Categorie archief: Chartsattack

berichten uit de prehistorie van de site, de voorloper Chartsattack

The Poques /Kirsty MacColl – Fairytale of New York (1987)

Ik vroeg me eerder dit jaar en nu ook weer weer af of er veel platen zijn die bedoeld zijn voor kerstmis, maar eigenlijk best het gehele jaar kunnen worden gedraaid op de radio. Best wel, neem bijvoorbeeld de samenwerking tussen The Pogues & Kirsty MacColl en hun ‘Fairytale of New York’.

Ierse achtergrond

Wie zijn die Pogues eigenlijk? Nou, een groot misverstand is dat The Poques helemaal Iers zijn. Voorman Shane MacGowan is in Kent geboren, hij is zo Brits als Wimbledon en de band is in 1982 ontstaan in Engeland. Shane’s Ierse achtergrond (Ierse ouders) is de basis geweest voor de band en de naam ervan. In eerste instantie heette de band Poque Mahone, wat Gaelic is voor ‘Kiss my ass’. Nadat de band populairder en bekender werd, moest de band vooral door druk van de invloedrijke BBC haar naam aanpassen.

Per se een kerstsingle

En met succes. De band haalde vooral met dit nummer folk uit de hoek van bejaarden, geitenwollen sokken en het mooie Ierse eiland zelf. De piek wordt in 1988 bereikt met het album ‘If I Should Fall from Grace with God’, mede dankzij ‘Fairytale of New York’.  Want als je als Shane bent geboren op 25 december, dan is een kerstsingle eigenlijk een inkoppertje. De band wilde dan per sé een kerstsingle op het album,ook als het juist een anti-kerstsingle is.

Cait O’Riordan

Kirsty MacColl had trouwens het nummer bijna nooit ingezongen, want het nummer was eigenlijk bedoeld voor de toenmalige vrouwelijke bassist van de band, Cait O’Riordan. Zij verliet de band in 1986, een jaar voordat het een hit werd. Steve Lillywhite, Kirsty’s man, produceerde de single en vroeg zijn vrouw het nummer eens in te zingen, met dit resultaat.

James Patrick Donleavy

Ten opzichte van de vrolijke, niets-aan-de-hand- teksten van de meeste kerstnummers, benadrukt juist deze plaat het feit dat veel mensen om allerlei redenen kerstmis verschrikkelijk vinden. Het nummer zelf is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van James Patrick Donleavy. Het absurde verhaal gaat over een Ier die terugkeert naar New York en in Fanny Sourpuss een metgezel vindt. In de clip wordt het verhaal nagespeeld met onder andere politieagent Matt Dillion.

Beste kersthit

Het werd vanzelfsprekend 1 in Ierland en behaalde de nummer 2 in de UK. Het werd in 2004, 2005 en 2006 gekozen tot beste kersthit in Engeland ooit, en daarmee versloeg het vele inkoppertjes zoals die van Wham, Mariah Carey en Bing Crosby. Maar bij meerdere releases net die ene plek niet. De plaat haalde de 27e plaats in de poll van ‘beste platen die nooit nummer 1 werden in de UK’.

Bootongeluk

Op 22 december 2005 , 28 jaar na dato, zong de volledige band(met Shane, nadat hij eerder in 1991 uit de band was gegooid) het nummer live bij de bekende talkshowhost Jonathan Ross, met Katie Melua als vervanger van Kirsty MacColl. Ja vervanger. Kirsty kwam om tijdens een bizar boot-ongeluk op 18 december 2000. Inderdaad:exact 12 jaar geleden.

Advertenties

Twenty 4 Seven -I can’t stand it (1990)

Nance,  was het vrouwelijke boegbeeld van Twenty 4 Seven en dat was weer een act die nog eerder in de top 40 stond dan 2 Unlimited, Snap, Culture Beat, 2 Brothers on the 4th floor en al die soortgelijke acts. Ruud van Rijen begreep in 1989 al dat een dance-act met een rapper en een zangeres best groot kon worden in de ’90’s.

Mc Fixx-it

Maar eerst hadden we van deze act natuurlijk een beta-versie. Ruud trommelde eerst ergens een rappert op, MC Fixx-it. Zelf pakte hij de vocoder erbij (zie stukje over Roger’s I want to be your man) en zong zelf het refrein van I can’t stand it’ in. Idee goed, uitvoering minder. Want hoe zou dat gaan met optreden? Twee mannen op een podium, een geflipte rappert en een man die zich voordoet als vrouw… Neh, dat was het niet.

