Categorie archief: the legacy van

Kort maar krachtig: V

De kracht van een letter in de mediawereld. Neem de act ‘M’ (ja, van deze), ‘H’ van Steps, ‘Q’ in James Bond of Double You,  dat na V in het alfabet komt. Ach V, die tv-films met hagedissen Diana, een glansrol van Jane Badler. In 1983 zijn ze er.

V van vermomming

Door een uitgekiende campagne, maar ook helaas door de ophef over de moord op Dominique ‘Poltergeist’  Dunne, wordt de tweedelige tv-film(hier door de Avro uitgezonden) een enorm succes.  Het draait om een invasie van aliens in de gedaante van vredelievende mensen. Zelfs Robert ‘Freddy Krueger‘ Englund is als Willie een vriendelijk karakter.

Schijn bedriegt. Een groepje tegenstanders, waaronder Journalist Mike Donavan en dr Julie Parrish, zien al kort na de komst letterlijk de werkelijke gedaante van de bezoekers.Het zijn hagedis-achtige wezens met wereldheerschappij als doel. Behalve Robert in zijn rol als Willie dan, die doet dat als Freddy in dezelfde periode op zijn eigen manier.

Kenneth Johnson

Dat levert nog meer spanning op, als het die 1e en 2e mei 1983 wordt uitgezonden. Alleen blijf je  als schrijver Kenneth Johnson daarna zitten met je cliffhanger.  Kenneth verlaat het project door hoogoplopende meningsverschillen met tv-bonzen, en het script wordt door zijn naaste medewerkers netjes afgerond. Het wordt een jaar later na het origineel in drie delen uitgezonden onder de naam V: The Final Battle. Hoewel Kenneth daarvan naar eigen zeggen ooit hooguit 30  seconden heeft gezien, wordt het V for Victorie.

Originaliteit is er af

Deze versies dan. De opvolgende tv-serie uit ’85 van 19 afleveringen blijkt te lang lang en te duur.  Dat gebeurt ook met de remake vier jaar geleden, na seizoen 2 is het over. De twee tv-films worden niet voor niets ‘V The original mini-series’ genoemd. Daarna is inderdaad de originaliteit wel er van af. V is er in de 83-84 kort maar krachtig, daarmee meteen op haar best. Met de V van verpletterend, voldoende zo en verder met iets anders. Verliep anders.

vastleggen-in-volledig-scherm-13-12-2016-225339

Een staaltje wanbeleid inspireert: The legacy van Fawlty Towers

Er zijn maar twaalf afleveringen gemaakt en uitgezonden van Fawlty Towers. Schrijvers John Cleese en Connie Booth vinden het daarna wel goed zo.  De BBC eigenlijk ook, want zo’n succes was de serie niet toen het uitgezonden werd op tv. Net als het bezoek van John Cleese aan een hotel in de 70’s waarmee het instantie mee begint.

Real life comedy

Want het echtpaar Fawlty met hun slecht gerunde hotel, is gebaseerd op het echtpaar Donald en Beatrice Sinclair  van het Gleneagles Hotel in Torquay met hun personeelsleden Jetty en Pepe. Als  de Monty Python crew daar de nacht doorbrengt, valt de groep van de ene in de andere verbazing.

Zo wordt het koffertje van Eric Idle over de schutting gegooid vanwege ‘bomgevaar’, is een taxi bestellen een hele klus en zijn Terry Gilliam’s eetgewoonten te Amerikaansvolgens eigenaar Donald. De Pythons verlaten uit pure ellende het hotel, maar John en zijn toenmalige vrouw Connie Booth blijven achter. Zij zien geweldig materiaal voor een serie , gebaseerd op het bestaande idee ‘Doctor at large’.

Het echtpaar en met name Beatrice, hebben nooit kwaad gezien in hun gedrag en hebben al vanaf de start een gruwelijke hekel aan de serie. Hun hotel wordt na een mislukte herstart, in 1972 (dus tijdens de uitzending van de serie) overgenomen en is dit jaar definitief dichtgegaan.

