Categorie archief: Timeless

Alfred Hitchcock’s late klassieker: The trouble with Harry

Alfred Hitchcock kennen we allemaal van zijn filmgenre suspense en iedereen heeft zijn/haar favoriet. Die van mij is een opvallende: The trouble with Harry, een voor Alfred bijna dodelijk filmexperiment, gefilmd in Vermont. Met haar zwarte humor valt de film een beetje buiten de boot ten opzichte van zijn andere werk, al is hij het later ook met ‘Psycho’ van plan.  Doet hij niet, mede doordat ‘Trouble with Harry in de 50’s zelf flopt. En alles wat hij maakt is al comedy, stelt Alfred later. Maar als je de humor van ‘The trouble…’ niet deelt, dan wordt het wel een lange zit.

Philip Truex

Een van de bekendste plotlines van de film is dat ‘ the trouble with Harry is that…he’s dead’. Goede samenvatting, bespaart veel tekst en analyses.  Want dat Harry dood is,  is met name erg vervelend voor verschillende inwoners van een klein stadje die op een warme dag maar met het lijk blijven slepen. Acteur Philip Truex speelt het lijk dat maar liefst drie keer wordt opgegraven in de film, maar ondanks het legendarische plot, wordt het niet echt een glansrol voor hem.

Zoals Alfred in zijn interviews over de film zegt: “Never mess about with a dead body — you may be one…” Want eerst is Philip nog blij als hij de titelrol krijgt, maar als blijkt dat hij geen enkele regel tekst heeft en ook niets hoeft te doen, neemt hij het zwaar op en ziet het als een symbolisch einde van zijn acteercarrière.  Hij begint een tuincentrum en zal nooit meer acteren na deze film.

Shirley MacLaine

Elke einde heeft weer een begin, want compleet tegenovergesteld van Phillip, is de film ook de doorbraak van Jerry Mathers en het acteerdebuut van Shirley MacLaine.  Ze wordt ontdekt op Broadway als producer Herbert Coleman in het publiek zit en zij invalster is voor Carol Haney.  Shirley krijgt de rol en wordt eating buddy’ van Alfred, Had trouwens ook Grace Kelly kunnen zijn geweest, maar die kan niet ten tijde van de opnames. Eerste keuze John ‘Dynasty ‘ Forsythe verschijnt wel in de film, gebaseerd op een verhaal van Jack Trevor Story.

De vijf verdwenen films van Alfred

Het script van de film is gebaseerd op zijn gelijknamige verhaal van van vijf jaar eerder, waarvan de rechten door Alfred op een veiling worden gekocht. De film zelf wordt verre van een succes, tot teleurstelling van Afred zelf die ‘ The trouble with Harry’  altijd tot zijn favoriet rekent. Maar het (postume) succes komt er veel later wel, als de film zo’n vijftien jaar na release  een van de ‘vijf verdwenen films’ van Alfred wordt.  De film wordt samen met o.a ‘Rope’  en  ‘Vertigo’ uit de roulatie gehaald. Ze keren pas  na een heel lang verhaal in 1984, vier jaar na zijn Alfred’s overlijden,  weer terug voor het publiek en zijn klassiekers vandaag.

Cameo

Net zo klassiek als de cameo’s van Alfred. Net als in Psych het een sport de ananassen te spotten, maken filmliefhebbers er een sport van Alfred te spotten in zijn eigen films. Bedoeld als een soort handtekening,  wil hij  echter niet dat zijn films hierom gaan draaien. Daarom verschijnt hij steeds vroeger in de film zodat het publiek weer op de film kan concentreren. Want een cameo is niet belangrijk. Zoals Afred zelf ooit zegt:” To make a great film you need three things – the script, the script and the script’.

 

Succesformule van hart en gezicht: Culture Beat

Zo’n 24 jaar geleden was het Duitse Culture Beat een van de grootheden van de Eurodance.  De dj in onze vaste uitgaansgelegenheid heeft in de 90’s ons wekelijke verzoek ‘Got to get it’ (met een videoclip opgenomen in het mooie Faro) van Jay en Tania standaard op zijn draaitafel liggen.  Deze  hitmachine wordt uiteindelijk door vele aanpassingen qua muziekstijl en internationale podiumbezetting zeer populair, maar ziet het succes ook weer net zo snel verdwijnen. Vooral als de succesformule  zijn belangrijkste ingrediënten verliest.

