Categorie archief: Reminded and Rewinded blog

Voortgekomen uit Chartsattack, heeft het blog Reminded and Rewinded van januari 2012 tot december 2016 bestaan, Hieronder staan de bijna 600 berichten. In het menu aan de linkerkant kan op categorie en decennia worden gezocht.

De legacy van De Mol: Het origineel blijft orgineel

De Mol is een tv-programma dat mij als fervent reiziger zeer aanspreekt. Het Belgische origineel dan, met onbekende deelnemers die wars zijn van de camera, met echt ‘vervelende’ opdrachten  en een presentator lijkend op een reisleider die een groep op sleeptouw neemt, deze keer door Zuid-Afrika.

Niets met de camera

De afgelopen zeven weken was de productie van Woestijnvis nog maar voor het vijfde seizoen te zien op Vier.  Dat terwijl het programma al sinds de 90’s bestaat. Wellicht is dat de reden dat het nog steeds zo intensief wordt beleefd, in zowel Vlaanderen als in Nederland. Ook nu word je in de Belgische versie meteen meegevoerd met een reisgroep bestaand uit mensen met diverse achtergronden.

Behalve media-ervaring dan.  Hierdoor is het een stuk moeilijker om die saboteur te vinden omdat het stuk voor stuk geen acteurs of actrices zijn en gestuntel veelal geen acteerwerk is. Doordat de deelnemers geen bekende Belgen zijn maar een heel normaal leven leiden, is er ook minder tot geen sociale media waar conclusies uit kunnen worden getrokken.

Samen op reis

media_xll_9500521-001.jpg

Door de (werk)achtergrond zijn de expertises veel diverser waardoor het spel  van meer verschillende hoeken wordt bekeken. Als kijker kun je je door de groepssamenstelling meer identificeren met  de groep als geheel en lijkt het soms of je met deze mensen samen op reis bent. Dat komt ook omdat presentator Gilles de Coster met zijn aanhef ‘vrienden’  t.o.v. de Nederlandse versie minder  afstandelijk is naar de groep en bijvoorbeeld gewoon aan de tafel zit met de deelnemers.

Psychologische spelletjes

De groepsdynamiek speelt in Belgische versie dan ook een grotere rol. In tegenstelling tot de Nederlandse versie, zijn de vindingrijke opdrachten veelal meer psychologisch van aard, het zijn op het eerste oog  vaak simpele opdrachten, maar hebben altijd een twist waar je bij voorbaat al denkt ‘Amai, dan wordt het een dilemma’.

Voortdurend gooien de  originele opdrachten dan ook de groepsverhoudingen door elkaar.  Heel kenmerkend is een opdracht in een van de eerste afleveringen, waarin de gehele groep de verkeerde deelnemer naar huis kan sturen en de slechtst presterende deelnemer een vrijgeleide kan geven naar de volgende ronde.  Simpelweg door onderling wantrouwen.

Groepsego

Jy moet niemand verVastleggen in volledig scherm 2-4-2017 142832trou nie! Zo’n opdracht zorgt ervoor dat het nooit gezapig wordt en het spel altijd serieus genomen dient te worden. Vanaf het begin al, want zelfs deelname aan het programma is tot op het laatste moment onzeker. Vraag het Hans maar.

Tijdens de allereerste opdracht, vóór vertrek en met het vliegtuig in zicht, wordt zowel het individuele eigenbelang als het ego van de groep getest en is het uiteindelijk ‘Arrivederci Hans’ als hij (tijdelijk) opgeofferd wordt door de deelnemers voor het eerste geld in de pot.Komt later wel goed, hij keert door middel van een photobomb’ weer terug…

To the point

…Maar de sfeer is gezet. Het spel duur 24 uur per dag, drie weken lang. Zelfs een bewust kleine groep van  familie wordt betrokken bij het spel en die krijgen een enorme stoflaag over zich heen.  Niemand wordt dus gespaard, met originele twists werkt het programma langzaam naar de ultieme climax, de ontmaskering van die ene deelnemer. Daar zit ook een laatste verschil met de Nederlandse versie.

