Categorie archief: Reminded and Rewinded blog

Voortgekomen uit Chartsattack, heeft het blog Reminded and Rewinded van januari 2012 tot december 2016 bestaan, Hieronder staan de bijna 600 berichten. In het menu aan de linkerkant kan op categorie en decennia worden gezocht.

Voor de verandering: Solomon Burke

Voorspellende gaven of voorgevoel, Solomon Burke heeft het. Of beter gezegd, had het. Zijn wellicht laatste interview in 2010 heeft als kop Solomon’s quote ‘I’ll sing as long as I have breath’. Minder dan 2 weken later overlijdt hij op Schiphol. Hij is op dat moment op weg naar een nieuw optreden met de Dijk, maar de innige samenwerking zal bij dat geweldige album ‘Hold on tight’ blijven,voortkomend uit dat optreden in juli 2007.

Covers

Solomon is ondanks de titel ‘Bishop of soul’ een laatbloeier geweest. Maar met ‘A change is gonna come’ zet hij in de 80’s dan ook voet op Nederlandse muziekbodem, Treffend is dat dit met een cover van Sam Cooke gebeurt. Zelf tot dan geen enorme hits op zijn naam, is zijn eigen werk vooral bekend door uitvoeringen van anderen. Bijvoorbeeld door de Blues Brothers. Door de soundtrack van de film wordt ‘Everybody needs somebody’,  samen geschreven met Bert Berns en Jerry Wexler, zijn bekendste plaat.

Verandering

Ondanks dat zijn werk daarna ook opduikt in bekende films als Dirty Dancing en The big easy’, blijft hij dan ook een van de meest ondergewaardeerde soulartiesten. Op ‘A change is gonna come’ vraagt hij af wanneer die verandering dan gaat komen. Die komt er. Zijn naamsbekendheid wordt steeds groter, en het zichtbare antwoord op deze vraag is er dan vijftien jaar later. Net na de eeuwwisseling bereikt Solomon zijn muzikale piek.

Erkenning

Want na een ontmoeting met Andy Kaulkin, eigenaar van Fat Possum Records, krijgt hij de mogelijkheid een album op te nemen dat de toepasselijke naam ‘Don’t give up on me’ mee krijgt. Het maakt enorme impact en levert Solomon zelfs een Grammy op. In een interview uit 2008 stelt hij dat de uiteindelijke erkenning  fantastisch is, maar indrukwekkender is voor hem dat hij voor het eerst een cheque vanwege de royalties kreeg.  Dus ook financiële erkenning. Voor de verandering.

Advertenties

Zeitgeist: Tijdsbrug

Even een meer persoonlijk nootje op deze site. Mijn vader is in de 80’s gek op fotografie, net als ik nu. Na elke Vaderdag en verjaardag wordt zijn camera groter, beter en zijn verzameling cameraspullen weer uitgebreider als hij weer een zoomlens of ander accessoire voor zijn camera krijgt.

Na elke vakantie, elke gelegenheid, zit hij uren aan de tafel de negatieven te knippen, keurt hij ze in een scanapparaat, om ze daarna in een diaraampje te doen. Monnikenwerk. Maar hij gaat er helemaal in op. Het is passie. Het levert later, zowel voor hem als ook voor ons, vele avonden plezier op als zijn foto’s op een groot doek worden geprojecteerd. Ondertussen stapelen de diabakken zich op.

Maar na zijn plotselinge overlijden blijven de bakken met meer dan duizend dia’s onaangeroerd, hulpeloos staan. Ze worden voorzichtig opgepakt als er een verhuizing plaatsvindt. Daarna worden er weer  nieuwe lagen stof gecreëerd. En geen nieuwe dia’s meer.

We kijken voortaan de foto’s enkel in albums, op papier, en de bakken verhuizen mee. Niet meer dan dat, ze blijven op de nieuwe plek staan. Geregeld, vaak net na diezelfde verhuizing,  is er toch weer even een sterke opwelling van nieuwsgierigheid, een vlaag van nostalgie, en wordt er een toekomstige avond gepland waar ik samen met ma de dia-avond van vroeger nog een keer ga herleven. Maar er is altijd wel een excuus om dat niet te doen. Het is anders, het is niet meer hetzelfde. Druk. Tijden veranderen. Wij veranderen. En dat is ook met de techniek.

