Categorie archief: the legacy van

De legacy van Coherence: De avond kan alle kanten op

De film Coherence (samenhang) uit 2013 gaat over acht vrienden die na tijden weer eens een keer bij elkaar komen voor een diner. Als er op diezelfde avond een komeet relatief laag over de aarde vliegt, verstoort dat niet alleen de elektronische apparatuur, maar ook  de realiteitservaring van de acht vrienden.

Parallel Universum

De magnifieke film( hier trailer 1) gaat in op het begrip parallel universum. Elke situatie of setting heeft ontelbare scenario’s en in de theorie van een parallel universum, ontstaat door elke handeling of keuze een apart universum. Je merkt als persoon echter niets van deze ‘verhuizing’ en  het scenario in de eigen en huidige realiteit vervolgt zich daarna verder.

Je zult dus nooit weten wat het gevolg van andere keuzes of handelingen zouden zijn, maar ze zijn er wel. Want de andere keuzes en uitkomsten hebben in deze theorie hun eigen universa. En zo zijn er ontelbare versies mogelijk die allemaal naast elkaar bestaan, maar elkaar niet ervaren, raken, overlappen of beïnvloeden.

Feestje

Dat laatste kan voor een deel de prullenbak in als de komeet deze regel verstoort en alles letterlijk door elkaar gaat lopen. Er verschijnt zichtbaar en in de naaste omgeving een kopie (of eigenlijk een van de ontelbare kopieën) van deze gezellige avond met acht vrienden en de woning. Ach, als men gewoon in het huis blijft,  is er niets aan de hand.

Oneindige spiraal

Je raadt het al, gebeurt niet. In beide huizen is ondertussen alles hetzelfde, bijna dan.  Want er is een klein verschil in details en met name de scenario’s van de diners en de gemoedstoestand van de groepsleden aan wederzijde is net iets anders. Daarom maken beide groepen, eenmaal bewust van elkaars kopie en gebaseerd op wederzijds wantrouwen,  daarna verschillende keuzes die hun kopiegroep weer beïnvloeden en het nieuwe gevolgen heeft. We zijn er nog  niet, het wordt nog gecompliceerder.

Wie is wie?

De groep bestaat altijd uit acht personen, maar de theorie gaat er in deze film ook van uit dat als je het huis verlaat, je daarmee het specifieke universum verlaat. Daardoor ontstaat er een soort doorschuifsysteem waarin het alter-ego (compleet met  ander gemoed, karakter,andere voorgeschiedenis, wetenschap, enz) uit een parallel universum de vrijgekomen plaats binnen de groep in neemt.

Hierdoor beginnen karakters zichzelf tegen te spreken. Zo vertelt Mike (Maury Sterling) in dit universum een vrij onwetende groep dat hij het karakter Joe in Rosswell heeft gespeeld, veranderen details en weet bijvoorbeeld karakter Lauri plots niets meer over haar Yoga-lessen. Echte eyeopener voor de groep en kijker is als Hugh (Hugo Armstrong) na terugkomst in het huis plots zijn pleister op tegenovergestelde plek heeft zitten en  zijn kapotte telefoonscherm gewoon heel is.

 Zo neemt het wantrouwen ook binnen de groep enorm toe. Wie is dat nou werkelijk naast je aan tafel? Om vast te stellen wie binnen de groep allemaal in de verkeerde dimensie zit, maakt het gezelschap gebruik van foto’s met getallen in een afgesloten doos, artikelen,  glowsticks en speelt Em’s ring een grote rol.

Improvisatie en een mol

Om het scenario volledig te volgen, kun  je het beste het eerste stuk van de film tot de eerste fade out  als basisuniversum nemen en over de hele linie datzelfde hoofdkarakter Em (Emily Baldoni) volgen. Zoals schrijver en regisseur James Ward Byrkit in een interview zegt: ‘Follow this girl from the first shot until the last shot, and how does she change from the first shot to the last shot’.