Een aflevering van zeven weken

Hoewel de grote hilariteit, moet men er bij zijn geweest, is de toon in de 70’s. De serie is niet zo’n groot succes in eerste instantie en er komt pas vier jaar nog net een tweede seizoen. Heeft trouwens niets te maken met de scheiding tussen Connie en John.  Dat vindt wellicht net tussen de twee series van zes afleveringen plaats, maar de twee hebben nog steeds een goede verstandhouding met elkaar. Wat wel meespeelt, is de enorme tijd aan productie. Een aflevering  wordt in zes weken geschreven, dan zijn er vijf dagen om te repeteren, daarna een avond om op te nemen en komt er nog een dag bij aan editing.

Andrew Sachs

Een van de sterren  van de serie is, naast John Cleese, ook de deze week overleden Andrew Sachs. Hij speelt de onhandige Spaanse kelner Manuel. Ondanks dat hij op en top Engels is, wordt hij geboren in Duitsland.  Andrew, die dan ook vloeiend Duits spreekt,  vindt het dan ook logisch om een Duitse kelner te spelen. Helaas, John keurt dat idee af, maar hij krijgt nog een nieuwe kans.

Als rond de eeuwwisseling de serie ook in Duitsland wordt uitgezonden, heeft hij geen enkele moeite zijn eigen stem na te synchroniseren. Dus ook voor de meest beruchte aflevering ‘The Germans’. Daarmee doorbreekt de serie een taboe. Zo is sinds een aantal jaar die andere serie met veel grappen over de oorlog,  ‘Allo ‘Allo, ook bij onze oosterburen te zien.

The legacy

Het in eerste instantie weinig succesvolle Fawlty Towers is hedendaags cult, heeft miljoenen fans en wordt in talloze landen uitgezonden. Dat na een zeer beperkt aantal afleveringen. Maar soms moet je de stekker eruit trekken en iets nieuws gaan doen, iets dat de Sinclair’s ook al veel eerder hadden moeten doen met hun hotel. Gelukkig hebben ze nog een paar jaartjes gewacht.

vastleggen-in-volledig-scherm-4-12-2016-132323

Horrorclown is niets nieuws: The legacy of ‘It’

Horrorclowns zijn niets nieuws, de ‘grappen’ staan al jaren op YouTube.  Hetzelfde geldt voor de (wellicht in scene gezette) video’s waar slachtoffers terugslaan naar die grappig bedoelde treurneuzen. En terecht.  Maar goed, horrorclowns zijn dus geen nieuwe trend.

Tim Curry

Want dat terugslaan naar killerclowns, dat  lijkt op het plot van de verfilming van Stephen King’s ‘It’ uit 1990. De miniserie/film heeft een van de bekendste horrorclowns in de filmwereld, Pennywise, een glansrol van Tim Curry.  Hij was zo overtuigend dat zelfs zijn mede castleden hem ontweken. In goede zin dan, ze konden het verder prima met elkaar vinden. Zowel jong als oud.

Pennywise

Want de legendarische miniserie, uitzonden in november 1990 op de Amerikaanse tv, bestaat uit twee delen waar precies dertig jaar tussen zit.  In het eerste deel, in de 60’s, draait het om de zelfbenoemde ‘losersclub’ van zeven tieners in het plaatje Derry , die naast met lokale crimineel Henry Bowers, ook met het ultieme kwaad te maken krijgen.  Dat kwaad personifieert zich vooral in de gedaante van  Pennywise.

Dat is een moorddadige clown die in deze hoedanigheid makkelijk slachtoffers maakt. Als Pennywise op het eerste oog lijkt te zijn verslagen, keert hij dertig  jaar weer terug naar Derry en wordt de losersclub nog een keer herenigd ( op eentje na dan) om eens en voor altijd af te rekenen met het levensgevaarlijke kwaad dat met name als clown vrij griezelig uit de hoek komt.

Bekende en veelbelovende cast

De film kent een relatief bekende cast met naast Curry, ook John Ritter, Richard Thomas en Annette O’Toole., aangevuld met belovende talenten. Zo zetten Seth Green, Emily Perkins en Jonathan Brandis zich op de kaart. Die laatste voegt zich helaas in 2003 bij ‘club 27’. Dat is hetzelfde jaar als de acteur uit het tweede deel, John Ritter, ook onverwachts aan zijn einde komt.

