Categorie archief: Zeitgeist

Een bepaald moment, een bepaalde tijd, een bepaald onderwerp

Praying for time

Producer Shahid ‘Naughty Boy’ Khan is op 14 december jl. overenthousiast over het nieuwe album van George Michael dat volgend jaar uit moet komen. ‘I can’t wait. I don’t know what to expect. And, to be honest, he’s more mysterious than anyone else so I’m actually excited. I reached out and then he got back.”

Shahid neemt eerder dit jaar contact  op met George,  en het leidt tot een samenwerking. Naast het produceren van een paar tracks op het nieuwe album, zal George ook meewerken aan het eigen album van de producer. Ja, George heeft er weer zin in.

En zit vol met plannen.

In juni dit jaar, doet hij een oproep op zijn site aan zijn fans. Hij vraagt om oud, zeldzaam materiaal uit zijn Wham! periode en begin 90’s. Dat is bedoeld  voor een aankomende documentaire dat de werktitel ‘Freedom!’ meekrijgt.  De documentaire die rond maart 2017 uit moet komen, draait om zijn album  ‘Listen without prejudice’ en het nooit uitgebrachte ‘Listen without prejudice 2’.

Elk op een eigen manier muzikale keerpunten in zijn carrière. Zo verschijnt George  door een meningsverschil met Sony ten tijde van beide projecten een paar jaar niet of nauwelijks meer in videoclips. In plaats daarvan zien we in ‘Freedom’ en ‘Too Funky’ bekende modellen  die de honneurs waarnemen.In september dit jaar wordt bekend dat George met de meeste  modellen wordt herenigd voor de documentaire.

Kortom, het jaar is een grote ontmoeting met het verleden.

Zo laat  model Kathy Hill uit  de clip voor Wham!’s ‘Last Christmas’  een paar weken terug ook weer wat van haar horen in de media. Zij niet alleen. Het is ook een jaar van weerzien met geliefden.   Volgens verschillende bronnen  hernieuwt George zijn relatie met Kenny Goss, maar blijft in werkelijkheid de relatie met Fadi Fawaz ijzersterk. Bovenal, lijkt de muzikale creativiteit van weleer terug te zijn. Voor de al bewezen genialiteit krijgt hij ondertussen terecht een nominatie van de prestigieuze Songwriters Hall of Fame.

Het komt allemaal samen in dat 2016.

Het jaar dat niet bepaald zachtaardig voor 80’s iconen lijkt te zijn. Ach, hij zal dat jaar wel overleven. In de aanloop naar zijn 53e kerstmis kijkt hij alvast vooruit op een mogelijke grote comeback, en mag het nieuwe jaar wel beginnen.  Nog een weekje meer en dan zijn we er. Maar 2016 gaat pas weg als de klok twaalf slaat. Dus Praying for time met de eindstreep van dit jaar in zicht is niet genoeg, en zo wordt het Last Christmas voor George.

vastleggen-in-volledig-scherm-26-12-2016-060242So I just kept breathing my friends
Waiting for some God to choose
Saying this ain’t the day that it ends
‘Cause there’s no white light and I’m not through
I’m alive I’m alive…George Michael – White light (2012)

Echte journalist: Jip Golsteijn

Elke morgen is er op tv zo’n wakkere ochtendshow waar ook iemand luchtige berichtjes opleest uit de krant of  andere media. Die je zelf ook al hebt gelezen. Zo’n berichtje wordt regelmatig afgesloten met  een onbeduidende quote van iemand  op Twitter. Maar zit de kijker te wachten op de wereldvisie van een @Janneke mét nummer?  In ieder geval ik niet.

Popscore

Tweets van anonieme mensen die niet letterlijk betrokken zijn bij het nieuwsfeit, voegen  helemaal niets toe aan een nieuwsbericht. Dat zie ik waarschijnlijk anders,  want zelfbenoemde mediajournalisten leuken steeds meer prutrubriekjes, krantenartikelen en andere media met nietszeggende tweets op. Heeft geen enkele toegevoegde waarde. Hoe zou bijvoorbeeld muziekjournalist Jip Golsteijn het  hebben gevonden, als hedendaags zijn  Popscore-artikelen  uit Telegraaf zouden zijn voorgelezen met een tweet van @Jannekezoveel  als duiding?