Culture Beat doet het licht uit

Eurodance hoort net zo bij de 90’s als de Flippo. Een mooie en muzikale periode, maar prestaties in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Het symbolische einde van de (populariteit van)  Eurodance vind ik dan ook ‘Inside out’ van datzelfde Culture Beat. Het is immers het afscheid van een van de eerste en meest succesvolle Eurodance-acts in de top 40. Die succesboog groeit vanaf 1989 gestaag met als absolute succespiek een nummer 1 voor ‘Mr Vain’ in 1993.

Geheel in stijl van het nummer, is dan ‘Anythingmogelijk. Zowel verder omhoog als omlaag. Het is het tweede scenario. Zo verlaat de act amper anderhalf jaar later met ‘Inside out’  in een omgekeerde wereld op 23 december 1995 voorgoed de top 40. Bescheiden, via de achterdeur, vanaf plaats 40. Het is in Nederland over en met hen glijdt daarna de Eurodance in zijn geheel verder uit het zicht.

Torsten Fenslau sleutelt aan succesconcept

Even een rewind. Bijna zes jaar eerder, in het net begonnen 1990, is Culture Beat er vroeg bij. De act dat dan (net als soortgelijke acts) nog niet die succesformule heeft gevonden,  bereikt in dat jaar wel al de top 40 met  de kleine hit ‘I like you’ en is met o.a 2 Brothers On the 4th Floor en Twenty 4 Seven een van de eerste (aankomende) Eurodance-acts in de top 40.

Grondlegger Torsten Fenslau, een bekende dj uit Duitsland, heeft dan ook het afgelopen jaar al flink gesleuteld aan zijn act. Zo heeft hij Culture Beat omgevormd van  een producersproject (naast Torsten bestaat de oerversie van de act uit Jens Zimmermann en Peter Zweier),  naar een podiumact.  De teksten worden Engels en de ambient muziekstijl verdwijnt. Ook past hij achteraf gezien al heel vroeg het basisconcept van een Eurodance act toe.

Jay en Tania

Na de clubhit ‘Der Erdbeermund’. krijgt originele vocalist Jo van Nelsen zijn congé en gaat Torsten op zoek naar een rapper en een zangeres. Hij ontmoet oud-militair Jeff ‘Jay Supreme’ Carmichael, op een van zijn draaiavonden en die blijkt dat rappen nogal goed onder de knie te hebben. Jay zal later uitgroeien tot het gezicht van de act, vooral omdat hij het langst bij de act blijft terwijl de zangeressen nogal wisselen.

Want eerst is er  een kort aanloopje met de (ietwat houterige dansende) Amerikaanse Lana Earl en de hit  ‘No deeper meaning'( ze zijn nog bij Countdown als Alarmschijf). Kort daarna begint met  nieuwe Britse zangeres Tania Evans het pas echt te lopen, de combi Jay en Tania is die gewenste succesformule.  Inmiddels op en top Eurodance, is  de tweede cd ‘Serenity’ een schot in de roos.  Met de wereldhit ‘Mr Vain’ (die Torsten volgens de mythe over zichzelf heeft geschreven) , is na vier jaar sleutelen de piek van de act bereikt. Maar na pieken komen altijd dalen.  En een enorm dal is meteen funest voor het verdere succes.

Hart en gezicht

Want op 8 november 1993 komt Torsten om bij een auto-ongeluk. Niet geheel toevallig, loopt het succes met het wegvallen van de grondlegger daarna  geleidelijk  terug. Een factor is dat Torsten’s succesformule en muzikale koers door opvolger en broer Frank wordt aangepast als de Eurodance op zijn retour is, met tegengesteld effect.De definitieve nekslag is het bijna gelijktijdige vertrek van Tania en Jay in 1997. Daarmee verliest de act naast het hart ook het gezicht.

De Jay van Culture Beat (dus niet deze collega) woont na wat muzikale omzwervingen weer in New Yersey en Tania treedt nog steeds op.  De act bestaat hedendaags nog steeds, maar huidige zangeres Jackie Sangster en rapper MC4T zingen op 90’s feestjes gewoon de grootste hits mee. Niets nieuws dus, meezingen met Jay en Tania op de muziek van Torsten deed ik al in de jaren ’90.

 

Flashback 2011:’Het is lang geleden dat er iemand zo dicht bij zat’

In Nederland hebben we jarenlang belspelletjes gehad, het Siberië van tv-land. Sommige presentatoren gebruikten het als opstap naar heel wat beters, anderen zien we nu terug bij Astro tv. Maar de belspelletjes zoals we ze hebben gekend, zijn sinds 2007 van de Nederlandse buis.  Na een inval van de FIOD was het definitief over. Een paar jaar later volgt ook België, al is hier een primetime tv-programma en een rekenwonder voor nodig.

