Tagarchief: david bowie

Triple classic

Ach, laten we het nog een keer over muziekclips hebben.  Veelal gebruikt als marketinginstrument, als videoclip soms met hoge creativiteit. Zo zijn er zijn nog steeds video’s die mij van de stoel blazen. Niet zozeer de officiële clips tegenwoordig, maar de live-versies. Om welke reden dan ook, zijn het stuk voor stuk epische clips die het nummer versterken met minimale middelen.

Op twitter heb ik onderstaande clips getipt van te vroeg overleden artiesten die iets extra’s hebben neergezet op het podium. Het lucky publiek is er net op de juiste avond , is getuige van een extra  indrukwekkend optreden. En dat is iets dat in de video bijna net zo episch tot uitdrukking komt. Want er bij zijn blijft de overtreffende trap.

David vs. David

Neem  ‘Heroes’.  Daar is het  elke Bowie fan over eens, het is een van zijn beste nummers, voor sommigen zelfs het beste nummer. Het nummer kenmerkt zich door de opbouw waarin Bowie met de muziek mee, steeds meer met passie het verhaal begint te zingen met als setting de Berlijnse muur. Maar welke live-versie is het beste? Er worden heel vaak twee optredens genoemd. Die komen allebei uit 2002, tijdens dezelfde Heathen tour.

Twee dagen er tussen. Beiden geweldige optredens, maar die ene…

De ene groep is voor Berlijn. Vooral de vibe om het optreden op 22 september speelt hierin mee, David is immers terug in de stad dat in de 70’s de inspiratie is voor dit nummer en waar het ook geschreven en opgenomen is.  Maar de locatie Parijs, twee dagen later, is toneel van een ontketende Bowie.

Allereerst komt de acteur Bowie even naar boven als hij het nummer vrij nonchalant inzet. Met een beker in zijn hand, lijkt hij er een lolletje van te maken. Schijn bedriegt, want  het nummer wordt ook live heel zorgvuldig opgebouwd. Langzamerhand gaat David steeds verder op in het nummer en werkt de band samen met de zanger naar een explosie van muzikaliteit. Epic.

De uitvoering van ‘Heroes’ in Parijs, 2002

 

George Michael persoonlijker dan ooit

Tijdens achteraf zijn laatste tour ooit, Symphonica, neemt George Michael in 2011 de tijd om even in plaats van de artiest, de mens George Michael te laten spreken. Het nummer ‘Where I hope you are’ wordt door hem geschreven na de beëindiging van zijn relatie met Kenny Goss. Op het podium is een licht geëmotioneerde George te zien die uitgebreid praat over waarom deze relatie tot haar einde is gekomen, soms onderbroken door steunbetuigingen uit het publiek. In grote lijnen komt het erop neer dat het alcoholisme van Kenny een grote rol heeft gespeeld.

Hij spreekt zijn spijt uit dat het zo gelopen is en vat het samen met de zin: “Sometimes, people should know when their demons are more interested in each other than they are”.  Hij sluit zijn dialoog af met met de boodschap naar zijn publiek dat dit zijn eerste nummer is over een verbroken relatie en dat hij het persoonlijk een van zijn beste nummers vindt, alleen wel voortgekomen uit een periode dat hem  heel hard heeft geraakt. Zo krijgt het nummer als het wordt ingezet meteen een heel andere lading bij het publiek dat ademloos luistert.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-214245
‘Where I hope you are’, 2011, Symphonica tour

 

Een gitaar uitwringen

De laatste video is die van Gary Moore. In Nederland maakt hij begin 90’s een enorme comeback met ‘Still got the blues’. Met deze stijl en richting spreekt hij een groot publiek aan.  Het nummer is tekstueel en muzikaal een pareltje, maar toch hangt er nog steeds een walm van plagiaat om de song.

Gary verliest een rechtszaak van het Duitse Jud’s Gallery die stelt dat Gary voor het gitaarspel bij het nummer ‘Nordrach’  uit 1974 heeft geshopt. Gary heeft altijd moedwillig jatten ontkend, maar betaalt wel een vergoeding. Als ik beide versies naast  elkaar leg, dan vind ik persoonlijk dat de gitaarlijn door Gary’s versie een extra dimensie heeft gekregen.

