Eva Cassidy-Fields of gold(1996)

Tja talenten, idolen in die shows tegenwoordig. Zo hoor je ze, zo zijn ze weg. Is niet erg, want er staat zo weer een nieuw idool op. Tragischer zijn de echte talenten die zonder dure muziek-shows ploeteren en blijven hopen op een succesje. Neem nu Eva Cassidy. In een rokerige ruimte, een onaangekondigd optreden… Zelf zittend aan een tafeltje, zie je haar het podium opkomen. Ze neemt plaats achter een piano of pakt haar gitaar, Eva begint…en zingt haar nummer. Boom! Het publiek gaat uit haar dak, staande ovatie en een platenmaatschappij wappert met het platencontract…

Ja, zo zou het moeten zijn, maar helaas liep het anders. Eva was zo’n talent dat nooit haar succes heeft mogen meemaken…Ze maakt in de vroegere 90’s vele covers ,maar op haar eigen manier. Dat botst met de platenmaatschappij, maar zeker niet met het publiek. Het ( toen nog selecte )publiek loopt er mee weg. Talentenshows á la Idols en The voice of Holland…vergeet het. Het was de ‘Voice of an angel’ . Ze maakt van elke plaat iets bijzonders. Alleen één maar: ze wordt niet opgemerkt. Vanzelfsprekend heeft ze wel contacten in de muziekwereld. Samen met Chuck Brown brengt ze een cd uit, ‘The other side’. Er volgt er nog een,  ‘Live at Blues Alley’. Ze is zelf niet zo tevreden over dit album en werkt ondertussen aan haar eerste echte soloalbum: ‘Eva by heart’. Dat zal haar doorbraak moeten worden. Dat gebeurt ook.

Alleen too little, too late. De perfectionist Eva heeft nooit kunnen genieten van haar populariteit, want die zal ze pas postuum krijgen. In 1996 krijgt ze last van haar heup. Het blijkt een uitzaaiing van kanker te zijn. Met een lading pijnstillers geeft ze in hetzelfde 1996 haar laatste indrukwekkende optreden met haar uitvoering van ‘Wonderful world’. Na haar overlijden is het Celtic artiest Grace Griffith die in samenspraak met de nabestaanden voorstelt om haar werk op een compilatie-cd te zetten.

De cd lijkt in de vergetelheid te raken, als twee jaar later de cd wordt opgepikt door Paul Jones(Manfred Mann) tijdens zijn radioshow bij de BBC. Hij draait ‘Wade in the Water’ en dat veroorzaakt een sneeuwbaleffect. Collega en presentator Mike Harding pikt de cd ook op en draait vervolgens haar cover van ‘Fields of gold’. De populaire presentator Terry Wogan wordt achteraf als haar ontdekker gezien, omdat hij haar op de playlist van het dichtbeluisterde ‘Wake up to Wogan’ zet. Dan gaat het snel en zo bereikt Eva eindelijk het grote publiek. Ze staat in 2001 op nummer 1 in de Britse albumcharts met de cd ‘Songbird’.

Alsnog. En Eva  is nu nog steeds een hype. Ze gaat de historie in als een een supertalent dat na haar dood pas werd gewaardeerd en met te veel vertraging is ontdekt. Kijk alleen maar de BBC docu en langere docu over Eva, lees de verhalen achter haar nummers… Tot slot: Wat hadden de hits van Eva kunnen worden, die het niet mochten worden? “Had I a golden tread’ en ”Somewhere over the rainbow’ waren haar favoriete nummers…Briljant uitgevoerd,zekere hits, maar een van haar mooiste uitvoeringen was deze cover van Sting…

Dr Hook -Baby makes her blue jeans talk(1982)

Dokters heb je overal: Dr. Vogel voor de zalfjes, Dr. No in de James Bond-films, Dr Bernard weet het niet, Dr Utker(Ik ken het als Oetker),Aqua had haar Dr. Jones, The Doobie Brothers hadden het over “The doctor’ , de Thompson Twins hadden het zelfs over ‘Doctor Doctor’ en Coldcut/Yazz hadden heel luxe een ‘Doctorin’ the house’…Echhter, Dr Hook, niet te verwarren met broerlief Captain, is een band ontstaan in 1969.

