Categorie archief: Zeitgeist

Een bepaald moment, een bepaalde tijd, een bepaald onderwerp

Zeitgeist: Tijdsbrug

Mijn vader is in de 80’s gek op fotografie, net als ik nu. Na elke Vaderdag en verjaardag wordt zijn camera groter, beter en zijn verzameling cameraspullen weer uitgebreider als hij weer een zoomlens of ander accessoire voor zijn camera krijgt. Na elke vakantie, elke gelegenheid, zit hij uren aan de tafel de negatieven te knippen, keurt hij ze in een scanapparaat, om ze daarna in een diaraampje te doen. Monnikenwerk. Maar hij gaat er helemaal in op. Het is passie. Het levert later, zowel voor hem als ook voor ons, vele avonden plezier op als zijn foto’s op een groot doek worden geprojecteerd. Ondertussen stapelen de diabakken zich op.

Maar na zijn plotselinge overlijden blijven de bakken met meer dan duizend dia’s onaangeroerd, hulpeloos staan. Ze worden voorzichtig opgepakt als er een verhuizing plaatsvindt. Daarna worden er weer  nieuwe lagen stof gecreëerd. En geen nieuwe dia’s meer.

We kijken voortaan de foto’s enkel in albums, op papier, en de bakken verhuizen mee. Niet meer dan dat, ze blijven op de nieuwe plek staan. Geregeld, vaak net na diezelfde verhuizing,  is er toch weer even een sterke opwelling van nieuwsgierigheid, een vlaag van nostalgie, en wordt er een toekomstige avond gepland waar ik samen met ma de dia-avond van vroeger nog een keer ga herleven. Maar er is altijd wel een excuus om dat niet te doen. Het is anders, het is niet meer hetzelfde. Druk. Tijden veranderen. Wij veranderen. En dat is ook met de techniek.

Want dia’s en fotoalbums krijgen langzaam een digitale variant. Net als de mens, raakt apparatuur, techniek en kennis verouderd. Als ik weer eens naar de diabakken, de projector, de snoeren kijk en vergeefs zoek naar een plek om de dia’s te projecteren, moet het anders.

Er moet pronto zo’n scanapparaat komen dat meteen ook de dia’s digitaal kan opslaan. Die aanschaf, een paar jaar geleden, geeft een boost. De oude dia-avonden herleven een korte tijd later even weer als ik, samen met ma,  door de dia’s kijk. Het lijkt net alsof pa bijna ons hele leven samen, elk detail, op de dia heeft gezet. Of hij een voorgevoel heeft gehad.

Na elk stuk historie en nostalgie, drukt ma op de knop en slaat deze herinnering op. Elke dia. Wanneer er tijd voor is. Monnikenwerk. Maar met elke druk op de knop, komt er weer een foto van pa het digitale tijdperk binnen. En zo ontstaat er tijdens die hernieuwde ontmoeting met het verleden en de daaropvolgende verhalen, ondertussen een uitgebreid digitaal archief.

Als ik een jaar later die enorme rij foto’s op mijn beeldscherm zie, besluit ik ze digitaal iets op te poetsen. De vale 80’s kleur iets aandikken, hier en daar iets scherper maken, soms wat bijsnijden. Maar alleen het hoognodige, pa’s werk moet zoveel mogelijk in tact blijven.

Zo zijn 32 jaar na zijn overlijden, een paar van pa’s foto’s  de illustratie van een wereldwijd gelezen bericht, zoals je wellicht al bij het beginnen met lezen hiervan hebt gezien. En nu kijkend naar zijn oude camera, voelt het alsof het werk van pa is afgemaakt. Met dit is er een tijdsbrug tussen nu en 1985 gecreëerd. Het is een creatief één tweetje met pa, een betere ode is er niet.

Op weg naar een stekkerloze conversatie: Disconnect

Films die je de koude rillingen bezorgen, dat zijn de goede films. Eens in de zoveel tijd heb je er weer een en dat is recent zeker  Disconnect.  In 2012 nog  een onbegrijpelijke commerciële flop en het is tot op heden  een raadsel dat waarom de film geen belangrijke prijzen heeft gewonnen. Gelukkig krijgt de film met het script van Andrew Stern  nu langzamerhand de erkenning dat het verdient.

‘Crash’

Wellicht dat de film een aanloopje nodig heeft, omdat de film door veel mensen als een tweede ‘Crash’ wordt gezien. Kan ik begrijpen, verschillende mensen die elkaar niet kennen, hebben uiteindelijk iets gemeenschappelijks. In ‘Disconnect’ wordt men door het internet bij elkaar gebracht,  namelijk vervreemding van het echte leven, van elkaar en de verwevenheid met de online wereld.