De gitaar lijkt mee te huilen met de hartverscheurende tekst en dat komt live nog meer naar voren. In de clip, opgenomen tijdens een concert in Hammersmith, Londen, lijkt Gary elke traan uit zijn gitaar te wringen en zie je een man die helemaal opgaat in zijn eigen muziek. Hij lijkt zich even niet te realiseren dat hij voor duizenden mensen staat te spelen. Het is pure passie en nadat hij het nummer afmaakt, krijgt hij meteen en volkomen terecht een ovationeel applaus. We want (Gary) Moore.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-233656
‘Still got the blues’, 1990, Hammersmith Londen,
Advertenties

A bit of Bowie in Berlin

20170120_085756Net terug van een roadtrip naar Berlijn en dat was het zo waard.  Even kort  het reisplan samengevat: donderdag vlak voor middernacht vertrek ik met de internationale bus naar Berlijn, sta ik midden in de nacht in Hannover en is het nog donker als ik vrijdagmorgen Berlijn bereik. Met een kaart voor de U en S bahn, raas ik kris-kras door Berlijn om daarna wel stipt op tijd U-Bahn Potsdamer Platz te bereiken. Bijna een etmaal later stap ik weer uit de trein op station waar ik een dag eerder vertrok. In de tussentijd ben ik op een van de meest iconische plekken in de muziekhistorie geweest. De Hansa Tonstudio.

Dagdromen met David Bowie

20170120_120011
Mijmeren voor het raam over de muur.

Als ik uit het raam kijk van de voormalige recordingzaal in de Hansa Tonstudio, beeld ik mij in hoe het zou zijn geweest in de tijd dat de muur er nog staat. Ondertussen praat onze gastheer Thilo gewoon door, die namens de studio de rondleidingen doet. Hij merkt op dat David Bowie in de 70’s vaak op die plek naar buiten staat te kijken, vermoedelijk om in te beelden hoe het ooit zal zijn als die muur er niet meer staat. ‘Waar jij staat, Mischa.’ Door haar toevalligheid, toch even een momentje.

Een enorme muziekgeschiedenis

20170120_085549Later als ik terug ben, lees ik  in een artikel dat David, nooit geheel aangetoond, net op die plek voor het raam de tekst voor ‘Heroes’ bedacht. Ach, zo is elke plek in de studio wel historisch te noemen. David is in ieder geval nooit vergeten in deze legendarische en indrukwekkende studio, dat al meer dan 100 jaar bestaat, bombardementen heeft overleefd en de ‘Meistersaal’ als kernpunt heeft.  Al bij aankomst staat er een brandend kaarsje voor David bij de ingang en komt zijn tijd in deze studio overal terug. Maar Hansa Ton is naast David, nog veel meer muzikale geschiedenis.

Hansa Ton in de hoofdrol

vastleggen-in-volledig-scherm-23-1-2017-214209
Fragment”Bono- The Fly’ in de Hansa Tonstudio

Want de rij gaat van aansprekende artiesten als bijvoorbeeld Iggy Pop en Depeche Mode tot helemaal naar beneden, zoals (de echte) Milli Vanilli en Lou’Mambo no 5’Bega.  Ja, ook zij hebben hun opnames gemaakt. Iconisch is natuurlijk de docu ‘From the sky down’ van U2.  In deze docu speelt de Hansa Ton een hoofdrol.  Het beschrijft het proces van een band dat creatief op een nulpunt zit en in Berlijn weer tot leven komt door het vergeten nummer ‘Sick puppy.’  Het leidt tot onder anderen ‘One’ en de eerste video (van de uiteindelijke drie video’s) voor deze plaat, wordt in de ‘Meistersaal’ opgenomen.