Meest gedreven muziekjournalist

Jip zou er niet wakker van hebben gelegen, zou het niet serieus hebben genomen, denk ik. Beetje copypasten met een paar waardeloze quotes was niet zijn vorm van journalistiek.Hij was namelijk de beste en het meest gedreven muziekjournalist in Nederland. Met fascinatie voor muziek en film schrijft hij journalistiek topwerk.  Met een fenomenale kennis en op zijn eigen manier, heeft de man in zijn leven meer dan 3000 sterren geïnterviewd. Zijn brede interesse doet hem praten met de Rolling Stones maar ook met The Cats aan de andere kant van het muzikale universum. Jip was namelijk groot bewonderaar van de toenmalige palingsound.

Jip of Janneke

Jip stelde ooit in een interview  met Rik Zaal dat hij het zielig vindt dat de huidige jeugd zoveel artiesten uit de 50’s en 60’s hebben gemist die daadwerkelijk impact hebben gemaakt en de basis voor de huidige muziekwereld hebben gelegd. Hij zegt daarmee dus dat je in de journalistiek verder moet kijken. Dat je het heden begrijpt als de geschiedenis kent. Kortom, een duidende afsluiting van dit bericht. Het is het verschil tussen  Jip en  @Janneke (met een nummer en nog wat toegevoegd) .

Alan walker’s ‘Faded’: eindelijk wat rechtgezet

Soms ligt een nummer slecht in het gehoor. Dat heb ik het afgelopen jaar met ‘Faded’ , van de Noor Alan Olaf Walker.

Het nummer heeft een mooie melodie, tekst,  zangstem van  Iselin Solheim en geweldige clip, eigenlijk is het een topplaat. Maar ik wordt onrustig van de elektronische gedeelten die het 80’s effect geven dat de plaat plots naar 33-toeren wordt gezet, de batterijen van de walkman bijna op zijn. Het klopt naar mijn mening muzikaal niet. Of ik begrijp de plaat niet. Het wordt een van de grootse hits van het jaar (zover die waardebepaling wat waard is). Wellicht is het dat.

Maar achteraf had ik dus wel gelijk. In het toepasselijke Amerikaanse blad ‘Fader’ geeft Alan juist mijn bovenstaande kritiek als reden om de alternatieve versie ‘Restrung’ uit te brengen. Dus het nummer zonder de elektronische onzin, maar met Alan achter de piano. Zo wordt een van de door mij meest gehate platen een juweeltje, het klopt weer.

Het gouden duo van vijf generaties: Bud Spencer en Terence Hill

De ‘vier vuisten’ films van Italianen Carlo Pedersoli  en Mario Girotti, beter bekend als Bud Spencer en Terence Hill, blijven legendarisch. Als klein jochie werd er bij ons thuis zo nu en dan een film uit de videotheek opgehaald van de ‘ Italiaanse Laurel & Hardy’, net als bij de meesten van jullie denk ik. Bud laat, na zijn overlijden afgelopen maandag, dan ook een hele mooie legacy achter voor zijn fans van zo’n vijf generaties.

Lopen elkaar steeds mis

Allebei  begonnen in 1951 met hun acteercarrière, zijn ze beiden voor eerst samen in de film ‘Hannibal uit 1959 te zien. Alleen weten ze dat niet van elkaar. Hun scenes worden apart opgenomen en ze hebben andere draaidagen. Pas acht jaar later ontmoeten ze elkaar op de set van hun tweede overeenkomstige film ‘God forgives, I don’t .