Beetje improviseren

Ja, ze hadden nog een naam nodig, dus bandoprichter George Cummings kwam binnen een paar seconden met deze naam. Voordat je gaat mailen, faxen e.d.: Dr Hook was dus geen bijnaam van voormalig zanger Ray Sawyer, hoewel hij met een ooglapje liep. George vond Dr Hook and the Medicine Show gewoon een leuke verwijzing naar als die charlatans van vroeger die een show opvoerden en maar wat deden. Net als de heren tijdens de auditie deden. Dus met George Cummings, Dennis Locorriere, Ray Sawyer en Billy Francis als de originele band.De band kreeg dan ook op een opmerkelijke manier een platencontract. Clive Davis, hoofd van CBS ontmoette de band in zijn kantoor. Hij wilde graag zien wat de band kon, dus de band improviseerde een beetje. Drummer David ramde op een vuilnisbak, terwijl Sawyer, Locorriere en Cummings een paar nummers speelden en Francis op het bureau van Davis ronddansde.

Wat top 3 hits in Nederland

Gek, gekker, gekst…de band kreeg hun contract. De band kende vele bandwisselingen en in 2007 was alleen Dennis Locorriere als orgineel bandlid over. De band scoorde hun grootste hit in NL met ”When you’re in love with a beautiful woman’ dat de nr 2 haalde en 13 weken genoteerd stond. Voordat er weer allemaal emails deze kant opkomen: Nee, dus niet ‘Sylvia’s mother’. Nee, deze plaat haalde de nr3 en wordt in de top40-geschiedenisboeken zelfs ingehaald door ‘Baby makes her blue jeans talk’ van het album ‘Players in the dark’ uit 1982.

Wandelende spijkerbroek

De groep was in die tijd de US al op haar retour , gezien teruglopende albumverkopen. In Nederland was het het laatste wapenfeit in de top 40 en de een-na best scorende plaat, gezien de de nummer 2 en de 10 weken in de enige echte. Tja, en dan die clip. In de clip gebeurt erg weinig, je ziet een wandelende spijkerbroek van Randi Brooks , die in vele bekende ’80’s – series heeft gespeeld. Randi in je video, dat is altijd leuk…en o ja:gestalkt door twee hitsige bandleden….moet een clip met Randi dan altijd een verhaal hebben?

Vastleggen in volledig scherm 5-11-2015 002047

Espen Lind – When Susannah cries(1998)

Het is een bekend fenomeen op deze site, eendagsvliegen. Veelal hebben ze  4 minuten(of hoelang de single ook duurt) of fame en daarna kunnen ze weer gewoon op straat lopen. Sommige eendagsvliegen maken een carriéreswitch en gaan op de achtergrond verder als songwriter. En zo kun je nog best die ene hit overtreffen. Met ‘When Susannah cries’ van Espen Lind waren we daarom nog niet van die gozer af.

Noorse hit tijdens Deens tijdperk

In 1998, in het post-Aha tijdperk, hadden we weinig succesvolle Noorse acts in de top 40. De jaren’90 waren qua Scandinavië namelijk van de Denen met o.a. Toybox, D.A.D. en Aqua(ok, Lene is Noors). Uit het niets dook plotseling de Noorse songwriter Espen Lind op. Hiermee bewees hij dat de artiestennaam voor een groot deel het succes bepaalt.

Onder de artiestennaam Sway was zijn debuut net zo goed verkocht als kerstbomen met Pasen en datzelfde lot onderging zijn tweede album. Nadat hij exact hetzelfde album en daarmee ‘When Susannah cries’ opnieuw uitbracht onder zijn eigen naam begon het wel te lopen. Ook in de rest van Europa, want ‘When Susannah cries’ werd een van de grootste hits van het top40-jaar 1998.