Ondanks een vrij complex scenario, is de film veelal gefilmd op basis van spontaniteit. Zo krijgt de cast (die bestaat uit kennissen van de scriptschrijvers afzonderlijk) veel vrijheid om te doen wat ze willen in een scene, bijvoorbeeld uit beeld lopen. Daarnaast zijn de meeste conversaties en gebeurtenissen tijdens het diner gebaseerd op improvisatie. Zo krijgt de cast  veelal geen script, maar telkens korte alinea’s met opdrachten die soms in tegenstelling tot elkaar staan.

Ook is de cast onwetend dat een van acteurs aan tafel, Alex Manugian  (die Amir speelt), in werkelijkheid een van de scriptschrijvers is en fungeert als mol tijdens de opnames om de rest te sturen. Hij is het verlengstuk van regisseur James Ward Byrkit die een jaar werkt aan de structuur van de film nadat hij met geen budget het idee in zijn eigen woonkamer krijgt. Daar wordt de film ook opgenomen in maar vijf avonden.

Dat was de tijd die regisseur James van zijn vrouw krijgt, ze wil een thuisbevalling en dat gebeurt op de avond dat de laatste buitenscenes worden gefilmd.,  Zoals gezegd, als je het huis verlaat, dan verandert alles.

De legacy van Primer: Tijdreizen met paracetamol

De huidige kopafbeelding bovenaan deze pagina, is een bewerking van een foto tijdens de heropening van de South Fork Bridge in 1941. Het is inmiddels aangetoond dat er op de originele (en als echt bestempelde) foto ‘niets nieuws’ staat en dat deze setting met de hipster in de 40’s mogelijk was. Toch is het een van de  meest gedeelde ‘tijdreisfoto’sop het internet.

Met 12 Monkeys in een oneindig kringetje

Ook van tijdreisfilms zijn er legio in omloop en de meeste scenario’s drijven op van die hoofdbrekende paradoxen waarin oorzaak en gevolg één zijn, in een oneindig kringetje blijven hangen en waar de tijdlijn na de ingreep in het verleden helemaal een rommeltje wordt. Het begin is het einde en het einde… neem nog maar een paracetamol.

Goed voorbeeld is 12 Monkeys.  James Cole leeft in het jaar 2035 waarin de wereld is  vernietigd door een virus.  Dat virus moet in het jaar 1996 bewust zijn verspreid  en hij wordt teruggezonden naar dat jaar om het te voorkomen. Er gaat wat mis, hij belandt in 1990 en ontmoet zonder dat hij het weet, het latere brein achter de virusverspreiding, Jeffrey Goines. Met deze ontmoeting brengt James de gestoorde Jeffrey op het idee. Het geklooi met de tijdlijn begint, met een eindeloze timeloop als gevolg.

Terminator creeërt zichzelf

Deze paradox waarin het oorspronkelijke idee door de toekomst wordt aangedragen, ook wel de Predestination Paradox genoemd, kent feitelijk geen begin en ook geen einde. Andere voorbeelden zijn ‘Bill en Ted’s exellent adventure’ en zeker de ‘Terminator’ franchise. Daarin ontstaan door de latere ontdekking van de chip en techniek van de naar 1984 gezonden Arnie, wederom Skynet en diezelfde Arnie de Terminator.  Deze film gooit er trouwens ook nog een  Bootstrap Paradox in waarin (ondanks andere mogelijkheden) John Connor’s collega Kyle Reese, door zijn tijdreis naar hetzelfde 1984, John’s vader wordt.

Primer strijdt tegen de paradoxen

Oorzaak en gevolg zijn dus één en dat kan technisch niet. Daarentegen het tijdreizen zelf wellicht wel, maar dan wel met een aantal strakke regels, waaronder dat je jezelf niet kan (en mag) tegenkomen. De zwaar onderschatte film Primer uit 2004 past deze regels toe en gaat de strijd aan met diverse paradoxen. Dat gebeurt met een enorm ingewikkeld scenario, waarin tijdreizen en het klooien met tijdlijnen naar een hoger plan worden getild.

Shane Garruth zaait verwarring

De film is  geschreven, geproduceerd, geregisseerd door Shane Carruth, die ten tijde van de opnames zelf wetenschap studeert. Daarnaast doet hij ook de edit en speelt hij als Aaron een van de hoofdrollen. De andere rollen zijn voor vrienden en kennissen, waaronder mede hoofdrolspeler David Sullivan, die Abe speelt.