Want dia’s en fotoalbums krijgen langzaam een digitale variant. Net als de mens, raakt apparatuur, techniek en kennis verouderd. Als ik weer eens naar de diabakken, de projector, de snoeren kijk en vergeefs zoek naar een plek om de dia’s te projecteren, moet het anders.

Er moet pronto zo’n scanapparaat komen dat meteen ook de dia’s digitaal kan opslaan. Die aanschaf, een paar jaar geleden, geeft een boost. De oude dia-avonden herleven een korte tijd later even weer als ik, samen met ma,  door de dia’s kijk. Het lijkt net alsof pa bijna ons hele leven samen, elk detail, op de dia heeft gezet. Of hij een voorgevoel heeft gehad.

Na elk stuk historie en nostalgie, drukt ma op de knop en slaat deze herinnering op. Elke dia. Wanneer er tijd voor is. Monnikenwerk. Maar met elke druk op de knop, komt er weer een foto van pa het digitale tijdperk binnen. En zo ontstaat er tijdens die hernieuwde ontmoeting met het verleden en de daaropvolgende verhalen, ondertussen een uitgebreid digitaal archief.

Als ik een jaar later die enorme rij foto’s op mijn beeldscherm zie, besluit ik ze digitaal iets op te poetsen. De vale 80’s kleur iets aandikken, hier en daar iets scherper maken, soms wat bijsnijden. Maar alleen het hoognodige, pa’s werk moet zoveel mogelijk in tact blijven.

Zo zijn, vandaag precies 32 jaar na zijn overlijden, een paar van pa’s foto’s  de illustratie van dit wereldwijd gelezen bericht.  En nu kijkend naar zijn oude camera, voelt het alsof het werk van pa is afgemaakt. Met dit is er een tijdsbrug tussen nu en 1985 gecreëerd.  Het is een creatief één tweetje met pa, een betere ode is er niet.

 

Ronddwalen op de set van Empire of the sun

Afgelopen jaar heb ik een tour gemaakt door het oosten van China en dan kan je eigenlijk niet om Shanghai heen.  Leuke stad, een beetje het New York van Azië. Ronddwalen, verdwalen, alles kan in deze op dat moment zeer regenachtige stad. Wat doe je als  Nederlander dan als je in de snelste commerciële trein met een snelheid van 431 km per uur door Shanghai hebt geraasd en al op het een na hoogste gebouw ter wereld hebt gestaan? Dan ga je even schuilen in het wereldberoemde en beruchte Fairmont  Peace Hotel.

img_20160915_135017Als een van de mooiste hotels van Shanghai, heeft het een lange en rijke historie. Het was ooit het hoofdkwartier van de ‘Gang of four’ en  Noel Coward schreef hier zijn ‘Private lives’.  De beroemde jazzband speelt pas vanavond, het is nog niet druk. Het hotel heeft tig keer als filmlocatie gefungeerd en als je door de hoofdgang loopt, staat er een lange galerij van filmposters aan beide kanten. Allemaal resultaten van opnames op deze plek.

Zo ook voor ‘Empire of the sun’ van Steven Spielberg. Een scene uit de film is opgenomen op het dakterras. Even wachten tot een hotelgast met een kaart de lift bedient en dan met een enorme snelheid naar boven. Zo snel dat verdieping vier wordt overgeslagen. Goed, dat heeft meer te maken dat vier een ongeluksgetal is in China en het zelfs niet wordt vermeld als liftknop. Ondertussen filosoferend of de vierde verdieping dan wel bestaat als je met de trap gaat, ben je voordat je het weet al op het eindpunt.

De liftdeuren gaan open en ik bevind mij plots op een bruiloft. De gasten, het bruidspaar kijken mij verbaasd aan. Zo ook de cameraploeg. Enkele seconden later beginnen de meesten te lachen. Ik ook, als twist in een onbekende Chinese film. Daarna kun je het beste weer de lift in lopen. Dus mocht je ooit een Nederlander in een vage Chinese (bruiloft)film tegenkomen, dan weet je aan wie je een handtekening kan vragen.

Roemeens kunstje deze keer in het Engels: Akcent’s ‘Kylie’

Ach, mysteries, ik ben er gek op. Brengt me op een van de eerste internet-hypes. Dat is in 1994  het verhaal over het mysterieuze overlijden van Ronald Opus . Maar helaas, weten we achteraf, Ronald bestaat niet. Het hele verhaal is verzonnen door Don Harper Mills voor een presentatie in 1987.  Maar er blijven genoeg mysteries over, ook in de muziekwereld. Want zo is hedendaags het Roemeense Akcent of alle places enorm populair in India en Pakistan. 