Meistersaal

20170120_112341
Thilo over de Meistersaal en haar rol in ‘Achtung baby’

Dat  is een enorme ruimte dat alleen al akoestiek iets speciaals is. Je voelt een vibe, een enorme energie in deze ruimte. Het is moeilijk te beschrijven, maar het lijkt alsof alle ooit gespeelde nummers in deze ruimte nog lijken na te galmen en zijn blijven hangen  Dat merken we ook als  ‘One’ in deze ruimte wordt afgespeeld.  Het geeft nog een vibe extra aan het nummer en de track lijkt nog krachtiger. De zaal heeft niet voor niets de bijnaam ‘Great Hall by the Wall’, refererend aan het feit dat de indrukwekkende zaal ooit 150 meter van de muur af stond.

Nagalm

20170120_120416
Voormalige recordingstudio

Typerend is die speciale galm die er voor zorgt dat muziektonen en woorden nooit abrupt afbreken. Dat is ook weer duidelijk te merken als er in de huidige gebruikte ruimten op instrumenten worden gespeeld door mijn groepsgenoten, waaronder de piano waar David Bowie aan heeft gecomponeerd. Geweldig, maar ik vind toch het meest fascinerende de versleten, bruine bank dat niet echt lijkt te passen in de directe omgeving. Wellicht is het een getuige van heel wat creatieve processen. Van net zoveel artiesten die qua stijl en muziek ver van elkaar liggen.

vastleggen-in-volledig-scherm-23-1-2017-220718Als je het zo bekijkt, staat die bank wel op zijn plek, een stuk historie dat geheel overeenstemt met een omgeving met huidige techniek.  De ruimten vormen nu het hart van deze studio, waar helaas door bezoekers normaal gesproken geen foto-opnamen gemaakt mogen worden of worden gefilmd. Voor een indruk, Sound on Sound magazine maakte ooit een docu over de studio en was een echte uitzondering om ook daar te filmen.  Maar filmen is iets anders als er bij zijn.  Muziek moet je horen, en ook in deze ruimten is er weer een enorme muzikale ervaring is die ik niet snel meer vergeet.

Puur, muzikaal moment

In de huidige opnamestudio horen de ruwe versies van  ‘People are people’ en ‘Heroes’ en vooral de laatste track  gaat dwars door alles heen.  In de warme, kleine opnamestudio, bouwt het nummer zich op, blaast het nummer je steeds meer naar achteren en beleef je de muziek op zijn puurst.  Ondertussen ben je afgesloten van de rest van de wereld, dat door de geluidsdichte afwerking niets meekrijgt van weer een geweldig muzikaal moment, daar aan de Köthenerstrasse 38.

Zwart-wit video heeft net meer klasse

Mijn hele leven ben ik al gek op zwart-wit videoclips.  Het geeft een extra dimensie aan platen,  zorgt voor een aparte sfeer en lijkt de muziek kracht bij te zetten. Verklaring voor dat laatste kan zijn dat kleur juist lijkt af te leiden.  En ook niet onbelangrijk,  de clips vallen marketingtechnisch op tussen de meerderheid aan video’s die wel in kleur worden vertoond.

Nobody’s wife

Het verschil wordt bijvoorbeeld goed uitgedrukt met de twee clipversies van Anouk’s ‘Nobody’s wife’. De zwart-wit versie betekent haar doorbraak en is de reden dat Anouk een contract in Amerika tekent. De clip is rauw, simpel en met een lege setting. Maar in Amerika moet de plaat worden aangepast aan de muziekstijl van de muziekstations.

En dat geldt ook voor de clip. De Amerikanen willen liever een clip in kleur, met meer actie en waar de setting (een eiland) een belangrijke rol speelt. Betrokkenen als Tony Berk en  manager Edwin Jansen zijn het erover eens dat de (goedkopere) zwart-versie de personality van Anouk versterkt en eigenlijk beter is.  Niet alleen less, maar ook zwart-wit is more.

One

Dat is zeker bij de ‘One’ -versie van U2/Mary Blidge, naar mijn mening een van de beste zwart-wit muziekvideo’s.  Regisseur Paul Hunter gebruikt het zwart-wit effect heel goed, door extra te focussen op details die hierdoor nog sterker naar voren komen. Het is inmiddels al de vierde versie van de clip. Een van drie originele video’s komt op naam van Anton Corbijn en opmerkelijk is die van hem juist in kleur, gezien hij een groot liefhebber van zwart-wit clips is.

