Categorie archief: move

Column: Met je grijze massa stoppen zwart-wit te denken

Zwarte Piet wordt door zijn tegenstanders vaak vergeleken met de beruchte ‘blackface’, een oude, Amerikaanse theatervorm waar blanken zich zwart schminken. Hoewel het de Afro-Amerikaanse cultuur in de vorige eeuw veel populariteit bezorgt,  krijgt het ook snel vele tegenstanders. Het verdwijnt langzaam als verschijning omdat het, net als Zwarte Piet, gezien wordt als racistisch. Ook in  de muziekwereld.

Joni Mitchell

Zo heeft bijvoorbeeld de Nederlander Taco Ockerse dat mogen ondervinden. Maar Joni Mitchell is veertig jaar geleden verantwoordelijk voor een van de meest controversiële blackfaces in de muziekwereld, als zij verkleed als zwarte man op een halloweenfeest verschijnt.  Haar inspiratie is een vriendelijke en swingende, zwarte man, die ze eerder op straat is tegengekomen. Ze besluit daarna deze outfit te kiezen als een ode aan de Afro-Amerikaanse cultuur. Wat is daar mis mee?

Zwarte piet

Als je juist sterke, positieve punten benadrukt en het positief brengt, waarom zou het dan racistisch zijn?  Dat kun je ook terugkoppelen naar de discussie over Zwarte Piet. Hoewel beide kampen een punt hebben,  slagen de tegenstanders  erin om in een rap tempo Zwarte Piet te veranderen. Dat moet pronto, meteen, direct.  Maar zonder dat die tegenstanders het wellicht doorhebben,  gebeurt dat  echter al jaren.

Niet snel genoeg

Geleidelijk. Daardoor ziet men het niet. Kijk eens voor de lol dertig jaar terug. In mijn kinderjaren is het nog de  dommige boeman met oorringen, vuurrode lippen, een accent en een roe. Daar vallen best vraagtekens bij te zetten, zoals Gerda Havertong in Sesamstraat dat doet eind 80’s. In de jaren daarna verandert stukje bij beetje het uiterlijk en de rol zelf.

Hedendaags is het gewoon een vriendelijk, hulpvaardig, toegankelijk, normaal sprekend persoon, heeft het een voorbeeldfunctie. Positieve kwaliteiten waarover niemand beledigd kan zijn, ook al associeert men het uiterlijk met ras. Het fictieve figuur wordt met deze geleidelijke verandering langzamerhand de middenweg waar iedereen vrede mee zou moeten hebben. Daarna moeten we eens stoppen met deze eindeloze discussie. Ok, nog één punt…

Zwart-wit denken

Want wellicht heerst er ook  een tikkeltje overgevoeligheid bij de critici. Als we het omdraaien, wanneer was alweer er een grote demonstratie vanwege de stereotype grappen van comedians als Richard Pryor of  films als ‘White chicks’ waarin de Waylon broers zich wit schminken en zich voordoen als blanke vrouwen?  Nou? Inderdaad, omdat men zich er niet door beledigd voelt. Iedereen, welk ras dan ook,  heeft  een grijze massa waarmee men meer kan dan alleen puur zwart-wit te denken. Daarin zijn we gelijk, denk grijs.

Column: Vroeger was alles beter

Je kent het wel, die ‘vijfendertig jaar geleden was het allemaal beter’ nostalgie. Qua muziek kan ik er in meegaan, dat even terzijde. Maar de rest? Ach, laten we eens teruggaan. Op oudejaarsavond 1980 ziet men hoe de klok naar 1981 tikt.  Men kijkt terug op het afgelopen jaar, oordeelt en ondertussen spreekt men goede verwachtingen uit voor het nieuwe jaar. Met nostalgie en hoop, verlaat men het voorgaande jaar terwijl er onderhuids best wat zorgen zijn.

