Categorie archief: Timeless

Swingend maar niet zo spraakzaam: Jive Bunny

Paasliedjes bestaan niet. Nummers over eieren en konijnen zijn sowieso erg dun gezaaid. Ok, ‘Bright eyes’ komt uit een film met konijnen en je hebt ‘Flappie’. Die laatste is  een kerstplaat trouwens. Een ding wordt in ieder geval snel duidelijk: konijnen worden niet zo oud.  Uitzonderingen zijn er natuurlijk, Bugs Bunny is nu 76 jaar. Maar met corebusiness cartoons en is hij niet bepaald muzikaal. Daarvoor moet je bij Jive Bunny zijn.

Glenn Miller’s ‘In the mood’

Jive is de swingende maar niet zo spraakzame naamgenoot van Bugs. Hij wordt eind 80’s het boegbeeld van de formatie The Mastermixers uit het weinig glamoureuze Rotherham. De grootste meestermixer achter het konijn zijn John Pickles en Les Hemstock. De Noorse dj Les, die voor John’s bedrijf Music Factory Music werkt, legt  de basis voor  ‘Swing the mood’  met als leidraad Glenn Miller’s ‘In the mood’.  Mooi idee, vindt John. Les en John’s zoon Andrew vormen het in John’s studio binnen 4 dagen om tot een single. Daarna doet John er vier maanden over om alle rechten van de fragmenten te krijgen. Hij drukt vervolgens 2000 exemplaren en  laat het project over aan zijn zoon Andrew, Les en producer/mixer Ian Morgan.

Jive het konijn

Op de achtergrond dan, Jive Bunny wordt het echte uithangbord. Het konijn is gebaseerd op een bekende van John en Andrew Pickles, een klant die de bijnaam ‘Jack bunny’ krijgt van de twee.  Het konijn is een briljante stap. John vertelt ten tijde van het succes dat het concept precies goed is,  ouderen vinden immers de muziek leuk, de jeugd de beat en kinderen het konijn.  Er ontstaat dan ook rond de platen een enorme merchandising maar aan de andere kant ook heel veel verzet van collega-artiesten. De mixen van Jive Bunny worden veelal als makkelijk en lui bestempeld.

Konijn met hetzelfde kunstje

Het is twee jaar lang wel een succes. Het publiek heeft immers het laatste woord. En als datzelfde publiek het zat is, dan ook. Een konijn met telkens hetzelfde kunstje, daar komt alleen Bugs mee weg. Jive heeft dus een houdbaarheidsdatum op de radio. In Nederland zijn we al snel klaar met het konijn en na drie nummer 1-hits aan de overkant is het publiek daar ook aan wat anders toe. Hedendaags reizen Jive, zijn danseressen en wat nieuwe meestermixers(Richard Lee)  als een avondvullende show  door de UK  en is het nog steeds een podiumact en merk van Music Factory Music. Is dat konijn ouder geworden dan ik dacht.

Vastleggen in volledig scherm 8-2-2016 232334

Antwoord op alles blijft (Level) 42

In 1979 zijn Mark King, Mike Lindup en de broers Phil en Rowland Gould bij het kiezen van de bandnaam er al snel over uit: er moet per se een nummer in. Eerste mogelijkheid is 88. Dat idee laten ze varen. Elk nummer lijkt zinloos, tot Mark en Rowland de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy gaan lezen. In deze klassieker wordt gesteld dat het antwoord op alles in het leven 42 is.  Zinvoller kan niet.

Staring at the sun

Level 42 heeft al snel haar gouden jaren maar het succes stijgt de heren niet naar het hoofd. Nee, optredens zijn er naast grote locaties ook gewoon in vakantiekampen geweest. Band begint dus ‘from scratch’. Wellicht rolt het succes hierdoor tot met name (hey, dat is toevallig) ’88.  Na het grootste commerciële succes ‘Running in the family’,  moet daar vooral van de platenmaatschappij snel een ’42’ op komen. Wellicht te snel. Het antwoord van de band is het album  ‘Staring at the sun ‘. Dat luidt achteraf gezien het einde van de band in. Niet dat het een slecht album is, integendeel. Persoonlijke favoriet ‘Heaven in my hands’ staat er bijvoorbeeld op. Nee, het einde zit hem in de band zelf.

