Categorie archief: 90’s

Alle berichten over de jaren ’90

Vijf keer Candyman roepen is meer dan voldoende

In de cultfilm ‘Candymanuit 1992 speelt een boogieman met een haak de hoofdrol. Meer staat me er niet van BIJ. Zo, daar was de flauwe woordspeling voor de kenners van de film, waarin het in tegenstelling tot zijn vele horror-collega’s juist wel van jouw kant moet komen.  Anders is Candyman  in die tijd nergens te vinden.

Die moeite wil Helen Lyle (Virginia Madsen) in de film wel doen en ze roept netjes volgens het boekje  vijf keer zijn naam.  Het lukt en hij verschijnt, en dat is niet zo’n slimme actie.  Blijft film, na de opnames lachen ze er om.  En wij ook. Ach, eens kijken of het in het echt ook lukt.

Candyman…. Candyman…Ca…

Wacht even, wat? Jaah, dat is ook de naam van die rapper met  ‘Knocking boots’. En nee, nooit lid van N.W.A. geweest.  Kort samengevat: deze illustere groep zet eind jaren 80’s de westkust rap op de kaart, met  Dr Dre en Ice Cube in de gelederen. Nee, niet met Candyman. Echt niet.

Oh, die albumfoto. Hij komt  per ongeluk helemaal vooraan op de cover van N.W.A’s debuutalbum ‘N.W.A. and Posse’ terecht. Dat is in een tijd dat de scheiding tussen N.W.A. en de Posse nog wat vaag is.  Daarom wordt de photoshoot een ietwat amateuristische aangelegenheid, het overzicht ontbreekt een beetje, zeg maar.

Er cirkelen namelijk nog veel vrienden en kennissen om de groep heen, waaronder Candyman. Hij is in de 80’s zeer goed bevriend met Dj Scratch die weer bevriend is met later kernlid Eazy-E.  Doordat Candyman een lift krijgt van Scratch naar de shoot, komt hij op de foto terecht. En zo staan Dr Dre, Eazy-E en Ice Cube zij aan zij met…

Candyman… Candyman…

Ja, die. Die naam is er eigenlijk pas later, tijdens de photoshoot kennen de meesten hem als Candell Manson. En echt leuk vinden ze niet dat Candell zich na die foto profileert als lid van de groep. Is ook publiciteit, want in ieder geval kennen ze zijn naam nu wel in het wereldje en dat zorgt er weer voor dat  Tone Loc hem op sleeptouw neemt.

Is dat niet…

Ja, Tone Loc heeft zijn moment of fame in 1989, en Candyman wordt zijn homeboy met zeker wat talent op het podium. Producer en oud-klasgenoot Johnny ‘J.’ Jackson die later beroemd wordt met  zijn werk voor Tupac en in 2008 heel jong overlijdt, ziet dat ook. Zo  draaien de rollen om en introduceert Tone een jaar later juist zijn voormalige rechterhand op de single ‘Knocking boots ‘ als…

…Candyman!

Hé, er gebeurt niets. Nee, of zijn naam nou vijf (of in deze tekst bijvoorbeeld twaalf) keer wordt geroepen, het heeft geen zin. Candell is hiermee een beetje de anti-Candyman, hij verdwijnt juist als zijn naam veel wordt geroepen. Net als Tone Loc wordt hij namelijk door zijn eigen rapwereld als soft en te commercieel gezien. Tone kiest na zijn korte succes bewust voor een vertrek uit de muziekwereld en wordt (stem) acteur. Candyman gaat nog even verder, probeert het nog met een aantal albums, maar hij is net als die opvolger van die ene hit al een voetnootje.

Hoewel? Candyman maakt een aantal jaar geleden zijn opwachting op  ‘Where are they now?’ van Nas. Als je  mag meerappen met deze rapper over wat je nu aan het doen bent, dan ben je misschien relevanter in de muziekwereld geweest, dan het op het eerste oog lijkt. Alleen zie je het niet.

‘So it literally has to be planned ahead by two years and that’s a hard thing to do’

Aldus Chris Cornell in een van zijn laatste interviews. Het gaat over die voortdurende roep om nieuw werk van Temple of The Dog. Chris hint naar mogelijk nieuw werk van het illustere project, maar eerst is er  SoundGarden en Pearl Jam.  ‘So it literally has to be planned ahead by two years and that’s a hard thing to do’.  Ach, er is tijd genoeg.

