Milli Vanilli story (2)

Aan de hand van artikelen en interviews op internet( wordt naar gelinkt) heb ik een reconstructie gemaakt van de opkomst en ondergang van een van de populairste acts eind jaren 80’s. Hier het vervolg met deel 2.

Op het moment dat de groep op het toppunt van haar roem is, gaat Rob Pilatus in een interview kort in op de beschuldigingen dat ze niet zelf zingen. Rob reageert fel. Hij weerlegt het door het te gooien op een bewering van een jaloerse achtergrondzanger. Door hun kapot te maken, kan diegene er zelf beter van worden. Hij zingt echt, producer Frank kan het bevestigen(zal altijd ja hebben gezegd) en buiten dat, wie waren er dan in de studio?’

Girl, you know it’s true

Rob en Fab in ieder geval niet. Al voordat de heren het verhaal binnen komen lopen, is er allereerst is die ‘jaloerse achtergrondzanger’ uit het interview, Charles Shaw. Hij neemt ‘Girl you know it’s true’ op. Het is een nieuwe versie van een oude hit van de onbekende groep Numarx. Deze opname zal later niet de doorbraaksingle worden van Charles, maar van het project Milli Vanilli. De originele zanger van Numarx en medeschrijver van het nummer, Bill Pettaway, vindt het allemaal heel boeiend. Hij heeft met de royalty’s zijn droom als gitarist kunnen waarmaken. Hij kapt dan ook met zijn bijbaantje als medewerker van een benzinestation.

Geen promotionele activiteiten

Dat terzijde, de basis is met deze opname gelegd voor het idee van een studioproject van Frank Farian. Hij vraagt voor de verdere uitbouw van het project  John Davis, al jarenlang een vaste studiomuzikant en Brad Howell, een muzikant die na een tour met Wilson Picket in Duitsland was blijven hangen. Hij legt de twee heren zijn plannen voor. Wat vinden ze van het idee om mee te doen met een project waar ze alleen maar nummers hoeven in te zingen en verder geen promotionele activiteiten hoeven te doen?

Milli mysterie

Hij wil een soort mysterie rond de act creëren, want mysterie heeft het altijd al goed gedaan als promotie en zo wordt de aandacht ook op de muziek gericht. Hoewel de echte reden wellicht bij het uiterlijk van de heren lag, stemmen ze ermee in. Begin 1988 brengt Frank Farian een eerste album uit met de stemmen van John en Brad. Het hoesje vertoont alleen het bekende afbeelding van het bandlogo en er worden geen videoclips gemaakt. ‘All or nothing’ groeit uit tot een clubhit en daarmee groeit de aandacht voor dat mysterieuze Milli Vanilli. Frank’s plan is gelukt….

Ron en Fab uitgangborden

Het plan krijgt een wijziging als Rob en Fab binnen komen lopen. Frank bedenkt zich. Zij zijn juist het tegenovergestelde van John en Brad en met hen als uithangborden kan het hele mysterie-scenario de prullenbak in. Als het plaatje goed is, dan krijg je net zoveel aandacht. John en Brad stemmen met het plan in. Brad vindt het eigenlijk heel gewoon. Twee jongeren die het jonge publiek vermaken, hij ziet het probleem niet.

Frank is ‘Daddy cool’

Iedereen praat het idee goed. John is er ook aan gewend: Hij heeft al zo vaak iemand bas zien spelen terwijl hij wist dat hij dat zelf is.  Frank Farian kent het trucje van eerder. Hij gaf ooit ruiterlijk toe dat hij o.a. ‘Daddy cool’ had ingezongen, maar dat hij nooit officieel in de groep Boney M. zat. Hij legt de schuld bij de videoclip-cultuur. Zonder het goede plaatje is het zeer moeilijk om succes te hebben, dus het is gerechtvaardigd. Niet in de laatste plaats zijn Rob en Fab dolblij dat ze eindelijk iets in de muziekwereld kunnen doen. Iedereen blij en iedereen heeft er dus vrede mee op dat moment. Toch ontstaat er een bizarre situatie in de studio.

Bizarre situatie

Brad Howell en John Davis nemen alleen in het donker en afzonderlijk van elkaar de nummers op. Rob Pilatus en Fab Morvan mogen van Frank nooit tegelijk met ‘hun stemmen’ in de studio zijn. Achtergrondzangeres Gina Mohammed neemt alleen in het weekend haar vocals op en geeft later toe dat zij tot en met de uitreiking van hun Grammy niet beter wist dat Rob en Fab de echte zangers waren.  Maar dat is geen uitzondering.  Als Dianne Warren het nummer ‘Blame it on the rain’ afwijst en het naar Label-eigenaar Clive stuurt, stuurt hij het op zijn beurt meteen door naar Frank. Dianne vertelt later dat ze in die tijd geen idee had wat dat Milli Vanilli was, maar door de goede verhalen van Clive wil ze graag het nummer aan het duo geven. Ook als ze het ware verhaal  kent, vindt ze de versie nog steeds heel mooi.

Rob ontmoet ‘zijn stem’

Maar dat personen elkaar niet mochten ontmoeten, het vat wel kort samen hoe er kort na de doorbraak van het duo allemaal eilandjes ontstaan die angstvallig van elkaar gescheiden werd gehouden. Het duo ontmoet ondanks die strikte maatregelingen, hun stemmen ieder een keer. Zonder dat ze het wisten. Brad Howell komen ze per ongeluk tegen in de studio, John Davis bij een handtekenings-sessie in München. Daar vraagt John voor de lol (en ook beetje als test) een handtekening aan Rob en die herkent hem dan ook niet. John moet er achteraf om lachen, maar op dat moment steekt het hem wel dat alle credits naar Rob en Fab gaan. Hij niet alleen. Het begint ook bij de studiozanger Charles Shaw te knagen, met verstrekkende gevolgen…

 < Deel 1

Deel 3 >

Reminded and Rewinded ©