Basta

Het programma Basta van het collectief Neveneffecten heeft maar kort bestaan( 6 afleveringen) maar maakt wel maximale impact.  Het concept van ‘Koekje van eigen deeg’ werkt in het programma al bij de Belgische muziekrechtenorganisatie, internetfraudeurs en  helpdesks, maar achteraf is de kers op de taart de door velen gehate belspelletjes. Ondanks dat deze programma’s aan heel wat regels zijn gebonden, gaat programmamaker Home Games ,die de spelletjes op de Vlaamse tv verzorgt, zijn eigen gang en hangt er een sfeer van oplichting rond de programma’s.

De mol

Zo zijn er tegen de regels in,  vaak geen winnaars en wordt de veelal genoemde prijs nooit uitgekeerd. Om bewijsmateriaal te verzamelen voor de oplichting binnen Home Games, plaatsen de heren een mol in de uitzendingen voor de inside informatie.

Enter Maxine de Winne.  Afgestudeerd in ethiek en acteur, is dit voor hem de ultieme uitdaging. Na maandenlange  voorbereiding en audities, gaat Maxine in najaar 2010 aan de slag als presentator om intern de gang van zaken rond de uitzendingen te onderzoeken.

Rekensleutels

Het team gaat zich ondertussen richten op de onmogelijke opgaven die vrijwel nooit een winnaar opleveren, de beruchte rekensleutels. Het Basta team krijgt hiervoor hulp van wiskundige Gaëtan De Weert, de grootste vijand van de belspelletjesproducties. Het is hem al vaker gelukt diverse rekensleutels te ontcijferen. Rekensleutels zijn formules in opgaven die er voor zorgen dat de opgaven rekenkundig heel breed kunnen worden geïnterpreteerd, waardoor het antwoord bijna niet te raden valt.

Maxine de Winne(r)

Tijdens maanden onderzoek van het team, presenteert Maxine met steeds meer moeite en gewetenswroeging, maar dan is het eindelijk de laatste nacht voor Maxine op tv. En daarin wordt hij Maxine de Winner. Hij laat zijn tas met opnameapparatuur in de regiekamer achter en maakt live de nieuwe opgave bekend.

Strike drie

Gaëtan en het team gaan koortsachtig aan de slag en kraken de sleutel van de opgave. Gaëtan komt vervolgens tot drie keer toe in de uitzending. De eerste keer is het goede antwoord fout. Dat komt omdat de rekensleutels zo ingewikkeld zijn dat er een rekenfout bij de productie zelf wordt gemaakt.  De reactie van productieleider en  ‘big brother’ Pieter Vissers is treffend.

In zijn  microfoon wordt er ‘Het is lang geleden dat er iemand zo dicht bij zat’ gemompeld.. De tweede keer is Gaëtan, hoe bizar ook, wel de winnaar volgens de productie met het foute antwoord en de rekenfout. De derde keer probeert Gaëtan live op tv deze fout uit te leggen, maar wordt afgekapt.

De zekere winnaar weet nu wat verliezen is

De productiekamer is na het derde telefoontje uit haar doen en de latere reactie van Pieter is niet mals in die nacht. Net als later de gevolgen voor Pieter en Home Games na de uitzending van Basta. De belspelletjes worden per direct van de Vlaamse tv gehaald,  de interne bevindingen van Maxine worden bevestigd en er wordt nader onderzoek ingesteld.

Gaëtan krijgt als zeldzame winnaar de duizenden euro’s aan volledig prijzengeld uitgekeerd.  Hij flikt zijn kunstje een tijd later nog een keer bij de Waalse belspelletjes.  En zo worden de belspelletjes met zowel onterecht verliezende kijker als onterecht winnende productie, bij onze zuiderburen nog een keer de nek omgedraaid en is het definitief basta.

Andrew W.K. – Wereldkampioen feesten

Andrew W.K. ken ik van het drie minuten durende knalharde ‘Party hard’  uit 2001, maar ook platen als ‘It’s time to party en ‘Long live the party’.  Je kunt zeggen dat er een bepaald patroon in zijn nummers zit, maar dat is wel een beetje kort door de bocht.

