Een staaltje wanbeleid inspireert: The legacy van Fawlty Towers

Er zijn maar twaalf afleveringen gemaakt en uitgezonden van Fawlty Towers. Schrijvers John Cleese en Connie Booth vinden het daarna wel goed zo.  De BBC eigenlijk ook, want zo’n succes was de serie niet toen het uitgezonden werd op tv. Net als het bezoek van John Cleese aan een hotel in de 70’s waarmee het instantie mee begint.

Real life comedy

Want het echtpaar Fawlty met hun slecht gerunde hotel, is gebaseerd op het echtpaar Donald en Beatrice Sinclair  van het Gleneagles Hotel in Torquay met hun personeelsleden Jetty en Pepe. Als  de Monty Python crew daar de nacht doorbrengt, valt de groep van de ene in de andere verbazing.

Zo wordt het koffertje van Eric Idle over de schutting gegooid vanwege ‘bomgevaar’, is een taxi bestellen een hele klus en zijn Terry Gilliam’s eetgewoonten te Amerikaansvolgens eigenaar Donald. De Pythons verlaten uit pure ellende het hotel, maar John en zijn toenmalige vrouw Connie Booth blijven achter. Zij zien geweldig materiaal voor een serie , gebaseerd op het bestaande idee ‘Doctor at large’.

Het echtpaar en met name Beatrice, hebben nooit kwaad gezien in hun gedrag en hebben al vanaf de start een gruwelijke hekel aan de serie. Hun hotel wordt na een mislukte herstart, in 1972 (dus tijdens de uitzending van de serie) overgenomen en is dit jaar definitief dichtgegaan.

Een aflevering van zeven weken

Hoewel de grote hilariteit, moet men er bij zijn geweest, is de toon in de 70’s. De serie is niet zo’n groot succes in eerste instantie en er komt pas vier jaar nog net een tweede seizoen. Heeft trouwens niets te maken met de scheiding tussen Connie en John.  Dat vindt wellicht net tussen de twee series van zes afleveringen plaats, maar de twee hebben nog steeds een goede verstandhouding met elkaar. Wat wel meespeelt, is de enorme tijd aan productie. Een aflevering  wordt in zes weken geschreven, dan zijn er vijf dagen om te repeteren, daarna een avond om op te nemen en komt er nog een dag bij aan editing.

Andrew Sachs

Een van de sterren  van de serie is, naast John Cleese, ook de deze week overleden Andrew Sachs. Hij speelt de onhandige Spaanse kelner Manuel. Ondanks dat hij op en top Engels is, wordt hij geboren in Duitsland.  Andrew, die dan ook vloeiend Duits spreekt,  vindt het dan ook logisch om een Duitse kelner te spelen. Helaas, John keurt dat idee af, maar hij krijgt nog een nieuwe kans.

Als rond de eeuwwisseling de serie ook in Duitsland wordt uitgezonden, heeft hij geen enkele moeite zijn eigen stem na te synchroniseren. Dus ook voor de meest beruchte aflevering ‘The Germans’. Daarmee doorbreekt de serie een taboe. Zo is sinds een aantal jaar die andere serie met veel grappen over de oorlog,  ‘Allo ‘Allo, ook bij onze oosterburen te zien.

The legacy

Het in eerste instantie weinig succesvolle Fawlty Towers is hedendaags cult, heeft miljoenen fans en wordt in talloze landen uitgezonden. Dat na een zeer beperkt aantal afleveringen. Maar soms moet je de stekker eruit trekken en iets nieuws gaan doen, iets dat de Sinclair’s ook al veel eerder hadden moeten doen met hun hotel. Gelukkig hebben ze nog een paar jaartjes gewacht.

vastleggen-in-volledig-scherm-4-12-2016-132323

Promotie maken met de Dire Straits

In een tijd bekend worden nog nooit zo makkelijk is, is het bijna ouderwets om langs platenmaatschappijen te struinen.  Want een demootje… dat is zó Dire Straits.  Maar het werkt. Mark Knopfler, zijn broertje David en de rest,  zitten in de 70’s wat  krap bij kas, met recht Dire Straits. Ze weten met een demo, inclusief ‘Sultans of  swing’,  in elkaar te zetten voor achteraf een koopje, 175 dollar.  Het demootje doet haar werk , het bevalt Warner en de rest is geschiedenis.

