Categorie archief: Columns

Zwart-wit video heeft net meer klasse

Mijn hele leven ben ik al gek op zwart-wit videoclips.  Het geeft een extra dimensie aan platen,  zorgt voor een aparte sfeer en lijkt de muziek kracht bij te zetten. Verklaring voor dat laatste kan zijn dat kleur juist lijkt af te leiden.  En ook niet onbelangrijk,  de clips vallen marketingtechnisch op tussen de meerderheid aan video’s die wel in kleur worden vertoond.

Nobody’s wife

Het verschil wordt bijvoorbeeld goed uitgedrukt met de twee clipversies van Anouk’s ‘Nobody’s wife’. De zwart-wit versie betekent haar doorbraak en is de reden dat Anouk een contract in Amerika tekent. De clip is rauw, simpel en met een lege setting. Maar in Amerika moet de plaat worden aangepast aan de muziekstijl van de muziekstations.

En dat geldt ook voor de clip. De Amerikanen willen liever een clip in kleur, met meer actie en waar de setting (een eiland) een belangrijke rol speelt. Betrokkenen als Tony Berk en  manager Edwin Jansen zijn het erover eens dat de (goedkopere) zwart-versie de personality van Anouk versterkt en eigenlijk beter is.  Niet alleen less, maar ook zwart-wit is more.

One

Dat is zeker bij de ‘One’ -versie van U2/Mary Blidge, naar mijn mening een van de beste zwart-wit muziekvideo’s.  Regisseur Paul Hunter gebruikt het zwart-wit effect heel goed, door extra te focussen op details die hierdoor nog sterker naar voren komen. Het is inmiddels al de vierde versie van de clip. Een van drie originele video’s komt op naam van Anton Corbijn en opmerkelijk is die van hem juist in kleur, gezien hij een groot liefhebber van zwart-wit clips is.

Nog meer effect

Paul Hunter laat kleur wel weg en voegt zo net dat beetje extra aan de plaat toe. Letterlijk, want de plaat wordt op 17 februari  opgenomen in een oud, Mexicaans theater. Voor het effect wordt er met een rookmachine gewerkt in de zaal. Dat effect werkt zo goed, dat de band en Mary niets meer zien. Het wordt uiteindelijk de plaat die volgens velen een van die zeldzame covers is die het origineel heeft overtroffen. Met de clip in zwart-wit als die spreekwoordelijke kers.

vastleggen-in-volledig-scherm-9-1-2017-001601

Column: En we zijn nog maar net begonnen

Ach, wat Billy Joel kan , kan ik ook.

Eeuwwisseling, geen millenniumprobleem, Big Brother 2, De Bus, Daniël van Cotthem, Napster, Gore Amerikaans president, Bush wel, I-Tunes, Que si que no, cafebrand Volendam, Herman Brood, 9/11, Afghanistan, Ocean’s Eleven, Bin Laden kwijt, Starmaker, K-Otic, I-Pod, Milosevic gevonden, gulden, euro , koninklijke bruiloft, debat gemeenteraadsverkiezingen, Pim Fortuyn, Volkert, LPF, Shakira, Hiddink’s Zuid-Korea op het WK voetbal, Ketchup song, start Irak oorlog, Summer Jam zomerhit, Idols,  zegetocht Lance Armstrong,  Enron, start Skype, Saddam’we got him’ Hoessein, start YouTube, bomaanslagen Madrid, Andre HazesTheo van Gogh, Hofstadgroep, start Facebook, Nokia 2100, Dragostei din Tei zomerhit, Prins Bernard, tsunami tweede kerstdag