Andrew Wilkes-Krier is naast musicus, columnist, acteur, componist, producer en eigenaar van nachtclub Santos Party House ook motivatiespreker. Zijn filosofie draait om ‘the absurdity of existence’, oftewel alles doen wat goed voelt, waar je goed in bent, met volle overgave. Elke dag, zonder verplichtingen van het dagelijkse leven, zonder alles zo serieus te nemen.

Is geen tijd voor. Feest is overgave en dat kun je overal en in je hele leven toepassen. Zo heeft hij een eigen en omgekeerde vorm van yoga, bedenkt hij een bizar workout programma,  is hij  wereldkampioen drummen  , valt hij in als weerman, moeten interviews opgeleukt worden en maakt hij van een pianospel pure rock ‘n’roll.

Zelfs in ‘Party hard’ dat maar uit maar een paar regels tekst bestaat en wordt herhaald, zit deze filosofie in verwerkt. Zo heeft het feestnummer toch een  diepere laag. Net als Andrew zelf, die doet wat hij leuk vindt en het leuk vindt wat hij doet. Andrew W,K., the ambassador of fun, een wereldkampioen feesten.

Roem in eigen land: The Ark

Een van de mooiste platen van de vroege 00’s vind ik ‘It takes a fool to remain sane’ van de Zweedse band The Ark. Vooral de krachtige tekst en de opbouw van het nummer is nog steeds waanzinnig. Het blijft een raadsel dat er nooit een internationale doorbraak is voor deze band, wellicht dat het aan George Bush ligt.

Er is meer dan Rottne

Want de band is rond de eeuwwisseling een van de grootste bands van Zweden maar ziet soortgelijke bands als The Darkness wel doorbreken in Engeland. Dat de band in het eigen Zweden wel enorm populair is,  komt naast de muziek ook door de geweldige optredens en de excentrieke zanger Ola Salo. Hij komt oorspronkelijk uit het anonieme Zweeds dorpje Rottne in de gemeente Växjö en juist doordat het als Växjo zo’n oersaai dorp is, wordt zijn drang om uit te breken enorm groot, zo stelt hij ooit in een interview.

En nu The Ark

In Växjo  ligt ook meteen de basis voor dit nummer van de latere band. Daar beginnen Ola’s vrienden Mikael  and Lasse  Ljungberg  The Ark, gewoon om als  schoolvrienden muziek te kunnen maken. Terwijl in de jaren’90 de Zweedse muziek hoogtij viert met bijvoorbeeld Dr Alban en Ace of Base, is de band bezig de juiste sound en line-up te vinden. Pas nadat de era van hun Zweedse collega’s over is, breekt de band in eigen land door met met album ‘We are The Ark’.

Voor wie dat nog niet wist. ‘It takes a fool to remain sane’, het nummer dat ook een  een verwijzing is naar de jeugd in Rottne, wordt de leadsingle  Het breekt in eigen land en zo staat metropool Växjo nu zichtbaar op de Zweedse kaart en daarnaast pakt de band meteen een internationaal succesje in Italië.  Daar is de single lang niet uit de  lijsten te slaan, maar daar blijft het bij.

Bush verknalt internationale doorbraak

Want naast Nederland en de UK, laat ook de Verenigde Staten het afweten. Goed, Amerika valt wel te begrijpen trouwens. Ola heeft het zichzelf en de band heel erg moeilijk gemaakt door de woede van veel Amerikanen op de hals te halen. Tijdens een optreden maakt Ola een verkeerde opmerking over 9/11 en later maakt hij zich ook niet populair door het nummer ‘Father of a son’ (over het mogelijk maken van adoptie voor alle relatievormen),  op te dragen aan George Bush. Inderdaad, op dat moment president en niet bepaald een voorstander in deze discussie.

Van Internationaal weer nationaal

De band moet door deze publiciteit de promotietour voortijdig afbreken. Negatieve publiciteit is ook… ja, maar dat helpt niet erg. Terug in Zweden pakken ze de draad weer op en na met overmacht het Nationale songfestival te hebben gewonnen, valt het resultaat op Europees niveau erg tegen met een van de laatste plaatsen.

Met wellicht de allerlaatste kans gemist om internationaal door te breken, is daar in 2011 het besluit te stoppen met de band. Precies tijdens hun 20-jarig jubileum en op het hoogtepunt van de roem. Alleen in eigen land helaas.