De spanning wordt zeker opgebouwd, maar het wordt nooit gehyped. Er is geen live-uitzending waarin de deelnemers als sterren worden binnengehaald en er is maar een aflevering nodig om definitief de mol aan te wijzen. Dan is het klaar, dan rest een terugblik, dan rest de soundtrack. Daarna gaan de camera’s uit  en pakken ook de deelnemers weer hun dagelijkse leven op.

Flashback 2011: Amel’s woord is eindelijk vrij

De Arabische Lente van 2011 was een korte, maar heftige periode in het Midden-Oosten. Vastgeroeste regimes vielen als dominostenen achter elkaar om en het leidde tot de burgeroorlog in Syrië.  De eerste dominosteen die deze ongekende revolutie in het Midden-Oosten teweeg bracht, is Tunesië. De revolutie in Tunesië duurt wel amper een maand, maar steekt de lont aan die als een lopend vuurtje door het hele Midden-Oosten loopt.

Mohammed Bouazizi

Trigger is een enkele wanhoopsdaad van Mohammed Bouazizi op 18 december 2010 Hij steekt zich in brand, nadat hij als arme verkoper zijn waar moet inleveren bij de zwaar corrupte politie. Mohammed, die op 4 januari 2011 aan zijn brandwonden overlijdt, zal een symbool worden van ongelijkheid en de broeiende ontevredenheid. Niet alleen in Tunesië, maar ook de rest van Noord-Afrika en het Midden Oosten.  De Jasmijnen Revolutie, genoemd naar de nationale bloem,  begint met kleine protesten, oorspronkelijk bedoeld als herdenking van Mohammed. Maar al snel en vooral na zijn dood,  verspreidt het als een olievlek over het hele land  en bereikt het de hoofdstad Tunis.

Amel Mathlouthi

Het beeld wat mij hiervan is bijgebleven , is Tunesische zangeres  Amel Mathlouthi. Zij zingt voor (de buitenlandse) camera’s en tussen haar landgenoten op het Avenue Habib Bourguiba plein het lied’ My word is free’.  Amel verblijft voordat de protesten uitbreken, al jarenlang min of meer gedwongen in Frankrijk, vooral omdat ze door het oude regime wordt dwarsgezeten en de gecontroleerde media wordt geboycot vanwege haar muziek dat als opruiend wordt  gezien.

Haar muziek bereikt stiekem in de loop van jaren wel het grote publiek en ze is uitermate populair bij de Tunesische bevolking. Het lied dat ze onder het zicht van camera’s op het plein in Tunis zingt, maakt niet alleen grote indruk in het westen, maar ook in de rest van het Midden-Oosten. Het gaat viraal op internet,  waar het nummer nog steeds wordt gezien als het ‘anthem van de revolutie’.

Alles uit de revolutie gehaald

In eerste instantie worden de protesten nog hard neergeslagen maar als dit niet meer helpt, het (veelal geweldloze) verzet te groot wordt en het leger de kant van het volk kiest, is het einde oefening voor dictator Ben Ali en hij vlucht naar Saoedi Arabië. De revolutie in Tunesië verloopt achteraf gezien relatief rustig, is kort geweest en bereikt ten opzichte van de latere landen ook het meest.

Zo is er allereerst aftreden van de gehate president Ben Al die het land 24 jaar met harde hand heeft geleid,  worden zijn partij RCD en  de gevreesde staatspolitie opgedoekt, maar het belangrijkste zijn de eerste democratische verkiezingen in oktober 2011. Sinds dat moment regeert president Essebsi met de nieuwe Nidaa Tounes partij.

Het vrije woord

Amel wordt dankzij haar optreden wereldberoemd en haar carrière neemt een enorme vaart. Maar een optreden zal haar waarschijnlijk voor altijd bijblijven. Anderhalf jaar na haar indrukwekkende optreden tijdens de protesten, zingt ze het nummer op dezelfde plek tijdens een eigen concert onder goedkeuring van de nieuwe autoriteiten. Haar woord is eindelijk werkelijk vrij.