Money for nothing

Nee, Dire Straits  schrijft geschiedenis. De band trapt een nieuw muzikaal tijdperk af. Het al twee jaar oude ‘Money for nothing’ wordt in 1987 de allereerste clip ooit op MTV Europe. Ironisch genoeg, is Dire Straits (met op de achtergrond Sting)  juist kritisch op dat dan nieuwe fenomeen videoclip in het nummer.  Een bewuste keuze van de zender en die keuze pakt voor Dire Straits niet onvoordelig uit.

‘Private Investigations’

Het bezorgt Dire Straits heel veel publiciteit, zoals de band eerder ook veel te danken heeft aan de videoclip. Zo bevat het vierde album ‘Love over gold’ vijf hele lange nummers. Geen radiomateriaal, maak het dan MTV-materiaal.  Mede door middel van het later zo bekritiseerde platform wordt ‘Private Investigations’ een enorme hit voor de band. Het ellenlange (positief bedoeld) nummer over een persoonlijke zoektocht van Phillip Marlowe bereikt zo toch het publiek. En zo wordt het uiteindelijk ook radiomateriaal.

Cirkeltje

Daar kan geen demo tegen op. Althans, dat hoeft niet meer. Het blijft dan ook een cirkeltje.  Aan de ene kant heeft Mark, die als geen ander weet dat de weg naar succes lang kan duren, een punt. Hij geeft een aardige voorspelling dat de videoclip het voor veel artiesten, bij wie de stem niet het sterkste punt is, promotie een stuk makkelijker gaat maken. Door de nadruk op andere talenten te leggen.

Maar ondanks dat je niets geeft om het plaatje, moet je wel aanhaken als er nieuwe mogelijkheden van promotie zijn of als de aandacht daar naar toe gaat. Legio ‘radiosterren’ verloren met deze instelling hun populariteit na de komst van MTV. Een puntje van kritiek dat juist in de allereerste clip ooit op MTV al naar voren komt. Maar promotie is alles,  juist hierdoor kent iedereen The Buggles nog.
Vastleggen in volledig scherm 8-12-2015 213116

Oude column: Wegwerp-populariteit

Waar zijn Britt,  Herman en  Ruud eigenlijk gebleven?  Ondanks alleen een voornaam, weet half Nederland nu al wie ik bedoel. Mensen met alleen een voornaam die de media beheersen, het is de tijdsgeest van de nieuwe eeuw. Alleen de voornaam als personal branding is eind vorige eeuw een echte trend geworden, want de achternaam kost alleen maar tijd. Tegen de tijd dat iedereen deze kent, ben je al verdwenen van het toneel.

Wegwerp-populariteit kun je het noemen. Dit woord bestaat niet, maar het had niet misstaan in de Van Dale. Het is een fenomeen dat iemand razendsnel lanceert en nog sneller laat verdwijnen. Dat woord zelf is een blijvertje. Terwijl het gros van de deelnemers al weer is vergeten, kan ik het nog steeds gebruiken. Onder het zicht van camera’s en wapperende contracten wordt de winnaar op een presenteerblaadje naar de top gestuwd. En daarna? Daarna is het voorbij en is elke volgende poging zinloos. Niet interessant meer.

‘Is dit alles?’ zong Doe Maar ooit. Ja, meer is het niet. Net als het kunstje van de deelnemers zelf.  Eén oneliner, één auditie, één hit. Meer is er niet nodig.  Ben je net niet dat Idool, die Popstar of heb je de X-factor niet? Geen probleem, bij een ander programma kun jij the winner zijn. Het gaat erom hoe je het brengt. Je krijgt daarna jouw minuut of fame . Geen vijf minuten meer, omdat er na jou weer een klompendanser of iemand met een gek dansje aan de beurt is. Terend op dat ene succesje loop je daarna de feesttenten en dorpsfeesten af, tot je daar ook wordt uitgekotst.