The promise

Beloften kan hij niet maken, wel toezeggingen. Zo hij heeft net de soundtrack afgerond van de film ‘The promise’, een film over de Armeense genocide. Chris werkt mee aan de film omdat hij wordt gevraagd door vriend en producer Eric Esrailian. Maar hoewel je zal denken dat het omgekeerd is, is het in werkelijkheid juist Chris die zijn medewerking niet durft aan te bieden omdat hij bang is dat het de vriendschap zal schaden. Hij is zelfs blij als hij door Eric wordt gevraagd.

Temple of the Dog

Als een grootheid in de muziek met daarom natuurlijk ontelbare vrienden die hij wellicht niet eens kent,  is juist echte vriendschap belangrijk voor Chris. Het is in 1990 bijvoorbeeld de trigger om het project Temple of the Dog op te starten.  Als zijn vriend Andrew Wood ( Mother Love Bone) aan een overdosis overlijdt, heeft Chris het erg moeilijk mee en schrijft hij het van zich af, waaronder door het nummer ‘Say hello 2 heaven’.

Met leden van de Soundgarden en het latere Pearl Jam (waaronder bijdrages van Eddie Vedder op ‘Hunger strike’ als hij juist op weg is naar de auditie voor het latere Pearl Jam), neemt het eenmalige project in twee weken een album op. Daarna valt het weer uit elkaar. Vooral omdat Chris het uitbrengen van singles niet kies vindt naar de nabestaanden van Andrew.

Alsnog Andrew’s legacy

Maar het werk wordt alsnog de legacy van Andrew.  De cd heeft al een hele laag stof in de platenbak als het pas in 1992 ook van waarde wordt geschat door de platenmaatschappij. Logischerwijs komt dat omdat Soundgarden met Chris en inmiddels Eddie’s Pearl Jam vaandeldragers van de Grunge zijn en Temple of The Dog de fundering is voor beide bands die Seattle op de kaart zetten.

Zo veroorzaakt  Andrew’s overlijden een sneeuwbaleffect in de muziekstad. Dat is met name vorig jaar duidelijk te merken, als met een reünie 25 jaar Temple of the Dog wordt gevierd, terwijl het in werkelijkheid een project is dat nog niet eens een maand heeft bestaan. Temple of the Dog is daarom zo’n zeldzame band dat met een te kort bestaan, maximale impact heeft gemaakt.  Net als Andrew. Net als Chris zelf. Say Hello 2 Heaven, man.

Eeuwige studenten: Hermes House Band

Eens in de zoveel tijd heb je zo’n nummer 1 in de hitlijsten waarvan het publiek niet genoeg lijkt te krijgen, als je de samenstelling van de hitlijsten maar voor lief neemt. Zo’n enorme rij weken op 1 is dan hitmatig gezien historisch, maar net zo opmerkelijk zijn de platen die het voor elkaar krijgen om zo’n vastgelijmde plaat juist van de nummer 1 te krijgen.

Eeuwige studentenband

Zo wordt er in 1994 een einde gemaakt aan het droomsucces van Marco op 1 door het eeuwige studentencollectief Hermes House Band.  Eeuwige student is hier niet negatief bedoeld, het is meer een concept. Want de act vindt haar oorsprong in  studentensociëteit Hermes. maar  bestaat in 1994 al bijna twaalf jaar, net als hun versie van het oude Gloria Gaynor nummer. De studentenband scoort die enorme hit met ‘I will survive’ dan ook met een compleet nieuwe generatie, inclusief zangeres Judith Ansems als boegbeeld.

Waterboys

Dat de band zoveel wisselt van bezetting, heeft simpelweg te maken met een nieuw leven en nieuwe baan na de studie in combi met de voortdurende optredens. De band maakt van een nood een deugd:  kort na het ontstaan voert men al  ‘het Waterboys-systeem’ in. Einde studie is einde band. Hoewel, door het enorme succes van ‘I will survice’  ontstaat de internationale versie van de band, HHB International.

Ook daar is de eerste jaren de zangeres (de dan inmiddels oud-student) Judith Ansems.  Ze is na haar studie  en die ene grote hit uitgegroeid tot een vast gezicht bij de toenmalige belspelletjes op tv,  maar heeft daarnaast veel succes met de band. Hedendaags spelen oud-leden Sally Flissinger en Job Wijlacker in deze versie van HHB. Judith zelf stopt  in 2001 met de band en kiest voor meer anonimiteit en een gezinsleven, maar zo nu en dan zingt ze  ‘I will survive’ nog wel eens.