Eerst O-Zone

Ja daar wel, voor het succes in Nederland spoel ik het verhaal even dertien jaar terug. Het is 2004 en we zijn we beland bij ..oh.. O-Zone.  Dat is wellicht iets te ver terug, maar maakt niet uit, het verhaal komt op hetzelfde neer. De groep rond Roemeen Dan Balan en nog twee andere bandleden scoort een enorme zomerhit met ‘Dragostea din tei’.  Zomerhit, dus O-Zone verdwijnt daarna uit het zicht. En een jaar later is daar Akcent. Het is als een déjà-vu.

Kylie Minoque

Ook Akcent draait rond een Roemeen., oftewel Adrian Sina en dit keer drie anderen. Hun  ‘Dragoste De Închiriat’ klinkt mooi,  maar ze maken er in tegenstelling tot hun voorgangers er iets anders van in het Engels.  En om het nog aansprekender te maken, zingen Adrian, Marius Nedelcu, Mihai Gruia en Sorin Brotnei het aanstekelijke ‘Kylie’, als een ode aan de bij ons ook bekende  Kylie Minoque. Dat gaat helemaal naar de Europese top, maar ook zij verdwijnen weer uit het zicht. Het verschil met O-Zone, is dat Akcent nog steeds bestaat, ook al  is het niet meer dan een artiestennaam voor Adrian.

Akcent =Adrian

Want Adrian is namelijk Akcent. Hij vertelt in een recent interview dat de naam nog uit de periode komt als hij als dj bij een lokaal radiostation in Roemenië werkt. Hij komt zelf uit het noorden van het land en net als bij ons, hoor je dat. Dus ‘brommers kijken’ wordt ‘brommers kieken’. In het Roemeens dan. Tot hilariteit bij zijn toenmalige collega’s natuurlijk. Die wel.

Zijn meest recente collega’s zijn wat minder happy met Adrian. Als oprichter van de act wil hij een andere richting op.  In een kort interview voor een Pakistaans magazine geven  Sorin en Mihai  na hun vertrek uit de band aan dat Adrian na het internationale succes langzamerhand de naam en daarmee de band naar zich toe trekt. Dat valt allemaal ook op te maken uit de biografie van de band  waar de andere bandleden niet in voor komen.

Bollywood

Wie Akcent nu ook is, komt er nog wat nieuw werk van de ‘band’?  Zeg nooit nooit. Als een van de laatste wapenfeiten maakt Bollywood-fan Adrian de als soundtrack bedoelde track ‘Special gurll’ voor een film van regisseur Himayath Khan met de werktitel ‘Firangi.  Het lijkt erop dat het nooit van de grond komt, want Himayath  werkt later aan een heel andere film.

Adrian zet het nummer dan maar op de Akcent’s  EP  ‘Around the world’.  Is hier een beetje langs ons heen gegaan. Misschien deze keer maar eens een ode aan Kylie’s  zusje  Dannii. Wie? Dat bedoel ik nou, voor beiden een win-win.

De legacy van De Mol: Het origineel blijft orgineel

De Mol is een tv-programma dat mij als fervent reiziger zeer aanspreekt. Het Belgische origineel dan, met onbekende deelnemers die wars zijn van de camera, met echt ‘vervelende’ opdrachten  en een presentator lijkend op een reisleider die een groep op sleeptouw neemt, deze keer door Zuid-Afrika.

Niets met de camera

De afgelopen zeven weken was de productie van Woestijnvis nog maar voor het vijfde seizoen te zien op Vier.  Dat terwijl het programma al sinds de 90’s bestaat. Wellicht is dat de reden dat het nog steeds zo intensief wordt beleefd, in zowel Vlaanderen als in Nederland. Ook nu word je in de Belgische versie meteen meegevoerd met een reisgroep bestaand uit mensen met diverse achtergronden.

Behalve media-ervaring dan.  Hierdoor is het een stuk moeilijker om die saboteur te vinden omdat het stuk voor stuk geen acteurs of actrices zijn en gestuntel veelal geen acteerwerk is. Doordat de deelnemers geen bekende Belgen zijn maar een heel normaal leven leiden, is er ook minder tot geen sociale media waar conclusies uit kunnen worden getrokken.

