Categorie archief: 90’s

Alle berichten over de jaren ’90

Perziken en ninja’s: Alleen bij Presidents of the United States of America

Ik zag een paar jaar geleden het programma Outsiders op National Geograpic Channel. Presentator Darren McNullen gaat hierin op zoek naar groepen of individuen met een zeer bijzondere leefstijl. Zo is  hij ook een keer  in het Engelse gehuchtje Weymouth waar Ken ‘shadow’ Andre de straten veilig houdt als ninja. Bijzonder initiatief, maar vooral de mede-ninja’s stelen de show. Door er gewoon te zijn.

Perziken en ninja’s

Doet me denken aan de clip van The Presidents of the United States of America met ‘Peaches’ waar zwijgzame ninja’s ook de show stelen. Want wat hebben ninja’s nou met perziken te maken? Kun je een hele theorie op loslaten maar het is heel simpel, niets. Maar er zit tekstueel toch wel wat meer achter een nummer over perziken? Gelukkig wel, ander zou ik nu ongeveer klaar zijn.

Hoewel er verschillende theorieën door de fans zijn geopperd over de uitleg, is er maar één verklaring. Namelijk die van componist en zanger Chris Ballew zelf. In een interview vertelt hij dat hij hopeloos verliefd was op Mary-Lou Lord. Hij besloot dat kenbaar te maken en ging naar haar huis. Helaas, ze was niet thuis en Chris spendeerde een middag onder een perzikenboom, ondertussen de ene perzik na de andere fijnknijpend.

Perziken met ninja’s ‘Coppalen’

Plausibel , maar waarom die ninja’s? Regisseur  Roman Coppola (zoon van Francis, neef  van Nicolas ‘Cage’ Coppola) wil gewoon een opvallende clip. Ook geen lang verhaal. Hij stelt in 1996 dat videoclips allemaal een bepaald scenario volgen en dat is volgens hem vermoeiend en saai. Groot fan van kung-fu films, besluit hij daarom tijdens het nummer er wat ninja’s in de clip te gooien. Gewoon omdat het kan en om het eens over wat anders dan perziken te hebben.  Zijn de kijkers ook weer wakker. En zo vallen perziken dus best met ninja’s te ‘Coppalen’.

Elke keer weer een verrassing

En hoe is het met Chris en Mary-Lou? Oh, dat is niets geworden. Als voormalig bandleden van  Strumpet en later huisgenoten, spreken en zien ze elkaar nog regelmatig, maar is Chris al tijden getrouwd met illustrator Kate Endle. Met de band zelf kent Chris vooral na de succesvolle 90’s een knipperlicht-relatie. Uit elkaar, bij elkaar en op dit moment zijn ze met pauze. Net als met de meeste presidenten van Amerika, weet je bij Chris en consorten nog steeds niet niet wat en wanneer je het krijgt.

vastleggen-in-volledig-scherm-8-11-2016-230144

Jon Secada en Gloria Estefan: Gouden Cubaans duo

Jon Secada’s  ‘Angel’ is een van de laatste wapenfeiten van hem in Nederland, meer dan twintig jaar geleden. Maar waar is Jon? Hoewel hier vergeten, is hij aan de overkant van de oceaan nog steeds actief. Dat ondanks zijn tergend langzame site op het moment dat ik dit schrijf. Maar Jon is er, gezellig, laten we Gloria er ook maar meteen bij halen.

Miami Hialeah

Nee,eerst Jon. Als kleine Juan met zijn ouders gevlucht uit Cuba, groeit hij op in Hialeah. Dat is een stad dicht bij Miami waar de grootste Cubaanse gemeenschap zit.  Lopen we even over een bruggetje de 80’s  in. Want dan zijn er in Miami de eerste successen voor de Cubaanse artieste Gloria María Milagrosa Fajardo García, maar gelukkig mogen we later Gloria Estefan zeggen. Ook met haar ouders gevlucht, wordt ze zangeres van The Miami Soundmachine van latere echtgenoot Emilio.

Gloria, de band en Jon

Langzamerhand wordt MSM haar begeleidingsband. Met het album ‘Let it loose’, hier bekend als ‘Anything for you’, gaat haar solocarrière los. Gloria (en band) scoren in 1989 over de hele linie, dus ook op het podium, uitermate goed. En daar komt Jon het verhaal weer binnenlopen. Gloria heeft namelijk nog een achtergrondzanger nodig.  ‘Ach’, stelt Emilio, ‘laat Jon ook eens een keer zingen’. Dat doet hij en valt meteen op.