Te populair

Dat wordt een echte grote hit als de tweede generatie begin ’90’s zich profileert op grote podia en op tv(Hitbingo) en daarnaast de onderhand vijfde  cd ‘Thuis’ uitbrengt. Bijzonder populair in het studentencircuit, begint de vraag steeds groter te worden naar het recente werk.  Hierop wordt door o.a. oud-bassist Eugene Lont  het label Xplo Music opgericht en via distributeur Arcade en promotor Willem Van Schijndel (ook Deurzakker) maakt de single een opmars en doorbreekt het voor even de hegemonie van Marco.

Eeuwige jeugd

De coverversie van ‘I will survive’ van een band met al decennia lang studenten in de gelederen, wordt uiteindelijk een eendagsvlieg  met zelf een eeuwige jeugd. Het huisnummer van de huisband groeit uit tot een (feest) klassieker en lijkt alles te overleven. Hedendaags galmt ‘I will survive’ nog steeds door de stationsspeakers van  De Kuip. En zo gek is het niet dat de Rotterdamse Hermes House Band en Feyenoord sterk met elkaar verbonden zijn. Naast de plaatselijke verbondenheid  staat het nummer zelf immers voor passie. En of het nou voor een band twaalf jaar of voor een club zelfs achttien jaar duurt, ooit levert dat het grote muzikale of sportieve  succes op.

Robert Miles: ‘I realized that my feelings had been conveyed through my music’

Soms zijn de verhalen achter platen net zo mooi als de plaat zelf.  Want muziek is een drive. Muziek is een uiting. Zo ook al van jongs af aan bij de relatief onbekende dj Roberto Consina, later veel bekender als Robert Miles.

Muziek is ook inspiratie

Maar nog als Roberto,  bouwt hij begin 90’s  zijn eigen studio in Fagana, Italië. Zijn vader is net op vredesmissie geweest in het nu ex-joegoslavië. Die simpele benaming voor een huidig aantal onafhankelijke landen,  geeft meteen aan hoe vernietigend deze laatste oorlog op Europees continent is geweest. Zijn vader heeft vele foto’s gemaakt en als Robert de foto’s ziet van onschuldige kinderen in een machteloze en vreselijke situatie, voelt hij dat hij er iets mee moet doen.

Muziek vertelt een verhaal

Als hij terugkomt van een lokale dj-set begint hij meteen te werken aan het nummer dat uiteindelijk zijn doorbraak zal worden. Het instrumentale nummer vertelt het verhaal van de oorlog en de piano neemt de luisteraar bij de hand. Het nummer is bij mij vanaf het eerste moment dat ik het hoorde blijven hangen. Het brak naar mijn gevoel met vele toenmalige standaarden in muziek,  het loopt al meteen  voor op wat de komende jaren komen gaat.  Maar iets nieuws bekent ook uittesten.

Muziek is een medicijn

In Italië speelt Roberto het nummer voor het eerst als begin van zijn dj set nadat zijn voorganger met een stampende beats net zijn draaitafel heeft verlaten. De overgang is groot, maar Roberto’s verbazing is groter als het nummer, eenmaal op gang, volledig wordt opgepakt door het publiek.  Zoals hij zelf zegt in hetzelfde artikel: ‘I realized that my feelings had been conveyed through my music’. Zijn muziek doet iets met zijn publiek.

Een half jaar later,  in de hele wereld inmiddels bekend als Robert Miles, gebruikt de  de dj  het nummer als afsluiting van zijn set. Niet alleen als toegift, maar ook als een soort ‘cooling down’ zodat het publiek weer rustig achter het stuur gaat zitten. Het beste bewijs dat  het hem gaat om het publiek en niet om Robert(o) de popster.

Muziek spreekt

Na zijn grote succes met ‘Childeren’ en het debuutalbum, staat hij alleen als silhouet op  nieuwe album ’23 am’. In een van de weinige interviews in die periode gaat hij daar op in. “There is one thing that I really don’t like – which is that people think that I always wanted to be a pop star, or that I love being a pop star, which is absolutely not true. I really don’t want to play the pop star system – I don’t feel myself as a pop star or think of myself in a commercial way.’

Roberto is wars van de popcultuur, en ook als Robert kiest hij verder voor de achtergrond en is hij niet dol op foto’s te staan, weer een optreden bij allerlei Top of the Pops-achtige programma’s.  De muziek spreekt,  ook als  het geen tekst heeft.  Gisteren overleed Robert Miles op 47-jarige leeftijd na langer ziek te zijn geweest en na het vernemen van dat bericht, wordt door  iedereen dat ene nummer genoemd. Robert heeft zijn muziek laten spreken, dat is zijn grootste legacy.