Kurt Nillson

Dat was het dan maar weer en Espen Lind raakte net zo vergeten bij het grote publiek als het Serious Request-doel van 2008. Dat was trouwens..,even spieken. Ah, het waren de vluchtingen. En dat leek Espen Lind ook, te zijn gevlucht uit de muziekwereld. Helemaal niet en integendeel, in Noorwegen was het alleen maar een begin. De man bracht daar nog meer albums uit en hij werd een begrip, vooral na de samenwerking met Kurt Nilsson.

Espen gaat Linda Perry achterna

In de zero’s, het decennium dat Finland heerste in de rest van de Europese hitlijsten, stonden al zijn albums geheid in de Noorse top 3. Ondertussen werd zijn schrijverstalent ook erkend door andere artiesten en stond hij aan de wieg van menig hit. Net als Linda Perry. Alleen is het net andersom. Espen scoorde een enorme hit als artiest, maar de hit van het jaar had hij in Nederland als (mede)tekstschrijver. Inderdaad die van 2010, Train’s ‘Hey Soulsister’.

Whodunnit? Alanis Morisette -You oughta know (1995)

Ik vond Full House geen zak aan, kom ik later nog wel op terug. Maar Bob Saget(als Danny Tanner) vond ik tenenkrommend en David Coulier (als Joey Gladstone) was niet grappig met zijn imitaties. Toch blijken de heren in real-life nog meer gemeen te hebben dan alleen deze slappe comedy: Alanis Morissette. Echt waar. Beiden zijn namelijk ex-geliefden van de zangeres en ze zijn al jaren verzeild in een who-dunnit door ‘You oughta know’.

Full House in real-life

screen-shot-2013-08-28-at-1-35-04-amWant in 1995 verscheen Alanis voor het eerst in de top 40. Ze schreef het nummer ‘You oughta know’ en in deze tekst rekent ze hard af met een voormalige relatie. Omdat ze altijd heeft geweigerd om te vertellen om wie het gaat, is de plaat nog steeds hoofdonderwerp in een discussie over wie het kan zijn. Bob en David bleken dus in het echte leven wat minder braaf te zijn dan hun personages in de serie.

David Coulier

Soms lijkt een acteur wel erg op zijn personage. Onder de verdachten zit namelijk ook Matt Leblanc( hey, ook een Joey, alleen dan in Friends). Toch lijkt het hedendaags naar David ‘Dave’ Coulier te wijzen, mede omdat hij het zelf heeft toegegeven. Met in het kader van hoor en wederhoor zou het voor het verhaal leuk zijn als Alanis dat ook doet. Maar zolang ze het niet bevestigt, blijft het gissen. En zo ontstaat er een mysterie rond een plaat. Gebeurt wel vaker trouwens.

Carly Simon

Het verhaal is gewoon een moderne versie van hetzelfde en stokoude verhaal van Carly Simon’s You’re so Vain. Ook werd er in dit nummer uit 1973 scherp afgerekend met een ex en jarenlang werd een lange rij verdachten doorgenomen. Ook hier was er een duidelijke kandidaat: Warren Beatty. Ook hij gaf het toe in een interview. Sterker nog, hij vertelde dat hij Carly zelfs had opgebeld om haar te bedanken dat ze een nummer aan hem had gewijd. Ja, tegen zoveel ijdelheid kan niemand op, dat kan er maar een zijn. Opgelost. Of niet.

Ene David

Net als in ‘Murder she wrote’ heb je de usual suspects, maar ligt de oplossing bij diegene waar je het minst van verwacht en is het motief wat uitgebreider en gezochter. Het verhaal had twee jaar geleden dan ook een zoveelste, nieuwe twist (de 321e geloof ik): Carly had de eindelijk mystery-man onthuld. In een nieuwe versie had ze een fluisterend ‘David’ toegevoegd. En zo werden alle mogelijke BD’ers(bekende Davids) weer doorgenomen. Maar zoals je vorig jaar hebt kunnen lezen, weten maar twee mensen de ware identiteit en kan David(Geffen) de dader niet zijn.