Samen op reis

media_xll_9500521-001.jpg

Door de (werk)achtergrond zijn de expertises veel diverser waardoor het spel  van meer verschillende hoeken wordt bekeken. Als kijker kun je je door de groepssamenstelling meer identificeren met  de groep als geheel en lijkt het soms of je met deze mensen samen op reis bent. Dat komt ook omdat presentator Gilles de Coster met zijn aanhef ‘vrienden’  t.o.v. de Nederlandse versie minder  afstandelijk is naar de groep en bijvoorbeeld gewoon aan de tafel zit met de deelnemers.

Psychologische spelletjes

De groepsdynamiek speelt in Belgische versie dan ook een grotere rol. In tegenstelling tot de Nederlandse versie, zijn de vindingrijke opdrachten veelal meer psychologisch van aard, het zijn op het eerste oog  vaak simpele opdrachten, maar hebben altijd een twist waar je bij voorbaat al denkt ‘Amai, dan wordt het een dilemma’.

Voortdurend gooien de  originele opdrachten dan ook de groepsverhoudingen door elkaar.  Heel kenmerkend is een opdracht in een van de eerste afleveringen, waarin de gehele groep de verkeerde deelnemer naar huis kan sturen en de slechtst presterende deelnemer een vrijgeleide kan geven naar de volgende ronde.  Simpelweg door onderling wantrouwen.

Groepsego

Jy moet niemand verVastleggen in volledig scherm 2-4-2017 142832trou nie! Zo’n opdracht zorgt ervoor dat het nooit gezapig wordt en het spel altijd serieus genomen dient te worden. Vanaf het begin al, want zelfs deelname aan het programma is tot op het laatste moment onzeker. Vraag het Hans maar.

Tijdens de allereerste opdracht, vóór vertrek en met het vliegtuig in zicht, wordt zowel het individuele eigenbelang als het ego van de groep getest en is het uiteindelijk ‘Arrivederci Hans’ als hij (tijdelijk) opgeofferd wordt door de deelnemers voor het eerste geld in de pot.Komt later wel goed, hij keert door middel van een photobomb’ weer terug…

To the point

…Maar de sfeer is gezet. Het spel duur 24 uur per dag, drie weken lang. Zelfs een bewust kleine groep van  familie wordt betrokken bij het spel en die krijgen een enorme stoflaag over zich heen.  Niemand wordt dus gespaard, met originele twists werkt het programma langzaam naar de ultieme climax, de ontmaskering van die ene deelnemer. Daar zit ook een laatste verschil met de Nederlandse versie.

De spanning wordt zeker opgebouwd, maar het wordt nooit gehyped. Er is geen live-uitzending waarin de deelnemers als sterren worden binnengehaald en er is maar een aflevering nodig om definitief de mol aan te wijzen. Dan is het klaar, dan rest een terugblik, dan rest de soundtrack. Daarna gaan de camera’s uit  en pakken ook de deelnemers weer hun dagelijkse leven op.

Flashback 2011: Amel’s woord is eindelijk vrij

De Arabische Lente van 2011 was een korte, maar heftige periode in het Midden-Oosten. Vastgeroeste regimes vielen als dominostenen achter elkaar om en het leidde tot de burgeroorlog in Syrië.  De eerste dominosteen die deze ongekende revolutie in het Midden-Oosten teweeg bracht, is Tunesië. De revolutie in Tunesië duurt wel amper een maand, maar steekt de lont aan die als een lopend vuurtje door het hele Midden-Oosten loopt.

Mohammed Bouazizi

Trigger is een enkele wanhoopsdaad van Mohammed Bouazizi op 18 december 2010 Hij steekt zich in brand, nadat hij als arme verkoper zijn waar moet inleveren bij de zwaar corrupte politie. Mohammed, die op 4 januari 2011 aan zijn brandwonden overlijdt, zal een symbool worden van ongelijkheid en de broeiende ontevredenheid. Niet alleen in Tunesië, maar ook de rest van Noord-Afrika en het Midden Oosten.  De Jasmijnen Revolutie, genoemd naar de nationale bloem,  begint met kleine protesten, oorspronkelijk bedoeld als herdenking van Mohammed. Maar al snel en vooral na zijn dood,  verspreidt het als een olievlek over het hele land  en bereikt het de hoofdstad Tunis.