Alan Murphy

Tijdens de opname van dit nummer en het gehele album, zijn de broers Gould al weg uit de band.De kern King-Lindup werken daarna met vervangers en een vaste waarde lijkt Alan Murphy te worden. Lijkt, want Alan sterft in oktober 1989 vrij plotseling aan een longontsteking, terug te linken aan zijn seropositiviteit.  Zijn naaste bandleden weten nergens van. Naar verluidt verzwijgt Alan zijn ziekte omdat hij tot zijn einde zorgeloos in een band wil spelen, terwijl zijn voormalige band Go West door ruzies en randzaken ten onder gaat.

Antwoord op alles blijft 42

Dat gebeurt na zijn overlijden ook met level 42. Het succes strandt, zoals met vele acts uit de 80’s,  voor deze band in de 90’s. De band lijkt eerder met de muzikale afscheidsbrief ‘It’s over’ of  ‘Overtime’, ‘Sun goes down’ en ‘Leaving me now’ een voorschot te hebben genomen op de toekomst.  Niets is minder waar. De groep hergroepeert zich in de 00’s met de terugkomst van verloren zoon Mike Lindup. Zo vieren ze nu bij elkaar hun 36-jarig bestaan. Dat worden er dus makkelijk 42 en dan heeft de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy gelijk.

Vastleggen in volledig scherm 4-2-2016 212719

Kate’s meesterwerk: Cloudbusting

In de 80’s vind ik Kate Bush  toch een beetje zweverig. Goed, ze komt met best mooie muziek en als ze op de radio te horen is, wordt haar muziek niet uitgezet. Maar een singletje van haar is weer teveel van het goede. Ach, toen. Zoals het vaak met klassiekers in de popmuziek is gegaan, komt de waardering  wat later en pas achteraf. Ook door mij.  Ruim 30 jaar nadat ‘Cloudbusting’ een bescheiden hit is geweest, is het een van mijn favorieten en staat de plaat in allerlei lijsten van beste platen. Terecht, al is het alleen al door de fascinerende achtergrond.

A book of dreams

Relaties tussen vader en zoon zijn altijd speciaal en dit wordt in  “Cloudbusting’  belicht door vader Wilhelm Reich en zijn zoon Peter. Het nummer en de clip zijn gebaseerd op een waar verhaal, beschreven in Peter Reich’s boek ‘A book of dreams’.  Kate komt een paar jaar later een exemplaar van het boek tegen in een winkel en helemaal gepakt door het verhaal, schrijft ze het nummer. Tijdens een uitgebreid interview vertelt ze  dat er in detail over videoclip, het nummer, de extra releases, zelfs de tekst is nagedacht. De eerste zin ‘I still dream of organon’ wekt daarom nog steeds de meeste discussie op. Want het is ‘orgonon’, een belangrijk detail in het verhaal.

Cloudbuster

Wilhelm heeft namelijk echt de Cloudbuster gebouwd, die in vrij geïnterpreteerde versie in de video te zien valt.  Vooral door het directe verband van het apparaat met orgone energie wekt Wilhelm bij de overheid veel irritatie. De video, opgenomen in  het Engelse Veil (Vale) of The White Horse, richt zich op de arrestatie van  Wilhelm en wordt gezien vanuit zoon Peter’s ogen. Dat zijn vader wordt gearresteerd, zit er al lang aan te komen. Wilhelm Reich is in zijn tijd een wetenschapper die veel botst met de overheid. Hij gaat uiteindelijk voor twee jaar de gevangenis in en overlijdt twee dagen voor zijn vermoedelijke vrijlating.