Nederland straks

admin-ajax-phpInmiddels in 1981, maken Ger Poppelaars en Jurriën Rood de korte film ‘Nederland straks’, waarin 49 doorsnee Nederlanders en Premier Van Agt naar hun toekomstverwachtingen worden gevraagd. Grote zorgen zijn er over het milieu, kernbewapening en de werkeloosheid.  Een 39-jarige trambestuurder vat de staat van Nederland samen  als  ‘een glijbaan, waarin we steeds harder naar beneden zakken’. Hij stelt dat er ‘niemand in de politiek daadwerkelijk iets doet aan de opbouw en de voortschrijdende afbraak’. Dat beeld trekt zich door in de rest van de film, waarin ouderen vooral somber zijn over toekomst van de jeugd.

Allemaal tuig!

Dat sombere beeld in 1981, wordt in dat jaar realistisch verbeeld in de tv-serie ‘Allemaal tuig!’ bij de IKON. Het schetst het scenario waarin een journaliste ( Germaine Groenier)  een groep jongeren en buurtwerker Harry (Pieter Loef) volgt. De groep zorgt voor grote overlast in de Bloemenwijk en moet binnenkort verschijnen voor de rechter. Om verdere overlast te voorkomen, krijgt de groep een buurthuis. Echter, als ze daar uit worden gezet, loopt het in aanloop naar de rechtszaak  helemaal mis in de buurt. De serie, dat met onervaren cast zelfs een jaar later een bioscoopfilm wordt, is een zeer goede schets  van toenemende onverdraagzaamheid in de samenleving. Niet alleen tussen Nederlanders onderling, maar ook naar andere bevolkingen die proberen te integreren.

Saamhorig tegen kernraketten

In de troonrede van Koningin Beatrix, net na het aantreden van kabinet Van Agt II, wordt hiervoor gewaarschuwd.  Men stelt dat er tijdige maatregelingen moeten  worden genomen om de samenleving meer naar elkaar toe te laten groeien.  Dat er meer saamhorigheid moet komen in Nederland.  Dat komt er. Op 21 november 1981 demonstreren ruim 400.000 Nederlanders tegen de aanwezigheid van Amerikaanse kruisraketten. De dreiging in de wereld is duidelijk voelbaar. Het broeit tussen de Amerikanen en de Russen en dat heeft zijn weerslag op de hele wereld.

Een betere wereld

En ergens op die aardbol, op dezelfde plek als nu,  bevindt zich dus dit Nederland van 1981. De mensen maken zich druk over hun land en de wereld, maar met de onmacht daar iets aan te kunnen doen. Met toenemend overgewicht, wil men allereerst het beste voor hun eigen persoon en hun omgeving. Ondertussen, na een recente troonwisseling, draait alles om de verkiezingen en kwalificeert het Nederlands Elftal zich niet voor een groot toernooi en…   Oh, wacht. Het is net alsof je met dit stuk het huidige…  Inderdaad, was 1981 echt zoveel beter?

Flashback 1962:’Well now, this is much of an escalation by them, isn’t it?’

De spanning is te snijden. Het is 27 oktober 1962, de Sovjets en de Amerikanen staan al twaalf dagen recht tegenover elkaar. Aan het eind van de morgen komt Amerikaans luchtmachtpiloot Rudolf Anderson om, zijn U-2 straaljager wordt neergeschoten boven Cuba  door de daar gestationeerde Sovjets. Welke gevolgen dit heeft, ligt aan de volgende keuze. Het wordt de endgame van een levensgevaarlijk politiek pokerspel.

Politiek Stratego

Als president John F. Kennedy het nieuws hoort, kijkt hij verslagen naar zijn broer en tevens adviseur Robert.  ‘Well now, this is much of an escalation by them, isn’t it?’ Het is iets waar hij doodsbang voor is geweest de afgelopen anderhalve week, tijdens een gevaarlijk potje politiek stratego. Als tegenzet voor het stationeren van raketten door de Sovjets op steenworp afstand, heeft hij een Amerikaanse blokkade van scheepsverkeer naar Cuba bewerkstelligd en laat hij verkenningsvluchten boven Cuba uitvoeren.

Eerste schot gelost

Ondanks dat de Amerikaanse legertop hem steeds zwaarder onder druk zet, het liefst alweer Cuba wil binnenvallen, eist hij  dat er geen schot wordt gelost, in geen enkele situatie. Met het neerschieten van Anderson’s vliegtuig,  onbewapend en ook op verkenningsmissie,  weet Kennedy dat een Amerikaanse militaire reactie bijna onvermijdelijk is.