Ten City: That’s the way house is

Heel vroeger had je die bandjes van ‘Turn up the bass’ en op het allereerste deel steekt een nummer met kop en schouders boven de rest uit, namelijk Ten City met ‘That’s the way love is’. De plaat moet je terug in 1989 met een loep in de hitlijsten zoeken, want een grote hit wordt het niet.

Samengeperste radioversie

Wellicht dat het ligt aan de radioversie die met wat strings begint en vrijwel meteen tot de kern komt. Dat is wel mooi, maar de dan nog relatief jonge muziekvorm house is  dan ook al meer geschikt om het publiek urenlang op de dansvloer te laten dansen. Deze versie komt in die tijd bij mij over als een samengeperste versie, hapklare drie minuten zodat hij in in een uur radio past.

De tracks van Ten City en soortgelijke acts zijn wellicht in die tijd nog niet geschikt voor de radio, het succes zit hem bij Ten City vooral in de clubs. De groep bestaat in de 80’s naast boegbeeld Byron Stingly,  oorspronkelijk ook uit Herb Lawson,  Byron Burke en bekende house producer Marshall Jefferson. Tot begin jaren 90 dan, daarna valt de act door gebrek aan succes uit elkaar.

‘That’s the way love  is’  zou dan ook al lang door mij vergeten zijn, als ik dat Turn up the bass’ bandje nooit had gekocht eind 80’s.  Daar staat  namelijk de ‘Deep house/extended’  remix van het nummer op, door Steve ‘Silk’Hurley. Dat is toen al een rasechte  pioneer in de house.  Het meesterwerkje van Steve staat nog steeds bekend onder deze naam, al spreekt hij zelf niet graag van deephouse.  Hij gelooft namelijk niet zo in subgenres en wellicht toont het nummer van Ten City dat het beste aan. Hij verbouwt het nummer zo, dat hele volksstammen met het nummer weglopen. Nog steeds.

Steve’Silk’Hurley laat zien horen hoe het moet

De remix van Steve kent twee briljante momenten. Allereerst is er die geweldige opbouw dat laat horen hoe je snelheid aan een track voegt. Snel achter elkaar wordt er een element toegevoegd en voor je het weet is de plaat binnen een minuut op volle snelheid.

Daarna worden de vocalen er geraffineerd ingevoegd en wordt het nummer vocaal steeds verder uitgewerkt, allemaal als opstap naar het absolute hoogtepunt van het nummer op iets over de vier minuten: de vocale uithaal met het fenomenale stemgeluid van Byron. Daarna wordt het nummer langzaam weer afgebouwd en ben je zes minuten verder.

Uit het boekje

Zie hier een Acid House track uit het boekje, in een woord waanzinnig. Hedendaags is Ten City een project van Byron alleen en staat hij doordeweeks voor de klas. Het nummer staat op zijn beurt het in het rijtje met ‘The party’ van Kraze, ‘Can you party’ van Royal House en Stakker Humanoid  van Humanoid. Of was die laatste nou andersom? Ach, als je na bijna dertig  jaar nog steeds wordt gerekend tot de absolute houseklassiekers, dan maakt dat laatste niet uit.

Ook de eeuw van de Indiase meme’s

Mijn reis naar India in 2010 was er een om nooit meer te vergeten met als indrukwekkend hoogtepunt mijn bezoek aan de crematies in Varanasi. Ja, indrukwekkend is nog zacht uitgedrukt. Net als de rest van de reis. De Taj Mahal  is in het echt nog veel imposanter en dat wordt versterkt door het prachtige verhaal achter dit bouwwerk. 