Disconnect verbindt de verhaallijnen aan elkaar

‘Disconnected’ stoelt op drie verhaallijnen die geraffineerd bij elkaar komen door  op het eerste gezicht van elkaar losstaande gebeurtenissen. Een uitgeblust echtpaar op het punt van scheiden verliest duizenden dollars met creditcardfraude, een eenzame jongen wordt online lastiggevallen door twee schoolgenoten en een ambitieuze journaliste wil uitbuiting in de webcamwereld openbaren.

Echte conversatie

Het zijn keuzes met verstrekkende gevolgen. Het echtpaar praat voor het eerst weer echt met elkaar als de door hen ingehuurde detective Mike Dixon de hele internetgeschiedenis onder de loep neemt. Daar zitten ook  de chats van de vrouw met een online vriend tussen die ze nog nooit real life heeft ontmoet, waarin ze haar hart lucht over haar overleden kind.

Mike ’s zoon Jason treitert ondertussen online de eenzame Ben. Maar Jason krijgt langzaam medelijden als het volledig uit de hand loopt en Jason beseft dat hij meer overeen heeft met Ben dan hij had gedacht, namelijk het gevoel dat zijn vader er nooit voor hem is.  Ben’s vader, advocaat, is veel te druk met zijn werk, waaronder de zaak van een journaliste dat uitbuiting blootlegt en de FBI op haar dak krijgt als haar contact  haar privéleven komt binnenlopen.

Connect

Als de gevolgen steeds groter worden zie je in de film dat de communicatie steeds nog veel via de smartphone of online verloopt, maar dat de hoofdpersonen steeds meer met elkaar face to face  gaan praten en men realiseert zich langzaam dat ze vervreemd zijn geraakt van elkaar, hun gezin, van zichzelf.  De hoofdrolspelers beseffen dat waar ze online mee bezig zijn al tijden plaatsvindt. In real life, in hun eigen omgeving en vlak onder hun neus.

De boodschap van regisseur Henry Alex Rubin met ‘Disconnect’ is vervreemding, maar ook eens kritisch te kijken naar de online gevaren en de vergaande verwevenheid met het internet. Je kunt online lang zoeken  naar erkenning, gezelschap, entertainment en bevestiging, maar dat is gewoon om je heen te vinden. Vraag het familie, vrienden en kennissen maar. Offline.

Praying for time

Producer Shahid ‘Naughty Boy’ Khan is op 14 december jl. overenthousiast over het nieuwe album van George Michael dat volgend jaar uit moet komen. ‘I can’t wait. I don’t know what to expect. And, to be honest, he’s more mysterious than anyone else so I’m actually excited. I reached out and then he got back.”

Shahid neemt eerder dit jaar contact  op met George,  en het leidt tot een samenwerking. Naast het produceren van een paar tracks op het nieuwe album, zal George ook meewerken aan het eigen album van de producer. Ja, George heeft er weer zin in.

En zit vol met plannen.

In juni dit jaar, doet hij een oproep op zijn site aan zijn fans. Hij vraagt om oud, zeldzaam materiaal uit zijn Wham! periode en begin 90’s. Dat is bedoeld  voor een aankomende documentaire dat de werktitel ‘Freedom!’ meekrijgt.  De documentaire die rond maart 2017 uit moet komen, draait om zijn album  ‘Listen without prejudice’ en het nooit uitgebrachte ‘Listen without prejudice 2’.

Elk op een eigen manier muzikale keerpunten in zijn carrière. Zo verschijnt George  door een meningsverschil met Sony ten tijde van beide projecten een paar jaar niet of nauwelijks meer in videoclips. In plaats daarvan zien we in ‘Freedom’ en ‘Too Funky’ bekende modellen  die de honneurs waarnemen.In september dit jaar wordt bekend dat George met de meeste  modellen wordt herenigd voor de documentaire.

Kortom, het jaar is een grote ontmoeting met het verleden.

Zo laat  model Kathy Hill uit  de clip voor Wham!’s ‘Last Christmas’  een paar weken terug ook weer wat van haar horen in de media. Zij niet alleen. Het is ook een jaar van weerzien met geliefden.   Volgens verschillende bronnen  hernieuwt George zijn relatie met Kenny Goss, maar blijft in werkelijkheid de relatie met Fadi Fawaz ijzersterk. Bovenal, lijkt de muzikale creativiteit van weleer terug te zijn. Voor de al bewezen genialiteit krijgt hij ondertussen terecht een nominatie van de prestigieuze Songwriters Hall of Fame.

Het komt allemaal samen in dat 2016.