Aan het eind weten we nog niets

Mooi is dat, dus de story gaat weer verder? Ja, we blijven nog steeds met twee who-dunnits zitten in de muziekwereld. En bedankt. Trouwens, als ik erover nadenk: Alanis date met twee fictieve Joeys uit een tv-serie. Als het vervolgens niet lekker gaat met de relatie schrijft ze het van haar af en scoort ze een enorme hit. Alleen aan het eind van het verhaal laat ze de lezer met een rij verdachten zitten en maak ze ook een David tot hoofdverdachte. Is dat niet ironic?

John Farnham – You’re the voice'(1987)

Ik kan me herinneren dat terug in 1988 ‘Age of reason’ uit kwam en ik het singletje helemaal grijsdraaide. Het liefst op volume 10 (kon in die tijd niet verder) en binnen de kortste keren had ik mijn buurvrouw aan de deur. Anders dan bij al die andere hits die tot haar afgrijzen uit mijn kamer schalden, had ze geen klacht deze keer. Nee, sterker nog,  ze vroeg zelfs wie het zong.  Farnham, John Farnham, antwoordde ik, alsof ik in die tijd al zijn hele repertoire kende. Als overtreffende trap voegde ik er meteen aan toe dat de man nog wel eens heel groot kon worden in Nederland.

John Farnham is Bobby Farell

Tja, het is maar hoe je het bekijkt. In Nederland is de man, die ooit als acteur in de serie ‘Bobby Dazzler’ het personage Bobby Farrell(!) speelde, nu 24 jaar later bekend van drie nummers. Nu we het toch over die gozer hebben, hoe is het met hem? Het gaat best goed, daar hoef je je geen zorgen over te maken. De man staat al decennialang huizenhoog in allerlei Australische recordlijstjes en hij kan net zo weinig fout doen als andere legendarische Australische acts als INXS, Midnight Oil en Men at Work, terwijl het niet eens een geboren Australiër is. Maar John rules. Alleen blijft dat bij Australië hedendaags. In geboorteland UK en in Nederland is hij allang weer vergeten , is hij John wie en duikt hij vanzelfsprekend nog even op bij reminded and rewinded. Gezellig.

Chris Tompson en Keith Reid

‘Age of reason’ en That’s freedom’ zijn voetnootjes in top40-historie, maar ‘You’re the voice’ klinkt wat bekender in de oren. Zelfs bij de nieuwe generatie, dit nummer is in 2010 opgenomen door kandidaten van X-Factor. John, zelf ooit tiener-idool, was alleen er aanzienlijk succesvoller mee. Over de hele wereld trouwens, terwijl het niet eens door hem geschreven was. Nee, Chris Thompson, frontman van Manfred Mann, schreef het nummer samen met Andy Qunta en Maggie Ryder. Althans, de melodie was helemaal goed, alleen die tekst nog. Hij belde daarom met Keith Reid. De man was namelijk ook verantwoordelijk voor het tekstmatig volkomen begrijpelijke ‘Whiter shade of pale’ van zijn eigen band Procol Harum, dus dat moest uitkomst bieden.

Little River Band

Keith luisterde naar het nummer en dacht diep na. Chris merkte tussendoor nog even op dat hij vond dat de melodie een politiek-sociale inslag had. Zo ging bij Keith het lampje branden en kwam hij met de titel ‘You’re the voice’. Het nummer werd vervolgens als eerste solosingle van John Farnham gelanceerd na zijn vertrek uit The Little River Band en ook in Nederland werd het met een nummer 15 zijn grootste hit en… moment, de bel gaat. ‘Ha buurvrouw! Ja, Farnham heet ie, John Farnham. Wat zeg je, waar? Hij is geboren in Engeland maar opgegroeid in Australië. Als we het zo bekijken… Net als jouw Bee Gees…’

 

Waterboys -Whole of the moon(1985)

Dj’s die in de programmering van grote stations tussen 10-15 uur presenteren worden ook wel de waterdragers genoemd. Het zijn vaak programma’s die tussen de piekmomenten met de grote dj’s vallen, de vroege morgen en eind van de middag. Waterdragers zijn minder opvallend, maar wel goed. Zo kun je ook de prestaties van The Waterboys omschrijven.