Paus Johannes Paulus II, Natalee Holloway,  Europese grondwet, James Blunt, aanslagen Londen, Sin City ,Watskeburt, Talpa,  Jumping , Toppertje,  Mexicaanse drugsoorlog, Benazir Bhutto, Ayaan Hirsi Ali, Vandaag is rood,  start Twitter, An Inconvenient Truth ,Italië wereldkampioen voetbal, Balkenende II,  Saddam Hoessein. verdrag van Lissabon,  Nicolas Sarkozy,  BNN’s Grote Donorshow, verdrag van Lissabon (wel Europese Grondwet), Windows Vista, Harry Potter en de Orde van de Feniks, I-Phone, Joran en Peter, bankencrisis, The Dark Knight, enter Barack Obama, Viva la vida, enter Raoul Castro,  Michael Jackson, Lady Gaga, flashmob, AZ  kampioen, zwarte koninginnedag,  Black Eyed Peas got a feeling, DSB bank, aardbeving Haiti, Wikileaks, Balkenende  4, Rutte , New Kids, aswolk IJsland, FC Twente kampioen,  We speak no americano.

Bin Laden gevonden, Europese crisis, Arabische lente, Khadaffi, Mubarak maar ook Amy Winehouse, LMAOFL, planking, William en Kate, kernramp Japan, Adele’s 19 , Andre Kuipers, mislukt EK voetbal 2012, Skyfall, Somebody I used to know breekt records, Van Gaal tweede keer bondscoach, Londen Olympische spelen, James Cameron duikt 10 km, Felix Baumgartner springt van 39 km hoogte, Lance Armstrong valt van zijn sokkel , Rutte 2 , 21 december gaat ook de Maya’s voorbij, Gangnam style, Paus Benedictus XVI , enter Paus Franciscus, Koningslied, Hyves,Snowen, Artic Sunrise, troonwissel, Harlem Shuffle, bomaanslag Boston, Blurred lines,  Krim crisis, Ice Bucket Challenge, MH370, Common Linnets, Oekraïne,  IS, Ebola, MH17,  Charlie Hebdo, 8 uur journaal kaper, Germanwings, jurk Treintje, Adele’s 25, Nepal, Grexit, Jurassic World,vluchtingencrisis, Parijs

David Bowie, Brussel, Cruijff, Oekraïne referendum, Prince, Brexit, Nice, schietpartij Orlando, Portugal Europees kampioen voetbal, nog een keer Idols, Hillaryleaks, vrede Colombia, Trump president, nepnieuws, zwarte piet, supermaan, Fidel Castro , Feyenoord winterkampioen, Berlijn, Sylvana denkt het niet, George Michael

De 21e eeuw so far. Bijna 400 steekwoorden, nagenoeg in volgorde, nog zoveel niet benoemd.

En we zijn nog maar net begonnen.

Oude column: Wegwerp-populariteit

Waar zijn Britt,  Herman en  Ruud eigenlijk gebleven?  Ondanks alleen een voornaam, weet half Nederland nu al wie ik bedoel. Mensen met alleen een voornaam die de media beheersen, het is de tijdsgeest van de nieuwe eeuw. Alleen de voornaam als personal branding is eind vorige eeuw een echte trend geworden, want de achternaam kost alleen maar tijd. Tegen de tijd dat iedereen deze kent, ben je al verdwenen van het toneel.

Wegwerp-populariteit kun je het noemen. Dit woord bestaat niet, maar het had niet misstaan in de Van Dale. Het is een fenomeen dat iemand razendsnel lanceert en nog sneller laat verdwijnen. Dat woord zelf is een blijvertje. Terwijl het gros van de deelnemers al weer is vergeten, kan ik het nog steeds gebruiken. Onder het zicht van camera’s en wapperende contracten wordt de winnaar op een presenteerblaadje naar de top gestuwd. En daarna? Daarna is het voorbij en is elke volgende poging zinloos. Niet interessant meer.

‘Is dit alles?’ zong Doe Maar ooit. Ja, meer is het niet. Net als het kunstje van de deelnemers zelf.  Eén oneliner, één auditie, één hit. Meer is er niet nodig.  Ben je net niet dat Idool, die Popstar of heb je de X-factor niet? Geen probleem, bij een ander programma kun jij the winner zijn. Het gaat erom hoe je het brengt. Je krijgt daarna jouw minuut of fame . Geen vijf minuten meer, omdat er na jou weer een klompendanser of iemand met een gek dansje aan de beurt is. Terend op dat ene succesje loop je daarna de feesttenten en dorpsfeesten af, tot je daar ook wordt uitgekotst.

