plaat, namelijk ‘Eddie Murphy comedian’, beter bekend als ‘Delirious’.  Dat lanceert zijn filmcarrière als een komeet, maar zijn zangcarrière is als nat vuurwerk,  dat komt niet echt van de grond.

how could it be

Het stopt bij de Amerikaanse grens en de teller stokt al bij één echte hit:’Party all the time”. Vooral en met name door hulp van Rick James knalt de plaat in 1985 net niet naar de  Billboard nummer 1 positie. Het succes in de US leidt tot het album, ‘How could it be’.  Ja inderdaad, dat is dan een vraag die de muziekwereld bezighoudt.En de ellende houdt nog niet op. Nee, er volgen nog een paar andere albums.  Daarna zijn ze het zingen in de US ook zat. Nu weer leuk doen op het witte doek is het devies. De plaat duikelt uit het collectieve geheugen zo de vergetelheid in.

Sneeuwbaleffect op Ibiza

Tot Sharam Tayebi, naast ‘Dubfire’ Shirazinia de andere helft van het duo Deep Dish, twintig jaar later deze er weer uit haalt.  Of eigenlijk uit zijn platenkast. Hij knutselt een beetje aan de plaat en houdt het werkje in eerste instantie voor zichzelf.  Maar als hij het uitdeelt aan vrienden en bekenden groeit de plaat tot dé plaat op Ibiza en vindt de plaat via Sharam’s label  Yoshitoshi Recordings haar weg naar de internationale hitlijsten. Een echt sneeuwbaleffect. Op Ibiza. Grappig, ja. Net als de bijbehorende clip, dat een parodie is op de originele clip.

Geen Eddie-bash

Deze wordt in grote lijnen nagespeeld, zeker nadat de clip niet door de keuring kwam en er wat drugsscenes uit moesten.Maar het is zeker geen Eddie-bash. Integendeel, de clip met een gastrol van zijn bandmaatje Ali Shirazinia, is een ode aan de acteur omdat Sharam een groot fan van Eddie is. Wellicht is het dan ook niet toevallig dat hij deze plaat door de remix gooide achteraf gezien. De fans van Deep Dish vragen zich ondertussen wel af of het nog allemaal goed gaat komen.Vooral als Sharam inmiddels na  het succes van P. A.T. T. met Daniel Bedingfield gaat samenwerken.

Langer dan 48 hours

Nee, moet hij zelf weten, de belangrijkste vraag is of het legendarische duo ooit weer bij elkaar komt.  Jarenlang geeft het duo geen uitsluitsel, maar sinds vorig jaar is Deep Dish weer actief.  Acht jaar hiatus dus.  ‘That didn’t take so long?’, vraagt een personage in de clip voor ‘P.A.T.T. aan het eind.  Nee, zeker niet. Maar hoewel hiermee de lengte van de plaat wordt bedoeld, vat het meteen ook het zangsucces van Eddie goed samen. Want Sharam’s feestje gaat maar door, aanzienlijk langer dan de 48 hours van Eddie’s zangcarrière .

Inner city – Big fun (1988)

In de muziekwereld worden personen vaak met elkaar verwisseld. Ann Saunderson las bijvoorbeeld voor de zoveelste keer in een bio dat ze onder de naam Ruth Joy  de zangeres van Krush was geweest. Wist ze niets van. Terwijl het Britse Krush( en met name ‘House Arrest’) een 80’s vaandeldrager in de Europese house werd,  is Ann vele kilometers verder te vinden, in Detroit’s housescene, onder haar haar recente artiestennaam Karen Joy.

Echte Ruth

Had Ann wat gemist?  Krush bestond uit onder andere Mark Brydon achter de schermen (later de ene helft van het niet meer bestaande Moloko) en zangeres Ruth Joy op de voorgrond. Maar dat is wel geheel iemand anders,  enkele jaren geleden nog een keer uitgelegd en definitief weerlegd door Ann. Het zit hem dus in de voornaam en zo is de verwisseling snel gemaakt. Enige overeenkomst tussen de twee dames is dus de housescene, het verschil zit hem in standplaats Londen en Detroit.

Joy and fun

Daar komt ook een van de beste housetracks vandaan,  de klassieker ‘Big Fun van Inner City. Dat is het project van Ann’s toenmalige man Kevin Saunderson, een van de housepioneers in Detroit. En van Paris Grey, de zangeres die het boegbeeld werd op de grootste hits van dit project. Ann bevond zich net als Arthur Forest en James Pennington op de achtergrond, maar had een belangrijk aandeel in het schrijven van de latere nummers, zoals Pennies from heaven. De grootste hit, ‘Big fun’ werd echter door Paris geschreven op weg naar haar eerste ontmoeting met Kevin.