De film met veelal realistisch maar houterige communicatie met veel vakjargon, wordt geen groot bioscoopsucces. Financieel wel, gek genoeg.  Met een budget van 7000 dollar brengt het een half miljoen dollar op. Echter, het grootste succes is dat de film tot op de dag van vandaag hele hordes kijkers over de hele wereld verwart, door hen meerdere malen wordt bekeken en heftig wordt bediscussieerd.

Primer vergt nog heel wat uitleg

De film valt dan ook niet in een paar woorden uit te leggen.  Daar zijn diverse, uitgebreide analyses, een lange graphic of diverse minutenlange Youtubevideo’s voor.  De basis ligt bij twee vrienden Aaron en Abe, die een manier van tijdreizen ontdekken,  gebaseerd op een soort systeemherstel. Met de twee herstelpunten (in de vorm van twee kisten) reizen ze een week lang meerdere keren terug van eindpunt 15.00 PM naar het tijdstip 9.00 AM, als het vaste startpunt.

Daarna wordt het raar, lopen situaties door elkaar en ga je jezelf afvragen wat er nou werkelijk gebeurt.  Belangrijk onderdeel voor de ontrafeling van het volledige en ingewikkelde scenario, ligt bij de hoofdpersonen. De hint zit hem volgens velen  bijvoorbeeld al in de namen AAron en ABe die symbool staan voor de  kopieën die de hoofdpersonen van zichzelf maken als gevolg van het tijdreizen. En die kopieën ontstaan door zich niet te houden aan de basisregel, namelijk de originele tijdlijn in stand houden.

Van AA naar AB

Deze mag immers nooit worden aangepast. Daarom kunnen de namen ook staan voor een tijdlijn met het extra herstelpunt. De problemen  op de tijdlijn worden immers nog groter , als Abe met een reservekist een eerder herstelpunt (05.00 AM) creëert en Aaron dit ontdekt. Shane heeft zelf ooit gezegd dat de oplossing inderdaad daar te zoeken is en dat je vooral moet focussen op details bij de hoofdpersonen en op twee bijrollen.

Beste tijdreisfilm

Het scenario valt dus uit te pluizen, maar pak er wel een paar paracetamolletjes en een kop koffie bij.  De film wordt door onder anderen regisseur Rian Johnson ( tijdreisfilm Looper) de beste tijdreisfilm ooit genoemd, vooral omdat het met een enorm laag budget en zeer beperkte middelen de theorie van tijdreizen het sterkst benadert. Zoals Shane in zijn rol als voice-over Aaron al zegt in de film: They took from their surroundings what was needed… and made of it something more’.

De legacy van De Mol: Het origineel blijft orgineel

De Mol is een tv-programma dat mij als fervent reiziger zeer aanspreekt. Het Belgische origineel dan, met onbekende deelnemers die wars zijn van de camera, met echt ‘vervelende’ opdrachten  en een presentator lijkend op een reisleider die een groep op sleeptouw neemt, deze keer door Zuid-Afrika.

Niets met de camera

De afgelopen zeven weken was de productie van Woestijnvis nog maar voor het vijfde seizoen te zien op Vier.  Dat terwijl het programma al sinds de 90’s bestaat. Wellicht is dat de reden dat het nog steeds zo intensief wordt beleefd, in zowel Vlaanderen als in Nederland. Ook nu word je in de Belgische versie meteen meegevoerd met een reisgroep bestaand uit mensen met diverse achtergronden.

Behalve media-ervaring dan.  Hierdoor is het een stuk moeilijker om die saboteur te vinden omdat het stuk voor stuk geen acteurs of actrices zijn en gestuntel veelal geen acteerwerk is. Doordat de deelnemers geen bekende Belgen zijn maar een heel normaal leven leiden, is er ook minder tot geen sociale media waar conclusies uit kunnen worden getrokken.