Stephen King ook happy

De verfilming wordt een succes en ook Stephen King is tevreden over deze versie. Vooral omdat hij hier regisseur Tommy Lee Wallace wat meer ruimte geeft om van het verhaal af te wijken. Dat in tegenstelling tot zijn bekende kritiek op  Stanley Kubrick’s ‘The Shining’ .  Dit andere bekende verhaal van hem, komt in ‘It’ terug met het personage  Bill Denbrough die als schrijver net het boek’The glowing’ af heeft.

Niets met clowns

Stephen bedenkt ‘It’ uit eigen ervaring met clowns, die figuren vindt  hij als van jongs af aan niets. En zoals met meer van zijn verhalen, zijn er sterke connecties met zijn andere boeken. ‘It’  is de klassieke tegenstelling van goed en kwaad en heeft elementen van ‘The dark tower’ series, met name het einde.

Allemaal inspiratie,  zoals 1990 versie dat is voor de remake die in de bioscoop gaat komen. Remakes ben ik niet gek op, net als Stephen niet gek op clowns is. Maar Stephen’s grootste angst blijft een schrijversblok. Wellicht inspiratie, maar  of een boek daarover ooit af komt…

vastleggen-in-volledig-scherm-13-10-2016-203216

The Legacy van Home Improvement

Het is 1990.  Producers/schrijvers Matt Williams en David McFadzean vertrekken al na dertien afleveringen bij ‘Roseanne’ . Matt,  die met de Cosby Show best ervaring heeft met een sitcom dat om een persoon draait, is de discussies met Roseanne Barr zat. De spreekwoordelijke druppel is de discussie over een zin in het script waarna Matt een deel van de cast tegen zich krijgt.

Hammer Time

Samen met huidig schrijfpartner David en zijn oude schrijfmaatje  Carmen Finestra richt hij Wind Dancer Productions op en neemt het in eigen hand. Hij begint voor Disney te werken aan een serie ‘waar de vader een held is’.  Een soort omgekeerde Roseanne dus.

Vanuit de top van Disney wordt Tim Allen (echte naam Dick) naar voren geschoven. Hij is een aanstormend stand up comedian die zelf aan de tv-serie ‘Hammer Time’ werkt. Tim, op het podium  veelal grappen makend over het verschil tussen vrouwen en mannen, stelt voor zijn alter ego/personage te koppelen aan Matt’s comedy-idee.

Juiste balans

Met zijn team schrijft Matt in overleg met Tim de blauwdruk van de serie van een doorsnee gezin uit Detroit, draaiend rond macho Tim, in balans gehouden door zijn omgeving.  John Bedford Lloyd wordt de eerste buurman Wilson, maar het concept van letterlijk anonieme buurman die niet volledig in beeld komt, vindt hij  geen boost voor zijn carrière.

Frances Fisher wordt na de pilot door het testpubliek als te serieus  bestempeld als vrouw Jill en Stephen Tobolowsky verdwijnt als personage en assistent Glen bij Tool Time wegens andere verplichtingen. Tijdelijke vervanger Al (Richard Karn) blijft daardoor langer in de serie dan de beoogde vier afleveringen.

Tool Time

Het concept van een show in een show wordt met Tool Time, gebaseerd op This old house’, perfect uitgewerkt. Deze in eerste instantie lokale tv-show van het personage van Tim,  wordt doorgetrokken naar de privésituatie en weer andersom.  Het programma kun je zien als ‘Team Tim’, in het huis is het vooral ‘Team Jill’ en de altijd nuchter redenerende buurman Wilson is de scheidsrechter. Hij beslecht iedere keer een verschil van opvatting vanuit het oogpunt van man en vrouw.

Strijd van de seksen

Deze basis is mede de reden dat het tot 1991 duurt voordat de serie op tv verschijnt. De leiding van ABC heeft twijfel over het publiek, er zullen veel vrouwen afhaken. Matt stelt dat de leiding het niet begrijpt, hij pitcht de serie dan ook maandenlang als er een waarin juist de balans wordt gezocht en geen enkele sekse de beste is.

Daarnaast draait het om een personage en de interactie met zijn omgeving die het vaak goed heeft.  Als ABC dan toch overstag gaat, is daar al vanaf de eerste aflevering het ongelijk van de tv-bazen. Het scoort enorme kijkcijfers in alle segementen, met name de vrouwelijke doelgroep.