Nog meer effect

Paul Hunter laat kleur wel weg en voegt zo net dat beetje extra aan de plaat toe. Letterlijk, want de plaat wordt op 17 februari  opgenomen in een oud, Mexicaans theater. Voor het effect wordt er met een rookmachine gewerkt in de zaal. Dat effect werkt zo goed, dat de band en Mary niets meer zien. Het wordt uiteindelijk de plaat die volgens velen een van die zeldzame covers is die het origineel heeft overtroffen. Met de clip in zwart-wit als die spreekwoordelijke kers.

vastleggen-in-volledig-scherm-9-1-2017-001601

‘Pop/Bowie’ twee keer bellen

In 1991 staat U2 op het punt uit elkaar te gaan. In de Hansa Tonstudio komt de band weer bij elkaar door die ene track, namelijk ‘Sick puppy’. Het nummer wordt later omgebouwd tot ‘Mysterious ways’ maar nog belangrijker, de tweede brug van het nummer is de geboorte van ‘One’.

Dit nummer wordt het symbool van het nieuwe U2 en de reden dat ze nog steeds bestaan. Deze bijzondere plek kan je zelf ook bezoeken.  Er worden verschillende tours georganiseerd in de nog steeds legendarische studio. De studio bevindt zich op loopafstand van station Potzdammer Platz, aan de Köthener Strasse 38.

Het is tevens de studio waar David Bowie en Iggy Pop hebben gewerkt aan hun muziek in hun Berlijnse periode. De twee delen in 70’s een paar jaar een woning aan de  Hauptstrasse 155 en is op loopafstand van U-bahn Kleistpark te bereiken. Kun je de exacte woning niet vinden, het brievenbuskaartje ‘Pop/Bowie’ hangt er nog, volgens deze video dan.

Reminded and Rewinded top 3: laatste lijstje

Het jaar zit erop en ach, laten we er wat kille cijfers erbij halen. Op basis van de statistieken is maandag jullie favoriete dag. Althans op de site dan, op die dag worden de meeste berichten gelezen. Boeiend. Wat wellicht wel interessant is, is om te kijken welke berichten dan de toppers zijn voor dit jaar.Geheel in de stijl van deze periode, is het hier ook een mix van oud en nieuw.

Vastleggen in volledig scherm 30-3-2013 2213531. Falco – Jeanny

Het verhaal van de Oostenrijkse Falco met zijn beruchte plaat ‘Jeanny’ , de opvolger Jeanny 2 en de de zoektocht naar het derde deel van de trilogie,  had de meeste belangstelling. Niet alleen dit jaar, het is al een paar jaar een van de meest populaire berichten.

Vastleggen in volledig scherm 4-7-2016 2200502. Idols op eigen kracht:Intwine

Dit jaar wordt er op deze site veel geschreven over de toenmalige Idols en andere voormalige talenten.Een bron aan inspiratie natuurlijk.  Intwine, of eigenlijk frontman Roger Petersen, blijkt over de hele linie een van de meest succesvolle acts te zijn. Hoe? Door simpelweg uit deze muzikale vleeskeuring te stappen.

Vastleggen in volledig scherm 3-10-2015 1701163. Jan Ten Hoopen – Je bent alles

Talentenjachten zijn van alle tijden. Zo is er het verhaal van de eendagsvlieg die in 1989 Showmasters wint, populair. Na een vliegende start wordt het stil rond Jan.Helaas kan Jan hedendaags niet meer optreden,  maar kun je zijn cd’s gewoon kopen op de site van een toegewijde fan die in het artikel wordt vermeld.