Goed, eendagsvliegen zijn van alle tijden, die zijn er ook de vorige eeuw geweest. Alleen zit hier het verschil dat iedereen dat succes nog kent. Een keer in de zoveel tijd, werd een ster gelanceerd omdat er minder media was. Deze acts zijn nu cult en tijdens optredens op braderieën herken je ze snel weer terug. Nu is het eenheidsworst en elke dag, elke week is er wel een nieuw fenomeen. Vanzelfsprekend hebben al die winnaars van programma’s vast wel een achternaam. Net als de winnares van ‘Your Big break’ eind jaren 90′, Judith. Wie? Precies, en die achternaam hebben ze allemaal.

Oude column: Help, mijn man pikt het niet meer!

Weer een oude, satirische column, ooit geschreven voor andere doeleinden. Met deze keer een schets van al die hulpprogramma’s, nu weer actueel.

Mijn buurman was een fervent blogger, net als ik. Sinds een paar maanden blogt hij niet meer. Hij is het zat. Dat komt door John en zijn cameraploeg. Een half jaar geleden staan zij bij hem op de stoep. Verbaasd doet hij open en het blijkt dat mijn buurvrouw hem heeft opgegeven voor “Help, mijn man is een prutser, danst niet, luistert niet,  maar heeft wel alle tijd voor een hobby!”

Of zoiets.

Deze lopende klaagmuur durft dat alleen maar te vertellen als ze dat met heel Nederland kan delen. Dat is best wel opmerkelijk, gezien het feit dat ze normaal gesproken als enige aan het woord is en mijn buurman alleen maar ‘ja’ en ‘amen’ in zijn vocabulaire heeft. Het wordt een emotionele happening, wat wellicht ook de bedoeling is van de cameraploeg.

Met de camera ingezoomd op mijn verbouwereerde buurman, komt in de keuken het hoge woord er viermaal uit. Niet omdat mijn buurman doof is, integendeel, maar de take moet elke keer opnieuw. John is pas tevreden als mijn buurvrouw het uitschreeuwt en er tegelijk bij huilt. Achter de camera staan de gezinspsycholoog,  de dansleraar en de ingehuurde aannemer al klaar en op het sein van John komen ze daarna spontaan de keuken in lopen.

Wat volgt is een week waarin mijn buurman 24 uur per dag met een camera wordt gevolgd, gedrild en geïrriteerd door John. Elke avond na mijn werk moet ik eerst een hele weg afleggen door kabels, snoeren, cameramensen om mijn deur te bereiken. Daar aangekomen moet ik elke keer vriendelijk aan John vragen of hij even opzij wil stappen, heel irritant. Mijn buurman ziet er ondertussen met de dag steeds vermoeider uit en ik krijg steeds meer medelijden met die man.

Na een aantal dagen  gebeurt er echter wat opmerkelijks. Ik zit in de woonkamer van mijn buren en aanschouw het drama.  Mijn buurman oefent wat danspasjes terwijl hij een muurtje metselt en tegelijkertijd zit te kwartetten met zijn kinderen. Plots komt John de kamer binnenlopen en legt zijn hand op de schouder van mijn buurman. “He Joop, buddy, alles goed? Mooi, er is wat mis gegaan met de opnamen. Ik ben bang dat we alles opnieuw moeten filmen.”

Het is geen verzoek maar een mededeling en John gaat daarna mijn buurvrouw weer ophalen voor de beginscene in de keuken.  Zover komt hij niet, hij wordt opgeschrikt door een laagvliegende baksteen die hem net niet raakt en door het raam vliegt. Mijn buurman gaat helemaal uit zijn dak. ‘Opzouten’  schreeuwt hij en  duwt vervolgens John en zijn cameraploeg de deur uit. Daarna zijn vrouw. Vervolgens smijt hij de deur dicht. Even haalt hij diep adem en loopt naar buiten. Daar staan de cameraploeg en zijn vrouw beduusd in de tuin. De buurman blijft voor hen staan en er volgt een tirade van ongeveer een half uur.

