Categorie archief: mischa veldhuis

Niet zo’n gewone woensdag: A Wednesday

Ongeveer een maand geleden schreef ik deze tekst al, bedoeld voor mijn andere blog. Na vandaag, na Manchester, is het actueler dan ik heb kunnen bedenken. Het keert daarom terug op deze site omdat de indringende boodschap van ‘A Wednesday’ niet te vaak kan worden gehoord.

De film wordt dan ook gezien als een van beste Bollywood films ooit. Dat terwijl op het eerste gezicht het plot wel heel simpel is.  Het script van Neeraj Pandey lijkt zelfs wat te hebben geshopt bij eerdere Amerikaanse blockbusters. Een terrorist plaats naar eigen zeggen vijf bommen op strategische plekken in Mumbai en laat ze af gaan als er niet vier terroristen worden vrijgelaten. Maar niets is wat het lijkt.

10 minuten regel overschreden

Dat is ook al vanaf het begin met de film zelf. Via een u-bocht en een zijweg  kom ik op deze film, als ik over YouTube zwerf.  Als er wel erg veel positieve reacties zijn, doe ik nog even de IMDB-check.  Met een enorme waardering van 8.3, geef ik het een kans. Er moet iets bijzonders zijn aan de film.

Met dat in mijn achterhoofd,  is dat meteen de reden dat de film de 10-minuten regel overschrijdt. Normaal geef ik een film tien minuten en als ik er dan niet in zit, ga ik wat anders doen. So, it better be good. De film is minutenlang meer clownesk, iets dat vaak in deze films zit, en al dik over die tien minuten, gaat de muis al richting het kruisje rechtsboven.

Showtime

Maar plots grijpt de film je. In deze clowneske aanloop met veel tweedimensionale karakters,  beweegt al die tijd een onbekende man moeiteloos door de scenes heen. Als hij tussen de perikelen door zijn bestemming bereikt, een dak van een groot flatbouw, verandert de (film)sfeer volkomen. Showtime. Met een twist die je wel/niet snel ziet aankomen eindigt de film met een krachtige boodschap.

Kort maar krachtig

Wat is die boodschap dan? Zonder het einde te verraden, komt het er op neer dat als je bang wordt gemaakt door het opkomend terrorisme, je zwijgt na weer een aanslag,  de tent kan sluiten. Een handjevol terroristen tegen miljoenen goedwillende burgers. Wat klopt hier niet aan?  Dat we het bijna gewoon gaan vinden, maar ondertussen  ontwijken we plekken, beveiligen we ons steeds meer en dat is precies waar terroristen het willen hebben. Een kleine minderheid gijzelt een enorme meerderheid.

Amerikaanse versie te gewoon.

De film kent een Amerikaanse remake, met Ben Kingsley in de hoofdrol. Ondanks de inbreng van ‘King Ben’ heeft deze versie  nooit het succes gehaald van zijn voorganger. Wellicht door een paar kleine fouten.  En als we toch aan het vergelijken zijn, de titel.  ‘A Wednesday’ beschrijft de visies van de verschillende partijen van verschillende hoeken op een dag dat niet bestaat. Daarentegen is  ‘A common man’  als filmtitel letterlijk te gewoontjes en maakt de film minder verrassend.

Ook letterlijk.  Klinkt allemaal cryptisch, maar of je nou de Indiase of de Amerikaanse film ooit gaat zien, daarna snap je vast wat ik bedoel.

‘So it literally has to be planned ahead by two years and that’s a hard thing to do’

Aldus Chris Cornell in een van zijn laatste interviews. Het gaat over die voortdurende roep om nieuw werk van Temple of The Dog. Chris hint naar mogelijk nieuw werk van het illustere project, maar eerst is er  SoundGarden en Pearl Jam.  ‘So it literally has to be planned ahead by two years and that’s a hard thing to do’.  Ach, er is tijd genoeg.

The promise

Beloften kan hij niet maken, wel toezeggingen. Zo hij heeft net de soundtrack afgerond van de film ‘The promise’, een film over de Armeense genocide. Chris werkt mee aan de film omdat hij wordt gevraagd door vriend en producer Eric Esrailian. Maar hoewel je zal denken dat het omgekeerd is, is het in werkelijkheid juist Chris die zijn medewerking niet durft aan te bieden omdat hij bang is dat het de vriendschap zal schaden. Hij is zelfs blij als hij door Eric wordt gevraagd.