Meesterwerk

Net als in de tekst is ook in de clip niets toeval en met een gedachte gemaakt.  In de clip wordt Wilhelm door de acteur Donald Sutherland gespeeld. En dat is niet willekeurig,  hij is vrij lang en het verschil met Kate moet zo groot mogelijk zijn. De clip, geregisseerd door Julien Doyle, wordt achteraf als een meesterwerkje gezien. Het is een mini-film dat puur in overeenstemming staat met de plaat en zijn verhaal. Of zoals Kate ooit heeft gezegd over deze plaat en clip: ‘It is the magic moments of a relationship through a child’s eyes, but told by a sad adult’.

 

Vastleggen in volledig scherm 2-2-2016 131358

 

 

The legacy van Perfect Strangers

Perfect Strangers (of volmaakte vreemden zoals het in Nederland werd uitgezonden), heeft zijn basis in de film Beverly Hills Cop.  Deze film wordt niet alleen de doorbraak van Eddie Murphy maar ook van Bronson Pinchot. In een scene speelt hij Serge, een excentrieke kunstgalerijhouder en dat personage wordt de basis voor Balki, de wereldvreemde Griek die bij zijn neef gaat wonen.

Niet bepaald Grieks

Dat doet hij dermate overtuigend dat nog steeds veel mensen denken dat Bronson Pinchot van Grieks origine  is. Nou, hij is in real life geïnteresseerd in Griekse beeldhouwkunde maar dat is het enige wat hem bindt met Griekenland. Geboren in New York is hij van Italiaans origine.  Mag de pret niet drukken, de combinatie van de naïeve Balki met de cynische neef Larry Appleton werkt.

Mark en Bruce

Die op het laatste moment niet wordt gespeeld door Lou Anderson maar door Marc Linn-Baker. De toevoeging van hem tot de cast lijkt een beetje op die van Branson.  Mark wordt door producers  Dale McRaven, Tom Miller en Bob Boyett opgemerkt in een aflevering van Moonlighting waar hij onder de hoede van Bruce Willis wordt genomen. Na een improvisatie tijdens de auditie wist Bronson zeker dat dit zijn tegenspeler ging worden.

Een duo dat werkt

En zo ontmoeten Mark en Bronson elkaar dan, na jaren bij elkaar op school (Yale) te hebben gezeten zonder elkaar te hebben ontmoet.  Het is in ieder geval de start van een uiterst succesvolle comedy die de eerste seizoenen draait om de twee die ondanks enorm verschil qua achtergrond, taalbarrières en met heel wat slapstick niet zonder elkaar kunnen. Het concept wordt daarna iets losser met de komst van vriendinnen Mary Anne en Jennifer als vaste castleden.

Dance of joy

De serie houdt het met acht seizoenen voor een sitcom erg lang vol maar dan is het klaar. De show zelf krijgt een passend en voorspelbaar einde als de twee stelletjes getrouwd zijn en een kind hebben. De samenwerking van de cast wordt daarna gevierd met nog een keer de ‘Dance of joy’, een van de bekendste running gags in de show.

Verdwenen

De show’s legacy wordt duidelijk als het na 20 jaar out of the blue  als referentie wordt genoemd in ‘The leftovers’ , een serie waarin de halve wereldbevolking plots verdwijnt.  Als grap wordt daar gesteld dat na al heel wat celebraties nu ook nog de hele cast van Perfect Strangers is verdwenen. Toch weten ze Mark nog op te sporen.

De legacy van de serie is dat het opvallend onopvallend is geweest. Nooit als eerste genoemd maar iedereen kent de serie wel. Hoog O ja en feelgood, ook nu. Wellicht is dat de reden dat Bronson en Mark daarna niet echt grote rollen hebben gehad.  Maar beter één grote rol dan elke keer er naast grijpen, zoals de beoogde Larry Appleton, Lou Anderson.

Vastleggen in volledig scherm 25-1-2016 215021

Flashback 1998: “You can teach someone to sing a Frank Sinatra song but they’re not Frank Sinatra.