De druk binnen de regering neemt enorm toe, het gaat er nu om wie de laatste klap uitdeelt. De wetenschap  dat vrijwel elke volgende stap verwoestende gevolgen heeft, is ondragelijk. Kennedy stelt een ultimatum, maar blijft koel. Hij gelooft nog steeds in diplomatie, vooral omdat hij denkt dat Sovjetleider Chroesjtsjov niet het order tot schieten heeft gegeven. Hij heeft gelijk.

Geen grip meer

In werkelijkheid komt de order van Sovjet commandant ter plaatse, Stepan Grechko, een eigen afweging binnen enkele minuten. Het geeft kort aan dat Chroesjtsjov  ook de grip dreigt te verliezen. Vooral als Cubaans leider Fidel Castro, nu zeker overtuigd van een aankomende Amerikaanse invasie, zich ook gaat roeren. Zo blijkt uit latere uitspraken van Chroesjtsjov’s zoon dat zijn vader na het voorval met Anderson tot zijn afschuw inziet dat het verkeerd gaat aflopen en ook koortsachtig zoekt naar een uitweg.

Race tegen de klok

Nooit opgehelderd is de rol van Amerikaans journalist John Scali en zijn Russische contact Aleksandr Feklisov , inner circle van Chroesjtsjov . Volgens diverse bronnen zijn zij de reddende communicatielijn tussen de twee grote leiders geweest. Feit is wel dat er een briefwisseling op gang komt tussen Kennedy en Chroesjtsjov . Hierin communiceren de twee voor het eerst tijdens het begin van de crisis direct met elkaar.

Namens hen werken Robert Kennedy en Russische ambassadeur Anatoly Dobrynin in een ultieme en allerlaatste poging aan een deal tussen de twee grootmachten in een race tegen de klok. Ze  komen, vlak voor het verstrijken van Kennedy’s ultimatum en gedeeltelijk geheim, overeen dat tegenover de terugtrekking van wederzijdse raketten een niet-aanvalsverdrag voor Cuba van de Amerikanen komt te staan.

Anderson redt miljoenen mensen

Nadat de wereldbevolking aan een heel dun, zijden draadje heeft gehangen, schrijft president Kennedy een brief aan de weduwe van Anderson waarin hij de militair postuum een onderscheiding toekent met een persoonlijke noot. Een van Rudolf’s zoontjes is net zo oud als John Jr. en  John’s oudste broer is daarbij omgekomen in soortgelijke omstandigheden. Daarom voegt hij er een handgeschreven aan toe: “Your husband’s mission was of the greatest importance but I know how deeply you must feel his loss.”

Hoe zinloos Rudolf’s overlijden ook is geweest, hij is de heldhaftige piloot die met zijn overlijden de wereldbevolking voor een ramp heeft behoedt. Want door zijn overlijden, wordt in een wereld dat vrijwel zeker af gaat op een allesverwoestend einde, zeer intensief naar die laatste, verloren gewaande opening in de diplomatie gezocht om die enige vreedzame uitweg te vinden. Daarmee heeft hij achteraf gezien de levens van miljoenen mensen gered. En wellicht die van jou en mij.

Vastleggen in volledig scherm 2-8-2016 004010

Flashback 1995: ‘The only thing that bothered me was that we waited so long to make this protest.’

Dat ene vonkje dat je idealen dichterbij brengt. Dat is wat je wil dat gaat gebeuren als je voor een zetel in de kamer gaat, de media op zoekt of om verandering roept.  In de meeste gevallen verzandt het in woorden, hooguit een discussie en  gaat men weer over tot de orde van de dag.  Heel soms is daar die daad, het statement en dat verandert alles.

Sleutelmoment

Neem bijvoorbeeld de weigering van (de in 2005 overleden)  Rosa Parks om op te staan in de bus.  Het wordt op op 1 december 1955 een sleutelmoment in de Amerikaanse burgerrechten-geschiedenis. In die tijd worden de buspassagiers in Montgomery verdeeld op ras. Als er een blanke man instapt en er blijkt geen plek meer in zijn gedeelte te zijn, wordt de rij van Rosa gesommeerd door de buschauffeur om op te staan zodat er  een extra ‘witte rij’  ontstaat. Drie passagiers staan aarzelend op, Rosa weigert hierin in mee te gaan en wordt vrijwel meteen gearresteerd. Rosa vraagt nog aan een politieman wat ze fout heeft gedaan. Zijn antwoord “I don’t know, but the law is the law and you are under arrest.” maakt de situatie nog belachelijker.