Samen op reis

media_xll_9500521-001.jpg

Door de (werk)achtergrond zijn de expertises veel diverser waardoor het spel  van meer verschillende hoeken wordt bekeken. Als kijker kun je je door de groepssamenstelling meer identificeren met  de groep als geheel en lijkt het soms of je met deze mensen samen op reis bent. Dat komt ook omdat presentator Gilles de Coster met zijn aanhef ‘vrienden’  t.o.v. de Nederlandse versie minder  afstandelijk is naar de groep en bijvoorbeeld gewoon aan de tafel zit met de deelnemers.

Psychologische spelletjes

De groepsdynamiek speelt in Belgische versie dan ook een grotere rol. In tegenstelling tot de Nederlandse versie, zijn de vindingrijke opdrachten veelal meer psychologisch van aard, het zijn op het eerste oog  vaak simpele opdrachten, maar hebben altijd een twist waar je bij voorbaat al denkt ‘Amai, dan wordt het een dilemma’.

Voortdurend gooien de  originele opdrachten dan ook de groepsverhoudingen door elkaar.  Heel kenmerkend is een opdracht in een van de eerste afleveringen, waarin de gehele groep de verkeerde deelnemer naar huis kan sturen en de slechtst presterende deelnemer een vrijgeleide kan geven naar de volgende ronde.  Simpelweg door onderling wantrouwen.

Groepsego

Jy moet niemand verVastleggen in volledig scherm 2-4-2017 142832trou nie! Zo’n opdracht zorgt ervoor dat het nooit gezapig wordt en het spel altijd serieus genomen dient te worden. Vanaf het begin al, want zelfs deelname aan het programma is tot op het laatste moment onzeker. Vraag het Hans maar.

Tijdens de allereerste opdracht, vóór vertrek en met het vliegtuig in zicht, wordt zowel het individuele eigenbelang als het ego van de groep getest en is het uiteindelijk ‘Arrivederci Hans’ als hij (tijdelijk) opgeofferd wordt door de deelnemers voor het eerste geld in de pot.Komt later wel goed, hij keert door middel van een photobomb’ weer terug…

To the point

…Maar de sfeer is gezet. Het spel duur 24 uur per dag, drie weken lang. Zelfs een bewust kleine groep van  familie wordt betrokken bij het spel en die krijgen een enorme stoflaag over zich heen.  Niemand wordt dus gespaard, met originele twists werkt het programma langzaam naar de ultieme climax, de ontmaskering van die ene deelnemer. Daar zit ook een laatste verschil met de Nederlandse versie.

De spanning wordt zeker opgebouwd, maar het wordt nooit gehyped. Er is geen live-uitzending waarin de deelnemers als sterren worden binnengehaald en er is maar een aflevering nodig om definitief de mol aan te wijzen. Dan is het klaar, dan rest een terugblik, dan rest de soundtrack. Daarna gaan de camera’s uit  en pakken ook de deelnemers weer hun dagelijkse leven op.

Kort maar krachtig: V

De kracht van een letter in de mediawereld. Neem de act ‘M’ (ja, van deze), ‘H’ van Steps, ‘Q’ in James Bond of Double You,  dat na V in het alfabet komt. Ach V, die tv-films met hagedissen Diana, een glansrol van Jane Badler. In 1983 zijn ze er.

V van vermomming

Door een uitgekiende campagne, maar ook helaas door de ophef over de moord op Dominique ‘Poltergeist’  Dunne, wordt de tweedelige tv-film(hier door de Avro uitgezonden) een enorm succes.  Het draait om een invasie van aliens in de gedaante van vredelievende mensen. Zelfs Robert ‘Freddy Krueger‘ Englund is als Willie een vriendelijk karakter.

Schijn bedriegt. Een groepje tegenstanders, waaronder Journalist Mike Donavan en dr Julie Parrish, zien al kort na de komst letterlijk de werkelijke gedaante van de bezoekers.Het zijn hagedis-achtige wezens met wereldheerschappij als doel. Behalve Robert in zijn rol als Willie dan, die doet dat als Freddy in dezelfde periode op zijn eigen manier.