C. S. Lewis

Het was Mike Scott die het collectief oprichtte. Hij heeft literatuur en filosofie op de University of Edinburgh gestudeerd en dat kwam ook terug in ‘Whole of the moon’. Het was dan onder andere een ode aan schrijver C. S. Lewis. Mike, een groot bewonderaar van Lewis’ werken, liet de schrijver ook nog indirect terugkomen in andere nummers . Daar hebben we in Nederland weinig van gemerkt, want ‘Whole of the moon’,een van die zeldzame platen die zowel bij begrafenissen als bruiloften even goed doet, blijft tot op de dag van vandaag het bekendste nummer van de band.

Rouleringssysteem

Hoewel band? Het is meer een carrousel. Mike is namelijk het enige permanente lid van de band.De andere bandleden wisselen regelmatig, en komen uit Schotland, Ierland en Engeland. Er zijn tot nu toe meer dan 30 waterboys geweest. Niet alleen de samenstelling, maar ook de standplaats van het collectief wisselt regelmatig. Zo zijn Londen, Dublin, Spiddal, New York en Findhorn een thuisbasis geweest voor de groep.No strings attached dus voor de bandleden, en dat deed Karl Wallinger(in de clip achter het keyboard te zien) besluiten World Party op te starten. Dat was later, op ‘Whole of the moon’ was hij nog Waterboy.

This is the sea

Het nummer werd trouwens in 1991 nog een keer uitgebracht, omdat het werd gebruikt voor de soundtrack van de film This Is the Sea. De titel van de film was gebaseerd op het gelijknamige album van The Waterboys uit 1985 en op de soundtrack waren dan ook 7 bijdragen van Mike Scott/The Waterboys te horen.En dan de meest gestelde vraag op YouTube over de videoclip: De achtergrondzangeres is Max Edie. Ze stapte later over naar het World Party van Karl en reist nu de wereld rond van project naar project en treedt nog steeds op als solo-zangeres. Letterlijk dus een worldparty voor haar dus.

Jan ten Hoopen – Je Bent alles(1989)

Goh, waar is Jan ten Hoopen eigenlijk? De zanger van ‘Je bent alles’ uit 1989 en..dat was het dan ook weer. Jan deed in dat laatste jaar van de 80’s het grote publiek denken aan de toen drie jaar eerder overleden Willem Ruis en dat is een grote factor geweest voor zijn overwinning bij Showmasters. Wat is Showmasters? Kom ik zo op terug. Eerst Jan.

Snelle start

Hoewel hij zeer zeker presentatietalent had, wilde Jan juist gaan zingen. Of dat de reden is dat meteen na zijn eerste hit niets meer van hem hoorden, blijft de vraag. Hij had immers in 1989 door alle publiciteit een vliegende start en haalde een behoorlijke 16e plek in de enige echte en kort daarna volgde een hele cd:’Eerlijk zeggen’.

Nou om eerlijk te zijn, ben ik hem daarna uit het oog verloren.Toch is hij zeer actief geweest en bracht hij in de 90’s nog meerdere cd’s uit. Tussen deze cd’s zat een new-age serie naar aanleiding van een eigen radioprogramma van Jan en een live-cd met zijn hele repertoire.

Aflopende carrière

Hij was kort geleden van plan om samen met zijn vaste begeleider Hans Stoop weer met nieuw werk te komen, maar volgens recente berichten gaat het niet zo goed met Jan. Erg jammer, want hij heeft  goede teksten en dat was in 1989 met “Je bent alles’ niet anders. Het was zo’n liedje dat er voor zorgde dat iedereen het nu nog steeds kent en ook kan meezingen.

Karoke kun je trouwens hierrr doen. Maar goed,  ik hoorde het liedje van de week weer en het deed me verwonderen waarom het uiterst succesvolle ‘Showmasters’ met presentatrice Sandra Reemer (Waar is Sandra? Daarr is Sandra) nooit meer is teruggekeerd op tv.

