Tagarchief: abba

Wat Steps zegt…

Groot nieuws vorige maand. Steps is terug. Nee, dat waren ze eigenlijk al.  Maar nu in 2017, bij elkaar opgeteld 20 jaar wel/niet Steps, is het for real. En met toch een beetje een zwak voor deze band, vind ik dat best leuk.

Huppelpop

Want never a dull moment met Steps. De ‘Engelse Abba’ maakt  na de beruchte en een breed uitgemeten split uit 2001, vorige maand met de op Abba geïnspireerde single ‘Scared of the dark’. een comeback. De tweede alweer eigenlijk, de eigenlijke  professioneel opgezette comeback was al vijf jaar terug. Met gematigd succes, ondanks dat Lisa in 2011 stelt dat er nog steeds ruimte voor hun perfecte marketinggerichte huppelpop was. Volgens Lee in een recent interview is dat anno 2017 nog steeds zo. Vooral nu, tussen alle eenheidsworst.

Implosie Steps

Maar goed, daar is die comeback nog een keer, maar nu wel wat stabieler, ook qua groepsverhoudingen. Dat Steps ooit implodeerde, kwam vooral door de voorkeursbehandeling van Claire en H (Ian Watkins) door het management qua zang en uithangbord, dat vooral door de anderen zo werd gevoeld. Dat bereikt een hoogtepunt als Claire de leadzang krijgt opOne for sorrow’ Ironisch gebaseerd op ‘Winner takes it all’ van Abba, want voor Steps wordt dit ook een zwanenzang.  De hoog opgelopen spanning leidt tot een gelijktijdig opstappen van de outcasts om als weinig succesvol duo nog even verder  te gaan. In een breed uitgezet 4-delig reünieprogramma praten de bandleden als groep issues uit en versterken de heren Lee en H aan de ene kant, de dames Claire, Faye en Lisa aan de andere kant weer de banden.

Andere tijden

In de nieuwe clip is dan ook duidelijk een wat voor iedereen schappelijker verdeling aan zang en screentime te zien. Nu alles is uitgepraat en hoewel ze qua succes in de 90’s zekerheidjes zijn, is het nu een ander verhaal in de Britse charts.  Ook wat albums betreft.  Voor het nieuwe album  ‘Tears on the Dancefloor’ blijft het deze maand bij de tweede plek omdat er niet tegen Ed Sheeran kan worden opgebokst. Hervonden vriendinnen Claire en Faye vertellen in het programma ‘The wright stuff’ op Channel 5 over de grote invloed van streaming op een hernieuwd of geen succes. Streaming killed the 90’s star.

Advertenties

Party like it’s 1977

Deze week kwam de NASA met het bericht dat rond de dwergster Trappist 1 meerdere, een stuk of drie Aardeachtige planeten draaien. Dit soort planeten zijn wel vaker ontdekt, natuurlijk. In dat geval is het er dan hooguit een. Meerdere  van dat soort planeten in iets  vergelijkbaar  als ons zonnestelsel,  dat onder anderen Michaël Gillon heeft ontdekt, is wat uitzonderlijker. Leuk, daar moet een missie naar toe, is maar 40 lichtjaar.

Rekensommetje

Is goed, alleen even een klein rekensommetje voor de benzinekosten. Niets is sneller dan het licht in het heelal, het reist 300.000 km per seconde. Drie keer knipperen met je ogen en het is al een miljoen kilometer verder.  Een lichtjaar is logischerwijs het licht een jaar verder. Ja dat is zo’n 9,5 biljoen kilometer. Dus missie Trapiste: het licht moet dus op volle snelheid een reis van 40 jaar maken, zo’n 380 biljoen kilometer.

Real time geschiedenis

Sneller kan niet, dus alles vanuit het Trapiste stelsel heeft 40 jaar vertraging. We zien het stelsel door de telescoop dan ook hoe het er veertig jaar geleden uit zag.  Hoe het real time er voor staat, dat antwoord is er pas in 2057.  En is andersom ook zo. Mocht er een intelligente levensvorm zijn, die ons levensvatbare planeetje X bij die veel grotere ster kan bekijken, dan zijn ze nu bij 1977.