Robot

India heeft mij ook volledig verrast in al haar veelzijdigheid, ondanks dat ik al voor mijn reis al jaren gek ben op de films uit Bollywood. Vorig jaar schreef ik al over de waanzinnige Bollywood film Enthiran  (of met de Engelse titel Robot) dat dit jaar een vervolg gaat krijgen. De film heeft veel weg van Amerikaanse tegenhanger uit de 80’s  ‘Electric Dreams’ en heeft in deze versie de beroemde Indiase acteur Rajinikanth in de hoofdrol. Maar vrijwel heel internet kent alleen het over the top einde waar alle special effects uit de kast worden gehaald.

Benny Lava

Jammer, maar dat kan ook heel goed zijn. Mijn eigen interesse in deze films wordt immers ook aangewakkerd door een internethype. Om precies te zijn, het Buffalax filmpje. Op basis daarvan ben ik mij gaan verdiepen in Bollywood en haar filmproducties die (ok, net als in Hollywood ook een aantal niet) echt de moeite waard zijn.

Verhaal is bekend. Mike Sutton, alias Buffalax, zette in 2007 eigen ondertitels onder  het nummer ‘Kalluri Vaanil’ uit de film ‘Pennin Manathai Thottu’ uit 2000. Hoewel de acteur uit de scene in India wereldberoemd is als Prabhudeva, kent de westerse wereld hem alleen als Benny Lava. Door Mike’s ondertitels. Jaren geleden werd Mike’s account door YouTube verwijderd, maar zijn video zwerft al meer dan tien jaar onverminderd over internet.

Panjabi MC

En door deze goedbedoelde grap maken we hier wederom  kennis met Indiase muziek.  Want via diezelfde creatieve mix van culturen komen we al veel eerder, in 2003,  in aanraking met Bhangra.  Bhangra komt uit de Punjabi-regio in India en dat wordt begin deze eeuw al door  de Britse Panjabi MC op de kaart gezet.  Met familie daar,  lijkt het op paspoort vermelde Rajinder Singh leuk om het Bhangra te mixen met hiphop. West meets east.  

Pratende snor uit de 80´s

Een succesvolle ontmoeting. Dat resulteert in “Mundian To Bach Ke’ een mix van punjabi en het themanummer van Knight Rider. Ken je nog wel, met die pratende auto die bijna al het werk deed voor The Hoff. Het kunstje van tv-tune en specifieke Indiase muziek doet hij daarna tig keer, waaronder op het nummer ‘Jatt Ho Giya Sharabee’. Daar ontmoet Rajinder deze keer Magnum P.I., weet je ook wel, die pratende snor uit de 80´s.

Zo zie je maar dat door creatief om te gaan met een taal die men in het westen niet verstaat en Bollywood als relatief onbekende filmindustrie in de picture te zetten, er een wereld open gaat. Zo ontdek je  hele goede producties, maar ook minder geslaagde gemaakte kopieën van The Matrix, Rambo of  een film met Chuck Norris. Maar ach, lachen is het wel en  ook in Bollywood is het ook om entertainment te doen.

Diesel: Samantha wordt maar niet oud

Vorige week besprak ik met een van mijn oud-reisgenoten de mogelijkheid om weer terug te gaan naar China.  Nog steeds enthousiast over de vorige keer, zijn we tijdens de korte conversatie het volkomen eens dat de recente reis te kort en in een te klein gebied is geweest .

Tijdloze Samantha

Of we terug gaan naar China, zal  pas laat in het jaar worden beslist. Maar al snel komt ‘Going back to China van Diesel in me op.  Grappig genoeg een hit in Japan trouwens. Hoe dan ook, deze band ken ik vooral van een van de leukste platen uit de 80’s, namelijk ‘Samantha’ , een plaat dat in 1988 een vrij anoniem bestaan heeft in de top 40. Zal best, de plaat verhuist bij mij met de tijd mee van vinylsingle, cassettebandje, cd naar nu mp3. Samantha lijkt niet ouder te worden.