Terence blijkt net als Bud (ooit olympisch zwemmer) een fanatiek zwemmer te zijn en kijkt als tiener altijd op naar profs in hetzelfde zwembad waar Bud traint.En ook daar zal hij Bud nooit tegenkomen. Bud noemt de aanloop naar hun eerste ontmoeting van elke keer mislopen ‘een omgekeerde wet van Murphy’ dat gewoon het juiste moment kiest voor de start van een decennialange vriendschap.Hier worden ook de artiestennamen bedacht. Carlo pikt Budweiser als favoriete bier, Spencer Tracy als favoriete acetur en  o ja, Mario pikt gewoon een naam uit een lijstje.

Trinity

Hoe dan ook, de film ‘God forgives, I don’t ‘ wordt een succes en ze blijken een gouden duo. Dat wordt nog duidelijker als regisseur Enzo Barboni een nieuw type Italiaanse western wil gaan maken, een komische variant. Na vele combinaties uitgeprobeerd te hebben,  komt hij bij de twee uit. Met name de ‘Trinity’ films worden successen. Enzo blijft in het zelfde genre films maken en in elke nieuwe film maken Bud en/of Terence hun opwachting.

Langzaam uit elkaar

Gezien de lange carrières van de twee, hebben ze relatief niet zo veel films samen gedaan. Het zijn er ‘maar’ achttien en met name in de 70’s. De film ‘Troublemakers’ uit 1994 is de laatste film van het duo. Deze wordt geregisseerd door Terence zelf en zijn zoon Jess schrijft het script.  In een interview uit 2006 stelt Terence dat ze geleidelijk zijn gestopt met gezamenlijk films maken toen ze zich realiseerden dat het publiek zou gaan afhaken bij meer hetzelfde. Niet vanwege vermindering van hun vriendschap dus, integendeel. De twee blijven elkaars beste vrienden en komen daarna regelmatig  met hun gezinnen over de vloer bij elkaar.

Wederzijds

Terence heeft via zijn officiële site ook een statement  gemaakt deze week:’Terence is deeply saddened about the death of his best friend and longtime film partner Bud. The website team thanks Bud for all the joy, the funny, beautiful and touching moments – and for being our childhood hero! We will keep you in our hearts and in our memories’ Dat is al jaren geheel wederzijds. Bud sluit zijn bestaande online bio dan ook af met ‘I can only say it was a blessing for me to meet and be friend with Terence Hill!’ En van die fantastische vriendschap hebben we door de films allemaal veel plezier gehad. Thanks Buddy.

Vastleggen in volledig scherm 28-6-2016 154917

Bollywood evenaart Hollywood: Enthiran

Enthiran, of met de Engelse titel Robot, maakt eind 2010 een enorme impact in zowel India als buiten haar grenzen. Een knappe prestatie, vooral voor regisseur Shankar, voor wie deze film eind ’90’s  een prestigeproject wordt en ruim twaalf jaar aan de film werkt.  De film gaat zes jaar geleden de geschiedenis in als de duurste Indiase film ooit in Bollywood en kan zich op veel fronten meten met Amerikaanse tegenhangers.

Veel  Hollywood trekjes

Met een budget van omgerekend ruim 40 miljoen dollar, worden Amerikaans aandoende over-the-top en moralistische scenes afgewisseld met Indiase humor, gezang en gedans. Het is daarmee een mix van van de twee grootste filmindustrieën in de wereld. Zo heeft de film veel overlappingen met Amerikaanse tegenhangers als met name ‘I Robot’ en ‘Terminator’. Dat wordt extra versterkt door de Amerikaanse bijdragen achter de schermen van bijvoorbeeld Steven Spielberg’s Industrial Light and Magic studio en kledingontwerper Mary E. Vogt. Zij heeft ook voor onder anderen ‘Men in Black’ de kostuums verzorgd.

Indiase ‘Electric dreams’

Ook is er veel afgekeken van ‘Electric dreams’ uit 1984. Dr. Vasee (gespeeld door de in India razendpopulaire acteur Rajinikanth) maakt de robot Chitti dat qua uiterlijk een dubbelganger van hem is. Ondanks een hoogstaand werkje, blijft het een normale , emotieloze robot. Door een kortsluiting krijgt het wel menselijke trekjes en wordt hij verliefd op Vasi’s verloofde, Sana ( gespeeld door Aishwarya Rai Bachchan). Hij keert zich vervolgens tegen zijn maker, oftewel Chitty wordt evil. Met alle gevolgen en chaos van dien.