Samen met de rest van de buren bekijk ik dit tafereel met verbazing. Ik geloof mijn ogen niet. Eindelijk iemand die wat durft te zeggen over dit soort waardeloze emo-shows voor de kijkcijfers. Later vertelde mijn buurman me dat John hem een dag later had gebeld. “Ah, excuses aangeboden?’, vraag ik.  Nee, hij wilde  de opnamen van de avond ervoor voor een nieuw concept gebruiken, iets van  ‘Help, mijn man pikt het niet meer!’  John, helemaal enthousiast, schijnt daarna het concept helemaal verder te hebben voorgeschoteld.Voor zijn eigen bloeddruk heeft mijn buurman midden in het verhaal beheerst de verbinding verbroken, net als inmiddels ook zijn huwelijk trouwens.

Column: Met je grijze massa stoppen zwart-wit te denken

Zwarte Piet wordt door zijn tegenstanders vaak vergeleken met de beruchte ‘blackface’, een oude, Amerikaanse theatervorm waar blanken zich zwart schminken. Hoewel het de Afro-Amerikaanse cultuur in de vorige eeuw veel populariteit bezorgt,  krijgt het ook snel vele tegenstanders. Het verdwijnt langzaam als verschijning omdat het, net als Zwarte Piet, gezien wordt als racistisch. Ook in  de muziekwereld.

Joni Mitchell

Zo heeft bijvoorbeeld de Nederlander Taco Ockerse dat mogen ondervinden. Maar Joni Mitchell is veertig jaar geleden verantwoordelijk voor een van de meest controversiële blackfaces in de muziekwereld, als zij verkleed als zwarte man op een halloweenfeest verschijnt.  Haar inspiratie is een vriendelijke en swingende, zwarte man, die ze eerder op straat is tegengekomen. Ze besluit daarna deze outfit te kiezen als een ode aan de Afro-Amerikaanse cultuur. Wat is daar mis mee?

Zwarte piet

Als je juist sterke, positieve punten benadrukt en het positief brengt, waarom zou het dan racistisch zijn?  Dat kun je ook terugkoppelen naar de discussie over Zwarte Piet. Hoewel beide kampen een punt hebben,  slagen de tegenstanders  erin om in een rap tempo Zwarte Piet te veranderen. Dat moet pronto, meteen, direct.  Maar zonder dat die tegenstanders het wellicht doorhebben,  gebeurt dat  echter al jaren.

Niet snel genoeg

Geleidelijk. Daardoor ziet men het niet. Kijk eens voor de lol dertig jaar terug. In mijn kinderjaren is het nog de  dommige boeman met oorringen, vuurrode lippen, een accent en een roe. Daar vallen best vraagtekens bij te zetten, zoals Gerda Havertong in Sesamstraat dat doet eind 80’s. In de jaren daarna verandert stukje bij beetje het uiterlijk en de rol zelf.

Hedendaags is het gewoon een vriendelijk, hulpvaardig, toegankelijk, normaal sprekend persoon, heeft het een voorbeeldfunctie. Positieve kwaliteiten waarover niemand beledigd kan zijn, ook al associeert men het uiterlijk met ras. Het fictieve figuur wordt met deze geleidelijke verandering langzamerhand de middenweg waar iedereen vrede mee zou moeten hebben. Daarna moeten we eens stoppen met deze eindeloze discussie. Ok, nog één punt…

Zwart-wit denken

Want wellicht heerst er ook  een tikkeltje overgevoeligheid bij de critici. Als we het omdraaien, wanneer was alweer er een grote demonstratie vanwege de stereotype grappen van comedians als Richard Pryor of  films als ‘White chicks’ waarin de Waylon broers zich wit schminken en zich voordoen als blanke vrouwen?  Nou? Inderdaad, omdat men zich er niet door beledigd voelt. Iedereen, welk ras dan ook,  heeft  een grijze massa waarmee men meer kan dan alleen puur zwart-wit te denken. Daarin zijn we gelijk, denk grijs.