Amel Mathlouthi

Het beeld wat mij hiervan is bijgebleven , is Tunesische zangeres  Amel Mathlouthi. Zij zingt voor (de buitenlandse) camera’s en tussen haar landgenoten op het Avenue Habib Bourguiba plein het lied’ My word is free’.  Amel verblijft voordat de protesten uitbreken, al jarenlang min of meer gedwongen in Frankrijk, vooral omdat ze door het oude regime wordt dwarsgezeten en de gecontroleerde media wordt geboycot vanwege haar muziek dat als opruiend wordt  gezien.

Haar muziek bereikt stiekem in de loop van jaren wel het grote publiek en ze is uitermate populair bij de Tunesische bevolking. Het lied dat ze onder het zicht van camera’s op het plein in Tunis zingt, maakt niet alleen grote indruk in het westen, maar ook in de rest van het Midden-Oosten. Het gaat viraal op internet,  waar het nummer nog steeds wordt gezien als het ‘anthem van de revolutie’.

Alles uit de revolutie gehaald

In eerste instantie worden de protesten nog hard neergeslagen maar als dit niet meer helpt, het (veelal geweldloze) verzet te groot wordt en het leger de kant van het volk kiest, is het einde oefening voor dictator Ben Ali en hij vlucht naar Saoedi Arabië. De revolutie in Tunesië verloopt achteraf gezien relatief rustig, is kort geweest en bereikt ten opzichte van de latere landen ook het meest.

Zo is er allereerst aftreden van de gehate president Ben Al die het land 24 jaar met harde hand heeft geleid,  worden zijn partij RCD en  de gevreesde staatspolitie opgedoekt, maar het belangrijkste zijn de eerste democratische verkiezingen in oktober 2011. Sinds dat moment regeert president Essebsi met de nieuwe Nidaa Tounes partij.

Het vrije woord

Amel wordt dankzij haar optreden wereldberoemd en haar carrière neemt een enorme vaart. Maar een optreden zal haar waarschijnlijk voor altijd bijblijven. Anderhalf jaar na haar indrukwekkende optreden tijdens de protesten, zingt ze het nummer op dezelfde plek tijdens een eigen concert onder goedkeuring van de nieuwe autoriteiten. Haar woord is eindelijk werkelijk vrij.

Ten City: That’s the way house is

Heel vroeger had je die bandjes van ‘Turn up the bass’ en op het allereerste deel steekt een nummer met kop en schouders boven de rest uit, namelijk Ten City met ‘That’s the way love is’. De plaat moet je terug in 1989 met een loep in de hitlijsten zoeken, want een grote hit wordt het niet.

Samengeperste radioversie

Wellicht dat het ligt aan de radioversie die met wat strings begint en vrijwel meteen tot de kern komt. Dat is wel mooi, maar de dan nog relatief jonge muziekvorm house is  dan ook al meer geschikt om het publiek urenlang op de dansvloer te laten dansen. Deze versie komt in die tijd bij mij over als een samengeperste versie, hapklare drie minuten zodat hij in in een uur radio past.

De tracks van Ten City en soortgelijke acts zijn wellicht in die tijd nog niet geschikt voor de radio, het succes zit hem bij Ten City vooral in de clubs. De groep bestaat in de 80’s naast boegbeeld Byron Stingly,  oorspronkelijk ook uit Herb Lawson,  Byron Burke en bekende house producer Marshall Jefferson. Tot begin jaren 90 dan, daarna valt de act door gebrek aan succes uit elkaar.

‘That’s the way love  is’  zou dan ook al lang door mij vergeten zijn, als ik dat Turn up the bass’ bandje nooit had gekocht eind 80’s.  Daar staat  namelijk de ‘Deep house/extended’  remix van het nummer op, door Steve ‘Silk’Hurley. Dat is toen al een rasechte  pioneer in de house.  Het meesterwerkje van Steve staat nog steeds bekend onder deze naam, al spreekt hij zelf niet graag van deephouse.  Hij gelooft namelijk niet zo in subgenres en wellicht toont het nummer van Ten City dat het beste aan. Hij verbouwt het nummer zo, dat hele volksstammen met het nummer weglopen. Nog steeds.

Steve’Silk’Hurley laat zien horen hoe het moet

De remix van Steve kent twee briljante momenten. Allereerst is er die geweldige opbouw dat laat horen hoe je snelheid aan een track voegt. Snel achter elkaar wordt er een element toegevoegd en voor je het weet is de plaat binnen een minuut op volle snelheid.

