Categorie archief: reizen

Ronddwalen op de set van Empire of the sun

Afgelopen jaar heb ik een tour gemaakt door het oosten van China en dan kan je eigenlijk niet om Shanghai heen.  Leuke stad, een beetje het New York van Azië. Ronddwalen, verdwalen, alles kan in deze op dat moment zeer regenachtige stad. Wat doe je als  Nederlander dan als je in de snelste commerciële trein met een snelheid van 431 km per uur door Shanghai hebt geraasd en al op het een na hoogste gebouw ter wereld hebt gestaan? Dan ga je even schuilen in het wereldberoemde en beruchte Fairmont  Peace Hotel.

img_20160915_135017Als een van de mooiste hotels van Shanghai, heeft het een lange en rijke historie. Het was ooit het hoofdkwartier van de ‘Gang of four’ en  Noel Coward schreef hier zijn ‘Private lives’.  De beroemde jazzband speelt pas vanavond, het is nog niet druk. Het hotel heeft tig keer als filmlocatie gefungeerd en als je door de hoofdgang loopt, staat er een lange galerij van filmposters aan beide kanten. Allemaal resultaten van opnames op deze plek.

Zo ook voor ‘Empire of the sun’ van Steven Spielberg. Een scene uit de film is opgenomen op het dakterras. Even wachten tot een hotelgast met een kaart de lift bedient en dan met een enorme snelheid naar boven. Zo snel dat verdieping vier wordt overgeslagen. Goed, dat heeft meer te maken dat vier een ongeluksgetal is in China en het zelfs niet wordt vermeld als liftknop. Ondertussen filosoferend of de vierde verdieping dan wel bestaat als je met de trap gaat, ben je voordat je het weet al op het eindpunt.

De liftdeuren gaan open en ik bevind mij plots op een bruiloft. De gasten, het bruidspaar kijken mij verbaasd aan. Zo ook de cameraploeg. Enkele seconden later beginnen de meesten te lachen. Ik ook, als twist in een onbekende Chinese film. Daarna kun je het beste weer de lift in lopen. Dus mocht je ooit een Nederlander in een vage Chinese (bruiloft)film tegenkomen, dan weet je aan wie je een handtekening kan vragen.

Column: Verdwalen bestaat niet

Het is 2003. Over het Griekse terras van restaurant Platanos op Kos galmt voor de zoveelste keer Notis Sfakianakis. Hoewel laatste tijd schijnbaar wat minder populair bij een deel van de Griekse bevolking en collega’s vanwege zijn politieke voorkeur, is hij voor mij  zowel nu als meer dan tien jaar geleden gewoon een onverstaanbare, Griekse Marco Borsato die best leuke liedjes maakt. 

Zijn muziek heb ik het best kunnen waarderen aan het strand van Kos  met in de verte de Turkse kust onder een belachelijk mooie sterrenhemel, maar thuis in de cd-speler is hij ook best aan te horen. Nog steeds. Een plaat springt er nog steeds boven uit, ‘Χάνομαι’. Dat betekent vrij vertaald:  ‘Ik ben verdwaald ‘.  Hoewel deze laatste zin   heel erg mooi rijmt, klopt deze niet. Je kunt helemaal niet verdwalen op Kos, want alles leidt naar de Akti Kountourotue met in het midden een rotonde, het dolfijnenpleintje.

Vanuit daar vind je alles. Ook die ene cd. Dat ik de man en de plaat met naam en toenaam weet te noemen,  heeft zijn oorsprong vlak bij de boom van Hippocrates. Daar schrijft een serveerster de artiest en titel op een papiertje.  Vertrouwend dat de naam van de man en het voor mij onuitspreekbare ‘Χάνομαι’ , gekrabbeld op dat dat briefje staat, is het de bedoeling de cd thuis maar eens op te zoeken op het toen al uitgebreide internet.

Nee, die plaat moet ik hebben, right now, pronto.  Met een talent om overal een platenzaak te vinden, loop ik de volgende dag richting oude centrum (bij het dolfijnenpleintje linksaf)  en kom ik tot mijn verrassing op het feesteiland  het kleine platenzaakje Ti Amo tegen. Het is echt zo’n platenzaakje dat je nog zelden ziet. Rijen cd-rekken met nog meer cd’s, overal posters van artiesten die binnenkort optreden of een nieuwe cd gaan uitbrengen en op de balie bij de kassa staan twee koptelefoons voor de mensen die nog niet zeker zijn over hun mogelijke aankoop.

En die weten wel in welke richting ze moeten zoeken. In mijn geval, besluit ik maar bij de N van Notos te beginnen. De eigenaar kijkt vertwijfeld als hij die Nederlander ziet binnenkomen. ‘Ik zoek Notis’, . ‘…Swakjanakis’ , zeg ik in mijn beste Grieks. Ik houd mijn briefje gereed, maar de eigenaar heeft letterlijk aan twee woorden genoeg en veert op. Hij loopt vlug vanachter zijn balie naar een grote cd-bak. Hij haalt een doek weg en daar glimmen tientallen cd’s van de man. De eigenaar kijkt even vluchtig op het briefje en grijpt binnen recordtijd een cd uit de bak. Raki, nee raak, meteen de juiste cd.

Met grote verbazing over het recordtempo waarin  ik de juiste cd heb gevonden in een verstopt platenzaakje op zo’n vakantie/feesteiland wordt snel vervangen door zakelijkheid.  Want 20 euro voor een cd is geen probleem, maar voor iets dat een zekere onderzetter gaat worden over zeer korte tijd, na het wegebben van het vakantiegevoel, is het wel prijzig. Een andere Griek die er ook bij staat, verstaat geen Nederlands, maar begrijpt mijn dilemma. Hij pakt de cd, loopt naar een achterkamertje en wijst naar het alternatief. Na het risico zoveel mogelijk afgedekt te hebben, door betaling na levering bijvoorbeeld, loop ik de volgende dag met een gebrande cd de winkel uit. En dat voor 8 euro, inclusief kopietje van de omslag.

Met een cd rijker, lees ik de achterkant van het hoesje. Daar staat echt ”Χάνομαι” tussen, maar ik ben verre van verdwaald. Bestaat niet, alles is op Kos te vinden via het dolfijnenpleintje dat al in de verte reikt.

vastleggen-in-volledig-scherm-5-2-2017-203156