Temple of the Dog

Als een grootheid in de muziek met daarom natuurlijk ontelbare vrienden die hij wellicht niet eens kent,  is juist echte vriendschap belangrijk voor Chris. Het is in 1990 bijvoorbeeld de trigger om het project Temple of the Dog op te starten.  Als zijn vriend Andrew Wood ( Mother Love Bone) aan een overdosis overlijdt, heeft Chris het erg moeilijk mee en schrijft hij het van zich af, waaronder door het nummer ‘Say hello 2 heaven’.

Met leden van de Soundgarden en het latere Pearl Jam (waaronder bijdrages van Eddie Vedder op ‘Hunger strike’ als hij juist op weg is naar de auditie voor het latere Pearl Jam), neemt het eenmalige project in twee weken een album op. Daarna valt het weer uit elkaar. Vooral omdat Chris het uitbrengen van singles niet kies vindt naar de nabestaanden van Andrew.

Alsnog Andrew’s legacy

Maar het werk wordt alsnog de legacy van Andrew.  De cd heeft al een hele laag stof in de platenbak als het pas in 1992 ook van waarde wordt geschat door de platenmaatschappij. Logischerwijs komt dat omdat Soundgarden met Chris en inmiddels Eddie’s Pearl Jam vaandeldragers van de Grunge zijn en Temple of The Dog de fundering is voor beide bands die Seattle op de kaart zetten.

Zo veroorzaakt  Andrew’s overlijden een sneeuwbaleffect in de muziekstad. Dat is met name vorig jaar duidelijk te merken, als met een reünie 25 jaar Temple of the Dog wordt gevierd, terwijl het in werkelijkheid een project is dat nog niet eens een maand heeft bestaan. Temple of the Dog is daarom zo’n zeldzame band dat met een te kort bestaan, maximale impact heeft gemaakt.  Net als Andrew. Net als Chris zelf. Say Hello 2 Heaven, man.

Eeuwige studenten: Hermes House Band

Eens in de zoveel tijd heb je zo’n nummer 1 in de hitlijsten waarvan het publiek niet genoeg lijkt te krijgen, als je de samenstelling van de hitlijsten maar voor lief neemt. Zo’n enorme rij weken op 1 is dan hitmatig gezien historisch, maar net zo opmerkelijk zijn de platen die het voor elkaar krijgen om zo’n vastgelijmde plaat juist van de nummer 1 te krijgen.

Eeuwige studentenband

Zo wordt er in 1994 een einde gemaakt aan het droomsucces van Marco op 1 door het eeuwige studentencollectief Hermes House Band.  Eeuwige student is hier niet negatief bedoeld, het is meer een concept. Want de act vindt haar oorsprong in  studentensociëteit Hermes. maar  bestaat in 1994 al bijna twaalf jaar, net als hun versie van het oude Gloria Gaynor nummer. De studentenband scoort die enorme hit met ‘I will survive’ dan ook met een compleet nieuwe generatie, inclusief zangeres Judith Ansems als boegbeeld.

Waterboys

Dat de band zoveel wisselt van bezetting, heeft simpelweg te maken met een nieuw leven en nieuwe baan na de studie in combi met de voortdurende optredens. De band maakt van een nood een deugd:  kort na het ontstaan voert men al  ‘het Waterboys-systeem’ in. Einde studie is einde band. Hoewel, door het enorme succes van ‘I will survice’  ontstaat de internationale versie van de band, HHB International.

Ook daar is de eerste jaren de zangeres (de dan inmiddels oud-student) Judith Ansems.  Ze is na haar studie  en die ene grote hit uitgegroeid tot een vast gezicht bij de toenmalige belspelletjes op tv,  maar heeft daarnaast veel succes met de band. Hedendaags spelen oud-leden Sally Flissinger en Job Wijlacker in deze versie van HHB. Judith zelf stopt  in 2001 met de band en kiest voor meer anonimiteit en een gezinsleven, maar zo nu en dan zingt ze  ‘I will survive’ nog wel eens.

Te populair

Dat wordt een echte grote hit als de tweede generatie begin ’90’s zich profileert op grote podia en op tv(Hitbingo) en daarnaast de onderhand vijfde  cd ‘Thuis’ uitbrengt. Bijzonder populair in het studentencircuit, begint de vraag steeds groter te worden naar het recente werk.  Hierop wordt door o.a. oud-bassist Eugene Lont  het label Xplo Music opgericht en via distributeur Arcade en promotor Willem Van Schijndel (ook Deurzakker) maakt de single een opmars en doorbreekt het voor even de hegemonie van Marco.