Eeuwige studenten: Hermes House Band

Eens in de zoveel tijd heb je zo’n nummer 1 in de hitlijsten waarvan het publiek niet genoeg lijkt te krijgen, als je de samenstelling van de hitlijsten maar voor lief neemt. Zo’n enorme rij weken op 1 is dan hitmatig gezien historisch, maar net zo opmerkelijk zijn de platen die het voor elkaar krijgen om zo’n vastgelijmde plaat juist van de nummer 1 te krijgen.

Eeuwige studentenband

Zo wordt er in 1994 een einde gemaakt aan het droomsucces van Marco op 1 door het eeuwige studentencollectief Hermes House Band.  Eeuwige student is hier niet negatief bedoeld, het is meer een concept. Want de act vindt haar oorsprong in  studentensociëteit Hermes. maar  bestaat in 1994 al bijna twaalf jaar, net als hun versie van het oude Gloria Gaynor nummer. De studentenband scoort die enorme hit met ‘I will survive’ dan ook met een compleet nieuwe generatie, inclusief zangeres Judith Ansems als boegbeeld.

Waterboys

Dat de band zoveel wisselt van bezetting, heeft simpelweg te maken met een nieuw leven en nieuwe baan na de studie in combi met de voortdurende optredens. De band maakt van een nood een deugd:  kort na het ontstaan voert men al  ‘het Waterboys-systeem’ in. Einde studie is einde band. Hoewel, door het enorme succes van ‘I will survice’  ontstaat de internationale versie van de band, HHB International.

Ook daar is de eerste jaren de zangeres (de dan inmiddels oud-student) Judith Ansems.  Ze is na haar studie  en die ene grote hit uitgegroeid tot een vast gezicht bij de toenmalige belspelletjes op tv,  maar heeft daarnaast veel succes met de band. Hedendaags spelen oud-leden Sally Flissinger en Job Wijlacker in deze versie van HHB. Judith zelf stopt  in 2001 met de band en kiest voor meer anonimiteit en een gezinsleven, maar zo nu en dan zingt ze  ‘I will survive’ nog wel eens.

Te populair

Dat wordt een echte grote hit als de tweede generatie begin ’90’s zich profileert op grote podia en op tv(Hitbingo) en daarnaast de onderhand vijfde  cd ‘Thuis’ uitbrengt. Bijzonder populair in het studentencircuit, begint de vraag steeds groter te worden naar het recente werk.  Hierop wordt door o.a. oud-bassist Eugene Lont  het label Xplo Music opgericht en via distributeur Arcade en promotor Willem Van Schijndel (ook Deurzakker) maakt de single een opmars en doorbreekt het voor even de hegemonie van Marco.

Eeuwige jeugd

De coverversie van ‘I will survive’ van een band met al decennia lang studenten in de gelederen, wordt uiteindelijk een eendagsvlieg  met zelf een eeuwige jeugd. Het huisnummer van de huisband groeit uit tot een (feest) klassieker en lijkt alles te overleven. Hedendaags galmt ‘I will survive’ nog steeds door de stationsspeakers van  De Kuip. En zo gek is het niet dat de Rotterdamse Hermes House Band en Feyenoord sterk met elkaar verbonden zijn. Naast de plaatselijke verbondenheid  staat het nummer zelf immers voor passie. En of het nou voor een band twaalf jaar of voor een club zelfs achttien jaar duurt, ooit levert dat het grote muzikale of sportieve  succes op.

Swingend maar niet zo spraakzaam: Jive Bunny

Paasliedjes bestaan niet. Nummers over eieren en konijnen zijn sowieso erg dun gezaaid. Ok, ‘Bright eyes’ komt uit een film met konijnen en je hebt ‘Flappie’. Die laatste is  een kerstplaat trouwens. Een ding wordt in ieder geval snel duidelijk: konijnen worden niet zo oud.  Uitzonderingen zijn er natuurlijk, Bugs Bunny is nu 76 jaar. Maar met corebusiness cartoons en is hij niet bepaald muzikaal. Daarvoor moet je bij Jive Bunny zijn.

Glenn Miller’s ‘In the mood’

Jive is de swingende maar niet zo spraakzame naamgenoot van Bugs. Hij wordt eind 80’s het boegbeeld van de formatie The Mastermixers uit het weinig glamoureuze Rotherham. De grootste meestermixer achter het konijn zijn John Pickles en Les Hemstock. De Noorse dj Les, die voor John’s bedrijf Music Factory Music werkt, legt  de basis voor  ‘Swing the mood’  met als leidraad Glenn Miller’s ‘In the mood’.  Mooi idee, vindt John. Les en John’s zoon Andrew vormen het in John’s studio binnen 4 dagen om tot een single. Daarna doet John er vier maanden over om alle rechten van de fragmenten te krijgen. Hij drukt vervolgens 2000 exemplaren en  laat het project over aan zijn zoon Andrew, Les en producer/mixer Ian Morgan.