Rollen omgedraaid

Maar in 1989 is het  Gloria’s feestje qua succes.  Dat feestje eindigt abrupt een jaar later als ze een ongeluk met haar tourbus krijgt en  een tijd van lang herstel aanbreekt. Dat herstel komt er en Jon werkt met Gloria samen aan haar muzikale comeback. Hij  schrijft mee aan zes nummers voor het nieuwe album van Gloria, ‘Back into the light’.  Ach, dat kan ik me nog herinneren.

Mijn eerste cassettesingle(dat ding) is namelijk de leadsingle ‘Coming out of the dark’ . Daar zingt Jon zingt mee op de achtergrond, hoewel mij dat nog niet bijster opvalt. Geduld,  daar komt verandering in. Want voor wat, hoort wat, zegt men wel eens. Dus op haar beurt zingt Gloria (met enkele bandleden van Miami Sound Machine) op de achtergrond van Jon’s debuut. En dat knalt er best in.

Not just another debut

Dat is niet ‘just another debut’. Zoals bekend, schrijft hij in 1992 top 40 geschiedenis met  ‘Just another day’.  Het gelijknamige debuutalbum wordt met name in de US een van de bestverkochte albums van dat jaar. In het verlengde van het succes, brengt hij ook een Spaanstalige versie van het album uit, ‘Otro Día Más Sin Verte’. Goede keuze, het is  meteen goed voor een Grammy in de categorie ‘Best Latin Pop album’. Jon horen we overal.

Hoor mijn stem

Ondertussen horen we hier in Nederland wat minder van Gloria . Maar Gloria is nooit echt veel minder populair geworden. Vooral als je kijkt naar haar albumverkoop of de aandacht voor haar concerten.  In 2008 bijvoorbeeld, vult ze moeiteloos Ahoy voor een succesvolle comeback in Nederland. Dus ‘Oye mi canto’ roepen is een beetje overbodig. Haar stem en die van Jon (check dat optreden hieronder!) willen de mensen best nog wel horen. Ook als Emilio ook eens in de belangstelling staat.

jon secada

Farzad Bazoft: Op de verkeerde plek

Irak, september 1989. Verpleegster Daphne Parish rijdt haar Britse vriend Farzad Bazoft, journalist van The Observer, naar al-Hilla als daar een explosie heeft plaatsgevonden.  Farzad Farzad maakt op de plek foto’s , neemt wat monsters en dat is tegen de zin van Saddam die de explosie juist geheim wil houden.

Farzad en Daphne worden los van elkaar  opgepakt en onder zware dwang bekent Farzad spionage. De daaropvolgende rechtszaak is een regelrechte aanfluiting.  Daphne krijgt 15 jaar cel en Farzad wordt veroordeeld tot de doodstraf.  Toch blijft er tot op het laatst hoop.  Echter op 15 maart 1990, pas een uur van te voren, krijgt Farzad te horen dat het moment daar is.

Hij schrijft korte brieven naar zijn geliefden, biedt Daphne excuses aan voor deze situatie en houdt tot de laatste seconde zijn onschuld vol. “I was just a journalist going after a scoop.”  Zijn laatste woorden. Daphne komt gelukkig na 10 maanden vrij na bemiddeling van Zambiaanse president Kaunda. Dat komt voor Farzad te laat.

Milli Vanilli’s verhaal symbolisch afgerond: Face meets Voice

Op deze site staat een kleine reconstructie van het Milli Vanilli schandaal in drie delen. Het schandaal toont vooral de harde realiteit aan dat Rob en Fab puppets waren,  inwisselbaar zijn geweest. Net als de muziek die ze playbackten.  Goed voorbeeld is  het nummer ‘When I die’.

When I die

Dat wordt in 1997 een wereldhit voor broertjes Hernandez en Marty Cintron, oftewel No Mercy.  Het is in werkelijkheid niet meer dan een gerecyclede plaat van de grote man achter de schermen, producer Frank Farian.  Hij laat het  nummer al begin 90’s door het echte Milli Vanilli inzingen, oftewel studiozangers John Davis en Brad Howell. Deze uitvoering wordt nooit op single uitgebracht. Heeft wellicht te maken met het feit dat John en Brad indirect een andere wereldhit hebben gescoord met praktisch hetzelfde gestructureerde nummer.