Sven-small-2

4. Een keer maar nooit weer: Mc Miker G & Dj Sven

Het verhaal van het duo  dat in 1986 heel hoog piekte en daarna heel snel weer met beide voeten op de grond staat wordt dit jaar veel aangeklikt. Het is niet alleen in de 80’s een duo van uitersten. Terwijl Sven Van Veen als dj en vooral in radioland goed terecht komt, loopt het voor Lucien Witteveen heel anders.Toch lijkt het aan het eind ook voor hem het er wat positiever uit te zien.

vastleggen-in-volledig-scherm-13-10-2016-2027525. Horroclown is niets nieuws: The legacy of it

Een van de kortste hypes, gelukkig maar, is dit jaar die van de horrorclown. Hierdoor geboost, wordt het bericht over de de legendarische film ‘IT’ veel gelezen.Want horroclowns zijn er dit jaar niet plots.Na het lezen van het artikel is het wellicht voor veel mensen duidelijk dat de echte horrorclown toch Tim Curry blijft en gelukkig de kans erg klein is dat je hem tegenkomt..

Vastleggen in volledig scherm 17-6-2016 2343136.Return to Innoncence: Enigma is nog wat schuldig

De top 5 wordt compleet door het verhaal van de twee Ami’s, Difang en Igay. Als zij horen wat Michael Gretu heeft gedaan, eisen ze hun aandeel succesvol op.Voor Difang breekt er een mooie tijd aan in de muziekwereld, maar door nopodlottig voorval maakt hij uiteindelijk ook de reis naar zijn onschuld.

En de lijst gaat dit jaar verder naar beneden tot bericht nummer 137. Maar goed, dan nog even die bovenste regionen. In de categorie inkoppertje vinden we  vanzelfsprekend Prince, David Bowie en het meest recente van George Michael. De rest van de top 10 wordt bevolkt door diegenen die wel het jaar zullen overleven, zoals  Nik Kershaw, Vulcano, Stakka Bo en Rebecca De Ruvo.

Rest mij iedereen een (wat beter) muzikaal jaar toe te wensen!

Tussen prut en geniaal zit een dun lijntje: Right Said Fred’s ‘I’m too sexy’

Begin 90’s wordt het nummer ‘I’m too sexy’ van de twee broers Fairbrass en hun maatje Rob Manzoli keer op keer afgewezen door platenmaatschappijen. In een recent interview zegt Fred Fairbrass dan ook dat het trio in die tijd langzaam begint de geloven dat ze een plaat hebben gemaakt die  ‘either shit or genius’ is.

Beet bij Simon Bates

Het antwoord komt kort daarna. Nadat Tamzin Aronowitz, vriendin van de band en toekomstig manager, het nummer doorspeelt aan plugger Guy Holmes , komt het nummer terecht op de playlist van de dan populaire Simon Bates show van BBC1.  Dat blijft niet onopgemerkt, de telefoon staat roodgloeiend met laaiend enthousiaste reacties.Zo worden de heren eindelijk beloond na jarenlang tegen een doorbraak te hebben aangedrukt.

Rob Manzoli

Want wat weinig mensen dan weten, is dat de twee broers zeer grote muzikale talenten zijn en in de 80’s al apart van elkaar optreden met Joy division en David Bowie.  Als ze Rob Manzoli ontmoeten in de Londense Ritz studio’s, iemand met veel connecties binnen de muziekwereld en creatief brein, gaat het ineens snel . De eerste gezamenlijke schrijfsessie leidt na een loze opmerking van Richard tot de basisversie van het doorbraaknummer. Ja, daar is ie weer, dat ene zinnetje.

BBC opent de deuren

Richard leent het laatste benodigde geld voor de opname van de demo van zijn levenspartner Stuart Pantry. Hij is een make-up-artiest die dan al jaren voor de BBC werkt, achteraf de omroep die voor zijn partner de deuren opent in de muziekwereld. ‘I’m too sexy’ wordt een monsterhit en ze pakken zelfs aan de overkant de toppositie. Een mooi goedmakertje, grapt Richard achteraf, want in eigen land worden ze tegengehouden door het alles overheersende ‘Everything I do, I do it for you’ van Bryan Adams.