Jive het konijn

Op de achtergrond dan, Jive Bunny wordt het echte uithangbord. Het konijn is gebaseerd op een bekende van John en Andrew Pickles, een klant die de bijnaam ‘Jack bunny’ krijgt van de twee.  Het konijn is een briljante stap. John vertelt ten tijde van het succes dat het concept precies goed is,  ouderen vinden immers de muziek leuk, de jeugd de beat en kinderen het konijn.  Er ontstaat dan ook rond de platen een enorme merchandising maar aan de andere kant ook heel veel verzet van collega-artiesten. De mixen van Jive Bunny worden veelal als makkelijk en lui bestempeld.

Konijn met hetzelfde kunstje

Het is twee jaar lang wel een succes. Het publiek heeft immers het laatste woord. En als datzelfde publiek het zat is, dan ook. Een konijn met telkens hetzelfde kunstje, daar komt alleen Bugs mee weg. Jive heeft dus een houdbaarheidsdatum op de radio. In Nederland zijn we al snel klaar met het konijn en na drie nummer 1-hits aan de overkant is het publiek daar ook aan wat anders toe. Hedendaags reizen Jive, zijn danseressen en wat nieuwe meestermixers(Richard Lee)  als een avondvullende show  door de UK  en is het nog steeds een podiumact en merk van Music Factory Music. Is dat konijn ouder geworden dan ik dacht.

Vastleggen in volledig scherm 8-2-2016 232334

Antwoord op alles blijft (Level) 42

In 1979 zijn Mark King, Mike Lindup en de broers Phil en Rowland Gould bij het kiezen van de bandnaam er al snel over uit: er moet per se een nummer in. Eerste mogelijkheid is 88. Dat idee laten ze varen. Elk nummer lijkt zinloos, tot Mark en Rowland de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy gaan lezen. In deze klassieker wordt gesteld dat het antwoord op alles in het leven 42 is.  Zinvoller kan niet.

Staring at the sun

Level 42 heeft al snel haar gouden jaren maar het succes stijgt de heren niet naar het hoofd. Nee, optredens zijn er naast grote locaties ook gewoon in vakantiekampen geweest. Band begint dus ‘from scratch’. Wellicht rolt het succes hierdoor tot met name (hey, dat is toevallig) ’88.  Na het grootste commerciële succes ‘Running in the family’,  moet daar vooral van de platenmaatschappij snel een ’42’ op komen. Wellicht te snel. Het antwoord van de band is het album  ‘Staring at the sun ‘. Dat luidt achteraf gezien het einde van de band in. Niet dat het een slecht album is, integendeel. Persoonlijke favoriet ‘Heaven in my hands’ staat er bijvoorbeeld op. Nee, het einde zit hem in de band zelf.

Alan Murphy

Tijdens de opname van dit nummer en het gehele album, zijn de broers Gould al weg uit de band.De kern King-Lindup werken daarna met vervangers en een vaste waarde lijkt Alan Murphy te worden. Lijkt, want Alan sterft in oktober 1989 vrij plotseling aan een longontsteking, terug te linken aan zijn seropositiviteit.  Zijn naaste bandleden weten nergens van. Naar verluidt verzwijgt Alan zijn ziekte omdat hij tot zijn einde zorgeloos in een band wil spelen, terwijl zijn voormalige band Go West door ruzies en randzaken ten onder gaat.

Antwoord op alles blijft 42

Dat gebeurt na zijn overlijden ook met level 42. Het succes strandt, zoals met vele acts uit de 80’s,  voor deze band in de 90’s. De band lijkt eerder met de muzikale afscheidsbrief ‘It’s over’ of  ‘Overtime’, ‘Sun goes down’ en ‘Leaving me now’ een voorschot te hebben genomen op de toekomst.  Niets is minder waar. De groep hergroepeert zich in de 00’s met de terugkomst van verloren zoon Mike Lindup. Zo vieren ze nu bij elkaar hun 36-jarig bestaan. Dat worden er dus makkelijk 42 en dan heeft de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy gelijk.

Vastleggen in volledig scherm 4-2-2016 212719