Goed, eendagsvliegen zijn van alle tijden, die zijn er ook de vorige eeuw geweest. Alleen zit hier het verschil dat iedereen dat succes nog kent. Een keer in de zoveel tijd, werd een ster gelanceerd omdat er minder media was. Deze acts zijn nu cult en tijdens optredens op braderieën herken je ze snel weer terug. Nu is het eenheidsworst en elke dag, elke week is er wel een nieuw fenomeen. Vanzelfsprekend hebben al die winnaars van programma’s vast wel een achternaam. Net als de winnares van ‘Your Big break’ eind jaren 90′, Judith. Wie? Precies, en die achternaam hebben ze allemaal.

Bingo Players: voor altijd in het meervoud geschreven

Soms kom je klasgenoten tegen van meer dan twintig jaar geleden, en kun je de naam niet meer herinneren.  Het vervaagt.  En dan uit het niets, herinner je datgene of diegene weer, door een nieuwsbericht bijvoorbeeld.  Zo herinner ik me een paar jaar geleden weer,  dat begin 90’s  bij een bepaald vak (dat weet ik dan niet meer) op de middelbare school die rustige,  gewoon onopvallende jongen naast me zat.

Muziekliefhebber

Zijn naam is Paul Bäumer. We zitten gewoon naast elkaar omdat dit zo uitkomt, weten nagenoeg niets van elkaar en de sporadische gesprekken gaan voornamelijk over dat ene vak.  Achteraf gezien, blijken we best meer gespreksstof te hebben gehad.  Hij is in die tijd net zo’n grote muziekliefhebber als ik.  Zo knutselt die rustige jongen in zijn vrije tijd op zijn kamer met ProTracker, mix software.

Hook

Dit programma zorgt ervoor dat hij Maarten Hoogstraten ontmoet.  De twee beginnen samen te werken en allerlei ideetjes uit te werken.  Maarten vertelt in de korte bio dat hun nummer vrijwel altijd met een ‘hook’ begint, een stukje dat in je oor blijft hangen.  En op dat gebied is de act origineel. Bingo Players hebben duidelijk de voorkeur voor minder voor de hand liggende tracks,  voor vergeten platen uit de 80’s en 90’s.  Zo  ziet Maarten op VH1 Brenda Russel’s ‘Piano in the dark’ en dat leidt tot ‘Cry’.

Exportproduct

Op dezelfde manier wordt ‘Feel good, party time’ van J.R. Funk & The lovemachine omgebouwd tot de grootste hit ‘Get up (Rattle)’. Met die laatste plaat scoren Maarten en Paul een nummer 1 aan de overkant.  Dat is een enorme prestatie als Nederlandse act. Na jaren lang tracks maken, ideeën uitproberen en de stap naar achter de dj-tafel te hebben gemaakt, zijn Bingo Players  in 2013 een echt Nederlands exportproduct geworden.

Doorgaan

Echter,  Paul wordt in juni van datzelfde 2013 ziek en er wordt bij hem kanker geconstateerd.  Er volgt nog een periode van hoop, maar al in oktober gaat het slechter met hem en overlijdt hij in december van dat jaar.  Maarten twijfelt daarna lang of hij  door moet gaan. Dat doet hij,  het is immers  de wens van Paul.

Maarten laat de naam van de act dan ook in het meervoud staan, en met een database aan kant en klare tracks en ideeën blijft de invloed van Paul hoorbaar.  Op dit moment tourt Bingo Players in samenwerking met de Canadese organisatie Fuck cancer door de US.  Want net als een goede hook, kan die kreet niet vaak genoeg worden herhaald.

vastleggen-in-volledig-scherm-29-11-2016-015155

Schrijven als therapie: Boy Meets Girl

Eind 80’s heeft Whitney Houston voor haar tweede album een luxeprobleem. Ze heeft producer Narada én de beste tekstschrijvers. Noem ze maar op.   Björn & Benny van Abba, check.  Het duo Billy Steinberg & Tom Kelly, check. En dat andere duo dan,  George Merrill & Shannon Rubicam? Ja, ook zij. De twee komen met twee nummers voor de diva en ze kiest hun nummer ‘I wanna dance with somebody’.  De beste keus voor beide partijen achteraf gezien. George en Shannon, voormalige jingle-schrijvers, scoren in ieder geval weer een wereldhit en dat andere nummer, tja,  is toch wat persoonlijk.