Eeuwige jeugd

De coverversie van ‘I will survive’ van een band met al decennia lang studenten in de gelederen, wordt uiteindelijk een eendagsvlieg  met zelf een eeuwige jeugd. Het huisnummer van de huisband groeit uit tot een (feest) klassieker en lijkt alles te overleven. Hedendaags galmt ‘I will survive’ nog steeds door de stationsspeakers van  De Kuip. En zo gek is het niet dat de Rotterdamse Hermes House Band en Feyenoord sterk met elkaar verbonden zijn. Naast de plaatselijke verbondenheid  staat het nummer zelf immers voor passie. En of het nou voor een band twaalf jaar of voor een club zelfs achttien jaar duurt, ooit levert dat het grote muzikale of sportieve  succes op.

Op weg naar een stekkerloze conversatie: Disconnect

Films die je de koude rillingen bezorgen, dat zijn de goede films. Eens in de zoveel tijd heb je er weer een en dat is recent zeker  Disconnect.  In 2012 nog  een onbegrijpelijke commerciële flop en het is tot op heden  een raadsel dat waarom de film geen belangrijke prijzen heeft gewonnen. Gelukkig krijgt de film met het script van Andrew Stern  nu langzamerhand de erkenning dat het verdient.

‘Crash’

Wellicht dat de film een aanloopje nodig heeft, omdat de film door veel mensen als een tweede ‘Crash’ wordt gezien. Kan ik begrijpen, verschillende mensen die elkaar niet kennen, hebben uiteindelijk iets gemeenschappelijks. In ‘Disconnect’ wordt men door het internet bij elkaar gebracht,  namelijk vervreemding van het echte leven, van elkaar en de verwevenheid met de online wereld.

Disconnect verbindt de verhaallijnen aan elkaar

‘Disconnected’ stoelt op drie verhaallijnen die geraffineerd bij elkaar komen door  op het eerste gezicht van elkaar losstaande gebeurtenissen. Een uitgeblust echtpaar op het punt van scheiden verliest duizenden dollars met creditcardfraude, een eenzame jongen wordt online lastiggevallen door twee schoolgenoten en een ambitieuze journaliste wil uitbuiting in de webcamwereld openbaren.

Echte conversatie

Het zijn keuzes met verstrekkende gevolgen. Het echtpaar praat voor het eerst weer echt met elkaar als de door hen ingehuurde detective Mike Dixon de hele internetgeschiedenis onder de loep neemt. Daar zitten ook  de chats van de vrouw met een online vriend tussen die ze nog nooit real life heeft ontmoet, waarin ze haar hart lucht over haar overleden kind.

Mike ’s zoon Jason treitert ondertussen online de eenzame Ben. Maar Jason krijgt langzaam medelijden als het volledig uit de hand loopt en Jason beseft dat hij meer overeen heeft met Ben dan hij had gedacht, namelijk het gevoel dat zijn vader er nooit voor hem is.  Ben’s vader, advocaat, is veel te druk met zijn werk, waaronder de zaak van een journaliste dat uitbuiting blootlegt en de FBI op haar dak krijgt als haar contact  haar privéleven komt binnenlopen.

Connect

Als de gevolgen steeds groter worden zie je in de film dat de communicatie steeds nog veel via de smartphone of online verloopt, maar dat de hoofdpersonen steeds meer met elkaar face to face  gaan praten en men realiseert zich langzaam dat ze vervreemd zijn geraakt van elkaar, hun gezin, van zichzelf.  De hoofdrolspelers beseffen dat waar ze online mee bezig zijn al tijden plaatsvindt. In real life, in hun eigen omgeving en vlak onder hun neus.

De boodschap van regisseur Henry Alex Rubin met ‘Disconnect’ is vervreemding, maar ook eens kritisch te kijken naar de online gevaren en de vergaande verwevenheid met het internet. Je kunt online lang zoeken  naar erkenning, gezelschap, entertainment en bevestiging, maar dat is gewoon om je heen te vinden. Vraag het familie, vrienden en kennissen maar. Offline.

Videowerk: Balans tussen Van Halen’s “Don’t tell me what love can do’ en Falling Down

Zo nu en dan het verhaal achter een van mijn gemaakte video’s. Deze keer ga ik in op een van de populairsten,  ‘Falling Down in 5 minuten’.  Sinds dat het verschillende perioden op YouTube en Vimeo staat, wordt de video veel bekeken en gewaardeerd.

Struisvogelpolitiek

Over Falling Down heb ik het wel eens gehad op deze site. Persoonlijk vind ik dat een van de beste films ooit. Dat is mede gestoeld op het feit dat de film een voorspellend karakter heeft over de maatschappelijke problemen waar we nu mee hebben te kampen. Aan de andere kant benoemt het al in 1993 bestaande issues waar na meer dan twintig jaar struisvogelpolitiek nog steeds niets aan gedaan is.