Martin Luther King

Rosa’s arrestatie leidt tot enorme woede, Aangevoerd door burgerrechtenorganisaties als NAACP, wordt op de dag van de rechtszaak tegen Rosa, 5 december,  de Montgomery Improvement Association opgericht met de dan relatief onbekende dominee Martin Luther King als boegbeeld en woordvoerder.  De organisatie speelt een zeer belangrijke organisatorische en morele rol in de daaropvolgende boycot van bussen door ruim 17.000 Afro-Amerikaanse bewoners van de stad. De lege bussen leiden al snel tot economische gevolgen. Na amper een jaar wordt de wet opzij geschoven als de NAACP met succes een rechtszaak aanspant.

Opstaan door te blijven zitten

In een interview uit 1995 blikt  Rosa terug . Ze pikt het veertig jaar eerder niet meer in de bus en weet dan dat het gevolgen heeft.  Welke gevolgen , is dan nog ongewis.  Dat het achteraf gezien het einde aan deze ongelijke situatie en de opkomst van Martin  Luther King heeft opgeleverd, is iets waar ze terecht trots op is. ‘The only thing that bothered me was that we waited so long to make this protest’, zegt ze. Op die decemberdag besluit Rosa dan zelf maar een statement te maken.

Zo staat ze op voor haar rechten door juist letterlijk te blijven zitten. En dan niet als te veel mensen tegenwoordig, in een of andere talkshow, beroepsmatig verontwaardigd, voor welk gewin dan ook. Zonder idealen, alleen motieven.  Daadkrachtige mensen als  Rosa gaan geen oeverloze discussies aan die nergens naar toe gaan. Nee,  die lezen boeken en brengen met daden de samenleving wel nader tot elkaar.

Vastleggen in volledig scherm 24-5-2016 221343

 

Flashback 1975:”It puts the uncertainty behind us’

Als in juni er een referendum wordt gehouden in Groot Brittanië over een mogelijke ‘Brexit’ en het resultaat leidt tot vertrek uit de EU, dan herhaalt de geschiedenis zich. Alleen dan omgekeerd, back to the future dus.

Roep om een referendum

In 1973 treedt de UK dan eindelijk toe tot de EEG, de voorloper van de EU. Dit heeft al heel wat voeten in de aarde gehad, onder anderen omdat Frankrijk dat eerst niet wil. Bang voor vooral een groot machtsblok naast zich, verlopen de onderhandelingen stroef. Als er onder conservatief Edward Heath toetreding tot stand komt, neemt ondanks de goedkeuring van Labour,  binnen die partij juist de tegenstand toe. De een roep om een referendum wordt groter. Roy Jenkins, Labour leider en fervent voorstander van Europese samenwerking, treedt af wegens gebrek aan eenduidigheid binnen de partij voor het pro-Europa standpunt.

Ongegronde angst

Het referendum komt er uiteindelijk onder Harry Wilson’s Labour, met Jenkins even kort als minister van Binnenlandse Zaken. Want als Labour de verkiezingen van 1974 wint, komt dat mede door de belofte voor deze volksraadpleging. De datum voor het referendum wordt in april 1975 op 5 juni gezet. Met het eerste referendum ooit in de UK twee jaar eerder in het achterhoofd , over de beladen vraag of Noord-Ierland bij de UK moet blijven, is er toch wat angst bij het ‘voor’kamp. Dat ondanks met een overweldigende meerderheid van 98% het gewenste resultaat voor de Britse regering wordt bereikt. Toch zit zijn veel parlementsleden er niet zeker van . Ook Wilson niet, die binnen zijn partij veel tegenstand merkt.