Whitney Houston

Na een jarenlange relatie gaat het duo namelijk in de 80’s uit elkaar en beiden schrijven de situatie in diverse nummers van zich af. Rustig maar, het komt goed. Tijdens een concert van Whitney in Griekenland,  in bijzijn van zo’n 8000 fans en luisterend naar nog een nummer uit hun pen (‘How Will I Know’), ziet het duo net een vallende ster.  Het universum ziet dat het goed is. Het is weer aan en het duo begint vanaf die avond voor de tweede keer aan een serieuze relatie. En meteen weer samen te schrijven aan een nummer.

Belinda vindt het prut,  Robert krijgt het niet

Dat moment met die vallende ster, dat hen weer bij elkaar brengt, leidt tot ‘Waiting for a star to fall’. En het zal hun nummer worden. Letterlijk. Terwijl de diva in hun andere nummer roept om een danspartner,  viert ‘Waiting for a star to fall’ juist de hereniging tussen twee lieden. Nadat Whitney  het werkje afkeurt met de  achteraf ietwat dubbelzinnige titel, doet Belinda Carlisle het ook. Het nummer maakt vervolgens een reis door de muziekwereld.

Alleen Robert Palmer is even geïnteresseerd, maar het komt uiteindelijk weer bij George en Shannon terug. Alsof het nummer voor hen bestemd is. Zelf opnemen dan maar? Er is wel wat twijfel, want de twee hebben ooit  “Oh Girl” uitgebracht en dat was niet echt een groot succes. Maar het gevoel is goed. En juist dit keer. Het nummer leidt tot een korte doorbraak en is een nog steeds veel gedraaide 80’s klassieker. Alleen blijft het daar ook bij.

Een website, twee biografieën

Ze brengen twee andere albums uit, maar met veel minder succes. Ach, als je elkaar maar hebt, zeggen ze wel eens.  Happily ever after gaat het duo de 90’s in.  Rond de eeuwwisseling is het mooi geweest.  Boy loses girl, ze gaan definitief uit elkaar, maar als schrijversduo blijven ze nog steeds actief.

Het laatste wapenfeit is ‘The Wonderground uit ’03 , een album waar de scheiding uitvoerig wordt behandeld en voor hen zelf een soort therapie is geweest. Hoewel dat in tegenstelling tot de 80’s geen nieuwe wereldhit heeft opgeleverd, hebben ze nog steeds één website met twee biografieën. Geheel in stijl van de huidige situatie.

vastleggen-in-volledig-scherm-22-11-2016-111110

Oude column: Help, mijn man pikt het niet meer!

Weer een oude, satirische column, ooit geschreven voor andere doeleinden. Met deze keer een schets van al die hulpprogramma’s, nu weer actueel.

Mijn buurman was een fervent blogger, net als ik. Sinds een paar maanden blogt hij niet meer. Hij is het zat. Dat komt door John en zijn cameraploeg. Een half jaar geleden staan zij bij hem op de stoep. Verbaasd doet hij open en het blijkt dat mijn buurvrouw hem heeft opgegeven voor “Help, mijn man is een prutser, danst niet, luistert niet,  maar heeft wel alle tijd voor een hobby!”

Of zoiets.

Deze lopende klaagmuur durft dat alleen maar te vertellen als ze dat met heel Nederland kan delen. Dat is best wel opmerkelijk, gezien het feit dat ze normaal gesproken als enige aan het woord is en mijn buurman alleen maar ‘ja’ en ‘amen’ in zijn vocabulaire heeft. Het wordt een emotionele happening, wat wellicht ook de bedoeling is van de cameraploeg.