Pim Koopman

Ken ik dan een Samantha? Nee, dat niet zo, het is gewoon een lekkere meezinger.Niet meer dan dat.  In de 80’s heb ik dan ook geen idee dat de band al een brede historie heeft met producer en drummer Pim Koopman (ex- Kayak) en zanger-gitarist Rob Vunderink als oprichters. Zo weet ik ook niet dat de band, bestaand uit oorspronkelijke studiomuzikanten voor onder anderen Maywood, kort na de oprichting dicht bij een Amerikaanse doorbraak zijn.

Manage the manager

Het blijft helaas bij die ene hit “Sausalito Summernight Dan heeft fundament Pim de band al verlaten. Tja Pim, hij verlaat ooit door manager Frits Hirschland de groep Kayak, en ook Diesel krijgt met managerproblemen te maken. Het speelt ook meteen een rol waarom Diesel nooit die doorbraak krijgt in Amerika. Het hoopvolle begin krijgt namelijk een naar staartje.

Manager Lloyd Segal verdwijnt met voorschot en roaylities, terwijl het beoogde doorbraakalbum ‘Unleaded’ nog moet worden opgenomen. Na financiële teneur en vele bandwisselingen én er op het album geen tweede grote hit staat,  klapt zowel de droom als de band uit elkaar. 

Voortdurende comeback

Om op die vrijdagmiddag in ’88 terug te keren op mijn radio.  Met dat geweldige nummer. De carrière en de bandbezetting van Diesel verloopt daarna ook net zo grillig als daarvoor, vooral als er daarna ook geen nieuwe hit in zit.  Comebacks en line-ups volgen elkaar op, terwijl ondertussen twee leden van de originele line-up, Pim Koopman en Frank Papendrecht vlak(een week) achter elkaar overlijden op dezelfde 56-jarige leeftijd. Toch is met hun  overlijden het geen einde verhaal voor Diesel.

Nee integendeel. Terwijl  het  ‘Going back to China’ een serieuze optie voor mij persoonlijk is voor dit jaar, heeft de band recent al een eigen comeback  gemaakt. Sinds vorig jaar is Diesel (al)weer terug met de twee andere originele leden Mark Boon en Rob Vunderink als fundament. Zo bewijzen de twee dat de band net zo onsterfelijk en tijdloos is als Samantha’. Ze wordt dus nooit te oud. Net als de platen van Diesel. Zeg dus nooit nooit, dus ook niet tegen een reis naar China.

Hans de Booij: Wellicht met ‘Pim’ het Balkenende-effect

Lang niet meer van gehoord, Hans de Booij. De man scoort in de 80’s met ‘Thuis ben’ en  vooral ‘Annabel’ een paar grote hits en verdwijnt daarna weer op de achtergrond. Het is wederom  het verhaal van een artiest die voor altijd veroordeeld is tot die ene hit. Relax,  komt goed. Laten we eerst even een rewind naar de 80’s doen.

Ziek van Annabel

Andere tijd, het  gaat dan best hard, naast die ene hit scoort Hans nog een paar hits met zijn debuut.  Maar het publiek wil daarna vooral  ‘Annabel’ en dan kan het twee kanten op. Veel artiesten kiezen voor het schnabbelcircuit en gaan de hit tot de laatste druppel uitmelken.  Dan optie twee, die van Hans: die zingt het nummer jarenlang niet meer.

Het nummer ‘Annabel’ geschreven door Herman Pieter de Boer met de muziek van Boudewijn de Groot, wordt hem in de 80’s aangeboden en is een grote factor in het succes van zijn debuutalbum. Maar het nummer wordt niet alleen zijn doorbraak, het breekt hem ook gigantisch op.  Hij krijgt zo’n aversie tegen het nummer, dat hem dit zelfs lichamelijke klachten oplevert.

Na Annabel, is er Pim

Langzaam komt Hans daarna in een vicieuze cirkel terecht en raakt aan lager wal. Er volgt een opmerkelijke aaneenschakeling van levensgebeurtenissen, maar hedendaags heeft hij zijn leven weer aardig op orde. Hij is boeddhist en is naar eigen zeggen genezen van de ‘Annabel-ziekte’. Hij geeft in december vorig jaar een interview in de Nieuwe Revu,  een opmaat naar zijn nieuwe single.