Winterslaap

‘Big fun’ maakte daarna snel impact in 1988, maar de plaat galmde nog ver in de 90’s na. Het werd een basis voor veel wat er nog ging komen.Zo is de plaat een inspiratie geweest voor de succesvolle opkomst van techno begin 90’s en populaire housevormen verder in het decennium. Kevin wist dat wel, maar door het vele touren zag Kevin pas aan het publiek hoe groot de impact van Inner City was geweest. De act  was in 1995 een lange winterslaap begonnen toen Paris zich ging richten op haar gezin, maar ontwaakte in 2011 met ook Ann als zangeres.

Dat resulteerde in de toepasselijke single ‘Future’ maar het Inner City van 2012 was meer een weerzien. Qua sound, maar ook omdat Paris er weer bij was. Hier had geen trading places met Ann plaatsgevonden. En zo zijn ze dus allemaal terug. In tegenstelling tot Ruth Joy en Krush, die een aantekening en een stuk onderstreepte tekst in de muziekhistorie werden.

Zeitgeist 2002

Je hebt maar One Mic en dan moet je een heel jaar samenvatten. Waar moet je beginnen als we het hebben over 2002? Als een spannend boek had het jaar alle ingrediënten voor een waanzinnig verhaal.  Het jaar van de invoering van de Euro, het debat na de gemeenteraadsverkiezingen en daarmee het jaar van Fortuyn. Het jaar van de LPF en drie regeringen.

Het jaar van Brazilië dat wereldkampioen voetbal werd met Rrrronaldooooo. Het jaar van de grote bomaanslag op Bali Het jaar van het huwelijk tussen de toekomstige koning en koningin van Nederland maar ook het jaar van het overlijden van prins Claus. Het jaar van de UEFA-cup voor Feyenoord en het dansje van Las Ketchup. Helaas ook het jaar van gijzelingen, neem de bizarre breedbeeldgijzeling in het verkeerde gebouw of een theater in Moskou als locatie. You name it, 2002 had het.

Hiddink superster in Zuid Korea

2e377f23-1d52-405b-90a8-fb24cb1177e8_1160468518504-HiddinkPoster350

Louis van Gaal en daarmee het hele Nederlands elftal ging niet naar het WK, dat was wel even wennen. Alleen de Duitsers konden hun leedvermaak niet verbergen en eerlijk gezegd was het ook diep treurig dat zo’n groot voetballand er niet bij was. Guus Hiddink was er wel.  Wij waren daarom allemaal Zuid-Koreaans in die zomer van 2002, want met Hiddink was Nederland er toch een beetje bij.  Door niemand werd er  in de poule  rekening gehouden met het land omdat het ondanks winst, niet bij bepaald sterke landen in de groep zat. Ach, het was leuk dat ze er wel bij waren.

De hele wereld begon wakker te worden toen  het sterke Italië en Spanje naar huis werden gestuurd en Zuid-Korea pardoes in de halve finale stond. Daar bleef het bij, maar Guus Hiddink werd onsterfelijk en kreeg een mythische status in het Aziatische land. In Nederland erkende men dat Guus een van de beste coaches ter wereld was geworden en dat werd  bezegeld met een eigen Guuseum in zijn eigen Varsseveld.  Dat Guus kansloze ploegen tot grote hoogten kan laten stijgen en dit geen eenmalig incidentje was, bleek ook uit zijn latere successen met de nationale ploegen van Australië en Rusland en de club Chelsea.

A Mighty heart…

0328pearl1Daniel Pearl had zich in de 90’s opgewerkt als toonaangevend journalist en was in Pakistan werkzaam voor the Wall Street Journal. Op weg naar een interview naar aanleiding van ‘the shoebomber, de man die in december 2001 had geprobeerd een vliegtuig op te blazen door middel van zijn schoenen, werd Daniel ontvoerd uit zijn hotel door een terroristische groepering dat Daniel beschouwde als een CIA-agent. Het enige levensteken dat daarna nog van Daniel werd vernomen was een video waarin hij een krant vasthoudt terwijl een pistool op hem wordt gericht. Negen dagen later wordt hij onthoofd en de video-opname wordt gepubliceerd door zijn moordenaars. Pas drie maanden later wordt hij gevonden door de Pakistaanse politie.

Niet alleen vanwege de gruwelijke details rond zijn dood, maar ook doordat hij geloofde in overbrugging van verschillen tussen mensen en zich wereldburger te voelen tijdens zijn leven en dat ook zo uit te dragen,  zorgde ervoor dat Daniel een symbool werd tegen haat op basis van religie, nationaliteit en andere denkbeelden. In talloze boeken, documentaires, muziekstukken en de film ‘A mighty heart”  wordt hij geroemd. De door familie en vrienden gestichte Daniel Pearl Foundation heeft als kernpunt de wereld te verenigen door middel van journalistiek, dialoog en muziek. Zo worden elk jaar de Daniel Pearl Music Days gehouden.