Captain Hollywood

Dat werd het wel toen hij de toen 16-jarige Nance Coolen ontdekte. Ok, de zangeres was er nu, maar het was nog net niet. De gouden formule was compleet toen Tony Dawson-Harrison oftwel Captain Hollywood zich bij de groep voegde. Vervolgens haalde de groep in 1990 zijn eerste top 40-succes met (het voor de tweede maal gerecyclede) ‘I can’t stand it’.

Stay C in da house

Een muzikaal gat wordt zeer snel opgevuld, bij het verdwijnen van een act of wijzigen van bandbezetting. Twenty4 Seven en Captain Hollywood zelf ondervonden dat toen hij de groep verliet in 1992. Twenty 4 Seven had in de top 40 met nieuwe rappert Stay-C het beste jaar in 1993, voor de Eurodance een topjaar, met 2 top10-hits… Maar baas boven baas, de act werd qua succes op hun beurt weer ingehaald door 2Unlimited, Snap en Culture Beat en … het Captain Hollywood project.

Euro-Nance

Ja, onze solo-vriend had de langste adem, want zijn ‘Flying High’ scoorde uiteindelijk hoger in de top 40. Dat was in 1995…op het moment dat de Eurodance en daarmee Twenty4Seven allang over haar hoogtepunt heen was. Typisch gevalletje nahnahnahnah en iets met een vinger. Maar feit blijft wel dat zes jaar eerder de act aan de wieg stond van een van de grootste muziekstromingen in de ’90’s… Of je EuroNance, Eurodance nu wel of niet kan uitstaan…

Dit bericht wordt oorspronkelijk op Chartsattack geplaatst (2009-2012), vandaar de verouderde reacties.

Vastleggen in volledig scherm 29-11-2015 200657

Rotterdam Termination Source- Poing(1992)

Dit is een oud bericht uit de Chartsattack-era(2009-2011) dat  oorspronkelijk in 2010 is geschreven,maar in 2012 net als meerdere artikelen uit die tijd op het dan nieuwe Reminded and Rewinded verschijnt, inclusief de oudere reacties.

Zijn we beland bij een van de grootste hits van 1992. In die zomer scoorden Maurice Steenbergen en Danny Scholte een hele grote hit met…ja wat eigenlijk? Een beat en het geluid van een irritant Lingo-balletje. Ja, meer kan ik er niet van maken. Maar hoe simpeler, hoe brillianter zeg ik maar. De twee jeugdvrienden hadden er maar een paar uurtjes werk aan gehad. De plaat had buiten zijn hitnotering grote gevolgen.

Opwarmertje

Het was een opwarmertje en inspiratie voor bijna alles wat daarna aan house de top 40 binnen kwam zeilen, waaronder ‘No limit’ van 2 unlimited. De plaat werd overigens uitgebracht via het pas opgerichte Rotterdam Records, waar Paul Elstak de scepter zwaaide. Dat was een protegé geweest van Peter ‘Hithouse’Slaghuis, waar ik het op deze site al eens over had gehad.

Historisch

De plaat werd gehaat door een groot deel van het publiek, maar een nummer 2 in de top 40 can’t be wrong. Hoewel het qua simpelheid niet doet vermoeden, is het ook een historische plaat geweest. Deze plaat maakte het techno-geweld van vooral 1991 in één klap een tussenstap tot het wat zwaardere werk. Het zwaardere werk leidde ook tot een van de bekendste stromingen van de ’90’s:Gabber. Ook maakte het de weg vrij voor het radio-vriendelijke Happy-hardcore, dat de opvolger werd van Eurodance en de top 40 domineerde in de jaren 1995-1997.

Lingo

Het duo zelf verdween weer naar de achtergrond en bleven een grote naam in de scene.Je kunt het vergelijken met Lingo…Je bedenkt iets heel simpels en vervolgens vermaak of irriteer je het publiek er al tig jaar mee. Het hoeft niet moeilijk te zijn. En nu ga ik iets engs proberen wat me al die jaren niet is gelukt:de plaat volledig tot het einde luisteren…

Joey B. Ellis feat. Tynetta Hare – Go for it (1991)

Dit is een oud bericht uit de Chartsattack-periode inclusief originele reakties die zijn meeverhuisd naar Reminded and Rewinded.