Europese grondwet

Angst blijkt ongegrond. Vooral Jenkins kan feestvieren, want ruim 67% stemt voor ‘ja’.’It puts the uncertainty behind us. It commits Britain to Europe’, stelt hij tevreden. Kanttekening,  de uitslag wordt mede bepaald door een veel intensievere ja-campagne vanuit de progressieve, linkse hoek met wat bangmakerij. Dit lijkt akelig  op het scenario van het beruchte Nederlandse referendum over de Europese grondwet in 2005.  Maar wij laten daarin ons niet bang maken door bijvoorbeeld D66-er  Laurens Jan ‘licht uit’ Brinkhorst die meteen ook stelt dat de kiezer wellicht te dom is om zich over dit soort dingen uit te spreken.

Thatcher

Opmerkelijke uitspraak van iemand die tot een partij behoort met het referendum als kroonjuweel. Hoe dan ook, van het ‘ja’ in 1975  krijgen vele Britten  al snel spijt. Onder leiding van Margaret Thatcher, die eerst nog vrij pro-Europees is, neemt in de loop der jaren dan ook de tegenstand tegen de Europese samenwerking toe. Dat komt met name door het verdrag van Maastricht. Het bezorgt ons niet alleen de euro en de huidige EU, het is ook  de voorloper van het doorgedrukte Verdrag van Lissabon uit 2007. Oftewel de afgeschoten Europese Grondwet dat na minimaal verzet en Duitse steun, gewoon een nieuw jasje krijgt.

Opvolger

Thatcher ziet al veel eerder, dat de aankomende EU een steeds grotere stempel drukt op binnenlands beleid. Mind your own business, is haar opstelling dan ook.Conservatieven als David Cameron, beamen dat. Hij schrijft, net als zijn politieke tegenhanger Wilson,  na zijn verkiezingsbelofte een referendum uit.Op initiatief van nu de conservatieve en rechtse hoek wordt nu na 31 jaar dan ook de omgekeerde vraag gesteld.

Cameron is net als Wilson ‘voor’, een mening die Margaret Thatcher nu niet zou hebben gedeeld. En net als bij het Labour van de 70’s, staan de neuzen niet dezelfde kant op. Boris Johnson is tegenstander, een politiek zwaargewicht binnen de Conservatieve Partij. Bij een ‘No, no, no’ door het Britse publiek, wordt hij vrijwel zeker Cameron’s opvolger en gaan  we zien of Laurens Jan dan het licht uit moet doen.

Flashback 1963: ‘Freedom is indivisible, and when one man is enslaved, all are not free.’

Reagan zei het ooit al: ‘You and I have the abilty, the dignity and the right to make our own decisions and determine our own destiny. ‘ Ik moet daar aan denken als ik  aantal jaar geleden op het dakterras zit van een hotel op de rand van Oost-Berlijn. Vanaf deze plek kun je door het straat en -stadslicht nog steeds een duidelijk onderscheid maken tussen oost en west. Als een soort zichtbaar litteken van de stil gevoerde oorlog om vrijheid.

DDR

Met als symbool West-Berlijn in die tijd.  Een zeldzame oase van vrijheid,  omringd door de kille DDR, geleid door achtereenvolgens de nog killere Ulbricht en Honecker. Het ontstaat amper vier jaar na WO II, waarin juist de ultieme strijd om vrijheid wordt gevoerd.  De DDR heeft echter niets met vrijheid te maken.  Met de zware greep van de regering op alle aspecten van het leven en de geheime dienst overal op de loer, ontstaat er al snel een situatie dat zelfs een naast familielid je kan verraden.

Speech

President Kennedy is in juni 1963, twee jaar na de bouw van de muur en vijf maanden voordat hij wordt vermoord, dan ook geraakt als hij arriveert in Berlijn en de muur zelf aanschouwt. De bewoners van West-Berlijn hebben hoge verwachtingen maar zijn speechschrijvers komen met een voorzichtige tekst, vooral bedoeld de spanningen met de Sovjets niet te verergeren. Kennedy vindt de tekst teleurstellend. Hij schrijft vervolgens de speech zelf, waarin hij het communisme niet spaart. Met als uitgangspunt de uitspraak ‘Ik ben inwoner van Rome’, in het Romeinse rijk als uiting van trots, komt hij met de beroemde zin ‘Ich bin ein Berliner’.