Met de camera ingezoomd op mijn verbouwereerde buurman, komt in de keuken het hoge woord er viermaal uit. Niet omdat mijn buurman doof is, integendeel, maar de take moet elke keer opnieuw. John is pas tevreden als mijn buurvrouw het uitschreeuwt en er tegelijk bij huilt. Achter de camera staan de gezinspsycholoog,  de dansleraar en de ingehuurde aannemer al klaar en op het sein van John komen ze daarna spontaan de keuken in lopen.

Wat volgt is een week waarin mijn buurman 24 uur per dag met een camera wordt gevolgd, gedrild en geïrriteerd door John. Elke avond na mijn werk moet ik eerst een hele weg afleggen door kabels, snoeren, cameramensen om mijn deur te bereiken. Daar aangekomen moet ik elke keer vriendelijk aan John vragen of hij even opzij wil stappen, heel irritant. Mijn buurman ziet er ondertussen met de dag steeds vermoeider uit en ik krijg steeds meer medelijden met die man.

Na een aantal dagen  gebeurt er echter wat opmerkelijks. Ik zit in de woonkamer van mijn buren en aanschouw het drama.  Mijn buurman oefent wat danspasjes terwijl hij een muurtje metselt en tegelijkertijd zit te kwartetten met zijn kinderen. Plots komt John de kamer binnenlopen en legt zijn hand op de schouder van mijn buurman. “He Joop, buddy, alles goed? Mooi, er is wat mis gegaan met de opnamen. Ik ben bang dat we alles opnieuw moeten filmen.”

Het is geen verzoek maar een mededeling en John gaat daarna mijn buurvrouw weer ophalen voor de beginscene in de keuken.  Zover komt hij niet, hij wordt opgeschrikt door een laagvliegende baksteen die hem net niet raakt en door het raam vliegt. Mijn buurman gaat helemaal uit zijn dak. ‘Opzouten’  schreeuwt hij en  duwt vervolgens John en zijn cameraploeg de deur uit. Daarna zijn vrouw. Vervolgens smijt hij de deur dicht. Even haalt hij diep adem en loopt naar buiten. Daar staan de cameraploeg en zijn vrouw beduusd in de tuin. De buurman blijft voor hen staan en er volgt een tirade van ongeveer een half uur.

Samen met de rest van de buren bekijk ik dit tafereel met verbazing. Ik geloof mijn ogen niet. Eindelijk iemand die wat durft te zeggen over dit soort waardeloze emo-shows voor de kijkcijfers. Later vertelde mijn buurman me dat John hem een dag later had gebeld. “Ah, excuses aangeboden?’, vraag ik.  Nee, hij wilde  de opnamen van de avond ervoor voor een nieuw concept gebruiken, iets van  ‘Help, mijn man pikt het niet meer!’  John, helemaal enthousiast, schijnt daarna het concept helemaal verder te hebben voorgeschoteld.Voor zijn eigen bloeddruk heeft mijn buurman midden in het verhaal beheerst de verbinding verbroken, net als inmiddels ook zijn huwelijk trouwens.

Even kort Cash Cash – Een nog meer gerichte ode kan bijna niet

De nieuwste internethype is Rob Van Daal’ s ‘Oh Sylvana’.   Deze Sylvana werkt zo op de zenuwen, dat ze haar koffers mag pakken.  Gaat dat niet over… Nee.  Volgens Rob betreft het hier een  Russische vrouw.  Het is dan ook volgens hem puur toeval dat de productie van de Gebroeders Ko een referentie naar  ‘Zie ginds komt de stoomboot’ lijkt te hebben in het midden van het nummer.Hij vond het zelf meer lijken op het Wilhelmus.

Oh, gelukkig. Dus zelfs al ben je een veelal lopende tegenstelling, voortdurend negatief of een pseudo politica,  niemand kan zich dus aangesproken voelen met zo’n tekst. Net als Rob, bedoel ik daar natuurlijk niemand mee in het bijzonder.