The Legacy

De serie blijft onafgebroken in de Amerikaanse Nielsen kijkcijfer top 10 staan gedurende de gehele jaren ’90 en verslaat zelfs Roseanne. Het is een serie dat nog steeds populair is en het nog tot ver in de 00’s vol had kunnen houden. Vooral door haar blaudwdruk van doorsnee gezin, herkenbare en tijdloze issues en uitgebalanceerde karakters.  In mei 1999 vindt Tim het echter mooi geweest.

Toch blijft de voormalige cast  al jaren tegen een reboot aandrukken. In Tim’s huidige comedy ‘Last man standing’  is een groot deel van de voormalige cast te gast geweest, zijn Tim’s voormalige tv-zonen weer in de tv-wereld bezig en zal Richard Karn zeker ‘ja’ zeggen. Kan best een succes worden.  Net als het gereedschap in Tool Time is de blauwdruk van de serie tijdloos en heeft het daarom weinig improvement nodig.

Home improvement

 

The legacy van Sledge Hammer

Tja, de serie zal toch worden gestopt, weet producer en schrijver Alan Spencer zeker, wat maakt het uit. Hij besluit alles in de serie in de allerlaatste scene met de grond gelijk te maken. Oh, er mag toch nog een seizoen  Sledge Hammer worden gemaakt? Geen probleem, de tijd wordt teruggedraaid en de rest van de afleveringen spelen zich dan vijf jaar voor het oorspronkelijke einde af.

Cultheld David Rasche

Dat flexibele is een kenmerk van Alans Spencer’s ‘Sledge Hammer’, een serie dat van acteur David Rasche een cultheld maakt. David speelt met overtuiging een gewelddadige en impulsieve politieagent, die met de rationele en rustige Dori Dereau (Anne-Marie Martin) een gebalanceerd duo vormt onder toezicht van de norse en altijd schreeuwende Captain Trunk die een bloedhekel aan Hammer heeft.

Trust me, I know what I’m doing

Uitstekend gespeeld door Harrison Page, die zijn karakter net zo onvoorspelbaar maakt als zijn tegenspeler die met de catchphrase ‘Trust me, I know what I’m doing’  ook geen zekerheid aan zijn omgeving biedt. Achter de schermen kunnen David, Dori en Harrison het gewoon uitstekend met elkaar vinden. Zo vertelt David recent in een interview over de chemie die hij heeft in de serie met Anne-Marie en Harrison. Harrison beaamt dat en stelt dat tussen beide acteurs de expressie en interactie veelal spontaan is tijdens de opnames.

Net zo geweldadig als The A team

De komische serie, door Alan met name gebaseerd op het karakter Dirty Harry, is een mix van actie, parodie, mediareferenties en dat alles met het geweldsniveau van The A team. Want vooral dat laatste ligt gevoelig bij de top van ABC. Daarom kijkt David bijvoorbeeld tijdens de leader niet recht in de camera als hij er op schiet, komen personages er na diverse rampzalige situaties best goed van af  en laat men bij moorden veel aan de verbeelding over.

Knallend einde

Gedurende uitzending in de 80’s is het niet alleen Sledge Hammer tegen de rest van de wereld, maar ook tegen de kijkcijfers. De serie wordt tegenover de enorme tv-hits als Miami Vice en The Cosby Show gezet en staat zelfs op een bepaald moment een na laatste in de kijkcijferlijsten met toch nog miljoenen kijkers. Zichzelf geen illusies makend, besluit Alan de laatste aflevering van het eerste seizoen te eindigen met een allesverwoestend einde.

Geen Moonlighting

Als vanuit de top van ABC wordt gesteld dat ze het einde niet zo leuk vinden, antwoordt Alan droogjes:“I don’t find the timeslot funny.” De serie krijgt echter een verrassende doorstart, maar men wil dan wel dat de serie meer de kant van Moonlichting op gaat.  Alan vertelt dat hij het karakter Dori harder maakt, tot plezier van Anne-Marie zelf, maar aan het karakter van Sledge niets verandert. En hij peinst er niet over de twee bij elkaar te laten komen, een geheide jump the shark, dat trouwens uiteindelijk Moonlighting de nek zal omdraaien.

The Legacy

Iets wat bij Sledge Hammer eigenlijk al met het over the top einde van seizoen één en de doorstart wordt gecreëerd. Het verschil is dat Alan daarna nog even hoop heeft dat de Sledge Hammer nog een derde seizoen gaat krijgen. Helaas, de serie stopt na twee seizoenen toch definitief. Alan kiest daarom een einde dat bij de serie past.  Hij laat Sledge een niet serieus te nemen aanzoek doen en komt met de eindconclusie dat Sledge maar een liefde heeft, zijn pistool.