Vrijheid moet bewaakt worden

Kennedy zegt in zijn legendarische speech bij de Berlijnse Muur ook: ‘Freedom is indivisible, and when one man is enslaved, all are not free.’ Over de muur zegt hij: ‘For it is, as your Mayor has said, an offense not only against history but an offense against humanity,’ Want nooit meer, zeggen we tegen elkaar na WO II. Vrijheid moet bewaakt worden. En er wordt vervolgens een muur om heen gezet. Nooit meer,  zeggen we ook tegen elkaar als in 1989 diezelfde Berlijnse muur wordt neergehaald, het ijzeren gordijn wordt opgerold, en de DDR wordt uitgegumd op de wereldkaart.

Perspectief

Maar in perspectief gezien, is er niets veranderd. Recent nog, worden mensen die het vrije woord verdedigen, aangeklaagd of nog erger. Ondertussen wegen we steeds meer onze woorden af en leveren we zonder enige tegenstand zwaarbevochten privileges in om de rust te bewaren of ons te beschermen tegen kwaadwillenden die onze levenswijze afkeuren. De geschiedenis lijkt zich te herhalen en daarom kan de speech van Kennedy niet vaak genoeg gehoord worden.

 Vastleggen in volledig scherm 26-4-2016 151305

Flashback 1956: ‘Whether you like it or not, history is on our side, we dig you in’

In de tekst van Sting’s ‘Russians’  komt de zin ‘Mr. Krushchev said we will bury you’ voor. Het is gebaseerd op een van de bekendste quotes in de Koude Oorlog. De zin wordt in het westen het symbool van angst voor de Sovjets en het versterkt het wantrouwen. Wie het werkelijk heeft gezegd, geen idee. Krushchev of ( het wat ‘Nederlandser’) Chroesjtsjov, toenmalig leider van de Sovjet-Unie, in ieder geval niet.

Verhitte discussie

Chroesjtsjov wordt met name  herinnerd  door zijn levensgevaarlijke schaakspel met Kennedy om Cuba in 1962.  Maar voor velen is het ook die tactloze en lompe man die met zijn uitspraken en gedrag menig politicus op de kast krijgt. Zo ook op 18 november 1956 tijdens een receptie voor de Poolse communistische leider Gomulka op de Poolse ambassade in Moskou waar vele hooggeplaatsten zijn uitgenodigd.

Er ontstaat op een gegeven moment een verhitte discussie  tussen  Chroesjtsjov met een groepje journalisten en westerse ambassadeurs. Op weinig tactloze wijze en tevergeefs afgeremd door andere hooggeplaatste Sovjets, begint hij een tirade die hij afsluit met de woorden ‘My vas pokhoronim’ .  Als vertaler Viktor Sukhodrev het in het Engels als ‘We’ll bury you’ vertaalt, verlaten vele westerse vertegenwoordigers het feest.

Verwijzing naar Marx

Maar beter vertaald  is de volledige laatste zin van hem  ‘Whether you like it or not, history is on our side, we dig you in’. Meteen ook andere context. Het is dan ook een verwijzing naar het communistische manifest van Marx. Hij doelt daarmee op het communisme dat volgens hem langer blijft bestaan dan het kapitalisme. Dat komt omdat naar zijn mening die laatste vorm zichzelf in een klassenmaatschappij uitholt en haar eigen einde veroorzaakt.

Chroesjtsjov let op zijn woorden

Als dat gebeurt, ontstaat er op die plek gewoon een nieuwe samenleving. Volgens Chroesjtsjov het communisme. Viktor Sukhodrev vertelt later dat hij het in de juiste context had moeten vertalen. In een interview uit 1957 met Eleanor Roosevelt bevestigt Chroesjtsjov ook dat hij in werkelijkheid wat anders heeft bedoeld. Tijdens het ‘Kitchen debat’ in 1959 met president Nixon is hij dan ook wat voorzichtiger. Maar de diplomatieke schade is er al na die receptie , het leidt tot nog meer geschiedsvervalsing.