Column: Better offline

Een bewoner in mijn appartementencomplex, alleen en gepensioneerd, nodigde mij van de week uit om een avond met elkaar over van alles en nog wat te praten. Gewoon sociaal, offlline. Hoewel we elkaar wel vaker spreken, krijg ik deze uitnodiging in de vorm van een simpel briefje met een telefoonnummer. In mijn brievenbus.

Aangenaam verrast,  druk ik binnen enkele minuten op de deurbel. Er volgt een lang gesprek over onze reizen en er wordt snel een datum geprikt. Zo kan het ook. Het is een prachtig initiatief en ik kijk er echt naar uit. Maar even over deze interactie: waarom doen jij en ik dat zelf zo weinig?

Persoonlijke communicatie sterft langzaam uit. Een conversatie is tegenwoordig twee regels tekst met een smiley. Oppervlakkig en veelal eenzijdig. Sociale media is naar mijn mening verre van sociaal, het maakt ons egocentrisch, dommer en  we leven  steeds meer in het ik-tijdperk. Onze belevingswereld beperkt zich tot een klein wereldje dat binnen een klein scherm plaatsvindt.

Het lijkt zowaar op zombinatie en de likes bewijzen dat je leeft. Turend naar dat scherm, sluiten we onze omgeving uit. We horen, zien en praten niet meer. Wel communiceren we driftig met onze vingers op een veelal fictief toetsenbord.  Lichaamstaal wordt vervangen door smileys. En doe jij daar niet aan mee,  dan ben je af.  Kortom, ben je niet online, dan besta je niet meer.

Ok, dat was  vrij dramatisch, maar ik kom uit een generatie van bellen of persoonlijk spreken. In de loop der jaren zie ik het  veranderen met de komst van internet en de met name de smartphone. De communicatie wordt steeds oppervlakkiger, vluchtiger, onpersoonlijker. Da gebeurt  vice versa. Dus ook bij jou. Kijk om je heen.

Tegenwoordig wordt een geboorte, een trouwerij,  een ziekte of welke indringende levensgebeurtenis dan  ook,  als een onpersoonlijke dienstmededeling online en in een verzameling tekens, aangekondigd. De reacties daarop  zijn korte zinnen met soms kleine, infantiele emicons.  Maar we zijn weer helemaal bij. Ja, wij wel. En ondertussen ontstaat er een diepe communicatiekloof.

Want voor mensen die niet online zijn,  niets met de huidige techniek hebben of omdat ze liever bellen of willen praten, lijkt geen begrip te zijn. Die hebben simpelweg pech. Hadden ze maar een smartphone of computer moeten hebben. Zij zullen zich aanpassen,  zij zullen meedoen. Zo  niet, dan wordt men maar eenzaam. Offline. We don’t care.

Verander dat patroon, doe een briefje in de brievenbus en praat met elkaar.

Ontbijten met Gaston

Zo nu en dan is er ook plaats voor een oude (hier niet gepubliceerde) column. Zo schreef ik er ooit een over agressieve marketing: Ontbijten met Gaston.

Een paar jaar geleden beland ik in mijn grootste nachtmerrie. Er wordt op de slaapkamerdeur geklopt, maar dat is alleen maar voor de show. Gaston van die loterij is al binnen. Stampvoetend loopt hij door de slaapkamer, zwaait de gordijnen open en draait zich naar me toe. ‘Goeoeooedemorgen!  Hebben we lekker geslapen?  Ja?  Nee?  Mooi.’  En weg is ie. Een bak water is er niets bij. Met mijn humeur op min tien, baan ik mij een weg door alle loterijdozen en andere prut naar beneden.

En daar is ie al weer. In de keuken. Waar ik bepaald niet tegen kan, zijn vrolijke mensen aan het ontbijt, dus die Gaston aan het aanrecht heeft best een probleem. Maar ik laat het niet merken, zo ben ik dan. Zeer geïrriteerd maar ook zwijgzaam,  neem ik plaats op de keukenstoel. Gaston is ondertussen, in zijn rode jas van die loterij en meezingend met de radio, bezig de cheques te sorteren.