Party’s like it’s 1977

Ze zien de beelden van Jimmy Carter’s beëdiging, lachen om onze ontdekking van Uranus(hadden ze al lang gezien),  rollen van hun stoel na het zien van Star Wars: Episode IV: A New Hope, zien Frankrijk na een spannende strijd het songfestival winnen en zien de Kinks op Pinkpop. Ze nemen ook een kijkje in de hitlijsten en daar komen Abba, Queen en Fleetwood Mac voorbij. O ja en die grote hit ‘Het Smurfenlied” van Vader Abraham komt langs bij Toppop.

Smurfen als maat

Maar stel je voor dat dit het eerste is wat men ziet van die nieuwe planeet, een paar infantiele blauwe mannetjes en een man met een lange baard en bolhoed.Als dat de Aaarde is, dan is ‘het een makkie’ of  ‘sla deze planeet maar gewoon over’, wat ze wellicht gaan denken. Maar als ze het voorgaande niet hebben meegekregen, dan kan het zijn dat ze indruk krijgen dat we gewoon een gezellig volkje zijn. Kortom,  heeft allemaal met timing, het juiste moment, en vooral interpretatie te maken.En aan de andere kant, hoe verder de planeet van ons staat, hoe ouder de geschiedenis.

Een beter plaatje in 2017

Dat geeft ons letterlijk tientallen, honderden jaren  om ons vanaf nu van een betere kant te laten zien, mocht men in de toekomst nog eens door die telescoop kijken, in het geval we gezien de statistieken niet de enige levensvorm zijn natuurlijk. Gezien dat pas in de loop van deze eeuw het jaar 2017 wordt gezien door de eerste sterrenstelsels, hebben we zeker nog wat tijd om wat beter op de foto te komen. Laten we daarmee beginnen. Net als in het sociale leven, kun je als planeet nooit voor de tweede keer een eerste indruk maken. Think about it.

Schrijven als therapie: Boy Meets Girl

Eind 80’s heeft Whitney Houston voor haar tweede album een luxeprobleem. Ze heeft producer Narada én de beste tekstschrijvers. Noem ze maar op.   Björn & Benny van Abba, check.  Het duo Billy Steinberg & Tom Kelly, check. En dat andere duo dan,  George Merrill & Shannon Rubicam? Ja, ook zij. De twee komen met twee nummers voor de diva en ze kiest hun nummer ‘I wanna dance with somebody’.  De beste keus voor beide partijen achteraf gezien. George en Shannon, voormalige jingle-schrijvers, scoren in ieder geval weer een wereldhit en dat andere nummer, tja,  is toch wat persoonlijk.

Whitney Houston

Na een jarenlange relatie gaat het duo namelijk in de 80’s uit elkaar en beiden schrijven de situatie in diverse nummers van zich af. Rustig maar, het komt goed. Tijdens een concert van Whitney in Griekenland,  in bijzijn van zo’n 8000 fans en luisterend naar nog een nummer uit hun pen (‘How Will I Know’), ziet het duo net een vallende ster.  Het universum ziet dat het goed is. Het is weer aan en het duo begint vanaf die avond voor de tweede keer aan een serieuze relatie. En meteen weer samen te schrijven aan een nummer.

Belinda vindt het prut,  Robert krijgt het niet

Dat moment met die vallende ster, dat hen weer bij elkaar brengt, leidt tot ‘Waiting for a star to fall’. En het zal hun nummer worden. Letterlijk. Terwijl de diva in hun andere nummer roept om een danspartner,  viert ‘Waiting for a star to fall’ juist de hereniging tussen twee lieden. Nadat Whitney  het werkje afkeurt met de  achteraf ietwat dubbelzinnige titel, doet Belinda Carlisle het ook. Het nummer maakt vervolgens een reis door de muziekwereld.