Kenneth Johnson

Dat levert nog meer spanning op, als het die 1e en 2e mei 1983 wordt uitgezonden. Alleen blijf je  als schrijver Kenneth Johnson daarna zitten met je cliffhanger.  Kenneth verlaat het project door hoogoplopende meningsverschillen met tv-bonzen, en het script wordt door zijn naaste medewerkers netjes afgerond. Het wordt een jaar later na het origineel in drie delen uitgezonden onder de naam V: The Final Battle. Hoewel Kenneth daarvan naar eigen zeggen ooit hooguit 30  seconden heeft gezien, wordt het V for Victorie.

Originaliteit is er af

Deze versies dan. De opvolgende tv-serie uit ’85 van 19 afleveringen blijkt te lang lang en te duur.  Dat gebeurt ook met de remake vier jaar geleden, na seizoen 2 is het over. De twee tv-films worden niet voor niets ‘V The original mini-series’ genoemd. Daarna is inderdaad de originaliteit wel er van af. V is er in de 83-84 kort maar krachtig, daarmee meteen op haar best. Met de V van verpletterend, voldoende zo en verder met iets anders. Verliep anders.

vastleggen-in-volledig-scherm-13-12-2016-225339

Een staaltje wanbeleid inspireert: The legacy van Fawlty Towers

Er zijn maar twaalf afleveringen gemaakt en uitgezonden van Fawlty Towers. Schrijvers John Cleese en Connie Booth vinden het daarna wel goed zo.  De BBC eigenlijk ook, want zo’n succes was de serie niet toen het uitgezonden werd op tv. Net als het bezoek van John Cleese aan een hotel in de 70’s waarmee het instantie mee begint.

Real life comedy

Want het echtpaar Fawlty met hun slecht gerunde hotel, is gebaseerd op het echtpaar Donald en Beatrice Sinclair  van het Gleneagles Hotel in Torquay met hun personeelsleden Jetty en Pepe. Als  de Monty Python crew daar de nacht doorbrengt, valt de groep van de ene in de andere verbazing.

Zo wordt het koffertje van Eric Idle over de schutting gegooid vanwege ‘bomgevaar’, is een taxi bestellen een hele klus en zijn Terry Gilliam’s eetgewoonten te Amerikaansvolgens eigenaar Donald. De Pythons verlaten uit pure ellende het hotel, maar John en zijn toenmalige vrouw Connie Booth blijven achter. Zij zien geweldig materiaal voor een serie , gebaseerd op het bestaande idee ‘Doctor at large’.

Het echtpaar en met name Beatrice, hebben nooit kwaad gezien in hun gedrag en hebben al vanaf de start een gruwelijke hekel aan de serie. Hun hotel wordt na een mislukte herstart, in 1972 (dus tijdens de uitzending van de serie) overgenomen en is dit jaar definitief dichtgegaan.

Een aflevering van zeven weken

Hoewel de grote hilariteit, moet men er bij zijn geweest, is de toon in de 70’s. De serie is niet zo’n groot succes in eerste instantie en er komt pas vier jaar nog net een tweede seizoen. Heeft trouwens niets te maken met de scheiding tussen Connie en John.  Dat vindt wellicht net tussen de twee series van zes afleveringen plaats, maar de twee hebben nog steeds een goede verstandhouding met elkaar. Wat wel meespeelt, is de enorme tijd aan productie. Een aflevering  wordt in zes weken geschreven, dan zijn er vijf dagen om te repeteren, daarna een avond om op te nemen en komt er nog een dag bij aan editing.

Andrew Sachs

Een van de sterren  van de serie is, naast John Cleese, ook de deze week overleden Andrew Sachs. Hij speelt de onhandige Spaanse kelner Manuel. Ondanks dat hij op en top Engels is, wordt hij geboren in Duitsland.  Andrew, die dan ook vloeiend Duits spreekt,  vindt het dan ook logisch om een Duitse kelner te spelen. Helaas, John keurt dat idee af, maar hij krijgt nog een nieuwe kans.

Als rond de eeuwwisseling de serie ook in Duitsland wordt uitgezonden, heeft hij geen enkele moeite zijn eigen stem na te synchroniseren. Dus ook voor de meest beruchte aflevering ‘The Germans’. Daarmee doorbreekt de serie een taboe. Zo is sinds een aantal jaar die andere serie met veel grappen over de oorlog,  ‘Allo ‘Allo, ook bij onze oosterburen te zien.