Soft exit wordt bombshell

Het heet dan geen ‘When I die’  in die tijd. Als je goed luistert (naar met name de beat) is het in 1989 bekend als  ‘Girl, I’m gonna miss you’.  Dat is meteen het piekmoment van het project Milli Vanilli. Het einde van het succes is daarna met zekerheid aanstaande. Als het playbackende duo Rob en Fab niet zou zijn ontmaskerd, dan was de act kort daarna ook uit het publieke oog zijn verdwenen. Het vrijwel laatste optreden, dat van 3 november 1990, toont al een ietwat uit de maat lopend duo, symbolisch voor het hele project.

Het project wankelt namelijk, vrijwel alle poppetjes voor en achter de schermen in Frank’s project, die strikt van elkaar gescheiden worden gehouden, beginnen zich te roeren Achteraf geeft hij aan dat hij Milli Vanilli beter had kunnen presenteren met de echte perfomers en het duo als dansers, maar dan is het al te laat.  Zoekend naar een ‘soft exit’, een soort ‘Boney M ‘ einde,  wordt Milli Vanilli  juist een muzikale bombshell van historische proporties. Dankzij die Grammy.

Comebacksingle

Ondertussen blijft ‘When I die’ op de plank van Frank liggen.  Rob en Fab  willen mid-90’s dolgraag een comeback maken en er worden in 1998 serieuze stappen naar eerherstel gezet. Ze krijgen verrassend hulp van Frank, maar die kan niet voorkomen dat het kort daarna dramatisch afloopt voor Rob.

Rekening houdend met een scenario zonder het ontdekte trio No Mercy in het verhaal had  ‘When I die’ bizar en wrang genoeg  een comeback van het duo kunnen zijn. In dat geval blijft wel de vraag hangen of het in de uitvoering van Rob en Fab net zo’n grote hit zou zijn geworden. De muziekwereld pikt dan al jarenlang immers niets meer wat met Milli Vanilli te maken heeft.

Face meets Voice

Hoewel Frank zich vrij makkelijk over het playbacken van zijn acts heeft heen gezet, kost het Fab jaren om serieus te worden genomen als zanger. In de Milli Vanilli tijd krijgt hij de kans niet en wordt hij strikt gescheiden gehouden van zijn stem John Davis in de studio. Pas eind 2014, als Fab alsnog een hele behoorlijke muziekcarrière heeft opgebouwd, komt hij John voor het eerst tegen.

Er is door de gezamenlijke geschiedenis meteen een band. Ze besluiten op te treden als Face meets Voice. Het project krijgt een grote boost als het duo op oudejaarsavond vorig jaar een miljoenenpubliek bereikt tijdens een live tv-uitzending.  Hiermee wordt voor de twee het Milli Vanilli verhaal, of de film er komt of niet,  symbolisch afgerond.

Milli Vanilli

U.S.U.R.A: Dance met diepere lading

Arnie ‘I’ll be back’ Schwarzenegger heeft een van de bekendste oneliners in films ooit, maar in zijn Total Recall, loopt acteur Marshall Bell met de eer weg.  Vooral omdat zijn ‘Open your mind’ voor een danceklassieker van de Italianen  Maiolini,  Cremonini en Gilardi wordt gebruikt.

Samen met de bekende producer Rollo, wordt er weinig creatief omgegaan met één regeltje tekst.  Lijkt, want door de clip krijgt de plaat in een klap een diepere laag.  Gebruik makend van ‘morphing’, door Michael Jackson van oorspronkelijk cross-fading naar een hoger plan getild, doet U.S.U.R.A. er een schepje bovenop. Zij morphen spraakmakende, historische personen met elkaar, zo verandert bijvoorbeeld Mussolini erg makkelijk in Margaret Thatcher.

Hun  boodschap is dan ook dat je vooral moet blijven nadenken over alles wat er in de wereld gebeurt. Want dan gaan naast je ogen ook deuren open, toch? Nee, in Nederland is het na deze hit over en in tegenstelling tot Arnie, keert de act nooit meer terug.