Plots draait Gaston zich om. ‘Zo!  Die is wakker!  Wil je een eitje?’- ‘Nee, Gaston. ‘Zeg, heb jij zin in een eitje?” – Nee, Gaston. Het is tegen dovemansoren. Hij wijst naar mijn richting.  ‘Jij wilt vast een eitje?’ – Ach, doe maar, wat jij wilt. Het is net die loterij. Net zo lang blijven doordrammen tot je uiteindelijk murw gebeukt alles accepteert. Roerend in een kop koffie en een zachtgekookt eitje houdt het niet op. Een cameraman, een lichtman, een geluidsman en ene Caroline komen binnenlopen. Ik zie het al aankomen en ik wil net de handen op mijn oren doen, maar het is al te laat. Gaston is me voor. Goeoeoedemor….!’

Oh gelukkig, het is de wekker.  Badend in het zweet kijk ik verschrikt om me heen. Het is stil. Gauw loop ik naar de woonkamer, ik passeer de lege postkratten, die een week geleden nog vol zaten. Opgelucht constateer ik dat Gaston niet aanwezig is. En er staat geen postronde meer op het programma. Vandaag niet meer. Ik hoor me het nog zo zeggen: ’Je hebt nog iets van me tegoed, die postrondjes kan ik van de week wel een keer voor je doen. Even een paar dingen rondbrengen, beetje passen en meten, en het kan gecombineerd worden met zoiets als mijn baan. Maak je niet druk, die paar postrondjes, dat doe ik wel even voor je.’

Nooit. Meer. Aan die simpele postrondjes leken geen einde aan te komen. En niet dat ik langzaam ben, integendeel, maar omdat ik ook de extra dikke, exclusieve agenda van die loterij, een ‘kom op, doe toch mee’ brief voor niet-deelnemers aan die loterij, een ‘kijk, de buren hebben wel wat gewonnen’ doosje mét inhoud van die loterij en nog eens een ‘Ach, waarom doe je niet mee?’ brief van die loterij voor niet-abonnees moest rondbrengen. Elk op een andere dag. Elk geadresseerd aan 200 huishoudens. En dat met de afbeelding van die Gaston. Mijn eigen Freddie Krueger.

Kies de prutser

Het lijkt steeds er meer op dat er maar weinig valt te kiezen. Wellicht kan dit  worden doorbroken met een type a la Fortuyn, die het establishment weer lekker door elkaar schudt. Helaas,  ik zie hem niet. Kamerkandidaten rekenen zichzelf dan ook al rijk of zien de bui hangen en proberen nu al nieuwe coalities te vormen. Ondertussen prediken ze allemaal weer verandering, verbinding en verbetering.

admin-ajax-php-001Gebeurt niet, met partijprogramma’s die van elkaars kopieerapparaat lijken te komen, is het na maart gewoon weer hetzelfde. Er worden na de verkiezingen weer een paar poppetjes verschoven en is het weer orde van de dag, Dezelfde poppetjes dan.  Bij de meeste partijen haken kandidaten voor het lijsttrekkerschap al bij voorbaat af, zodat het weer hetzelfde liedje gaat worden. De enige die dit kan doorbreken, is de kiezer zelf.

Gebeurt ook niet. Al lijkt er wat te kiezen, dan draait het nog uit op een schijnverkiezing.  Bij de voormalige arbeiderspartij gaat het tussen twee grijze muizen, maar is de derde, en de enige met wel een goed verhaal, bij voorbaat kansloos. En als we de Amerikaanse media volgen, dan lijkt het  tussen een mafketel en een eng mens te gaan, maar de Amerikaanse kiezer kan ook gewoon voor Gary Johnson en Jill Stein gaan. Al is het maar een proteststem. Doen ze niet.  Kortom, de kiezer krijgt de prutser die het verdient.