Succes valt niet te toppen

Komt wel goed. Want hoewel de band, genoemd naar een nummer van Bernard Gribbins uit 1962, nog steeds als een eendagsvlieg wordt gezien, is het tegendeel waar.  Na die ene hit bereiken ze nog menigmaal de topposities in de hitlijsten met andere nummers van het debuutalbum ‘Up’, inclusief een nummer 1 in eigen  land, maar het succes wordt later  nooit meer geëvenaard. In de late 90’s lijkt het daadwerkelijk klaar te zijn met de band.  Na de breuk met Gut Records en het later  floppen van het in eigen beheer uitgebrachte album ‘Smashing’, verlaat Rob de band en zetten de broers de act op hold.

Zorg voor Stuart

Na een nieuw platencontract in Duitsland hebben de broers er weer zin in, brengen albums uit, maar touren ze veel minder. De reden hiervoor ligt bij de ziekte van Richard’s vriend Stuart. Die wordt ernstig ziek en wordt jarenlang door Richard verzorgd. Na toch nog wat hoop op verbetering van zijn gezondheid, overlijdt Stuart in 2010.  Het verandert Richard en zijn  perspectief op de muziekwereld.  Geen hits meer najagen, Gewoon spelen, nummers schrijven en weer op tour.

Nu too busy om achterom te kijken

‘I’m too sexy’ hebben de broers dan ook achter hen gelaten.  Nu precies 25 jaar geleden, is het dan wel de signature song van de heren, maar blijven ze er niet op teren. Volgend jaar komt er nieuw materiaal uit en breiden ze  de act wellicht op het podium uit.  En als er mensen het duo blijven herkennen als die band van.. , dan is dat goed zo. “See ya, we don’t have time to waste explaining what was”!

right said fred

 

Flashback 2013 : “It’s possibly the most poignant version of the song ever created.’

Chris Hadfield begint op 12 december 2012 als eerste Canadese astronaut aan zijn missie als commandant van het 35e  ISS-team.  In de zes maanden die volgen, zet hij de ruimtevaart op de kaart en wordt hij een held op de sociale media. Na een reis richting de sterren, landt op 13 mei 2013 Chris zelf als ster weer op aarde.  Een popster uit de ruimte, een spacestar.

Razend populaire astronaut

Chris weet al, als hij als klein jochie op een boerderij in Canada de maanlanding ziet, dat hij ooit astronaut gaat worden. Vanuit deze onmogelijke omgeving voltooit hij bijna precies 44 jaar later zijn missie.  Ten tijde van verblijf aan boord groeit hij uit tot een van de populairste astronauten ooit die door zijn proefjes maar ook zijn duizenden foto’s en zijn bereikbaarheid op sociale media miljoenen volgers krijgt. Op 12 mei 2013, de dag voor zijn landing,  onderstreept hij zijn levensdroom met een van de meest iconische video’s ooit.

Ideetje wordt groot project

Eerlijk is eerlijk, het idee komt van zijn zoon Evan. Chris, in zijn vrije tijd muzikant, moet even aan het idee wennen. ‘Space Oddity coveren?’ Buiten dat het van de grote David Bowie is, komt de astronaut in dit nummer aan zijn einde. Evan verandert een paar woorden en Chris zingt het voor zichzelf in.

Als hij zichzelf terug luistert voelt hij hoe de tekst zijn beleving precies verwoordt.  Hij kent al sinds 2004 Emm Gryner, die rond de eeuwwisseling met David Bowie heeft gewerkt. Na eerst wat twijfels is zij ook om en gaat met de muziek aan de slag.  Ze schakelt producer Joe Corcoran in en zorgt voor de toestemming van David Bowie.

Eerste ruimtevideo

Het resultaat is verbluffend. Evan komt ook met idee om er een videoclip bij te maken. Chris ziet dit, kilometers in de ruimte,  niet zo zitten. ‘Waar dan, ik kan toch nergens heen?’ Terwijl hij dat zegt, kijkt hij om zich heen en het kwartje valt.  Met maar een half uurtje de tijd, wat geïmproviseerde lampen en de geluidsopnames van het nummer en die hij zelf heeft gemaakt, gaat hij aan de slag.

Hij stuurt zijn opnamen naar Evan die samen met editor Andrew Tidby de video in elkaar zet. Terwijl zijn vader boven het commando overdraagt,  gooit Evan de video op YouTube. Daarmee is het de eerste video die in de ruimte is gemaakt. Het maakt enorme impact, ook bij David zelf.