Hoe zat het alweer met die gemaskerde magiër uit de 90’s die het bloed onder de nagels van Siegfried, Roy en David Copperfield haalde door de clou van de ene na de andere truc te verraden? Tot ergernis van met name minder bekende illusionisten wordt er in ‘Breaking the Magician’s code’ heel wat mysterie weggenomen. Maar met het programma, uitgezonden door SBS6 met  het qua naam toch wat gedowngrade ‘Goochelaars ontmaskerd’, creëert tv-zender Fox in 1997 natuurlijk een nieuw mysterie. Want wie is onze gemaskerde vriend?

Blijven pluggen van een hype

Het is een bekende in het wereldje en hij wordt bedreigd, plugt Fox  vlak voor de laatste aflevering in 1998. Bedreigd is een groot woord. Er zijn wel tegenstanders maar die vinden een rechtszaak vanwege financiële derving tegen Fox een betere optie.  Niet bepaald kansrijk in die tijd, want op trucs zit dan geen copyright. Natuurlijk er zijn ook een paar illusionisten die hem het nooit meer vergeven, maar veel illusionisten reageren laconiek.  “You can teach someone to sing a Frank Sinatra song but they’re not Frank Sinatra, Oftewel, het gaat vooral om de show.

Het is..

Vastleggen in volledig scherm 23-1-2016 011440Dat is ook de strekking van de verklaring die de gemaskerde goochelaar voorleest . Daarna ontmaskert hij zichzelf als Val Valentino, een  relatief onbekende illusionist uit Los Angeles. De reacties op de identiteit en verklaring zijn flauw  en het zorgt voor weinig ophef. Wellicht ligt daar de reden van de laatste ontmaskering in de show. Het is een kleine anticlimax van een hype die al over de piek heen is. Hypes duren immers nooit lang en dat lees je als tv-baas terug in de kijkcijfers. Wellicht kun je de show zo’n pakweg tien jaar later nog eens doen als de mensen het alweer vergeten zijn.

Party pooper

Als de show een herstart krijgt,  maakt Val de balans op en heeft het programma volgens hem niet alleen hemzelf maar de hele illusionistenwereld een dienst bewezen. De interesse in magie en illusie neemt een grote vlucht en er ontstaat een compleet nieuwe generatie illusionisten, Harry Potters en goochelaars. Val gaat het na het programma zakelijk voor de wind met het concept van gemaskerde party pooper. Zo wil hij het niet noemen. “The Internet has created a whole new generation of cyber-magicians who show the tricks on YouTube.” Hij is in ieder geval niet de enige meer.

Vastleggen in volledig scherm 23-1-2016 011759.jpg

Deee-Lite:Gelukkig tijdloos

Met een beetje geluk blijft je plaat decennialang een klassieker en wordt je tijdloos. Dat overkomt  bijvoorbeeld ook Deee-Lite. Op het moment dat we de jaren’80 achter ons hebben gelaten en nog niet weten welke kant we op zullen gaan in de 90’s, komt dit internationale gezelschap de hitljsten binnenvallen. We tellen een  Japanner (Dong-hwa Chung),  een Amerikaanse(Lady Miss Kier), een toenmalige rus  (Dmitri Bril) en één briljante track, namelijk  ‘Groove is in the heart’.

It’s De-Lovely

Ja, dat is weer eens wat anders in dat 1990, disco, funk en rap door elkaar gooien. Dat vind Dimitri Bril ook. Met dit simpel gegeven begint het getrouwde stel Dimitri en Kierin  samen met goede vriend Dong een act. . O ja,  de bandnaam. Die is snel gevonden, dat wordt Deee-Lite. Simpel, het Cole Porter-nummerIt’s De-Lovely’.  wordt de naamgever. Alleen die song kan wel wat dansbaarder, wat swingerder, wat meer huidig. Op basis hiervan creëert het trio een sound dat de ultieme ontmoeting tussen de 70’s en 90’s  gaat worden.