Rajnikanth in de rol(len) van zijn leven

De film breekt met alle wetten en regels, vooral voor sterspeler Rajnikanth.  Bij het filmproject, dat al heel vaak is gestopt en op de plank is gelegd, valt in 2007 alles op de juiste plaats als Rajnikanth in Shankar’s film ‘Sivaji’ speelt. Rajnikanth, die vooral sympathieke, herkenbare karakters speelt en vrijwel nooit slechterikenrollen, moet even nadenken als Shankar hem vraagt voor de (drie)dubbele rol als wetenschapper en als robot met zowel goede als kwade bedoelingen.

Enorme gok

Hij is in India en omstreken een enorm bekende en populaire acteur die zich met deze rol volkomen belachelijk kan maken. Maar Shankar praat op hem in en vertelt hem gewoon er voor te gaan en te vertrouwen op zijn acteertalent. Challenge accepted. ‘We didn’t want awards, but rewards’, zoals hij zelf zegt in een interview. Het pakt dan ook enorm goed uit. De cijfers zijn nog steeds niet helemaal duidelijk, maar feit blijft wel dat de film het budget minstens twee keer heeft terugverdiend. Ook krijgt  het vrijwel overal positieve filmrecensies, zelfs in het westen.

Simpel 2.0

Shankar en Rajnikanth proberen het succes volgend jaar te overtreffen als Enthiran 2 (of simpelweg 2.0) gaat uitkomen, met een rol voor de enige echte terminator,  Arnold Swarzenegger. De opnamen zijn daarvoor in december vorig jaar gestart alsmede de enorme hype erom heen. En met alweer het hoogste filmbudget ooit, is de beruchte voorganger bij voorbaat op een punt al overtroffen.

Vastleggen in volledig scherm 3-5-2016 113951

“Wait a few days before you waste any prayers.”

Ondanks dat het feitelijk niet helemaal vast te stellen valt omdat jij en ik er niet bij zijn geweest,  hebben de vermeende laatste uitspraken van muziekhelden soms een voorspellend karakter.  Hoewel eigenlijk anders bedoeld, krijgen deze ‘famous last words’ na een overlijden toch een andere context. Het lijkt te getuigen van een voorgevoel.

Koffers Pakken

Zo krijgen Marvin Gaye’s laatste woorden ‘Father hates me and I’m never coming back’ een dubbele betekenis als hij een paar seconden daarna wordt doodgeschoten door zijn vader. In de werkelijke context zegt hij het tegen zijn moeder als hij na de zoveelste ruzie met zijn vader op het punt staat om zijn koffers te pakken.  Net als Michael Jackson die dat figuurlijk van plan is in de muziekwereld als hij de ‘This is it’ tour aankondigt. Deze titel krijgt een dubbele lading als Michael vlak na de bekendmaking overlijdt.

Kinderziekenhuis

De tekst verschijnt op vele tributes. Als we de werkelijke laatste woorden  hadden gebruikt, dan hadden er nu dvd’s’ met ‘more milk’ in de winkel gelegen. Beter is een van zijn andere laatste uitspraken. Daarin spreekt hij bijna onverstaanbaar over zijn plannen voor een  kinderziekenhuis: ‘I am gonna do that for them, that will be remembered more than my performances.’ Zo laat hij vol met positieve ideeën  een laatste boodschap voor de wereld achter. Dat doet Whitney Houston ook. Al is het op een andere manier.

Briefje

Een van de laatsten die haar in leven ziet, is zangeres Brandy. Twee dagen voor haar overlijden duikt Whitney plotseling op voor de camera als Brandy, Whitney’s dochter Christina en Clive Davis een interview geven. Whitney maakt een verwarde indruk en geeft Brandy een briefje. Ze neemt afscheid met de woorden ‘I’m gonna upstairs’ en wijst naar boven, vanzelfsprekend doelend op haar hotelkamer. Wat er echter op het briefje wordt vermeld, heeft Brandy nooit verteld.