Mc Breeze

Een aantal jaar geleden wilde ik weten wat er nou van die Joey B. Ellis was geworden. Hij scoorde in 1991 een grote hit met ‘Go for it’. Al korte tijd later kwam ik er achter dat hij zijn naam had veranderd in MC Breeze en onder die naam kwam ik al snel op zijn MySpace-pagina. Ik had een zeer tijdelijk accountje en ik mailde hem uit pure nieuwsgierigheid over die ene hit in NL.

Het was toch Joey B. Ellis?

Netjes een mailtje terug van hem gehad. Wat ik wel vergeten was te vragen….waarom had hij zijn artiestennaam nou veranderd? Hij had toch immers zijn grootste hit als Joey B. Ellis gescoord? Met de plaat was niets mis, dus hij hoefde zich er ook niet voor te schamen. Daarbij is het commercieel niet heel slim om juist na je doorbraak je naam te veranderen.

Discombobulatorbubalator

Het blijkt andersom te zijn. Joseph Ellis was al sinds de jaren ’80 in de US bekend onder de naam MC Breeze. Zo bracht hij in eigen beheer het nummer ‘Discombobulatorbubalator’ uit. Deze werd gebanned van vrijwel elk radiostation, omdat hij het eten van honden en katten in Aziatische landen als onderwerp nam. Uit angst voor negatieve reacties werd de plaat geboycot, maar juist de negatieve publiciteit om deze kwestie bracht hem bekendheid.

Rocky V

Echte bekendheid kreeg hij doordat ene MC Hammer het nummer ‘Superbad’ van Breeze opnam waar hij menig show opende. Die Hammer had ook een broer, namelijk Louis Burrell en die had weer een platenmaatschappij, Bust It records.Bust It werd gevraagd voor nummers op de Rocky V soundtrack, alleen was er een klein probleempje:Er was nog een andere act onder de naam Breeze.

Gezien het feit dat er verschillende platenmaatschappijen artiesten leverden, kon dat wel eens rechtzaak worden.Voor dit project veranderde Mc Breeze voor de zekerheid eenmalig zijn artiestennaam in Joey(Joseph) B.(Breeze) Ellis en juist daarmee kreeg hij wereldfaam. Tja,..

Nog steeds bereikbaar

De man is na zijn hit niet meer teruggekeerd in de Top 40, maar is nog steeds aktief. Zo heeft hij op zijn Youtube-pagina het hele verhaal gezet. Daar kun je het van de man zelf horen, te beginnen hierr. En daarna deel 2 vanzelfsprekend. Met zangeres Tynetta Hare is het idem dito. Hoewel, ze dook nog verder in de nineties nog een keer op. En dat was het dan ook weer.

Vastleggen in volledig scherm 30-11-2015 232215

MGMT – Kids(2007)

Kunnen videoclips nog shockeren? Nagenoeg niet. Toch was er in 2009 een videoclip dat ophef en discussie veroorzaakte. Het betrof hier MGMT(Management) met ‘Kids’. En eigenlijk had die (overbodige) video helemaal niet gehoeven. Want er was al een fantastische video. Waar MGMT helemaal niet in te zien is trouwens.

Jon Salmon

Want what’s the story?  Het begon dan ook allemaal in december 2007. Op dat moment moest Jon Salmon een zelfgemaakte video inleveren vanwege een eindexamenproject. Het nummer had hij al, maar de clip…die niet. Hij vroeg zijn klasgenoten Abby Fuller en Rafael Pulido, die waren wel in voor een geintje. De video werd in een avond opgenomen…in de tuin van Jon met de kerstverlichting nog door de heg gehangen. Op verzoek van Rafael werden hun gezichten geschminkt, want hij wilde niet herkenbaar zijn en daarna nooit meer gelinkt kunnen worden aan dit project.

YouTube

Geen probleem, eenmalig, dat was de afspraak tussen de drie. Jon zette de clip echter stiekem op Youtube, zeker te weten dat Rafael er niet (gauw) achter zou komen. Jon had er echter niet op gerekend dat de band MGMT de clip ook zou zien en contact zou opnemen om te vragen of Rafael en Abby in de volgende clip,‘Electric feel’, wilden meespelen. Niet alleen de band zelf, maar in totaal 38 miljoen mensen hebben tot nu toe de clip bekeken. Voor het top40-publiek bleef de plaat ‘Kids’ ondanks het Youtube-succes ook daarna onbekend.