Pluto Trash

images 5Elk jaar heeft zijn films en dit jaar was vooral het jaar van de fantasy en Science fiction. De top 5 van best bezochte films worden ingenomen door Harry Potter, Lord of the Rings, Spiderman en de sf-films van Star trek en min of meer in het genre zittend Men in Black. Laatstgenoemden waren grote producties die door het publiek werden omarmd . Maar dat daarmee niet elke film met een raket en wat sterren populair kon worden, bewees veruit de slechtste film van het jaar ‘The adventures of Pluto Nash’. En oh oh, die was slecht, want Spiceworld was Oscar materiaal vergeleken met dit.

Dat de film zo slecht was wordt niet alleen benadrukt door de overvloed aan negatieve recensies, maar ook op financieel gebied. Het is nog steeds de grootste flop ooit als de productiekosten van 100 miljoen dollar tegen over de opbrengst van amper 4 miljoen wordt afgezet. Ook kreeg het een record aantal Razzie nominaties (tegenhanger Oscars) voor de film zelf. De film won er geen een, maar dat werd in 2009 rechtgezet door Eddie Murphy een all-time award toe te kennen voor Slechtste acteur van het decennium.  Grappig is dat het script van de film al uit de 80’s stamt, maar tallose keren is herschreven omdat men zelf niet tevreden was. Uiteindelijk kreeg de laatste scriptschrijver, Neil Cuthbert, de credits. Hij heeft daarna nooit meer een script voor een film geschreven. Met de carrière van Eddie ging het wat beter, alleen is het opmerkelijk dat dit voornamelijk off-screen was. Zijn grootste succes was namelijk het inspreken van de stem van ‘Donkey’ in  de Shrek-films.

Wereldwijd grijsgedraaid in 2002…

2013-03-233Eminem -Without me

The Calling -Wherever you go

Isley Brothers feat. R.Kelly – Contagious

Elvis vs. JXL – A little less conversation

Tziano Ferro – Perdono

Reminded and Rewinded top 3: Dove sterren

Paris Hilton maakte deze week haar debuut als dj en zij bewees dat met geld en vooral bekendheid deuren open gaan, maar je nog steeds geen talent kan kopen. Alweer niet. We kennen namelijk het muzikale debuut van Paris uit  2006 nog  met ‘Stars are blind.  Sterren zijn blind dus. En doof.  Gelukkig voor haar, is het van alle tijden. Daarom deze keer drie bekende, tenenkrommende debuten uit de 80’s van sterren zonder muzikaal talent. Klikken op de foto op eigen risico.

  1. Mr T. – Treat your mother right(1984)

Vastleggen in volledig scherm 29-11-2015 220051We kennen allemaal de stoere Mr. T als B.A Baracus in The A Team. Hij kon alles. Deed alles. Alleen zingen heeft hij nooit gedaan in de serie en dat was maar goed ook.  Dat kon hij nou net niet. Mr. T, die op het toppunt van zijn roem een voorbeeldrol had, nam in 1984 een instructievideo op met levenslessen die zijn jonge doelgroep moesten voorbereiden op het leven.

Klinkt goed, maar het leidde tot een tenenkrommend document en bijbehorend album met zwaar moralistisch toontje  waar zelfs Mr T. zich niet op gemak bij leek te voelen. Dit werd het best verwoord en verbeeld in de legendarische clip bij ‘Treat your mother right’.

  2. Eddie Murphy – Party all the time (1985)

Mr.T kende Eddie maar al te goed, want die was begonnen als stand-up comedian  en had in 1985 al enkele filmhits op zijn naam staan. Gesteund door zijn maatje Rick James, begaf hij zich ook op het muzikale pad.  Daarmee is hij de meest succesvolle van het illustere gezelschap hier trouwens. De plaat, geschreven door Rick, leidde tot  een tweede plek in de Billboard Hot 100.

Het bijbehorende album ‘How it could be” liftte  nog even mee met dit succes, maar na zijn tweede album ‘So happy’ waren ze in de US ook zo blij dat hij weer fulltime ging acteren. Van het nummer waren we nog niet af. De act Sharam nam in 2006 ‘PATT (Party All The Time)’ op.  Deze plaat deed het stukken beter in Nederland, haalde wel de hitlijsten, vooral door alleen het refrein te gebruiken en de leuke parodie.

  3. David Hasselhoff – Looking for freedom(1989)

Van PATT naar KITT. Voor mij en vele anderen blijft David vooral bekend als Michael Knight.En natuurlijk vanwege zijn bijrol in die strandshow die om Pamela Anderson draaide. Daar kunnen de beschamende acties van de afgelopen jaren en deze beschamende actie uit de 80’s niets aan veranderen. De plaat ging dan ook volledig voorbij aan ons land.

Twee grote raadsels uit de 80’s zijn dan ook waarom deze plaat alleen in de Duitstalige landen wel de hitlijsten haalde en daarbij: het goed deed en records brak. ‘Der Hoff’ werd daar een ster en is het nog steeds. Sterker nog, hij bracht tot dit jaar albums uit en scoorde in de 90’s nóg een nummer 1 bij onze oosterburen: ‘ Do the Limbo dance’. Gelukkig deden alleen de Duitsers dat.