Bootsy Collins

Vastleggen in volledig scherm 10-1-2016 013753 Het trio neemt een demo-versie van het latere ‘Groove…’  op en daarna doet Dimitri  een meesterzet:  hij stuurt het naar Bootsy Collins.  Wie? Oh, even bijpraten. Bootsy,  heeft zijn sporen wel verdiend in de funk.  En die Bootsy  gaat uit zijn plaat… op de plaat.  Sterker nog, hij vliegt naar de band toe  en speelt gezellig de bas mee op het nummer. In zijn enthousiasme sleept hij ook Maceo Parker en Fred Wesley mee die sax en trombone spelen op het nummer.Omdat het kan.

En nog meer bouwstenen

Het funk-gedeelte staat als een huis maar is het nu helemaal klaar? Nee voor de kers vraagt het trio  Q-tip van  A tribe Called Quest en de slagroom wordt verzorgd door een lijst van samples, waaronder Vernon Burch’s ‘Get Up’.  Het nummer zit dus goed in elkaar en als het een grote underground-hit wordt , zijn de hitlijsten snel bereikt. Maar zoals vele acts voor hen  en ook daarna, easy come, easy go. ‘Het is leuk  maar hoe gaan we verder in de 90’s’,  vraagt het trio zich af.

Verrassing is er af

Ok, die jaren’70-kledij van de band is weer wat anders.  Net als de creativiteit en de sound. Maar helaas, de verrassing is er gauw vanaf. Daarbij is het uit elkaar gaan van het echtpaar geen boost voor het succes en is het snel klaar voor de hele act,  jaren na dat ene succes,  Dong en Dimitri blijven ub hun kringen bekend als solo-dj’s en Kierin komt later nog even short term terug bij het grote publiek door sporadische solo-optredens of interviews. Toch nog even in ‘dee spotlite’. Oftewel, individueel vergeten maar als trio tijdloos gebleven. Gelukkig.

Vastleggen in volledig scherm 10-1-2016 013834

Stand by me: Cover alleen goed als het origineel wordt overtroffen

‘Covers zijn alleen goed als ze het origineel overtreffen’. Een van die muzikale wijsheidjes maar wel zo waar. Het  is makkelijk om een nummer na te spelen maar juist de extra elementen die aan de versie worden toegevoegd, maakt de plaat toch weer eigen, anders en soms beter. Een goed voorbeeld is natuurlijk ‘Yesterday’ van de Beatles. Vermoedelijk is geen enkel nummer zo vaak gecoverd als deze plaat.

Stand by me

Een hoge notering moet er ook voor ‘Stand by me’ zijn. Ik ben laatst eens op zoek gegaan naar covers van dat nummer door bekende en minder bekende artiesten. Mijn teller staat op 60 en het zijn er naar schatting meer dan 400 in totaal. En dat voor een liedje dat zelf de basis heeft in een meer dan 100 jaar oud  kerkliedje van Charles A. Tindley.  Steeds meer toegevoegd en weggelaten, evalueert  het nummer en de dit jaar overleden Ben E. King baseert zijn bekende versie in de 60’s op een uitvoering van de Staple Singers, een decennium eerder.

Film en reclame

Na zijn vertrek bij The Drifters neemt hij samen met tekstschrijvers Jerry Leiber en Mike Stoller zijn versie op. Het is Stoller die hier de bekende baslijn bedenkt. Het nummer wordt na opname Ben’s signature song en het wordt definitief tijdloos door de film ‘Stand by me’ en een Levi’s reclame. De film , gebaseerd op Stephen King’s ‘The body’ , wordt pas in tweede instantie om het nummer heen gebouwd. Dat gebeurt nadat regisseur Rob Reiner het nummer hoort terwijl hij bezig is het oorspronkelijke verhaal meer te richten op feelgood en vriendschap.