Officiële video

Op 3 juni 2009 werd echter de officiële video losgelaten op het publiek. Onder leiding van regisseur Ray Tintori was er een bizarre clip opgenomen die kort daarna door MTV werd opgepikt. Volgens de band wordt de bedoeling van de clip al in de eerste seconden uitgelegd d.m.v. een quote van Friedrich Nietzsche. Maar goed, een oude muziek en -marketingtheorie is het gegeven dat als er een schokkende, opvallende of provocerende clip uitkomt, de plaat zelf matig tot slecht is. Dat was hier niet het geval en daarom was de remake overbodig.

Tot slot nog een paar antwoorden op brandende vragen:

  • Dat de schmink zo afbladert bij Rafael, komt doordat er bij Abby veel meer aandacht aan het schminken was besteedt.
  • De dansende meiden zijn Braziliaans of komen uit de clip van Eric Prydz.
  • En de dansende weerman? Dat is Mark Thompson van Fox.

MGMT

Soundtracks:The Archies -Sugar, Sugar

Ken je The Gorillas nog? Dat was een fictieve band met als zanger Damon Albarn van Blur. The Archies was ook zo’n band. Alleen was het een band dat speelde in hun eigen serie, “The Archie show”. The Archie Show was eind jaren ’60 begin jaren ’70 zeer populair en daar komt vooral deze hit “Sugar Sugar’ vandaan.

Archie’s universum

In die show had je het gedeelte “Archie’s universum”, en daar speelde de band de sterren van de hemel.Het ging over een band opgericht door Archie Andrews, Reggie Mantle en Jughead Jones(met dat kroontje en die vele hamburgers). Het trio werd in de serie later aangevuld met Betty Cooper en Veronica Lodge en dat was de start van de fictieve band zoals we het kennen.

The Archies zowel op de voorgrond als achtergrond

‘De band’ met Archie – (hoofdgitaar) Reggie (basgitaar), Jughead (drums), Betty( tambourine/percussie/gitaar) , Veronica (orgel/toetsen) en o ja, dan had je nog de mascotte: Hot Dog.Maar wie zaten nou achter de band? Het was een groep studiomuzikanten, samengesteld door Don Kirshne. En dat was een heel stel. De meeste mannelijke stemmen werden vertolkt door Ron Dante en de vrouwelijke door Toni Wine. Wine werd later opgevolgd door Donna Marie, die aan het einde op haar beurt vervangen werd door Merle Miller.

En daar weer achter

De achtergrondstemmen werden gedaan door Jeff Barry, Susan Morse, Joey Levine, Maeretha Stewart, Ellie Greenwich, Bobby Bloom en Leslie Miller. Jeff Barry(oftewel Jugghead) zong de basstem.En het houdt niet op. Verder werden de zangers en zangeressen ook weer geback-upt door een rij muzikanten, waaronder gitarist Hugh McCracken, bassisten Chuck Rainey en Joey Macho, toetsenist Ron Frangipane en drummers Buddy Saltzman en Gary Chester.

Deze whole family pakte de grootste hit in Nederland met “Sugar, Sugar” dat de nummer 4 behaalde en 16 weken bleef hangen in de enige echte…

Nakatomi – Childeren of the night(1996)

Ik bedacht me laatst dat juist (Nederlandse) dj’s buiten hun core-business van veel praten, opmerkelijk succesvol zijn in de muziek. Misschien omdat  zij weten wat het publiek leuk vindt, weten hoe een hit klinkt. Zo hadden we opvallend veel dj’s (met Veronica-roots) in de top 40.

Camp

De succesvolste is natuurlijk Wessel van Diepen die na L.A Style (en Lick) ervoor zorgde dat  Vengaboys  uitgroeide uit tot een van de succesvolste acts van de 90’s. In 2010 deed de act nog een redelijke poging om terug te komen, maar de muziekwereld is zo veranderd dat een nieuwe lange succesperiode er niet meer in zit voor de act in de hitlijsten. Ze zijn simpelweg  ‘camp’ geworden.

Is niet erg, ze hebben nog steeds optredens. Laten we eerlijk zijn, in de 90’s was er ook een tijd dat we nog nooit van deze act hadden gehoord. We zaten nog helemaal in de happy-hardcore en daar speelde Wessel van Diepen wederom handig op in met allereerst Nacatomi, dat als letterlijke voorloper kan worden gezien van het net genoemde Vengaboys.  Een act dat net zo bij de 90’s hoort als hun opvolgers.