Het jaar dat niet bepaald zachtaardig voor 80’s iconen lijkt te zijn. Ach, hij zal dat jaar wel overleven. In de aanloop naar zijn 53e kerstmis kijkt hij alvast vooruit op een mogelijke grote comeback, en mag het nieuwe jaar wel beginnen.  Nog een weekje meer en dan zijn we er. Maar 2016 gaat pas weg als de klok twaalf slaat. Dus Praying for time met de eindstreep van dit jaar in zicht is niet genoeg, en zo wordt het Last Christmas voor George.

vastleggen-in-volledig-scherm-26-12-2016-060242So I just kept breathing my friends
Waiting for some God to choose
Saying this ain’t the day that it ends
‘Cause there’s no white light and I’m not through
I’m alive I’m alive…George Michael – White light (2012)

Kerst kan zo veel leuker

De feestdagen kunnen ook best leuk zijn, als je maar van het pad afloopt. Voortdurend Saai Radio en als afsluiter Ikea op Tweede Kerstdag kan ook volgend jaar, net als voorgaande jaren. Dat diezelfde Top 2000 te horen is, voor bejaarden en mensen die houden van een veilige muziekkeuze.

Twisted Sister –Oh Come All Ye Faithful

vastleggen-in-volledig-scherm-25-12-2016-014936Zet eens  een keer deze eerste video van Twisted Sister’s comeback in 2006 op. Met het kerstalbum ‘A Twisted Christmas’  keren ze terug met in deze video de hoofdrol voor zangeres Sara Mare. Ze keert ook terug in het vervolg van de clip, de geheel eigen versie van ‘Silver bells’. Daarover gesproken, zet daarna ‘12 days of Heavy metal Cristmas’ eens op en ga daarna naar een bioscoop.

Bad Santa 2

indexVoor een nieuwe episode met  dronken en gewelddadige kerstman Bily Bob. Voortbordurend op de eerste film, is het verhaal praktisch hetzelfde. Maar daar gaat het niet om. Om begrijpelijke redenen deze keer zonder John Ritter en Bernie Mac, maar wel met de terugkeer van Brett ‘The Kid’ Kelly en een leuke rol van  de legendarische Kathy Bates. Er valt zowaar wat te lachen met haar.

Javier Guzman

vastleggen-in-volledig-scherm-25-12-2016-023300Net als dat geen probleem is met Javier. Zelf ben ik al voor de kerstdagen naar zijn voorstelling  geweest, maar hij tourt nog tot het einde van het jaar rond. Niet bepaald zachtzinnig gaat hij door dit jaar met zijn oudejaarsconference en rekent zo af met  alle achterlijkheid.  Kun je er niet naar toe,  geen nood. Hij is ook op oudejaarsavond op tv te zien . Wil je liever een goed gesprek met je naasten op die avond, dan zijn er nog altijd Tineke Schouten of Claudia de Breij voor op de achtergrond. Of toch weer Saai Radio.

 

 

 

 

 

Echte journalist: Jip Golsteijn

Elke morgen is er op tv zo’n wakkere ochtendshow waar ook iemand luchtige berichtjes opleest uit de krant of  andere media. Die je zelf ook al hebt gelezen. Zo’n berichtje wordt regelmatig afgesloten met  een onbeduidende quote van iemand  op Twitter. Maar zit de kijker te wachten op de wereldvisie van een @Janneke mét nummer?  In ieder geval ik niet.

Popscore

Tweets van anonieme mensen die niet letterlijk betrokken zijn bij het nieuwsfeit, voegen  helemaal niets toe aan een nieuwsbericht. Dat zie ik waarschijnlijk anders,  want zelfbenoemde mediajournalisten leuken steeds meer prutrubriekjes, krantenartikelen en andere media met nietszeggende tweets op. Heeft geen enkele toegevoegde waarde. Hoe zou bijvoorbeeld muziekjournalist Jip Golsteijn het  hebben gevonden, als hedendaags zijn  Popscore-artikelen  uit Telegraaf zouden zijn voorgelezen met een tweet van @Jannekezoveel  als duiding?

Meest gedreven muziekjournalist

Jip zou er niet wakker van hebben gelegen, zou het niet serieus hebben genomen, denk ik. Beetje copypasten met een paar waardeloze quotes was niet zijn vorm van journalistiek.Hij was namelijk de beste en het meest gedreven muziekjournalist in Nederland. Met fascinatie voor muziek en film schrijft hij journalistiek topwerk.  Met een fenomenale kennis en op zijn eigen manier, heeft de man in zijn leven meer dan 3000 sterren geïnterviewd. Zijn brede interesse doet hem praten met de Rolling Stones maar ook met The Cats aan de andere kant van het muzikale universum. Jip was namelijk groot bewonderaar van de toenmalige palingsound.