Alleen Robert Palmer is even geïnteresseerd, maar het komt uiteindelijk weer bij George en Shannon terug. Alsof het nummer voor hen bestemd is. Zelf opnemen dan maar? Er is wel wat twijfel, want de twee hebben ooit  “Oh Girl” uitgebracht en dat was niet echt een groot succes. Maar het gevoel is goed. En juist dit keer. Het nummer leidt tot een korte doorbraak en is een nog steeds veel gedraaide 80’s klassieker. Alleen blijft het daar ook bij.

Een website, twee biografieën

Ze brengen twee andere albums uit, maar met veel minder succes. Ach, als je elkaar maar hebt, zeggen ze wel eens.  Happily ever after gaat het duo de 90’s in.  Rond de eeuwwisseling is het mooi geweest.  Boy loses girl, ze gaan definitief uit elkaar, maar als schrijversduo blijven ze nog steeds actief.

Het laatste wapenfeit is ‘The Wonderground uit ’03 , een album waar de scheiding uitvoerig wordt behandeld en voor hen zelf een soort therapie is geweest. Hoewel dat in tegenstelling tot de 80’s geen nieuwe wereldhit heeft opgeleverd, hebben ze nog steeds één website met twee biografieën. Geheel in stijl van de huidige situatie.

vastleggen-in-volledig-scherm-22-11-2016-111110

Schaken met Murray, Tim en half Abba: Chess

Een van de onderwerpen die niet vaak voor nummers wordt gebruikt  is schaken. Toch loopt Tim Rice met het idee van ‘Chess’ en hij legt het voor aan Andrew Lloyd Webber. Daarmee heeft hij in de 70’s de enorm succesvolle musicals Jesus Christ Superstar en Evita gemaakt. Hij krijgt echter niet de verwachte reactie van Andrew.

Andrew vindt het prut

Nee, die vindt dat schaken niets, heeft meer iets met Cats en hiermee komt een einde aan de samenwerking tussen de twee. Tim pakt het, nu in zijn eentje, op de ouderwetse manier aan. De eerdere successen van het duo, Jesus Christ Superstar en Evita,  beginnen namelijk allebei als een conceptalbum, veelal gemaakt als fundraiser, voorloper en om te peilen of er belangstelling van het publiek is om er een musical van te maken. In beide gevallen worden het inderdaad zeer succesvolle musicals die in Londen en op Broadway  worden opgevoerd. En nu is Chess aan de beurt.

Broadway wordt doodlopende weg

Tja, Chess. De meningen zijn er over verdeeld, vooral in de 80’s. Het wordt een enorm succes als album, een groot succes als musical in Londen, een regelrechte flop op Broadway. Het Amerikaanse publiek loopt bepaald niet warm voor Chess. Het is het eerste post-Abba project van Benny Andersson en Björn Ulvaeus ten tijde van het dan al bijna ter ziele Abba.. Tim komt via producer Richard Vos met hen  in contact en in tegenstelling tot Andrew vinden zij het idee wel helemaal te gek.  Ze schrijven de muziek voor het verhaal vol list, liefde en bedrog over twee schakers, een Amerikaan en een Rus , met op de achtergrond de koude oorlog.

Murray Head, Britse Amerikaan in Thailand

Dat het voor Amerikanen aansprekende script in Amerika flopt, zijn vele redenen voor. Tim kan ze zo opnoemen. Zo wordt de musical drastisch aangepast in de Amerikaanse versie. Verhaallijnen, karakters, zelfs de nationaliteit van personages. En ster in Londen, Murray Head, keert  niet meer terug in de cast. Murray en Tim gaan al lang terug, zo speelt hij Judas in Jesus Christ Superstar en is hij een logische keus van Tim voor diens schaakspel.