Daarna worden de vocalen er geraffineerd ingevoegd en wordt het nummer vocaal steeds verder uitgewerkt, allemaal als opstap naar het absolute hoogtepunt van het nummer op iets over de vier minuten: de vocale uithaal met het fenomenale stemgeluid van Byron. Daarna wordt het nummer langzaam weer afgebouwd en ben je zes minuten verder.

Uit het boekje

Zie hier een Acid House track uit het boekje, in een woord waanzinnig. Hedendaags is Ten City een project van Byron alleen en staat hij doordeweeks voor de klas. Het nummer staat op zijn beurt het in het rijtje met ‘The party’ van Kraze, ‘Can you party’ van Royal House en Stakker Humanoid  van Humanoid. Of was die laatste nou andersom? Ach, als je na bijna dertig  jaar nog steeds wordt gerekend tot de absolute houseklassiekers, dan maakt dat laatste niet uit.

Ook de eeuw van de Indiase meme’s

Mijn reis naar India in 2010 was er een om nooit meer te vergeten met als indrukwekkend hoogtepunt mijn bezoek aan de crematies in Varanasi. Ja, indrukwekkend is nog zacht uitgedrukt. Net als de rest van de reis. De Taj Mahal  is in het echt nog veel imposanter en dat wordt versterkt door het prachtige verhaal achter dit bouwwerk. 

Robot

India heeft mij ook volledig verrast in al haar veelzijdigheid, ondanks dat ik al voor mijn reis al jaren gek ben op de films uit Bollywood. Vorig jaar schreef ik al over de waanzinnige Bollywood film Enthiran  (of met de Engelse titel Robot) dat dit jaar een vervolg gaat krijgen. De film heeft veel weg van Amerikaanse tegenhanger uit de 80’s  ‘Electric Dreams’ en heeft in deze versie de beroemde Indiase acteur Rajinikanth in de hoofdrol. Maar vrijwel heel internet kent alleen het over the top einde waar alle special effects uit de kast worden gehaald.

Benny Lava

Jammer, maar dat kan ook heel goed zijn. Mijn eigen interesse in deze films wordt immers ook aangewakkerd door een internethype. Om precies te zijn, het Buffalax filmpje. Op basis daarvan ben ik mij gaan verdiepen in Bollywood en haar filmproducties die (ok, net als in Hollywood ook een aantal niet) echt de moeite waard zijn.

Verhaal is bekend. Mike Sutton, alias Buffalax, zette in 2007 eigen ondertitels onder  het nummer ‘Kalluri Vaanil’ uit de film ‘Pennin Manathai Thottu’ uit 2000. Hoewel de acteur uit de scene in India wereldberoemd is als Prabhudeva, kent de westerse wereld hem alleen als Benny Lava. Door Mike’s ondertitels. Jaren geleden werd Mike’s account door YouTube verwijderd, maar zijn video zwerft al meer dan tien jaar onverminderd over internet.

Panjabi MC

En door deze goedbedoelde grap maken we hier wederom  kennis met Indiase muziek.  Want via diezelfde creatieve mix van culturen komen we al veel eerder, in 2003,  in aanraking met Bhangra.  Bhangra komt uit de Punjabi-regio in India en dat wordt begin deze eeuw al door  de Britse Panjabi MC op de kaart gezet.  Met familie daar,  lijkt het op paspoort vermelde Rajinder Singh leuk om het Bhangra te mixen met hiphop. West meets east.  

Pratende snor uit de 80´s

Een succesvolle ontmoeting. Dat resulteert in “Mundian To Bach Ke’ een mix van punjabi en het themanummer van Knight Rider. Ken je nog wel, met die pratende auto die bijna al het werk deed voor The Hoff. Het kunstje van tv-tune en specifieke Indiase muziek doet hij daarna tig keer, waaronder op het nummer ‘Jatt Ho Giya Sharabee’. Daar ontmoet Rajinder deze keer Magnum P.I., weet je ook wel, die pratende snor uit de 80´s.

Zo zie je maar dat door creatief om te gaan met een taal die men in het westen niet verstaat en Bollywood als relatief onbekende filmindustrie in de picture te zetten, er een wereld open gaat. Zo ontdek je  hele goede producties, maar ook minder geslaagde gemaakte kopieën van The Matrix, Rambo of  een film met Chuck Norris. Maar ach, lachen is het wel en  ook in Bollywood is het ook om entertainment te doen.