Twee tegenpolen met overeenkomsten

Maar de film is vooral een perfect voorbeeld van twee hele verschillende personen, een politie-inspecteur Prendergast (Robert Duval) en de doorgedraaide gescheiden vader D-Fens aka William Foster (Michael Douglas),  die op een bloedhete zomermiddag elkaars pad kruizen met alle gevolgen van dien. Heel cru is dat de twee tegenpolen een hele grote overeenkomst hebben: het gemis van hun dochtertje om twee uiteenlopende redenen.

Trailer is prut

De film is niet bepaald een popcornfilm, maar ik vond altijd wel dat dit zo in de trailer werd voorgesteld. De trailer doet de film lijken op een actiekomedie. Ondanks dat er veel humor in zit, zijn het de vele lagen, de uitgediepte karakters en de vele parallellen met elkaars levenspaden die de film Oscar materiaal maken. Was het helaas niet, trouwens. Het is daarmee een van de meest onderschatte films uit de 90’s.

Van Halen ’s ‘Don’t tell me what love can do’

Goed, die trailer dus. Op basis hiervan ben ik gaan proberen om de film gaan samenvatten door de belangrijkste scenes achter elkaar en in volgorde te zetten. Op het moment dat ik een cd’tje op heb staan van een van mijn favoriete bands, Van Halen, komt het idee samen. Het nummer ‘Don’t tell me what love can do’ van de cd ‘Balance’ past tekstueel zo bij de film dat ik de scenes automatisch voor me zie.

Het nummer zelf gaat oorspronkelijk over Kurt Cobain en het feit dat mensen in de problemen, door hun omgeving gered kunnen worden.  Dat is exact een van de kernpunten die ook bij D-Fens om de hoek komen kijken. Met alleen zijn moeder om zich heen, creëert hij voor haar een dubbelleven terwijl het mentaal steeds slechter met hem gaat. Don’t tell me what love can do’ geeft meteen ook sterk aan waarom een man uiteindelijk helemaal kan doordraaien.

Making the video

De plaat zet ik in een tijdlijn en vervolgens plaats ik als puzzelstukjes zin voor zin de juiste beelden erbij.  Belangrijk is dat de film wel in volgorde komt te staan, zodat de film een samenvatting heeft. Opmerkelijk is dat dit  geen probleem lijkt op te leveren, dat de plaat voor de film gemaakt lijkt. Het is ‘Balance’,  een een-tweetje tussen muziek en beeld. Persoonlijk zie ik het nog steeds als een van mijn beste werken, misschien wel het beste werk.  Oordeel zelf.

‘Zaleilah’: die zomerhit die niemand kent

Een kenmerk van  de zero’s was ook de sterke opkomst van Roemeense muziek in de Nederlandse hitlijsten, of het nou zomerhits zijn of niet.  Inna lukt het, Edward Maya lukt het, alleen het Roemeense Mandinga lukt dat niet. De Latin-band mist de Europese (zomer)boot. Terwijl het best lekker gaat met de band. In eigen land dan.

Elena 2

Na een valse start( al kort na de oprichting verlaat eerste zangeres Elena Gheorghe de band), gaat de band verder met Elena 2( Elena Ionescu).  Die ziet daarna haar voorganger en naamgenoot  succesvol solo gaan  met een deelname aan het Eurovisie songfestival in 2009 en met dat platform later een hit(ook in NL) scoren met ‘Disco romancing’.

ESF

Als Mandinga in 2011 de leadsingle  “Zaleilah’ van het vijfde album ‘Club de Mandinga’ uitbrengt, is daar de kans op Europees succes. Er wordt een clip opgenomen in Dubai met weinig verhaal, maar zomers is het wel. Op basis van succes in eigen land, dienen ze het nummer een half jaar later in voor het nationale songfestival.  Ze winnen met een dubieus randje. Meerdere juryleden zijn verbonden aan de platenmaatschappij van Mandinga, maar deelname aan het ESF komt niet in gevaar.

Timing is everything

Hoewel Elena 2 met band het aanzienlijk beter doet dan Elena 1 solo op het songfestival (plaats 12 om 19 in de finale), wordt de plaat Europees niet opgepakt. Ondanks alle ingrediënten voor een zomerhit aanwezig, wordt het hem niet. Wellicht is het de timing.  Met mei 2012 is op zich niets mis, maar gezien de alweer vervlogen (West-)Europese populariteit van de Roemeense acts, net drie jaar te laat.