Verrassende en prachtige covers

Het nummer is inmiddels het drie na meest gedraaide song ooit op de Amerikaanse radio en tv  en er zijn honderden covers gemaakt. Daar zitten heel wat mooie en verrassende werkjes bij, bijvoorbeeld die van Mohammed Ali ( inderdaad, de bokser), U2, The Clash, Julian Lennon, Tina Turner, Seal en Led ZeppelinIn een interview gaf Ben trouwens ooit aan dat hij de versie van John Lennon het beste vindt.

Beste afsluiter

Dat is inderdaad een van de besten, maar  wellicht de mooiste is de uitvoering van… Lemmy Kilmister, ooit bedoeld voor de soundtrack van Extremely Sorry’.  Deze versie sluit natuurlijk goed aan op onderstaand bericht maar met Ben en Lemmy als overleden muzikale legendes is er meteen geen betere afsluiting voor dit jaar te vinden. Prettige jaarwisseling!

Screenshots25

Reminded and Rewinded Top 3: Net geen 2016

Screenshots22Ook dit jaar zijn er weer een aantal mensen in de mediawereld ‘killed by death’ zoals Lemmy van Motorhead zou zeggen.  En dat gaat best vaak het grote publiek voorbij, wegens te onbekend, te jaren ’80 of verder terug of simpelweg te veel voetnootje.

Daarom  allereerst op de rand van 2016: laat het  ook horen voor acteur James Best ( Agent Rosco uit de Dukes of Hazzard) , actrice Amanda Peterson (Cindy uit ‘Can’t buy me love), zanger Jim Diamond (‘I should have known better’) en zanger Johnny Kemp (‘Just got paid’), actrice Mary Ellen Trainor( o.a. Lethal weapon) en acteur Roger Rees (Robin Colcord in Cheers).

De aandacht rondom een overlijden verschilt dus nogal. Maar aan het eind van het verhaal of beter gezegd jaar,  halen ze wel allemaal het jaaroverzicht van CNN. Alleen worden dit soort  overzichten veelal eind november, begin december al in elkaar gezet. Daarom deze keer een top 3 met een saluut naar die artiesten die 2016 net niet haalden en daardoor wellicht ook niet alle jaaroverzichten over 2015.

Vastleggen in volledig scherm 30-12-2015 1413021. Guru Josh

Net als bij de nummer 3, dacht ik vandaag  toch wel even ‘WTF ‘ bij het horen van het nieuws.  De vrolijke Paul Walden aka Guru Josh is in 1990 achteraf gezien dan al verantwoordelijk voor een van de grootste danceklassiekers uit de 90’s.  Maar met ‘1990’s… time for the Guru’ als ondertitel van ‘Infinity’ verdwijnt Guru korte tijd later en in eerste instantie net zo snel. En zeventien jaar later is hij er weer. Dat gaat  niet eeuwig door.  Nee, 2015’s… time’s up for the Guru.

Vastleggen in volledig scherm 30-12-2015 0004402.Lemmy Kilmister

In de documentaire ‘Lemmy’ vertellen verschillende mensen hoe onbeschrijfelijk het moment  is dat men voor het eerst Motorhead hoorde.  Voor mij was die ontmoeting door ‘Hellraiser’ en de bijbehorende cd ‘March or die’ Het is die rauwe sound, die rauwe stem van Lemmy. Het is Lemmy als verpersoonlijking van Motorhead. En ondanks zijn levenswijze is hij heel lang onsterfelijk maar in de laatste dagen van 2015 is Lemmy  toch  killed by death.

Vastleggen in volledig scherm 30-12-2015 0009263. Scott Weiland

‘Fall to pieces’ van Velvet Revolver is het autobiografische verhaal van destijds nieuwe zanger Scott Weiland. Met name door medebandlid  en ex-gunner Duff McKagan komt hij zijn  drugsverslaving te boven. Voor het moment.  Met de tekst ‘All the years I’ve tried – with more to go’  houdt  Scott in het nummer  rekening met een terugval. Met een nieuwe tour en een nieuwe band komen dit jaar inderdaad ook weer de oude gewoonten.  Dat wordt hem fataal.