Jip of Janneke

Jip stelde ooit in een interview  met Rik Zaal dat hij het zielig vindt dat de huidige jeugd zoveel artiesten uit de 50’s en 60’s hebben gemist die daadwerkelijk impact hebben gemaakt en de basis voor de huidige muziekwereld hebben gelegd. Hij zegt daarmee dus dat je in de journalistiek verder moet kijken. Dat je het heden begrijpt als de geschiedenis kent. Kortom, een duidende afsluiting van dit bericht. Het is het verschil tussen  Jip en  @Janneke (met een nummer en nog wat toegevoegd) .

Alan walker’s ‘Faded’: eindelijk wat rechtgezet

Soms ligt een nummer slecht in het gehoor. Dat heb ik het afgelopen jaar met ‘Faded’ , van de Noor Alan Olaf Walker.

Het nummer heeft een mooie melodie, tekst,  zangstem van  Iselin Solheim en geweldige clip, eigenlijk is het een topplaat. Maar ik wordt onrustig van de elektronische gedeelten die het 80’s effect geven dat de plaat plots naar 33-toeren wordt gezet, de batterijen van de walkman bijna op zijn. Het klopt naar mijn mening muzikaal niet. Of ik begrijp de plaat niet. Het wordt een van de grootse hits van het jaar (zover die waardebepaling wat waard is). Wellicht is het dat.

Maar achteraf had ik dus wel gelijk. In het toepasselijke Amerikaanse blad ‘Fader’ geeft Alan juist mijn bovenstaande kritiek als reden om de alternatieve versie ‘Restrung’ uit te brengen. Dus het nummer zonder de elektronische onzin, maar met Alan achter de piano. Zo wordt een van de door mij meest gehate platen een juweeltje, het klopt weer.

Het gouden duo van vijf generaties: Bud Spencer en Terence Hill

De ‘vier vuisten’ films van Italianen Carlo Pedersoli  en Mario Girotti, beter bekend als Bud Spencer en Terence Hill, blijven legendarisch. Als klein jochie werd er bij ons thuis zo nu en dan een film uit de videotheek opgehaald van de ‘ Italiaanse Laurel & Hardy’, net als bij de meesten van jullie denk ik. Bud laat, na zijn overlijden afgelopen maandag, dan ook een hele mooie legacy achter voor zijn fans van zo’n vijf generaties.

Lopen elkaar steeds mis

Allebei  begonnen in 1951 met hun acteercarrière, zijn ze beiden voor eerst samen in de film ‘Hannibal uit 1959 te zien. Alleen weten ze dat niet van elkaar. Hun scenes worden apart opgenomen en ze hebben andere draaidagen. Pas acht jaar later ontmoeten ze elkaar op de set van hun tweede overeenkomstige film ‘God forgives, I don’t .

Terence blijkt net als Bud (ooit olympisch zwemmer) een fanatiek zwemmer te zijn en kijkt als tiener altijd op naar profs in hetzelfde zwembad waar Bud traint.En ook daar zal hij Bud nooit tegenkomen. Bud noemt de aanloop naar hun eerste ontmoeting van elke keer mislopen ‘een omgekeerde wet van Murphy’ dat gewoon het juiste moment kiest voor de start van een decennialange vriendschap.Hier worden ook de artiestennamen bedacht. Carlo pikt Budweiser als favoriete bier, Spencer Tracy als favoriete acetur en  o ja, Mario pikt gewoon een naam uit een lijstje.

Trinity

Hoe dan ook, de film ‘God forgives, I don’t ‘ wordt een succes en ze blijken een gouden duo. Dat wordt nog duidelijker als regisseur Enzo Barboni een nieuw type Italiaanse western wil gaan maken, een komische variant. Na vele combinaties uitgeprobeerd te hebben,  komt hij bij de twee uit. Met name de ‘Trinity’ films worden successen. Enzo blijft in het zelfde genre films maken en in elke nieuwe film maken Bud en/of Terence hun opwachting.

Langzaam uit elkaar

Gezien de lange carrières van de twee, hebben ze relatief niet zo veel films samen gedaan. Het zijn er ‘maar’ achttien en met name in de 70’s. De film ‘Troublemakers’ uit 1994 is de laatste film van het duo. Deze wordt geregisseerd door Terence zelf en zijn zoon Jess schrijft het script.  In een interview uit 2006 stelt Terence dat ze geleidelijk zijn gestopt met gezamenlijk films maken toen ze zich realiseerden dat het publiek zou gaan afhaken bij meer hetzelfde. Niet vanwege vermindering van hun vriendschap dus, integendeel. De twee blijven elkaars beste vrienden en komen daarna regelmatig  met hun gezinnen over de vloer bij elkaar.