Waterworld: nooit echt kopje onder in de bioscoop

Vanaf welk moment het wat minder gaat met de carrière van Kevin Costner, daar zijn de meningen over verdeeld. Over de hele linie wordt de film Waterworld aangewezen als de film die zijn carrière doet kantelen. Gezien als de grootste filmflop van de 90’s.

Niet waar, die flop is een mythe. De succeslat voor Waterworld ligt in 1995  historisch hoog met een budget van omstreeks 175 miljoen dollar. Mede doordat de peperdure set door een storm grotendeels wordt beschadigd. Met zo’n budget wordt de film extra kritisch bekeken en  deze factoren zorgen ervoor dat het project in Amerika zelf zeker niet wordt terugverdiend.

Maar na de release in het buitenland gaat het de goede kant op. De film brengt, met een  rol voor video en merchandising, ruim 264 miljoen op. Na twintig jaar zijn de kritieken redelijk, heeft de cast geen spijt en was het een redelijk succes. Echt spijtig wordt het voor Kevin met The Postman, twee jaar later, een echte flop.

Keep smiling: Shanice

Recent in China, in ‘café 21′ te Shanghai, vragen we aan de dj of hij ook wat 90’s muziek heeft. Geen probleem,  er wordt een playlist met wat nummers van Michael Jackson en Shanice met ‘I Love your smile’ ingestart.  Echter, iedere keer opnieuw.  Na heel vaak Shanice in Shanghai volgt er dan ook wederom een vriendelijk verzoek. Daarna galmt er weer gewoon de  Chinese Marco Borsato , afgewisseld met wat Chinese rap, door de boxen. Wat een verademing.

Vliegende start

Maar feit blijft dat ik tot die avond in China lang niets van Shanice Wilson heb gehoord. Vrijwel alleen is die ene enorme hit van haar doorbraakalbum ‘Inner child’ bijgebleven. Toevallig, om juist in cafe 21 weer Shanice tig keer te horen. Want na die ene hit lukt het dan ook  niet meer zo in Nederland, ook niet met het opvolgende album ’21 ways to grow’.  Dat wordt vanzelfsprekend op haar 21e uitgebracht, net zoiets als Adele jaren later, maar dan meer R’n’B. Hoewel het wat volwassener klinkt, is het muzikaal wellicht iets te laat,  de piek van de vroege 90’s R’n’B  is al weer voorbij.

In Nederland dan, ‘I love you smile’ levert haar in de US na al meer dan tien jaar in de muziekbusiness, een Grammy nominatie op. Dat terwijl ze het nummer eigenlijk helemaal niet wilde uitbrengen en haar doorbraakalbum eigenlijk voor zangeres Teena Marie is bedoeld. Motown besluit op het laatste moment de de al geproduceerde tracks door Shanice op te laten nemen en dat is een meesterzet. Voor een paar jaar dan, het succes van Shanice loopt daarna ook aan de overkant gestaag terug met het ’21’ album als kantelmoment.

Komt wel goed

Shanice, inmiddels Shanice Wilson-Knox,  verkoopt in de 00’s niet meer zoals in de 90’s. In een interview uit 2011 kijkt ze hoe dan ook  toch met plezier terug en stelt ze dat het in de 90’s allemaal wat makkelijker is gegaan.Nu moet ze door de komst van internet en als onafhankelijk artiest veel meer moeite doen om  boven het aanbod uit te steken. Is verder niet erg.  Haar man,  Mark ‘Flex Alexander’ Knox, heeft in de 00’s als acteur miljoenen verdiend met zijn rollen in onder anderen ‘Girlfriends’ en ‘One on One’ . Hier spreekt een zorgeloze artiest die positief vooruitblikt op alle komende projecten. Echter, schijn bedriegt.

Rock bottom

Het gaat ten tijde van dat interview in werkelijkheid helemaal niet goed. De carrière van Mark is in een neerwaartse spiraal terechtgekomen. Nadat de dure levensstijl  jaren in stand wordt gehouden door gaten op te vullen met nieuwe creditcards, hebben  Shanice en haar man in werkelijkheid rock bottom bereikt. Ze hebben enorme financiële problemen, hebben inmiddels alles verkocht en zijn failliet verklaard.