Tim’s schaakspel dus, ondanks dat latere hoofrolspeelster Elaine Paige het iets anders uitlegt. Zij staat samen met Murray op de Londense planken, hij speelt in de originele versie Frederick Trumper, The American en zingt/rapt daar een van de grootste hits uit het stuk, ‘One night in Bangkok’. Het nummer is gebouwd om een interview van de Amerikaanse schaker tijdens een toernooi in Thailand.

Geen potje schaak voor Tim en Bjorn

Tim Rice gebruikt deze tegenstelling omdat schaaktoernooien in tegenstelling tot andere grote sportevenementen, altijd op minder voor de hand liggende plekken worden gehouden.  Het is een contrast van het ietwat saaie schaken (Tim en Bjorn hebben er trouwens niets mee)  in een  van de meest bruisende uitgaanssteden in de wereld. Murray kijkt in zijn rol als Amerikaanse schaker volkomen anders naar de stad, zeker benadrukt met de zin “I would invite you, but the queens we use would not excite you.”

Nog een potje chess

Net als de Amerikanen niet echt excited zijn over Tim’s project. Het Amerikaanse avontuur blijft daarom een smetje op het project dat achteraf zeer gewaardeerd is door het publiek, nog over de hele wereld wordt opgevoerd en waarvan regelmatig albums worden uitgebracht met uitvoeringen van de nummers. Vooral Tim kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn soloavontuur.

Hedendaags probeert hij Chess weer, net als Andrew dat doet met zijn katten, een nieuw leven te geven. Dat dit best kan, bewijst de inmiddels 73-jarige Ted Neeley uit de filmversie van Jesus Christ Superstar, die gewoon met Andrew’s en Tim’s succes  weer op de planken staat. Blijft ook nu een van de laatste successen van het duo, want om weer een team met Andrew te vormen sluit Tim resoluut uit. Die samenwerking is schaakmat.

Vastleggen in volledig scherm 26-8-2016 235649

Spice Girls – Viva Forever (1998)

In die zomer van 1998 was ik in Lytham St. Anne. Bij een vader en zoon thuis in hun B&B, spendeerde ik een week in dat kleine plaatsje dat naast grote broer Blackpool ligt. En Blackpool, met haar  Blackpool Tower, heeft die eindeloze boulevard waar tientallen restaurants, nachtclubs en cafés vechten om aandacht van de toerist. Een van die cafés liep ik binnen. Terwijl het barpersoneel de bar aan het voorbereiden was voor de grote toestroom, galmde plots het nummer ‘Viva forever’ door de speakers. En in de loop van de avond nog een paar keer en tijdens de rest van de week nog veel meer. The Spice Girls hadden weer een nummer 1 daar.

Forgotten Spice

Ja, als het succes eenmaal loopt… Toch zal het ruim drie jaar duren voordat de wereld de doorbraakclip voor ‘Wannabe’ kan aanschouwen, gemaakt door de later omgekomen regisseur Jhoan Camitz en opgenomen in het St. Pancras Renaissance London Hotel. Voor de doorbraak skipt Geri de eerste audities, verdwijnen  Michelle ‘Forgotten Spice’ Stephenson en manager Chris Herbert en voegt Emma zich bij de band.  De succesboog loopt daarna snel omhoog met de korte piek tussen ’96 en ’98. Kort maar krachtig. Het is de tijd van Girl Power, tournees, nog meer optredens, het succesvolle ‘Spice’ debuut en de opvolger ‘Spiceworld’ en o ja, er wordt tussendoor de gelijknamige film gemaakt.

Keerpunt en balans valt weg

Ai, vaak het kenmerk van de succes-piek. Door de extra mediahype dat de film met zich meebrengt,  is er de onvermijdelijke overload voor publiek en de band zelf en daarna loopt een succes naar zijn einde. Zelfs de Dolly Dots overkwam het. ‘Spiceworld’ is net als voorganger ‘Dutch Treat’ van de Dolly Dots een keerpunt. Maar keren is geen optie meer voor de band, Geri kan zich niet meer vinden in de band en dat zet het proces echt  in werking. Mel ‘Sporty Spice’ C. gaf in de documentaire ‘Spice Girls Story: Viva Forever’ aan dat de groep met Mel B. en Geri twee karakters had die de groep in balans hielden. Door haar vertrek valt dat weg  en drijven de resterende groepsleden snel uit elkaar. Eén ongeschreven muziekwet kwam trouwens niet uit: Het eerste bandlid dat solo gaat, word niet altijd het succesvolst. Dat is Mel C. geworden.