Wederzijds

Terence heeft via zijn officiële site ook een statement  gemaakt deze week:’Terence is deeply saddened about the death of his best friend and longtime film partner Bud. The website team thanks Bud for all the joy, the funny, beautiful and touching moments – and for being our childhood hero! We will keep you in our hearts and in our memories’ Dat is al jaren geheel wederzijds. Bud sluit zijn bestaande online bio dan ook af met ‘I can only say it was a blessing for me to meet and be friend with Terence Hill!’ En van die fantastische vriendschap hebben we door de films allemaal veel plezier gehad. Thanks Buddy.

Vastleggen in volledig scherm 28-6-2016 154917

Bollywood evenaart Hollywood: Enthiran

Enthiran, of met de Engelse titel Robot, maakt eind 2010 een enorme impact in zowel India als buiten haar grenzen. Een knappe prestatie, vooral voor regisseur Shankar, voor wie deze film eind ’90’s  een prestigeproject wordt en ruim twaalf jaar aan de film werkt.  De film gaat zes jaar geleden de geschiedenis in als de duurste Indiase film ooit in Bollywood en kan zich op veel fronten meten met Amerikaanse tegenhangers.

Veel  Hollywood trekjes

Met een budget van omgerekend ruim 40 miljoen dollar, worden Amerikaans aandoende over-the-top en moralistische scenes afgewisseld met Indiase humor, gezang en gedans. Het is daarmee een mix van van de twee grootste filmindustrieën in de wereld. Zo heeft de film veel overlappingen met Amerikaanse tegenhangers als met name ‘I Robot’ en ‘Terminator’. Dat wordt extra versterkt door de Amerikaanse bijdragen achter de schermen van bijvoorbeeld Steven Spielberg’s Industrial Light and Magic studio en kledingontwerper Mary E. Vogt. Zij heeft ook voor onder anderen ‘Men in Black’ de kostuums verzorgd.

Indiase ‘Electric dreams’

Ook is er veel afgekeken van ‘Electric dreams’ uit 1984. Dr. Vasee (gespeeld door de in India razendpopulaire acteur Rajinikanth) maakt de robot Chitti dat qua uiterlijk een dubbelganger van hem is. Ondanks een hoogstaand werkje, blijft het een normale , emotieloze robot. Door een kortsluiting krijgt het wel menselijke trekjes en wordt hij verliefd op Vasi’s verloofde, Sana ( gespeeld door Aishwarya Rai Bachchan). Hij keert zich vervolgens tegen zijn maker, oftewel Chitty wordt evil. Met alle gevolgen en chaos van dien.

Rajnikanth in de rol(len) van zijn leven

De film breekt met alle wetten en regels, vooral voor sterspeler Rajnikanth.  Bij het filmproject, dat al heel vaak is gestopt en op de plank is gelegd, valt in 2007 alles op de juiste plaats als Rajnikanth in Shankar’s film ‘Sivaji’ speelt. Rajnikanth, die vooral sympathieke, herkenbare karakters speelt en vrijwel nooit slechterikenrollen, moet even nadenken als Shankar hem vraagt voor de (drie)dubbele rol als wetenschapper en als robot met zowel goede als kwade bedoelingen.

Enorme gok

Hij is in India en omstreken een enorm bekende en populaire acteur die zich met deze rol volkomen belachelijk kan maken. Maar Shankar praat op hem in en vertelt hem gewoon er voor te gaan en te vertrouwen op zijn acteertalent. Challenge accepted. ‘We didn’t want awards, but rewards’, zoals hij zelf zegt in een interview. Het pakt dan ook enorm goed uit. De cijfers zijn nog steeds niet helemaal duidelijk, maar feit blijft wel dat de film het budget minstens twee keer heeft terugverdiend. Ook krijgt  het vrijwel overal positieve filmrecensies, zelfs in het westen.

Simpel 2.0

Shankar en Rajnikanth proberen het succes volgend jaar te overtreffen als Enthiran 2 (of simpelweg 2.0) gaat uitkomen, met een rol voor de enige echte terminator,  Arnold Swarzenegger. De opnamen zijn daarvoor in december vorig jaar gestart alsmede de enorme hype erom heen. En met alweer het hoogste filmbudget ooit, is de beruchte voorganger bij voorbaat op een punt al overtroffen.

Vastleggen in volledig scherm 3-5-2016 113951

Reminded and Rewinded ©