Het Amerikaanse Cash Cash houdt het wat minder algemeen met hun ‘Michael Jackson’ uit 2012 .  Dat kan maar over een persoon gaan. Naast de titel, staat de tekst  bol van referenties naar nummers van de grootheid en met natuurlijk de bijbehorende clip met een hoofdrol voor Nika, blijft er niets te raden over. Iets wat Ricardo Walker en zijn vrienden daarna nog eens evenaren. Maar goed, hoewel de groepsnaam anders doet vermoeden, is de plaat pas drie jaar na het overlijden van de superster uitgebracht. Dus snel cash cash door meeliften, is hier niet aan de orde.

De groep timmert dan ook al voor en ook na die ene hit flink aan de weg. Met een eigen sound, met wat meer dan weer alleen die computer, levert dat eindelijk cash op.  Want ooit begonnen als The Consequence, moeten de broers Makhlouf en Samuel Frisch om juridische redenen de naam veranderen. De naam Cash Cash komt voort uit het de tijd dat iedereen, met name een rapper, vanwege de oude naam  achter hun geld aan zit. Terwijl ze niets hebben.

Hoewel ze in Nederland na die ene ode niet meer zo aanwezig zijn, gaat het hedendaags best lekker.  Het trio uit New Jersey is uitgegroeid tot een gevestigde naam binnen de dancescene en veelgevraagd producent. De beat goes on, even the king is gone.

vastleggen-in-volledig-scherm-18-11-2016-145650

Perziken en ninja’s: Alleen bij Presidents of the United States of America

Ik zag een paar jaar geleden het programma Outsiders op National Geograpic Channel. Presentator Darren McNullen gaat hierin op zoek naar groepen of individuen met een zeer bijzondere leefstijl. Zo is  hij ook een keer  in het Engelse gehuchtje Weymouth waar Ken ‘shadow’ Andre de straten veilig houdt als ninja. Bijzonder initiatief, maar vooral de mede-ninja’s stelen de show. Door er gewoon te zijn.

Perziken en ninja’s

Doet me denken aan de clip van The Presidents of the United States of America met ‘Peaches’ waar zwijgzame ninja’s ook de show stelen. Want wat hebben ninja’s nou met perziken te maken? Kun je een hele theorie op loslaten maar het is heel simpel, niets. Maar er zit tekstueel toch wel wat meer achter een nummer over perziken? Gelukkig wel, ander zou ik nu ongeveer klaar zijn.

Hoewel er verschillende theorieën door de fans zijn geopperd over de uitleg, is er maar één verklaring. Namelijk die van componist en zanger Chris Ballew zelf. In een interview vertelt hij dat hij hopeloos verliefd was op Mary-Lou Lord. Hij besloot dat kenbaar te maken en ging naar haar huis. Helaas, ze was niet thuis en Chris spendeerde een middag onder een perzikenboom, ondertussen de ene perzik na de andere fijnknijpend.

Perziken met ninja’s ‘Coppalen’

Plausibel , maar waarom die ninja’s? Regisseur  Roman Coppola (zoon van Francis, neef  van Nicolas ‘Cage’ Coppola) wil gewoon een opvallende clip. Ook geen lang verhaal. Hij stelt in 1996 dat videoclips allemaal een bepaald scenario volgen en dat is volgens hem vermoeiend en saai. Groot fan van kung-fu films, besluit hij daarom tijdens het nummer er wat ninja’s in de clip te gooien. Gewoon omdat het kan en om het eens over wat anders dan perziken te hebben.  Zijn de kijkers ook weer wakker. En zo vallen perziken dus best met ninja’s te ‘Coppalen’.

Elke keer weer een verrassing

En hoe is het met Chris en Mary-Lou? Oh, dat is niets geworden. Als voormalig bandleden van  Strumpet en later huisgenoten, spreken en zien ze elkaar nog regelmatig, maar is Chris al tijden getrouwd met illustrator Kate Endle. Met de band zelf kent Chris vooral na de succesvolle 90’s een knipperlicht-relatie. Uit elkaar, bij elkaar en op dit moment zijn ze met pauze. Net als met de meeste presidenten van Amerika, weet je bij Chris en consorten nog steeds niet niet wat en wanneer je het krijgt.

vastleggen-in-volledig-scherm-8-11-2016-230144

Reminded and Rewinded ©