Zwanenzang

De afscheidssingle van de Spice Girls is officieel ‘Headlines (friendship never dies)’ geweest, maar eigenlijk was dat al ‘Goodbye’ en als ik er nog verder over nadenk, was ‘Viva Forever’ in dat café al de zwanenzang. De clip gemaakt door Steve Box, is grotendeels animatie en dat was een werk. Steve vertelde dat hij over 50 frames (2 seconden clip) soms een dag heeft gedaan. Zo heeft het maken vijf maanden geduurd, maar succes wacht niet. Ondertussen vertrekt Geri. Zo onderstrepen de clip en single meteen het einde van de band. Na de release is er eerst nog een kleine sabbatical, daarna een minder succesvolle comeback en in 2001 is het klaar. De single wordt helemaal het einde van een era als het in 2012 ook als titel van Spice Girls musical wordt gebruikt. Amper een half jaar later stopt deze al. En zo is het viva forever in de 90’s.

 

Flashback 1982: “The one question you never answer…”

Dat vroeg Noel Edwards in 1982 aan Benny Anderson van Abba tijdens een interview voor The Late Late Breakfast op de BBC. Hoewel Benny hierop met ‘Is there any?’ reageert, kijkt hij met een schuine blik naar de anderen. Symbolisch.

Winner takes it all

‘The winner takes it all’ luidde al het einde in van de uitermate succesvolle band die in 1973 werd opgericht. Of beter gezegd: de scheiding van Bjorn en Agneta  waar dit nummer op gebaseerd is. Na deze nummer 1 uit 1980 was het al zo goed als over met deze Zweedse hitmachine, ook al scoorde de band alleen al in Nederland nog vier extra hits. De definitieve genadeklap was de scheiding van Benny en Frida in 1981 achteraf gezien. Toch ging de band daarna gewoon verder, wellicht tegen beter weten in. Zo namen ze in het voorjaar van 1982 nog enkele nieuwe nummers op, waaronder  “I Am the City“, en “Just Like That“.Maar de soepele hitmachine had zand in de tank.

Jubileum is  meteen afscheid

De nummers waren bedoeld voor het nieuwe album, maar de (muzikale) chemie tussen de bandleden was verdwenen. De groep vond de nummers dan ook onder de maat en ze konden zich niet meer motiveren om alsnog een volledig album te maken.  In plaats daarvan kwam er een verzamelalbum uit:The first ten years’ , met op de valreep toch nog drie nieuwe platen “I have a dream’, The day before you came en ‘Under attack’.  Dit allemaal ‘ter gelegenheid van het tienjarig bestaan’ van de band. En daar zou het ook bij blijven.

Ingestudeerd antwoord

Ik ben benieuwd wat Benny op dat moment had geantwoord als Noel ‘Hoe lang gaan jullie nog door?’ had gevraagd. Dat had Noel een maand eerder nog aan Bjorn gevraagd, die een volledig ingestudeerd antwoord gaf. ‘The one question you never answer’. Tja. Amper een maand later, op 11 december 1982, waren ze  voor het laatst als Abba te zien,  op de Britse tv via een satellietverbinding met Stockholm. Na het nummer ‘I have a dream’ en het vrij oppervlakkige interview, gaf de band met ‘Under attack’ het laatste optreden ooit.