Want precies vijftien jaar na een van de meest onstuimige periodes in de Nederlandse parlementaire geschiedenis, komt Hans met het nummer ‘Pim’. Hij schreef het nummer nadat een vriend van hem een nieuwe buurman kreeg. Ja, inderdaad, de dierenvriend  die de democratie overhoop schoot en het verdere verloop van de (parlementaire) geschiedenis enorm heeft beïnvloedt.

Zoeken naar een alternatief

Het verhaal is helaas bekend, frisse nieuwkomer is de cola voor een vastgeroeste elite dat  in 2002 wordt overvleugeld. De kiezer, losgeweekt, zweeft alle kanten op, met name naar Leefbaar Nederland. Deze aanhang zweeft ook achter de extroverte lijsttrekker aan als deze een nieuwe partij opricht, na een  verkeerd gevallen interview in de Volkskrant en de ‘Nacht van Pim’. De populariteit  en de onstuitbare opkomst van Pim kent echter een dramatische afloop. En dat net op de dag dat zijn LPF in de peilingen de grootste wordt en Fortuyn potentieel premier is.

De lamgeslagen kiezers willen hoe dan ook  verandering. Maar als de mensen in het stemhokje staan, slaat de twijfel toe.  Men kiest naast het sterk gehavende LPF, ook massaal het CDA en daarmee de ietwat saaie Balkenende als het redelijke alternatief. Echter zonder de grote leider, rollebollen de snel bij elkaar gezochte LPF-kamerleden al snel met elkaar over de grond om de macht en ontploft Balkenende I al snel.

Balkenende-effect

Geschiedenis herhaalt zich vaak. In 2012 stond al in diverse media een klein, al vergeten berichtje over  CDA-leider Sybrand Buma, die wel eens net als zijn voorganger Balkenende heel verrassend uit de hoek zou kunnen komen bij de volgende verkiezingen. Zelf vind ik dat ruim een week voor de verkiezingen en het huidige politieke klimaat een niet geheel ondenkbare voorspelling,  en dat is het in ieder geval al een iemand met me eens. Ja, Buma.

Van Hans weet ik het niet. In ieder geval verschijnt  Hans met al het aankomende verkiezingsgeweld  begin dit jaar plotseling weer op de Nederlandse tv.  Het nummer is natuurlijk goed getimed en na plaatsing op diverse media begint de ‘buzz’ te groeien. Over het nummer zegt hij in hetzelfde Nieuwe Revu-interview: ‘Je kunt je afvragen of het goed is om tien weken voor de Tweede Kamerverkiezingen met een liedje over Pim Fortuyn te komen. Maar het zou ook weleens grandioos kunnen worden.’

Waarom niet? Een onverwacht succes, zoiets als het Balkenende-effect, dat gunnen we Hans van harte.

Laatbloeier ‘November rain’

De huidige samenstelling van de hedendaagse Nederlandse Top 40 is niet meer te vergelijken met die van tien jaar geleden, uit de 90’s of verder terug.  Het is verworden tot een opsomming, samengesteld  uit een kring van veel airplay van zes radiostations,  ‘de buzz op social media’ en de daaruit voorkomende streaming  (en een beetje andersom).  Daarmee is de hedendaagse nummer 1 naar mijn mening volkomen inwisselbaar.

Hinderlijke factor

Al vanaf de invoering van de airplay als factor in de top 40 (sinds 1999), kun je bij veel  voormalige hits afvragen wat de werkelijke populariteit is geweest.  Voorstanders zien dat anders, die zien de samenstellingsfactor airplay als toegevoegde waarde om de populariteit te meten.  Ik niet.  Vroeger draaiden dj’s veelal wat populair was bij het publiek, al jaren is het andersom en luistert het publiek naar de playlist van de dj’s.  Daarom niet. Als je daarbij in ogenschouw neemt dat  hedendaags de verkoop  geen meetbare factor meer is, zie ik persoonlijk sowieso de waarde van noteringen in de top 40 niet meer. Het is een playlist geworden.