The legacy

Het in eerste instantie weinig succesvolle Fawlty Towers is hedendaags cult, heeft miljoenen fans en wordt in talloze landen uitgezonden. Dat na een zeer beperkt aantal afleveringen. Maar soms moet je de stekker eruit trekken en iets nieuws gaan doen, iets dat de Sinclair’s ook al veel eerder hadden moeten doen met hun hotel. Gelukkig hebben ze nog een paar jaartjes gewacht.

vastleggen-in-volledig-scherm-4-12-2016-132323

Horrorclown is niets nieuws: The legacy of ‘It’

Horrorclowns zijn niets nieuws, de ‘grappen’ staan al jaren op YouTube.  Hetzelfde geldt voor de (wellicht in scene gezette) video’s waar slachtoffers terugslaan naar die grappig bedoelde treurneuzen. En terecht.  Maar goed, horrorclowns zijn dus geen nieuwe trend.

Tim Curry

Want dat terugslaan naar killerclowns, dat  lijkt op het plot van de verfilming van Stephen King’s ‘It’ uit 1990. De miniserie/film heeft een van de bekendste horrorclowns in de filmwereld, Pennywise, een glansrol van Tim Curry.  Hij was zo overtuigend dat zelfs zijn mede castleden hem ontweken. In goede zin dan, ze konden het verder prima met elkaar vinden. Zowel jong als oud.

Pennywise

Want de legendarische miniserie, uitzonden in november 1990 op de Amerikaanse tv, bestaat uit twee delen waar precies dertig jaar tussen zit.  In het eerste deel, in de 60’s, draait het om de zelfbenoemde ‘losersclub’ van zeven tieners in het plaatje Derry , die naast met lokale crimineel Henry Bowers, ook met het ultieme kwaad te maken krijgen.  Dat kwaad personifieert zich vooral in de gedaante van  Pennywise.

Dat is een moorddadige clown die in deze hoedanigheid makkelijk slachtoffers maakt. Als Pennywise op het eerste oog lijkt te zijn verslagen, keert hij dertig  jaar weer terug naar Derry en wordt de losersclub nog een keer herenigd ( op eentje na dan) om eens en voor altijd af te rekenen met het levensgevaarlijke kwaad dat met name als clown vrij griezelig uit de hoek komt.

Bekende en veelbelovende cast

De film kent een relatief bekende cast met naast Curry, ook John Ritter, Richard Thomas en Annette O’Toole., aangevuld met belovende talenten. Zo zetten Seth Green, Emily Perkins en Jonathan Brandis zich op de kaart. Die laatste voegt zich helaas in 2003 bij ‘club 27’. Dat is hetzelfde jaar als de acteur uit het tweede deel, John Ritter, ook onverwachts aan zijn einde komt.

Stephen King ook happy

De verfilming wordt een succes en ook Stephen King is tevreden over deze versie. Vooral omdat hij hier regisseur Tommy Lee Wallace wat meer ruimte geeft om van het verhaal af te wijken. Dat in tegenstelling tot zijn bekende kritiek op  Stanley Kubrick’s ‘The Shining’ .  Dit andere bekende verhaal van hem, komt in ‘It’ terug met het personage  Bill Denbrough die als schrijver net het boek’The glowing’ af heeft.

Niets met clowns

Stephen bedenkt ‘It’ uit eigen ervaring met clowns, die figuren vindt  hij als van jongs af aan niets. En zoals met meer van zijn verhalen, zijn er sterke connecties met zijn andere boeken. ‘It’  is de klassieke tegenstelling van goed en kwaad en heeft elementen van ‘The dark tower’ series, met name het einde.

Allemaal inspiratie,  zoals 1990 versie dat is voor de remake die in de bioscoop gaat komen. Remakes ben ik niet gek op, net als Stephen niet gek op clowns is. Maar Stephen’s grootste angst blijft een schrijversblok. Wellicht inspiratie, maar  of een boek daarover ooit af komt…

vastleggen-in-volledig-scherm-13-10-2016-203216

The Legacy van Home Improvement

Het is 1990.  Producers/schrijvers Matt Williams en David McFadzean vertrekken al na dertien afleveringen bij ‘Roseanne’ . Matt,  die met de Cosby Show best ervaring heeft met een sitcom dat om een persoon draait, is de discussies met Roseanne Barr zat. De spreekwoordelijke druppel is de discussie over een zin in het script waarna Matt een deel van de cast tegen zich krijgt.