Waterloo en zwanenzang

Dat was dus de zwanenzang van de band en na deze uitzending verdween Abba definitief uit de spotlights om een hele lange pauze te nemen, die tot op de dag van vandaag nog voortduurt, met een kleine reünie daargelaten.Abba is dan ook nooit officieel uit elkaar gegaan, meer stilletjes uitgedoofd, uit elkaar gegroeid. Maar de vraag die nooit beantwoord wordt, blijft  hoe concreet de band tijdens dit laatste interview al met die wellicht besloten  ‘pauze’ bezig was. En o ja,  of Abba ooit terugkeert. Vooralsnog had Abba net als Napoleon  uiteindelijk dus haar eigen Waterloo. Dat was in het Stockholm van ’82, tijdens dit interview, op dezelfde plek waar exact acht jaar eerder en in tegenstelling tot de kleine veldheer – Waterloo nog een begin was.

Fleetwood Mac – Big love (1987)

Uit ellende wordt op creatief gebied vaak het mooiste werk gemaakt. Neem bijvoorbeeld  liefdesrelaties binnen een band. Deze lopen vaak slecht af. Legio voorbeelden te noemen, neem Abba of No Doubt.  Maar  zonder deze drama’s hadden we nu niet ‘The winner takes it all’  en ‘Don’t speak’ gehad.  Of de albums ‘Rumours’ en ‘Tango in the night’ van Fleetwood Mac.

Relatiedrama

Want als er een band is die bijna gespecialiseerd lijkt om vanuit drama’s binnen de band het beste uit zichzelf naar boven te halen, dan is het deze groep wel.De band heeft een rijke historie van bij elkaar zijn en uit elkaar gaan, niet alleen als band zelf.De bekendste voormalige relatie binnen de groep is die van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham. Als het duo Nicks/Buckingham, waren ze naast een stel op muzikaal gebied al een duo voor Fleetwood Mac. En een packagedeal. Lindsey wilde in de 70’s alleen toetreden tot de groep als Stevie ook mocht meedoen. Maar wat de band niet wist, was dat hun relatie al wankelde.

Nicks geen aandeel

Vrijwel meteen daarna ging het duo uit elkaar en kreeg Stevie een relatie met onder andere Mick Fleetwood en Lindsey ging verder met model Carol Ann Harris.’Big love’ gaat dan ook in de eerste plaats over haar, niet over Stevie. Officieel geschreven voor Lindsey’s soloalbum ‘Go insane’ en gebaseerd op het vervelende einde van zijn relatie met Carol, werd het toegevoegd aan het album ‘Tango in the night’ van Fleetwood Mac. Het is heel lang de vraag geweest wie die vrouw nou was in het beroemde ‘uh-ah gedeelte’ op het nummer. De algemene opinie was Stevie Nicks, maar het antwoord ligt dichterbij dan je denkt.Het is namelijk Lindsey zelf, alleen met een paar pitches hoger.

Tango in the night, fight in the night

Lindsey nam ook zelf de beslissing om op te stappen. Al niet gelukkig met de band, maakte hij zijn beslissing eind 1987 en vlak na de opnamen van ‘Tango in the night’ bekend aan de band. Deze mededeling, bij Christine McVie thuis, leidde tot een zeer heftige en hoogoplopende  ruzie , met name tussen Stevie en Lindsey. Mede door de slechte timing vanwege  een nieuwe tour, barstte er een ware bom aan frustraties tussen de bandleden. De druppel was uiteindelijk John McVie die ‘Why don’t you just go away’ naar Lindsey riep met de bedoeling hem uit de kamer krijgen, niet uit de band. Tegenovergesteld effect, hij verliet na deze opmerking van John de band voor jaren.Het kwam uiteindelijk wel goed tussen hem en de band. En Stevie.