Videowerk: Balans tussen Van Halen’s “Don’t tell me what love can do’ en Falling Down

Zo nu en dan het verhaal achter een van mijn gemaakte video’s. Deze keer ga ik in op een van de populairsten,  ‘Falling Down in 5 minuten’.  Sinds dat het verschillende perioden op YouTube en Vimeo staat, wordt de video veel bekeken en gewaardeerd.

Struisvogelpolitiek

Over Falling Down heb ik het wel eens gehad op deze site. Persoonlijk vind ik dat een van de beste films ooit. Dat is mede gestoeld op het feit dat de film een voorspellend karakter heeft over de maatschappelijke problemen waar we nu mee hebben te kampen. Aan de andere kant benoemt het al in 1993 bestaande issues waar na meer dan twintig jaar struisvogelpolitiek nog steeds niets aan gedaan is.

Twee tegenpolen met overeenkomsten

Maar de film is vooral een perfect voorbeeld van twee hele verschillende personen, een politie-inspecteur Prendergast (Robert Duval) en de doorgedraaide gescheiden vader D-Fens aka William Foster (Michael Douglas),  die op een bloedhete zomermiddag elkaars pad kruizen met alle gevolgen van dien. Heel cru is dat de twee tegenpolen een hele grote overeenkomst hebben: het gemis van hun dochtertje om twee uiteenlopende redenen.

Trailer is prut

De film is niet bepaald een popcornfilm, maar ik vond altijd wel dat dit zo in de trailer werd voorgesteld. De trailer doet de film lijken op een actiekomedie. Ondanks dat er veel humor in zit, zijn het de vele lagen, de uitgediepte karakters en de vele parallellen met elkaars levenspaden die de film Oscar materiaal maken. Was het helaas niet, trouwens. Het is daarmee een van de meest onderschatte films uit de 90’s.

Van Halen ’s ‘Don’t tell me what love can do’

Goed, die trailer dus. Op basis hiervan ben ik gaan proberen om de film gaan samenvatten door de belangrijkste scenes achter elkaar en in volgorde te zetten. Op het moment dat ik een cd’tje op heb staan van een van mijn favoriete bands, Van Halen, komt het idee samen. Het nummer ‘Don’t tell me what love can do’ van de cd ‘Balance’ past tekstueel zo bij de film dat ik de scenes automatisch voor me zie.

Het nummer zelf gaat oorspronkelijk over Kurt Cobain en het feit dat mensen in de problemen, door hun omgeving gered kunnen worden.  Dat is exact een van de kernpunten die ook bij D-Fens om de hoek komen kijken. Met alleen zijn moeder om zich heen, creëert hij voor haar een dubbelleven terwijl het mentaal steeds slechter met hem gaat. Don’t tell me what love can do’ geeft meteen ook sterk aan waarom een man uiteindelijk helemaal kan doordraaien.

Making the video

De plaat zet ik in een tijdlijn en vervolgens plaats ik als puzzelstukjes zin voor zin de juiste beelden erbij.  Belangrijk is dat de film wel in volgorde komt te staan, zodat de film een samenvatting heeft. Opmerkelijk is dat dit  geen probleem lijkt op te leveren, dat de plaat voor de film gemaakt lijkt. Het is ‘Balance’,  een een-tweetje tussen muziek en beeld. Persoonlijk zie ik het nog steeds als een van mijn beste werken, misschien wel het beste werk.  Oordeel zelf.

Laatbloeier ‘November rain’

De huidige samenstelling van de hedendaagse Nederlandse Top 40 is niet meer te vergelijken met die van tien jaar geleden, uit de 90’s of verder terug.  Het is verworden tot een opsomming, samengesteld  uit een kring van veel airplay van zes radiostations,  ‘de buzz op social media’ en de daaruit voorkomende streaming  (en een beetje andersom).  Daarmee is de hedendaagse nummer 1 naar mijn mening volkomen inwisselbaar.

Hinderlijke factor

Al vanaf de invoering van de airplay als factor in de top 40 (sinds 1999), kun je bij veel  voormalige hits afvragen wat de werkelijke populariteit is geweest.  Voorstanders zien dat anders, die zien de samenstellingsfactor airplay als toegevoegde waarde om de populariteit te meten.  Ik niet.  Vroeger draaiden dj’s veelal wat populair was bij het publiek, al jaren is het andersom en luistert het publiek naar de playlist van de dj’s.  Daarom niet. Als je daarbij in ogenschouw neemt dat  hedendaags de verkoop  geen meetbare factor meer is, zie ik persoonlijk sowieso de waarde van noteringen in de top 40 niet meer. Het is een playlist geworden.