Nachtkaarsje

Maar wat was eerder een notering wel waard? Zou ‘November rain’ ook een klassieker zijn geworden als het nooit in de top 40 had gestaan, net als ‘Stairway to Heaven’?  Is best mogelijk, maar zonder de clip zal dat veel later zijn geweest, want een slowburner was het toch al.  Ook in de Top 40,  met dan een andere samenstellingsmethode.  Zonder de clip gaat de single in de eerste poging als een nachtkaarsje uit in de hitlijst.  Het kabbelt vrij anoniem door de lijst  en ik kan me niet herinneren dat tijdens de eerste run, de plaat ooit helemaal is gedraaid tijdens de uitzending.  Te lang en zo.  Het nummer wordt net als ‘Coma’ alleen een favoriet binnen de kring van eigen fans.

Promotie met Bob Dylan

Dat ‘November rain’ nu wel een algemene klassieker is en het tekstueel,  muzikaal magnifieke (en bijna net zo lange) ‘Coma’ niet, ligt vooral aan de promotie. Door de clip keert ‘November rain’ zo’n  20 weken later weer terug met een tweede poging in de hitlijst. Deze keer krijgt het wel de volle aandacht, maar wordt geen nummer 1.

Dat wordt ‘Knocking on heaven’s door’ ervoor wel. Heeft vooral met timing te maken, het nummer wordt op dat moment simpelweg beter gewaardeerd dan de concurrentie. De cover van Bob Dylan wordt tussen de twee chartsrun’s van ‘November rain’  uitgebracht.  Al eeuwen op het repertoire van de heren,  bereikt het in de ‘Wembley’ uitvoering meteen een groot publiek.

Drieluik

Later is er wat meer concurrentie (Brian May, Inner Circle en Felix),  en wordt ‘November rain’  niet nummer 1 zoals velen denken. Toch wordt het nu wel als de grootste klassieker van de band beschouwd. Dat komt met name door, daar heb je hem weer,  de peperdure clip.  Nooit ontkend door Axl trouwens, zou het later een drieluik vormen met de Guns N’ Roses clips van ‘Don’t Cry’ en ‘Estranged’.  Dat is gebaseerd op het feit dat alledrie de clips door dezelfde regisseur, Andy Morahan, zijn geregisseerd. Wat het verhaal van de video’s samen dan is en in welke volgorde, wordt nog steeds door de fans zelf ingevuld.

Without Stephanie Seymour

Want ‘November rain’ staat als verhaal op zichzelf. Het is losjes gebaseerd op het verhaal ‘Without you’ van Del James. Het gaat over een rockster dat een aan-uit relatie heeft met een fotomodel. Het eindigt in een tragedie als de vrouw zelfmoord pleegt. Het model wordt in de clip voor ‘November rain’ gespeeld door Stephanie Seymour, die in het echte leven een relatie met Axl had. Dat duurde een heel stuk korter dan  ‘The making of’ van het nummer.

Een decennium lang boetseren

Zo duurt het bijna een decennium voordat het überhaupt op de plaat staat.  Het nummer wordt al vanaf 1983 geschreven  en ‘geboetseerd’ door Axl.  Het begint net als bij  Freddie Mercury en zijn ‘Bohemian Rhapsody ‘ met een riedeltje op de piano,  dat steeds verder wordt uitgebouwd en uitgebreid tot er een ‘ellenlang’ nummer ontstaat.  Als het nummer eindelijk af is, wordt het daarna  tot de opnames van ‘Use your Illusion’ steevast door de andere bandleden afgekeurd.