Fleetwood Mac vindt elkaar weer terug

Ze vertelde in 2001 dat doordat Lindsey opnieuw trouwde het boek over hun relatie definitief dicht is. Bijna tien jaar later, in 2009, deed andere ex-vriendin Carol Ann juist met haar autobiografie ‘Storm’ letterlijk nog een boekje open over Lindsey. Hedendaags is de storm wel voor de band gaan liggen, maar het boek Fleetwood Mac wordt nog steeds geschreven. Rustiger en gesetteld, is as we speak de meest succesvolle line-up (inclusief Lindsey en met recent Christine McVie erbij) weer bij elkaar. Hoogtepunt bij elk optreden is Lindsey’s  akoestische versie van ‘Big love’. Het nummer waarmee (ook voor Lindsey persoonlijk) geschiedenis werd geschreven.

Vastleggen in volledig scherm 4-11-2015 225508

Steps – One for sorrow(1998)

Een hoog kauwgombal-gehalte, een zeer uitgekiende, voor elk wat wils groepssamenstelling en wat danspasjes en teksten die voor ieder persoon viel mee te dansen en zingen. Dat was is Steps en ik kan ze nog steeds aanhoren. Komt een beetje door mijn tijd in Engeland, ten tijde van hun piek. Ze irriteren gewoon niet. Zo dachten denken ze in Engeland in alle lagen van de bevolking ook over de act . Komt misschien omdat de aanstekelijke muziek van Steps, ook aan een andere act doet denken.

Abba

Kort na hun lancering spelen ze in op de Abba revival eind 90’s. Misschien ligt hun succes daar juist. Met Abba lopen nog steeds  hele volksstammen weg, ze worden nog steeds door jongere generaties ontdekt en worden door alle generaties nog steeds meegezongen. Dat ziet Pete ‘S.A.W.’ Waterman ook.Nadat de vijf leden  zijn geselecteerd uit duizenden aanmeldingen na een advertentie in Stage Magazine, begint het aftellen naar  het succes.

‘5,6,7,8’

Dat gebeurt met  ‘5,6,7,8’, dat nog  aardig meelift met de kortstondige banjo-house hype. Dit debuut wordt vooral in Engeland een step, een opstap naar groot succes.  In Nederland zijn we wat minder enthousiast, we waren waarschijnlijk wat te nuchter om bij elke nieuwe release weer de danspasjes te moeten leren die standaard bij elk nieuw nummer hoorden. Oh wacht. Vandaar Steps…

Einde succesformule

Juist, maar in 2001 gaat de succesformule na pakweg 5 jaar en 14 top10-hits in de UK uit elkaar. Dat gebeurt na het opstappen van H. en Claire. Is jammer voor de fans, maar dat dit nou net op tweede kerstdag gebeurt wordt nog veel minder goed in de UK ontvangen. Dat komt omdat geruchten over een split in de maanden ervoor veelvuldig waren ontkend door de band. Daardoor kopen veel fans in de  commercieel interessante kerstperiode nog even de vele merchandising  tegen de hoofdprijs.

‘One for sorrow’

Feit is dat, net als hun grootste inspiratiebron Abba, de rek volledig is verdwenen uit de onderlinge verhoudingen. Naar eigen zeggen van de band achteraf,  blijkt een van de eerste hits ‘One for sorrow’ -kort na hun lancering,- al het einde te markeren voor de band. Claire krijgt namelijk de zang en dringt daarmee de rest op de achtergrond. En zo hebben ze op dat moment al de link met Abba te pakken. De basis en inspiratie van ‘One for sorrow’ is namelijk ‘The winner takes it all’  dat ironisch genoeg,  achteraf wordt gezien als de zwanenzang van Abba.  Die gingen dan ook relatief kort na de hit uit elkaar.

Dancing queen

Steps heeft het altijd als compliment gezien te vergeleken worden met de illustere Zweedse legende. De link met Abba hebben de bandleden dan ook nooit ontkend en dat werd nog eens benadrukt door een cover vanDancing Queen op een compilatiealbum in 2011. Dat bleek een voorloper op de reünie die dit jaar plaatsvond. Er volgde  nieuw werk van Steps, dat werd gepromoot met een uitverkochte tournee. Ze zijn weer terug, het was dus 5 for sorrow eigenlijk.

steps -one for sorrow