Hammer Time

Samen met huidig schrijfpartner David en zijn oude schrijfmaatje  Carmen Finestra richt hij Wind Dancer Productions op en neemt het in eigen hand. Hij begint voor Disney te werken aan een serie ‘waar de vader een held is’.  Een soort omgekeerde Roseanne dus.

Vanuit de top van Disney wordt Tim Allen (echte naam Dick) naar voren geschoven. Hij is een aanstormend stand up comedian die zelf aan de tv-serie ‘Hammer Time’ werkt. Tim, op het podium  veelal grappen makend over het verschil tussen vrouwen en mannen, stelt voor zijn alter ego/personage te koppelen aan Matt’s comedy-idee.

Juiste balans

Met zijn team schrijft Matt in overleg met Tim de blauwdruk van de serie van een doorsnee gezin uit Detroit, draaiend rond macho Tim, in balans gehouden door zijn omgeving.  John Bedford Lloyd wordt de eerste buurman Wilson, maar het concept van letterlijk anonieme buurman die niet volledig in beeld komt, vindt hij  geen boost voor zijn carrière.

Frances Fisher wordt na de pilot door het testpubliek als te serieus  bestempeld als vrouw Jill en Stephen Tobolowsky verdwijnt als personage en assistent Glen bij Tool Time wegens andere verplichtingen. Tijdelijke vervanger Al (Richard Karn) blijft daardoor langer in de serie dan de beoogde vier afleveringen.

Tool Time

Het concept van een show in een show wordt met Tool Time, gebaseerd op This old house’, perfect uitgewerkt. Deze in eerste instantie lokale tv-show van het personage van Tim,  wordt doorgetrokken naar de privésituatie en weer andersom.  Het programma kun je zien als ‘Team Tim’, in het huis is het vooral ‘Team Jill’ en de altijd nuchter redenerende buurman Wilson is de scheidsrechter. Hij beslecht iedere keer een verschil van opvatting vanuit het oogpunt van man en vrouw.

Strijd van de seksen

Deze basis is mede de reden dat het tot 1991 duurt voordat de serie op tv verschijnt. De leiding van ABC heeft twijfel over het publiek, er zullen veel vrouwen afhaken. Matt stelt dat de leiding het niet begrijpt, hij pitcht de serie dan ook maandenlang als er een waarin juist de balans wordt gezocht en geen enkele sekse de beste is.

Daarnaast draait het om een personage en de interactie met zijn omgeving die het vaak goed heeft.  Als ABC dan toch overstag gaat, is daar al vanaf de eerste aflevering het ongelijk van de tv-bazen. Het scoort enorme kijkcijfers in alle segementen, met name de vrouwelijke doelgroep.

The Legacy

De serie blijft onafgebroken in de Amerikaanse Nielsen kijkcijfer top 10 staan gedurende de gehele jaren ’90 en verslaat zelfs Roseanne. Het is een serie dat nog steeds populair is en het nog tot ver in de 00’s vol had kunnen houden. Vooral door haar blaudwdruk van doorsnee gezin, herkenbare en tijdloze issues en uitgebalanceerde karakters.  In mei 1999 vindt Tim het echter mooi geweest.

Toch blijft de voormalige cast  al jaren tegen een reboot aandrukken. In Tim’s huidige comedy ‘Last man standing’  is een groot deel van de voormalige cast te gast geweest, zijn Tim’s voormalige tv-zonen weer in de tv-wereld bezig en zal Richard Karn zeker ‘ja’ zeggen. Kan best een succes worden.  Net als het gereedschap in Tool Time is de blauwdruk van de serie tijdloos en heeft het daarom weinig improvement nodig.