Keep smiling

Wonend in een huurflatje nadat ze uit hun dure landhuis zijn gezet, komen de gebeurtenissen hard aan.  Mark kan het niet verzetten dat hij zijn gezin niet meer kan onderhouden.  Shanice wil stoppen met muziek. Maar met toch een positieve instelling komt alles goed voor het gezin.

Geholpen door vrienden,  waaronder Martin Lawrence,  komt het gezin er langzaam bovenop.  Mark heeft hedendaags met Shanice weer zijn eigen tv-show  en aangespoord door een fan, neemt Shanice weer muziek op. Zo is er weer de lach, waarover Shanice 25 jaar geleden al zong.  Met wat positiviteit kan uit ellende heel wat goeds komen. Keep smiling.

Shanice

Een straatnaam is geen ego-troffee: Erick Morillo (Reel 2 Real)

Laatst was er in het programma ‘Ranking the stars’ de vraag naar wie een straat moest worden genoemd.  De uitslag was niet naar ieders tevredenheid. Vooral bij de zogenaamde  sterren die onderaan het lijstje eindigden ontplofte het ego. Het is precies hoe  Erick Morillo van het voormalige Reel 2 Real jaren geleden ook zou hebben gereageerd. Dat was toen, hij is veranderd. Een straatnaam is geen vanzelfsprekendheid.  Net als een grote hit voor “I like to move it’  dat ook niet was , de plaat waar hij uiteindelijk alles aan te danken heeft.

Erick wants to be a dj

Zijn beste tip is dan ook dat je moet blijven focussen op je doel.  Als jochie van 11, net verhuisd van Colombia naar Union City in de US, draait hij al op familiefeesten. Kleine Erick wil hoe dan ook dj worden. Aangespoord door zijn moeder, volgt  hij later een cursus studiotechniek op het New York City Center for Media Arts. Daarmee begint de nog lange weg naar erkenning.  Iemand die hem daarin de goede weg wijst is El General, een opkomende latin-artiest, waarmee Erick de track ‘Muevelo’ in elkaar zet.

Reel 2 Real

Langzaam bekend in het Latin-wereldje waarin hij ook samenwerkt met Marc Anthony, zoekt hij naar verbreding van zijn muziek. Na een tip van El General, ontmoet hij Marc Quashie, lokaal bekend als The Mad Stuntman.  De twee zetten ‘I like to move it’ tijdens hun eerste ontmoeting binnen drie uur in elkaar en besluiten onder de naam Reel 2 Real verder te gaan. Alleen wil  niemand het nummer uitbrengen. Maar door ‘I like to move it’ te betrekken bij een deal met een klein sub-label, gaat het ruim anderhalf jaar na de opname eindelijk lopen voor het nummer, Marc de stuntman en Erick zelf.

Als act een smash, daarna de crash

Hoe daarna zo’n carrière verloopt, draait vooral om keuzes.  Soms pakt dat goed uit, soms slecht. Reel 2 Real doet het best goed en brengt nog een album uit, maar Erick wil onder zijn eigen naam minder commercieel werk gaan uitbrengen. Met het loslaten van de act en Marc Quashie de stuntman waarmee hij bekend is geworden, groeit hij uit tot de een van de vijf bestbetaalde dj’s ter wereld. Maar de levensstijl van meer en meer en aan de top blijven breekt hem uiteindelijk op. Hij ziet dat hij  links en rechts wordt ingehaald door  jongere dj’s, verliest langzaam zijn passie voor de draaitafel  en in een cirkel van oorzaak en gevolg wordt zijn verslaving aan ketamine hem bijna fataal.

Live your life

Dat is een keerpunt. Hij neemt een pauze en hedendaags is Erick geheelonthouder.Hij ziet de egocentrische periode nu dan ook als een levensles.  Het nummer  ‘Live your Life’ wordt zowel door zijn fans als hemzelf gezien als een van de sleutelnummers uit zijn carrière omdat het zowel zijn oude als nieuwe levensstijl symboliseert. De stijl waarin hij altijd zijn eigen weg gaat. Letterlijk trouwens, met sinds een paar jaar een eigen straatnaam in zijn oude woonplaats.  In tegenstelling tot wat anderen, voor Erick hedendaags zeker geen vanzelfsprekendheid. Net als blijvend succes dat ook niet is, zeg maar reel 2 realiteit.

vastleggen-in-volledig-scherm-20-9-2016-120426