Cubacrisis

Zo heeft hij de beroemde quote ook nooit tijdens de beruchte VN-vergadering in 1960 uitgesproken. Ondertussen wordt het wantrouwen steeds groter, de Berlijnse Muur wordt gebouwd en de betrekkingen bereiken een dieptepunt met de Cubacrisis.  Er wordt hoog spel gespeeld met als inzet de hele mensheid.  Het loopt gelukkig goed af. Maar het is een breekpunt, zijn gebrek aan diplomatie leidt de val van Chroesjtsjov in. Hij wordt kort na de crisis  afgezet en Brezhnev , niet bepaald een lachebek, betreedt het podium.

https://www.youtube.com/watch?v=igdYIxNaa8k&nohtml5=False

Flashback 1997: “”We say Menson’s death was not suicide”

Michael Menson wil graag met zijn muziek bekend worden. Dat lukt, want samen met zijn maatjes Leigh Quest en Karl Brown knalt hij in 1989 als Double Trouble met  onder anderen ‘Just keep rocking’ en ‘Street tuff’ een paar keer hoog de hitlijsten in. Dat doen ze samen met boegbeeld Michael Rebel MC’  West. Maar ook als na het solo gaan van Rebel MC (nu Congo Natty) in de 90’s het succes over is,  haalt Michael de krant. Nog een laatste keer.

Fatale ontmoeting

Michael is vlak na het grote succes, in 1991, niet meer zo street tuff . Er ontstaan bij hem namelijk psychische problemen en er volgen jaren met tijdelijke opvang. Op de avond van 28e januari 1997 wordt hij door zijn bezorgde familie gesommeerd zich te melden in de kliniek waar hij kan worden behandeld voor zijn mentale gesteldheid. Vermoedelijk pakt hij daardoor een verkeerde bus en belandt in Edmonton. Daar kruist hij  Mario Pereira en zijn vrienden. Twee keer. De laatste keer is het uiteindelijk een fatale ontmoeting

Verkeerde conclusie

Michael wordt een tijd later brandend aangetroffen nadat zijn jas vlam heeft gevat. Er schieten verschillende mensen ter hulp en hij belandt met hele zware brandwonden op zijn gehele rug in het ziekenhuis. De politie gaat vrijwel meteen van een zelfmoordpoging uit, met name door Michael’s geestelijke gesteldheid als ze hem aantreffen.  Michael weet later  aan zijn familie uit te brengen dat hij aangevallen is. De familie zet enorme druk en de politie begint schoorvoetend een onderzoek.  Too little too late. Zo wordt Michael niet meer ondervraagd. Hij overlijdt op 13 februari aan de complicaties van zijn verwondingen.

Cruciale eerste 12 uur

Kwensi, Michael’s  broer, vat het onderzoek in een zin samen: I asked him (Michael)  if the police asked him at the scene how he got his injury. He replied ‘no’. De politie blijft dan ook bij zelfmoord ondanks dat het onderzoek rammelt aan alle kanten. De familie neemt zeker geen genoegen met deze uitkomst.  Na druk van hen en intern onderzoek bij de politie zelf,  geeft men eind 1998 toe dat er vooral in de eerste twaalf uur grove fouten zijn gemaakt.  De zaak wordt door Scotland Yard opnieuw bekeken, met honderden namen en getuigenissen opnieuw doorgelicht. Na minder dan twee maanden onderzoek en een rechtszaak, levert dat drie veroordeelden op die ten laste wordt gelegd dat zij moedwillig Michael hebben getreiterd, aangevallen, beroofd en zijn jas in brand hebben gestoken met fatale gevolgen.

Symbool van racisme

Het motief is racisme ondanks dat hoofddader Mario Pereira en mededaders Harry Constantinou en Ozgay Cevat  dit lang blijven ontkennen Mario houdt het op een vergissing.   Sweeney, de aanklager, veegt dat van tafel. ‘We say Menson’s death was not suicide  and Pereira is quilty of both charges he faces’.  De rechter vergist zich zeker niet en Mario gaat levenslang de bak in. Dat de zaak wordt opgelost, maskeert niet het verkeerde  en bijzonder trage oppakken  van de zaak in eerste instantie. Dat wordt achteraf gezien als een grote dwaling en justitie belooft in 1999 het verloop  van de zaak als voorbeeld te nemen voor vergaande verbeteringen.  Tot slot is Michael nu in Engeland een symbool tegen racisme en voor gerechtigheid. Alleen krijgt de familie Menson daarmee Michael niet terug.