Houdini

Het is inmiddels 1996, met het net genoemde La Style en Lick lijkt Wessel al meerdere keren de ‘houdini’ te hebben gedaan. Op het moment dat iedereen weet dat (onder andere) Wessel erachter zit, verdwijnt de act later in het niets. Dat gebeurt ook bij Nakatomi, maar deze blijft wel wat langer in de hitlijsten hangen. Met zangeres Rachel Spier als vaste zangeres, achter de schermen.  Op de voorgrond is er bijvoorbeeld het model Marpenza in de clip voor ‘Childeren of the night en voor de verandering is er nooit een  rapper als uithangbord.

Voorloper

Zo scoort de acts drie hits. Het is meteen de eerste act waar Wessel(Dj Delmundo) en Dennis van den Driesschen(Dj Danski) samenwerken. Uit deze samenwerking ontstaat de Vengaboys. Met Nacatomi zoals gezegd als de voorloper. Venagaboys ontstaan juist door een opnamesessie van een nieuwe plaat van deze act.

Het duo besluit het over een andere boeg te gooien. Dat leidt tot een andere sound, andere line-up en andere naam voor de act. Vengaboys it is daarna, en zij maken hun debuut in de top 40 in augustus 1997. Ook daar wordt nog even aan gesleuteld, maar zangeres Kim is er al.

Dat is acht maanden nadat Nakatomi voor de derde en laatste keer de top 40 verlaat.  Hedendaags treedt Nacatomi met  originele zangeres Rachel Spier gewoon weer op, een herbeleving van een mooie periode, waarin met ‘Sing’ en Childeren of the night’  enorme dance-klassiekers in de 90’s achter werd gelaten.

Rachel Spier, Nacatomi

Ook Club 27: Amy Winehouse

Heel bizar een jaar geleden, Amy Winehouse die ook toegetreedt tot Club 27, of Forever 27. Dat is een lijst waar in eerste instantie een illuster rijtje muzikanten staan die allemaal op hun 27e zijn overleden. De hoofdlijst, die inspiratie is voor films en sinds vorig jaaris uitgebreid met Amy, bestaat verder uit Brian Jones,Kurt Cobain, Janis Joplin, Jimmy Hendrix en Jim Morrison. Buiten deze zes personen, wordt de lijst vaak wat uitgebreider gepubliceerd met wat minder spraakmakende of bekende artiesten uit de muziekwereld.

Daaruit blijkt dat de leeftijd van 27 statistisch gezien een gevaarlijke leeftijd is in de muziekwereld. In de lijst van namen komen we ook een opmerkelijke naam tegen:Richey Edwards,de oud-gitarist van The Manic Street Preachers. Dat is een notering tussen haakjes. Hij is op 1 februari 1995 van de aardbodem verdwenen en werd in 2008 doodverklaard met de verdwijningsdatum als datum van overlijden. Op dat moment was Richey 27 jaar en daardoor staat hij sinds drie jaar ook in de lijst die dus een van de meest bizarre aspecten in de muziekwereld op een rijtje zet.

Het ’27’ fenomeen is zo interessant, dat er door Eric Segalstad en Josh Hunter een heel boek aan is gewijd:The 27th’s. Buiten de hier al genoemde personen, gaan ze onder anderen ook in op het verhaal van Badfinger, het drama achter de wereldhit ‘Without you’. Want ook componist Pete Hamm kwam op zijn 27e -zoals de meesten in de lijst- zeer dramatisch aan zijn einde. En daar komt dus nu Amy Winehouse bij. Het is schokkend, maar niet echt een verrassing, gezien het feit dat haar einde al jaren geleden was ingezet. Hoewel ze twee dagen geleden voor haar overlijden nog broodnuchter op het podium stond om haar metekind Dionne Bromfield bij te staan, was het al blessuretijd.

En zo overlijden er dus twee complete tegenpolen in de muziek op dezelfde dag. Want dat het niet altijd eenzaam bij 27 jaar eindigt, bewijst Johnny Hoes. Hij overleed vorig jaar op 94-jarige leeftijd op dezelfde dag als Amy in bijzijn van zijn familie. En daarmee nemen we op dezelfde dag afscheid van de recordhouder van bestverkochte Nederlandstalige single aller tijden…en de zangeres van het bestverkochte album van 2008’Back to black. Het ultieme  succes dat begon met de achteraf selffulfilling prophecy ‘Rehab’, in 2006 toen ze nog de ongevaarlijke leeftijd van 22 had..