Het is niet alleen een uitstekende samenvatting van de serie, ook een spreekwoordelijke vinger naar zijn toenmalige bazen met hun Moonlighting. Niet alleen hierdoor, maar ook door de uitzinnigheid en de balans tussen de toenmalige cast, blijft een remake vooralsnog uitgesloten. De  kortstondige serie is dertig jaar later cult en wordt nog steeds herinnerd om haar eerste, te vroege einde. Dan heb je als schrijver toch iets goeds gedaan.

sledge hammer

 

The legacy van Cube

In een filmverhaal worden personages geïntroduceerd en is er een setting van tijd en plaats aanwezig.  Vincenzo Natali , in de 90’s storyboard director en een student aan de prestigieuze  Canadian Film Centre,  pakt het anders aan. Zijn project Cube,  gebaseerd op eerder werk en een aflevering van The Twillight Zone,  wordt cult.

Zestal personages, een groot vraagteken

Elk verhaal heeft een wie, wat, waar, hoe en een wanneer. Dat ontbreekt in deze film totaal. Een zestal personages met namen van bekende Amerikaanse gevangenissen, weten net zoveel als de kijker. Ze worden wakker in een complex met allemaal identieke kamers met verschillende nummers. Ze hebben geen idee hoe en waarom ze er zijn gekomen, wat ze er doen en het belangrijkste: hoe ze hier weer weg komen. Want daar ligt de moeilijkheid.

Hogere wiskunde

Naast een oneindig aantal kamers door te moeten gaan, lopen ze ook nog het gevaar om tijdens het zoeken naar de uitgang, in kamers terecht te komen met een dodelijke val. Welke dat zijn, is een verrassing. Dat ondervinden een paar van hen, tot wiskundige Leaven in hun midden een patroon begint te ontdekken in de nummering. Op basis hiervan ontdekt ze dat men in een kubus zit, berekent een totaal van ruim 17.000 kamers en stelt vast dat de dodelijke kamers worden aangemerkt met priemgetallen. Althans, de meeste dan, want daar zit ook weer willekeur in.

Minimale middelen, maximaal resultaat

Kansberekening met hogere wiskunde, kom daar maar eens ongeschonden uit. Vincenzo die zelf niets met wiskunde heeft, krijgt voor de film hulp van onder anderen wiskundige David Pravica die ook het filmdecor ontwerpt. Het zijn in werkelijkheid maar twee kamers die door camerahoek en licht ontelbaar in aantal lijken te zijn. Het is een van de vele improvisaties door gebrek aan budget en tijd. Vincenzo krijgt drie maanden voor het project en met minimale middelen neemt hij de film in 20 dagen op met onder anderen beste vriend David Hewlett in de hoofdrol.

Filosofisch karakter

Doordat niet duidelijk wordt waar de kubus zich bevindt, wie erachter zit en wat er buiten de kubus is, heeft de film een filosofisch karakter. De een zegt dat de kubus en het verloop van het verhaal de levenscyclus voorstelt, een ander stelt dat het gebaseerd is op een universum dat is gebouwd op getallen. Vincenzo laat het zelf in het midden. Hij vernietigt tijdens de editing als eerste het oorspronkelijke einde met zijn verklaring voor de kubus.  Hij werkt ook niet mee aan de twee opvolgers waarin verschillende regisseurs dan maar zelf het vermoedelijke concept proberen uit te leggen.

The Legacy

De legacy van de film is dat door de onwetendheid en gebrek aan achtergrondinformatie, de spanning tussen de groepsleden duidelijk wordt aangevoeld.  Het is een intelligente horrorfilm waarin het volledige verhaal aan interpretatie wordt overgelatenDat intrigeert nog steeds hele volksstammen. De vragen blijven hangen, ook al probeert deel drie jaren later een plausibel antwoord te geven op de meeste van hen.

Hoeft niet, Vincenzo’s  concept is de kracht van de film en dat is niet alleen de inspiratie voor de andere delen. Naast een Spaanse remake,  is het volgens velen ook een basis geweest voor de eerste ‘Saw’. Ondanks heel wat gelijkenissen, stellen die makers dat het wel wat dichter bij huis ligt. Heel wat anders is dat voor de personages van Cube, die zijn verder van huis dan ooit. Waar? Geen idee.