Groten

Marvin Gaye, grootheid uit de 70’s. Michael Jackson, Whitney Houston, groten uit de 80’s.  Net als David Bowie. En net als Prince, eigenzinnig muzikaal. In zijn ‘Let’s go crazy’ (’84) stelt hij al: ‘Instead of asking him how much of your time is left, ask him how much of your mind, baby. Cuz in this life things are much harder than in the afterworld. In this life you’re on your own.’

‘His Royal Badness’ staat afgelopen zaterdag op het podium  van  Paisley Park en stelt, na wat kwakkelen met zijn gezondheid de afgelopen weken, zijn fans gerust: “Wait a few days before you waste any prayers.”  Nu is van de ‘grote drie uit 1958’  alleen Madonna nog over. Het gaat best hard met de helden uit de 80’s.

Vastleggen in volledig scherm 21-4-2016 213829

De legacy van Psych

Tv-series die de mediacultuur van voorgaande decennia op de hak nemen, hebben bij mij altijd een kleine voorsprong. Als het maar goed wordt gedaan. Dat is bij Psych meer dan geslaagd.

Hup-hup-Barbara-truc

Wat is Psych in een paar zinnen? Shawn (James Roday), in het bezit van een zeer goed geheugen en een buitengewoon oog voor detail, doet dezelfde hup-hup-Barbara-truc als dat mens met die jurk  of die andere gozer op RTL en noemt zich paranormaal begaafd, oftewel een psych. Is niets van waar, maar door deze act en met de hulp van zijn maatje Burton ‘Gus’ Guster(Dule Hill), zijn vader Henry en detective Julliet ‘Jules’ O’Hara lost hij wel elke zaak op. Tot afgrijzen van de arrogante detective Carlton ‘Lassie’ Lassiter die in tegenstelling tot collega Jules geen zak van Shawn’s ‘gave’ gelooft.

Regen aan referenties

De kracht van Psych  is dat het vele ongeschreven tv-regels en elementen uit legendarische 80’s en 90’s series slim heeft verweven in het concept van de serie. Buiten dat, stikt het in de afleveringen van de referenties naar deze geweldige decennia door parodieën, oneliners of zelfs ringtones. Maar ook  door het eenmalig of tijdelijk opduiken van vele ‘vergeten’ acteurs en actrices uit voorgaande decennia in de serie. Zo speelt Cybill Sheppard (Moonlichting) Shawn’s moeder en spelen Ernie Hudson(Ghostbusters II) en Phylicia Rashad(Cosby Show) de ouders van Gus.

IJzersterke cast

De makers weten een populaire serie voor een jongere generatie te creëren en een heel breed publiek te bereiken, ondanks een  veelvoud  aan referenties uit de 90’s en 80’s.  Dat is niet voor niets. Een ander sterk element in de serie is namelijk dat de zes belangrijkste personages allemaal elkaars tegenpool zijn, maar elkaar broodnodig aanvullen, dat ze niet zonder elkaar kunnen en allemaal iets bijdragen aan het verhaal. Dit gecombineerd met veel humor en altijd plaats voor wat drama. Dit is net dat extra dat de serie zo uniek heeft gemaakt. En daarmee is de serie ook interessant voor mensen die helemaal niets met de afgelopen decennia hebben.

Ananas

Een serie wordt ook onvergetelijk door haar running gags. Zo ook bij Psych. Als Shawn en Gus op onderzoek gaan, gebruikt Shawn steevast een valse naam voor hun beiden, die tot klassiekers zijn uitgegroeid. Ander kenmerk van de serie is de ananas. Er zit in elke aflevering een ananas verstopt, ooit bedacht tijdens de opnamen van de eerste aflevering.  Heel sneaky wordt de ananas in het verhaal verstopt. Er wordt zelfs op internet een sport van gemaakt om ze in elke aflevering te vinden.