Timing is everything

Als het dan eindelijk op de ‘Use your iIlusion’ plaat staat, heeft het nummer nog een trap voor de reet nodig. Het nummer krijgt hier dus in 1992 pas na een tweede tocht in de top 40 echte erkenning. In dat opzicht heeft een notering wel waarde, maar een notering zegt niets over de kwaliteit van de plaat.  Zo is de plaat echt niet plotseling minder mooi  als het op 28 november een laatste notering  in de top 40 heeft. Laatste week  november dus,  timing is (net als promotie) everything.  De laatbloeier is hier wel eens een keer op tijd.
vastleggen-in-volledig-scherm-3-3-2017-214528

Party like it’s 1977

Deze week kwam de NASA met het bericht dat rond de dwergster Trappist 1 meerdere, een stuk of drie Aardeachtige planeten draaien. Dit soort planeten zijn wel vaker ontdekt, natuurlijk. In dat geval is het er dan hooguit een. Meerdere  van dat soort planeten in iets  vergelijkbaar  als ons zonnestelsel,  dat onder anderen Michaël Gillon heeft ontdekt, is wat uitzonderlijker. Leuk, daar moet een missie naar toe, is maar 40 lichtjaar.

Rekensommetje

Is goed, alleen even een klein rekensommetje voor de benzinekosten. Niets is sneller dan het licht in het heelal, het reist 300.000 km per seconde. Drie keer knipperen met je ogen en het is al een miljoen kilometer verder.  Een lichtjaar is logischerwijs het licht een jaar verder. Ja dat is zo’n 9,5 biljoen kilometer. Dus missie Trapiste: het licht moet dus op volle snelheid een reis van 40 jaar maken, zo’n 380 biljoen kilometer.

Real time geschiedenis

Sneller kan niet, dus alles vanuit het Trapiste stelsel heeft 40 jaar vertraging. We zien het stelsel door de telescoop dan ook hoe het er veertig jaar geleden uit zag.  Hoe het real time er voor staat, dat antwoord is er pas in 2057.  En is andersom ook zo. Mocht er een intelligente levensvorm zijn, die ons levensvatbare planeetje X bij die veel grotere ster kan bekijken, dan zijn ze nu bij 1977.

Party’s like it’s 1977

Ze zien de beelden van Jimmy Carter’s beëdiging, lachen om onze ontdekking van Uranus(hadden ze al lang gezien),  rollen van hun stoel na het zien van Star Wars: Episode IV: A New Hope, zien Frankrijk na een spannende strijd het songfestival winnen en zien de Kinks op Pinkpop. Ze nemen ook een kijkje in de hitlijsten en daar komen Abba, Queen en Fleetwood Mac voorbij. O ja en die grote hit ‘Het Smurfenlied” van Vader Abraham komt langs bij Toppop.

Smurfen als maat

Maar stel je voor dat dit het eerste is wat men ziet van die nieuwe planeet, een paar infantiele blauwe mannetjes en een man met een lange baard en bolhoed.Als dat de Aaarde is, dan is ‘het een makkie’ of  ‘sla deze planeet maar gewoon over’, wat ze wellicht gaan denken. Maar als ze het voorgaande niet hebben meegekregen, dan kan het zijn dat ze indruk krijgen dat we gewoon een gezellig volkje zijn. Kortom,  heeft allemaal met timing, het juiste moment, en vooral interpretatie te maken.En aan de andere kant, hoe verder de planeet van ons staat, hoe ouder de geschiedenis.

Een beter plaatje in 2017

Dat geeft ons letterlijk tientallen, honderden jaren  om ons vanaf nu van een betere kant te laten zien, mocht men in de toekomst nog eens door die telescoop kijken, in het geval we gezien de statistieken niet de enige levensvorm zijn natuurlijk. Gezien dat pas in de loop van deze eeuw het jaar 2017 wordt gezien door de eerste sterrenstelsels, hebben we zeker nog wat tijd om wat beter op de foto te komen. Laten we daarmee beginnen. Net als in het sociale leven, kun je als planeet nooit voor de tweede keer een eerste indruk maken. Think about it.