Major Tom is overenthousiast

Hij heeft in de 60’s de inspiratie voor het nummer door de film ‘2001: A space oddity’ en het nummer komt rond de maanlanding uit. Enthousiast over de video tweet hij ‘Hallo spaceboy’, zet het op zijn Facebook en stelt op zijn site dat “It’s possibly the most poignant version of the song ever created.’ Daarom is de verbazing dan ook groot als de video precies een jaar later van YouTube wordt gehaald.

Blijkt een misverstand, een deel van de rechten blijken bij een andere partij te liggen. David zorgt er daarna persoonlijk voor dat de video weer ( voor in ieder geval tot 26 november dit jaar) terugkeert op YouTube. Chris, inmiddels professor, keert zelf niet meer terug naar de ruimte, maar hij gelooft heilig in basissen op de maan. En als dat wordt gezegd door iemand waarvoor the sky niet de limit is, dan gaat dat zeker gebeuren.

Vastleggen in volledig scherm 11-6-2016 163358

“Wait a few days before you waste any prayers.”

Ondanks dat het feitelijk niet helemaal vast te stellen valt omdat jij en ik er niet bij zijn geweest,  hebben de vermeende laatste uitspraken van muziekhelden soms een voorspellend karakter.  Hoewel eigenlijk anders bedoeld, krijgen deze ‘famous last words’ na een overlijden toch een andere context. Het lijkt te getuigen van een voorgevoel.

Koffers Pakken

Zo krijgen Marvin Gaye’s laatste woorden ‘Father hates me and I’m never coming back’ een dubbele betekenis als hij een paar seconden daarna wordt doodgeschoten door zijn vader. In de werkelijke context zegt hij het tegen zijn moeder als hij na de zoveelste ruzie met zijn vader op het punt staat om zijn koffers te pakken.  Net als Michael Jackson die dat figuurlijk van plan is in de muziekwereld als hij de ‘This is it’ tour aankondigt. Deze titel krijgt een dubbele lading als Michael vlak na de bekendmaking overlijdt.

Kinderziekenhuis

De tekst verschijnt op vele tributes. Als we de werkelijke laatste woorden  hadden gebruikt, dan hadden er nu dvd’s’ met ‘more milk’ in de winkel gelegen. Beter is een van zijn andere laatste uitspraken. Daarin spreekt hij bijna onverstaanbaar over zijn plannen voor een  kinderziekenhuis: ‘I am gonna do that for them, that will be remembered more than my performances.’ Zo laat hij vol met positieve ideeën  een laatste boodschap voor de wereld achter. Dat doet Whitney Houston ook. Al is het op een andere manier.

Briefje

Een van de laatsten die haar in leven ziet, is zangeres Brandy. Twee dagen voor haar overlijden duikt Whitney plotseling op voor de camera als Brandy, Whitney’s dochter Christina en Clive Davis een interview geven. Whitney maakt een verwarde indruk en geeft Brandy een briefje. Ze neemt afscheid met de woorden ‘I’m gonna upstairs’ en wijst naar boven, vanzelfsprekend doelend op haar hotelkamer. Wat er echter op het briefje wordt vermeld, heeft Brandy nooit verteld.

Groten

Marvin Gaye, grootheid uit de 70’s. Michael Jackson, Whitney Houston, groten uit de 80’s.  Net als David Bowie. En net als Prince, eigenzinnig muzikaal. In zijn ‘Let’s go crazy’ (’84) stelt hij al: ‘Instead of asking him how much of your time is left, ask him how much of your mind, baby. Cuz in this life things are much harder than in the afterworld. In this life you’re on your own.’

‘His Royal Badness’ staat afgelopen zaterdag op het podium  van  Paisley Park en stelt, na wat kwakkelen met zijn gezondheid de afgelopen weken, zijn fans gerust: “Wait a few days before you waste any prayers.”  Nu is van de ‘grote drie uit 1958’  alleen Madonna nog over. Het gaat best hard met de helden uit de 80’s.

Vastleggen in volledig scherm 21-4-2016 213829