Niet over een haai springen

En dat zijn er meer dan honderd. Psych stopt tot grote teleurstelling van de fans op het hoogtepunt na maar liefst acht seizoenen. Met alle lopende en onderliggende verhaallijnen prima afgerond. En daarmee voorkomen de makers dat de serie als een nachtkaars uitgaat door de beruchte ‘jump the shark’-regel: doorgaan als alles al gedaan of gebeurt is in de serie. Door zich aan deze tv-regel te houden is de serie nooit een parodie van zichzelf geworden.

Vastleggen in volledig scherm 9-8-2015 132020

De legacy van ‘How I met your mother’

Hoewel  ‘How I met your mother’ zich nooit heeft geprofileerd als de nieuwe ‘Friends’, staan beide series nog vaak tegenover elkaar in discussies. Is niet zo gek, de serie start een jaar na het einde van Friends, daardoor springt ‘How I met…’ in het gat dat de beruchte voorganger dan net achterlaat.  ‘How I met..’  heeft inderdaad veel gemeen met Friends qua groepssamenstelling, woonplaats, socialiseren en er zijn vast nog meer overeenkomsten  te vinden.

Een kernvraag

Maar met name  de andere aanpak van schrijven is juist het belangrijkste verschil tussen deze serie en haar voorganger. ‘How I met your mother’ gaat over het wel en wee van de vijf (nog een verschil, geen zes) vrienden Ted, Marshall, Lilly, Robin en Barney  en heeft één kernvraag. Ted(of eigenlijk Bob Saget) vertelt in 2030 aan zijn kinderen het verhaal hoe hij hun moeder heeft ontmoet. In plaats het te houden bij een kort verhaal van een paar zinnen,  wijkt hij steeds af door twisten  en verspringingen in tijd, zowel vooruit als achteruit. En zo blijft het jaren ongewis wie nou de moeder is.

Relatief onbekende cast

Vooral door het geraffineerd schrijven van al die twisten, vooruitblikken  en flashbacks kent de serie een ongekend hoog aantal van gemiddeld 50 scenes per aflevering.  Een enorme klus voor de relatief onbekende cast bij aanvang van de serie in 2005. Alleen voormalig kindsterretje Neil Patrick Harris en Alyson Hannigan (Buffy) zijn wat meer bekend. Neil Patrick wordt door velen achteraf dan ook gezien als de drager van de serie. Er staan dan ook een fiks aantal van de vele  running gags die de serie rijk is op naam van Neil Patrick’s karakter Barney Stinson.

The Playbook

Een daarvan is het scenarioboek dat Barney gebruikt voor het versieren van vrouwen, The Playbook. Ondanks dat er zeer creatieve scenario’s in worden beschreven, is de laatste pagina de meest symbolische.Deze gebruikt hij voor zijn huwelijksaanzoek en de rest van het playbook wordt daarna definitief vernietigd.De bruiloft van onverbeterlijke womanizer Barney is wellicht het beste einde voor de serie.Als een soort ’24’, wordt de dag van Barney’s bruiloft verspreid over het hele laatste seizoen en zo worden de laatste eindjes aan elkaar geknoopt.

Wie is nou de moeder?

Zo komt er ook eindelijk een antwoord op die vraag hoe Ted zijn vrouw heeft ontmoet en (spoiler alert) wie het is. Grappig is dat de schrijvers gedurende de hele serie een back-up moeder achter de hand hebben, om het een goed einde te kunnen geven als de serie door bijvoorbeeld teruglopende kijkcijfers eerder zou eindigen dan voorzien. Dat scenario van tekstschrijvers  Carter Bays en Craig Thomas blijft op de plank liggen. De teller stokt uiteindelijk op 9 seizoenen en geheel in stijl van de serie komen we ook te weten hoe het verder gaat tot 2030. Ondanks dat de serie net iets korter op tv was dan Friends, krijgt de serie in 2014 zijn eigen legacy in tv-historie.  Het was legen…wait for it.. dary.

Reminded and Rewinded ©