Vastleggen in volledig scherm 12-8-2016 232152

The legacy van The Naked gun

Als klein jochie vraag ik mij vaak af wat er eigenlijk verder gebeurt met de mensen op de achtergrond en de figuranten in een film of op tv. De camera volgt immers de hoofdpersonen, maar wat gebeurt er met de gewonden en doden na een gevecht in een pand ergens in de middle of nowhere, waar gaat een figurant in een lift naar toe?  In The Naked Gun trilogie speelt men veel met dat soort levensvragen.

Police Squad

De films met Leslie Nielsen als Frank Drebin worden in de 80’s en 90’s cult door met name een aparte slag humor en het tarten van verschillende filmwetten. Eigenlijk tv-wetten, want de films hebben hun oorsprong in de serie Police Squad, geschreven met 15 eigen wetten. In 1982 is dat een kortlopende comedyserie (zes afleveringen) met achter de schermen de gebroeders Zucker en Jim Abrahams.Zij zijn eerder verantwoordelijk voor ‘Airplane!’ en ‘Kentucky Fried Movie’ en de serie heeft dan logischerwijs ( ook via Leslie Nielsen) een duidelijke binding met deze voorgangers.

John Belushi

Zo komen er weer wat vaste grappen van het trio voorbij. Neem het letterlijk nemen van alle uitdrukkingen in de dialogen.  Daar juist wel, de afleveringtitels slaan juist nergens op.  Net als Rex Hamilton met ‘zijn rol’ als Abraham Lincoln in elke aflevering. Zijn moment of fame blijft bij de openingscredits. Hij wordt hiermee wel in real life  een bekend ‘acteur’ ook al verschijnt hij niet in het verhaal.

Welk verhaal eigenlijk? Het is meer een kapstok voor grappen. Zo is er altijd een moord aan het begin waar het slachtoffer, een celebrity, op een idiote wijze om het leven komt. Naast bijvoorbeeld Lorne Greene en William Shatner verschijnt ook John Belushi.  Zijn scenes worden echter vanwege diens overlijden, vlak na de opnamen, geschrapt en zijn daarna niet meer teruggevonden.

Defrost

Een ander kenmerk van de serie is de defrost. Dat laatste is een parodie op de freeze dat vaak aan het eind van een tv-aflevering te zien is,  screenshot(s) met de aftiteling erover. In plaats van een screenshot, staan de personages zelf stil en valt er altijd iemand uit zijn rol. De ene keer laat iemand iets vallen, de andere keer loopt Frank’s collega, Norberg, plots door beeld. De defrost is een van de weinige grappen die  zes jaar later niet terugkeren in de film.

Stap naar het grote doek

Peter Lupus,  die Norberg speelt, ook niet en hij wordt vervangen door de dan al mediaster O.J. Simpson (ok, op een andere manier dan). Daarnaast worden George Kennedy (nieuwe Ed Hocken) Priscilla Presley en ‘Weird Al’ Yankovic gecast.  Leslie, die acht jaar eerder nog derde keus voor de rol van Frank Drebin  is, wordt ook in de film het gezicht. Daarmee krijgt filmversie een relatief bekende cast.  De oorspronkelijke naam  wordt ook aangepast. Voor een serie is het best een aardige naam , maar de productie wil het publiek niet verwarren met de dan zeer populaire Police Academy reeks.

The Legacy

Leslie Nielsen zelf groeit uit tot veelgevraagd acteur in het komische genre, een grote omslag, in de 60’s en 70’s speelt hij  voornamelijk drama.  Door de Naked Gun trilogie krijgt Leslie in de 90’s dan ook een volkomen nieuwe fanbase. De rol van Frank Drebin blijft onlosmakelijk aan hem verbonden.  Dat blijkt wel als in 2010 op zijn begrafenis  zelfs het themanummer van ‘The Naked Gun ‘wordt gedraaid.

De films, met veel hergebruikte grappen uit de serie, worden  zelf weer een blauwdruk. Niet alleen voor de vervolgfilms  maar voor ook andere producties zoals Hot Shots en Loaded Weapon. Nu bijna 30 jaar later,  is daar de onvermijdelijke remake met nu Ed Helms in de hoofdrol. Laat maar, het geslaagd herkauwen van grappen kan alleen maar door de Zucker broers en Abrahams worden gedaan.