Nachtkaarsje

Maar wat was eerder een notering wel waard? Zou ‘November rain’ ook een klassieker zijn geworden als het nooit in de top 40 had gestaan, net als ‘Stairway to Heaven’?  Is best mogelijk, maar zonder de clip zal dat veel later zijn geweest, want een slowburner was het toch al.  Ook in de Top 40,  met dan een andere samenstellingsmethode.  Zonder de clip gaat de single in de eerste poging als een nachtkaarsje uit in de hitlijst.  Het kabbelt vrij anoniem door de lijst  en ik kan me niet herinneren dat tijdens de eerste run, de plaat ooit helemaal is gedraaid tijdens de uitzending.  Te lang en zo.  Het nummer wordt net als ‘Coma’ alleen een favoriet binnen de kring van eigen fans.

Promotie met Bob Dylan

Dat ‘November rain’ nu wel een algemene klassieker is en het tekstueel,  muzikaal magnifieke (en bijna net zo lange) ‘Coma’ niet, ligt vooral aan de promotie. Door de clip keert ‘November rain’ zo’n  20 weken later weer terug met een tweede poging in de hitlijst. Deze keer krijgt het wel de volle aandacht, maar wordt geen nummer 1.

Dat wordt ‘Knocking on heaven’s door’ ervoor wel. Heeft vooral met timing te maken, het nummer wordt op dat moment simpelweg beter gewaardeerd dan de concurrentie. De cover van Bob Dylan wordt tussen de twee chartsrun’s van ‘November rain’  uitgebracht.  Al eeuwen op het repertoire van de heren,  bereikt het in de ‘Wembley’ uitvoering meteen een groot publiek.

Drieluik

Later is er wat meer concurrentie (Brian May, Inner Circle en Felix),  en wordt ‘November rain’  niet nummer 1 zoals velen denken. Toch wordt het nu wel als de grootste klassieker van de band beschouwd. Dat komt met name door, daar heb je hem weer,  de peperdure clip.  Nooit ontkend door Axl trouwens, zou het later een drieluik vormen met de Guns N’ Roses clips van ‘Don’t Cry’ en ‘Estranged’.  Dat is gebaseerd op het feit dat alledrie de clips door dezelfde regisseur, Andy Morahan, zijn geregisseerd. Wat het verhaal van de video’s samen dan is en in welke volgorde, wordt nog steeds door de fans zelf ingevuld.

Without Stephanie Seymour

Want ‘November rain’ staat als verhaal op zichzelf. Het is losjes gebaseerd op het verhaal ‘Without you’ van Del James. Het gaat over een rockster dat een aan-uit relatie heeft met een fotomodel. Het eindigt in een tragedie als de vrouw zelfmoord pleegt. Het model wordt in de clip voor ‘November rain’ gespeeld door Stephanie Seymour, die in het echte leven een relatie met Axl had. Dat duurde een heel stuk korter dan  ‘The making of’ van het nummer.

Een decennium lang boetseren

Zo duurt het bijna een decennium voordat het überhaupt op de plaat staat.  Het nummer wordt al vanaf 1983 geschreven  en ‘geboetseerd’ door Axl.  Het begint net als bij  Freddie Mercury en zijn ‘Bohemian Rhapsody ‘ met een riedeltje op de piano,  dat steeds verder wordt uitgebouwd en uitgebreid tot er een ‘ellenlang’ nummer ontstaat.  Als het nummer eindelijk af is, wordt het daarna  tot de opnames van ‘Use your Illusion’ steevast door de andere bandleden afgekeurd.

Timing is everything

Als het dan eindelijk op de ‘Use your iIlusion’ plaat staat, heeft het nummer nog een trap voor de reet nodig. Het nummer krijgt hier dus in 1992 pas na een tweede tocht in de top 40 echte erkenning. In dat opzicht heeft een notering wel waarde, maar een notering zegt niets over de kwaliteit van de plaat.  Zo is de plaat echt niet plotseling minder mooi  als het op 28 november een laatste notering  in de top 40 heeft. Laatste week  november dus,  timing is (net als promotie) everything.  De laatbloeier is hier wel eens een keer op tijd.
vastleggen-in-volledig-scherm-3-3-2017-214528

Triple classic

Ach, laten we het nog een keer over muziekclips hebben.  Veelal gebruikt als marketinginstrument, als videoclip soms met hoge creativiteit. Zo zijn er zijn nog steeds video’s die mij van de stoel blazen. Niet zozeer de officiële clips tegenwoordig, maar de live-versies. Om welke reden dan ook, zijn het stuk voor stuk epische clips die het nummer versterken met minimale middelen.