Home improvement

 

The legacy van Sledge Hammer

Tja, de serie zal toch worden gestopt, weet producer en schrijver Alan Spencer zeker, wat maakt het uit. Hij besluit alles in de serie in de allerlaatste scene met de grond gelijk te maken. Oh, er mag toch nog een seizoen  Sledge Hammer worden gemaakt? Geen probleem, de tijd wordt teruggedraaid en de rest van de afleveringen spelen zich dan vijf jaar voor het oorspronkelijke einde af.

Cultheld David Rasche

Dat flexibele is een kenmerk van Alans Spencer’s ‘Sledge Hammer’, een serie dat van acteur David Rasche een cultheld maakt. David speelt met overtuiging een gewelddadige en impulsieve politieagent, die met de rationele en rustige Dori Dereau (Anne-Marie Martin) een gebalanceerd duo vormt onder toezicht van de norse en altijd schreeuwende Captain Trunk die een bloedhekel aan Hammer heeft.

Trust me, I know what I’m doing

Uitstekend gespeeld door Harrison Page, die zijn karakter net zo onvoorspelbaar maakt als zijn tegenspeler die met de catchphrase ‘Trust me, I know what I’m doing’  ook geen zekerheid aan zijn omgeving biedt. Achter de schermen kunnen David, Dori en Harrison het gewoon uitstekend met elkaar vinden. Zo vertelt David recent in een interview over de chemie die hij heeft in de serie met Anne-Marie en Harrison. Harrison beaamt dat en stelt dat tussen beide acteurs de expressie en interactie veelal spontaan is tijdens de opnames.

Net zo geweldadig als The A team

De komische serie, door Alan met name gebaseerd op het karakter Dirty Harry, is een mix van actie, parodie, mediareferenties en dat alles met het geweldsniveau van The A team. Want vooral dat laatste ligt gevoelig bij de top van ABC. Daarom kijkt David bijvoorbeeld tijdens de leader niet recht in de camera als hij er op schiet, komen personages er na diverse rampzalige situaties best goed van af  en laat men bij moorden veel aan de verbeelding over.

Knallend einde

Gedurende uitzending in de 80’s is het niet alleen Sledge Hammer tegen de rest van de wereld, maar ook tegen de kijkcijfers. De serie wordt tegenover de enorme tv-hits als Miami Vice en The Cosby Show gezet en staat zelfs op een bepaald moment een na laatste in de kijkcijferlijsten met toch nog miljoenen kijkers. Zichzelf geen illusies makend, besluit Alan de laatste aflevering van het eerste seizoen te eindigen met een allesverwoestend einde.

Geen Moonlighting

Als vanuit de top van ABC wordt gesteld dat ze het einde niet zo leuk vinden, antwoordt Alan droogjes:“I don’t find the timeslot funny.” De serie krijgt echter een verrassende doorstart, maar men wil dan wel dat de serie meer de kant van Moonlichting op gaat.  Alan vertelt dat hij het karakter Dori harder maakt, tot plezier van Anne-Marie zelf, maar aan het karakter van Sledge niets verandert. En hij peinst er niet over de twee bij elkaar te laten komen, een geheide jump the shark, dat trouwens uiteindelijk Moonlighting de nek zal omdraaien.

The Legacy

Iets wat bij Sledge Hammer eigenlijk al met het over the top einde van seizoen één en de doorstart wordt gecreëerd. Het verschil is dat Alan daarna nog even hoop heeft dat de Sledge Hammer nog een derde seizoen gaat krijgen. Helaas, de serie stopt na twee seizoenen toch definitief. Alan kiest daarom een einde dat bij de serie past.  Hij laat Sledge een niet serieus te nemen aanzoek doen en komt met de eindconclusie dat Sledge maar een liefde heeft, zijn pistool.

Het is niet alleen een uitstekende samenvatting van de serie, ook een spreekwoordelijke vinger naar zijn toenmalige bazen met hun Moonlighting. Niet alleen hierdoor, maar ook door de uitzinnigheid en de balans tussen de toenmalige cast, blijft een remake vooralsnog uitgesloten. De  kortstondige serie is dertig jaar later cult en wordt nog steeds herinnerd om haar eerste, te vroege einde. Dan heb je als schrijver toch iets goeds gedaan.

sledge hammer