The legacy van Frequency

De zero’s beginnen hoopvol op filmgebied met ‘Frequency’. Deze film is al eens eerder op de site voorbij gekomen, maar natuurlijk alleen zoals we hem nu kennen. Het oorspronkelijke productieteam en de cast gaat namelijk in 1997 de prullenbak in. Dat heeft gevolgen voor iedereen, je kunt stellen dat het ingrijpen ieders tijdslijn verandert. Net als in de film.

Sly en Mickey

New Line Cinema is er klaar voor. Met het script van Toby Emmerich en regisseur Renny Harlin  achter de camera, gaat niemand minder dan Sylvester Stallone  de hoofdrol spelen. Alleen, zo gaat het verhaal, vraagt hij een te hoog bedrag en gaat hem de rol voorbij. Net als Tommy Lee Jones. Het gevolg voor Sylvester is dat hij dan maar de remake van ‘Get Carter’,  oorspronkelijk uit 1971, gaat doen. En daarmee faalt hij big time.

Deze film zorgt ervoor dat het even duurt voordat zijn carrière weer opkrabbelt. Kan hij mee omgaan. Opmerkelijk is wel, gezien het afbreken van de onderhandelingen rond ‘Frequency’, dat Sylvester bij deze film een deal treft met het productieteam om garant te staan voor Mickey Rourke. Als deze zich misdraagt op de set, zal Sylvester een deel van zijn salaris inleveren. Ondanks weinig succes voor de film, zet Mickey zich wel weer op de kaart en is hij Sylvester dan ook enorm dankbaar.

Oude bekende

Filmproject ‘Frequency’ gaat ondertussen verder met  Gregory Hoblit als nieuwe regisseur en Dennis Quaid en Jim Caviezel  in de hoofdrollen.  Kort plot: een vader en zoon maken een onwaarschijnlijke overbrugging in tijd. Komt door een zeldzaam verschijnsel in de atmosfeer. Hierdoor raakt John op een herfstavond in 1999 via een ouderwets ‘kastje’ in gesprek met zijn vader Frank. Geen onbelangrijk detail: Bij Frank is het 1969,  daarmee dertig jaar eerder en net een dag voor zijn overlijden.

John beseft dat hij met de kennis van het nu, zijn vader’s overlijden kan voorkomen. Op aanwijzingen van John overleeft brandweerman Frank de volgende dag inderdaad een brand, maar dit zet een kettingreactie in werking. Diverse personen bevinden zich door het ingrijpen van John plots op andere plaatsen, op andere tijdstippen dan in het oude scenario. De tijdslijn klopt niet meer. Daarmee brengt hij nu juist zijn moeder in gevaar.

Ook in real life tweede kans

Beiden in hun eigen tijd, werken Frank en John samen om de schade te herstellen. De film heeft dan ook een briljant scenario met een mix van Back to the future, The Butterfly effect en een goede thriller. Geheel in stijl van de film, verandert het filmproject  Frequency  de tijdslijn van op de achtergrond geraakte acteurs als Dennis Quaid en Mickey Rourke.

Zij krijgen  ieder op een eigen manier een tweede kans door de afgehaakte Sylvester. Aan de andere kant is het een hoopvol begin voor Jim Caviezel’s (later opgedroogde) carrière in  Hollywood.Toch is de film,  met steevast goede kritieken en ondanks het grote succes in de bioscopen, niet als een klassieker de geschiedenis in gegaan.

Echte legacy moet nog komen

Misschien krijgt de film ook een tweede kans. In de herfst begint de tv-serie Frequency met Peyton List in de (deze keer) vrouwelijke hoofdrol. Zoals iemand al terecht opmerkt: houdt de serie kort en gebruik het filmeinde. Ach, en doen ze dat niet, dan gaat het publiek wel op zoek naar de originele film. Dan krijgt de film wellicht meer legacy  dan wat het nu heeft. Namelijk die  van vergeten film, weer eens geroemd als deze zo nu en dan wordt ontdekt door iemand. En diegene beseft hoe goed deze film eigenlijk is.

Vastleggen in volledig scherm 23-6-2016 233252