Showmasters

Want voor de nieuwe generatie: Showmasters was een soort Idols voor presentatietalent. Het werd maar twee seizoenen uitgezonden en vooral in 1989 kwam er een hele lichting nieuw talent bij die nog jarenlang op tv zijn geweest. Zo maakten we via dit programma kennis met Carlo Strijk, Marja van der Toorn(Sugar Lee Hooper), Willem Bol, Jochem van Gelder, Bart Bosch(winnaar 1990), Rolf Wouters en daar heb je hem weer, eerste winnaar Jan ten Hoopen.

Anonimiteit

En hoe verging het ze? Rolf Wouters, Jochem van Gelder en Marja van der Toorn zijn veruit het succesvolst geweest na hun doorbraak. Carlo Strijk en Bart Bosch hielden het ook lang vol, maar zijn door uiteenlopende redenen verdwenen in de anonimiteit. Willem Bol is na een korte tv-carrière ondernemer geworden.Eind goed, al…niet helemaal hoe het had moeten zijn. Hier zie je Jan live, hieronder ‘Je bent alles’ zoals we deze van de radio kennen. En voor dit item: dat was alles.

Vastleggen in volledig scherm 3-10-2015 170128

Een liefdesverklaring op een kladje: John Miles en zijn music

Als ik een thema-nummer op deze site had gehad, dan is het John Miles met Music wel. Deze is er niet maar dat let mij niet om het vandaag eens over deze plaat te hebben. Hoe vanzelfsprekend ook de plaat ook klinkt, zo vanzelfsprekend was het niet. Hoe begint het eigenlijk te lopen met deze uiteindelijke wereldhit?

Het begint met een kladje

Je bent jaren aan het ploeteren met je muziek en wat je ook uitbrengt, het slaat niet of maar weinig aan. Elke keer een tekst en muziek componeren, en het lijkt allemaal voor niets te zijn. Je carrière lijkt maar voort te kabbelen en nergens naar toe te gaan. Dan krijg je de kans om je nummer ‘Highfly’ en vervolgens een compleet debuutalbum op te nemen onder leiding van Alan Parsons. Vervolgens heb je nog een nummer nodig, dus je speelt wat op je piano, zingt over je grootste passie en in een half uurtje heb je het nummer af. Zelfs je vaste medeschrijver had het niet sneller kunnen doen. Die schreef bij dit nummer dan ook niet mee. Hoewel het nummer een ideetje, een basis was voor meerdere nummers zet je het volledig op je debuutalbum ‘Rebel’. Tot je eigen verbazing scoor je een wereldhit. ‘Je’ in dit verhaal is John Miles. Het verhaal van ‘Music’.

Geen Ben Cramer

.Hoewel John Miles voornamelijk bekend is van dit nummer, hangt hij niet echt de Jacques Herb of Ben Cramer uit met dit nummer. Hij blijft altijd verbonden aan dit nummer, maar anders dan vele artiesten met die ene hit, opende het voor hem deuren. Zo ging hij op tournee met alle groten der aarde als o.a Tina Turner en Elton John. Nee, het heeft hem juist verder geholpen.Andere artiesten melken hun hit tot in den treure uit op braderieën en obscure zaaltjes, John Miles is het meubelstuk geworden van Night of the Proms. Dit jaarlijkse gala is een van grootste muziekevenementen in Europa en hij bereikt daarmee standaard een miljoenenpubliek.

Vader en zoon Miles

Vaak zeggen ze:zo vader zo zoon. Is in dit verhaal niet helemaal waar. Zijn zoon, John Miles jr, is ook de muziek ingegaan, maar scoorde met de act Milk Inc (en recent Sylver )aanzienlijk vaker in de top 40. Alleen kunnen 8 van de 10 mensen niet spontaan een nummer van de act noemen, terwijl dat bij zijn vader wel het geval is. Wat één top 40-hit kan doen…Nee 2 keer, want de plaat maakte in 1982 nog een paar extra miles in de top 40 en werd wederom een top-10 hit. Op de b-kant van het singletje stond trouwens ‘Putting my new song together’. Die kwam er niet meer in NL, maar John werd een van die eendagsvliegen in de top40-historie die juist zijn muziekcarrière met die ene hit een enorme boost gaf.

Reminded and Rewinded ©