Op twitter heb ik onderstaande clips getipt van te vroeg overleden artiesten die iets extra’s hebben neergezet op het podium. Het lucky publiek is er net op de juiste avond , is getuige van een extra  indrukwekkend optreden. En dat is iets dat in de video bijna net zo episch tot uitdrukking komt. Want er bij zijn blijft de overtreffende trap.

David vs. David

Neem  ‘Heroes’.  Daar is het  elke Bowie fan over eens, het is een van zijn beste nummers, voor sommigen zelfs het beste nummer. Het nummer kenmerkt zich door de opbouw waarin Bowie met de muziek mee, steeds meer met passie het verhaal begint te zingen met als setting de Berlijnse muur. Maar welke live-versie is het beste? Er worden heel vaak twee optredens genoemd. Die komen allebei uit 2002, tijdens dezelfde Heathen tour.

Twee dagen er tussen. Beiden geweldige optredens, maar die ene…

De ene groep is voor Berlijn. Vooral de vibe om het optreden op 22 september speelt hierin mee, David is immers terug in de stad dat in de 70’s de inspiratie is voor dit nummer en waar het ook geschreven en opgenomen is.  Maar de locatie Parijs, twee dagen later, is toneel van een ontketende Bowie.

Allereerst komt de acteur Bowie even naar boven als hij het nummer vrij nonchalant inzet. Met een beker in zijn hand, lijkt hij er een lolletje van te maken. Schijn bedriegt, want  het nummer wordt ook live heel zorgvuldig opgebouwd. Langzamerhand gaat David steeds verder op in het nummer en werkt de band samen met de zanger naar een explosie van muzikaliteit. Epic.

De uitvoering van ‘Heroes’ in Parijs, 2002

 

George Michael persoonlijker dan ooit

Tijdens achteraf zijn laatste tour ooit, Symphonica, neemt George Michael in 2011 de tijd om even in plaats van de artiest, de mens George Michael te laten spreken. Het nummer ‘Where I hope you are’ wordt door hem geschreven na de beëindiging van zijn relatie met Kenny Goss. Op het podium is een licht geëmotioneerde George te zien die uitgebreid praat over waarom deze relatie tot haar einde is gekomen, soms onderbroken door steunbetuigingen uit het publiek. In grote lijnen komt het erop neer dat het alcoholisme van Kenny een grote rol heeft gespeeld.

Hij spreekt zijn spijt uit dat het zo gelopen is en vat het samen met de zin: “Sometimes, people should know when their demons are more interested in each other than they are”.  Hij sluit zijn dialoog af met met de boodschap naar zijn publiek dat dit zijn eerste nummer is over een verbroken relatie en dat hij het persoonlijk een van zijn beste nummers vindt, alleen wel voortgekomen uit een periode dat hem  heel hard heeft geraakt. Zo krijgt het nummer als het wordt ingezet meteen een heel andere lading bij het publiek dat ademloos luistert.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-214245
‘Where I hope you are’, 2011, Symphonica tour

 

Een gitaar uitwringen

De laatste video is die van Gary Moore. In Nederland maakt hij begin 90’s een enorme comeback met ‘Still got the blues’. Met deze stijl en richting spreekt hij een groot publiek aan.  Het nummer is tekstueel en muzikaal een pareltje, maar toch hangt er nog steeds een walm van plagiaat om de song.

Gary verliest een rechtszaak van het Duitse Jud’s Gallery die stelt dat Gary voor het gitaarspel bij het nummer ‘Nordrach’  uit 1974 heeft geshopt. Gary heeft altijd moedwillig jatten ontkend, maar betaalt wel een vergoeding. Als ik beide versies naast  elkaar leg, dan vind ik persoonlijk dat de gitaarlijn door Gary’s versie een extra dimensie heeft gekregen.

De gitaar lijkt mee te huilen met de hartverscheurende tekst en dat komt live nog meer naar voren. In de clip, opgenomen tijdens een concert in Hammersmith, Londen, lijkt Gary elke traan uit zijn gitaar te wringen en zie je een man die helemaal opgaat in zijn eigen muziek. Hij lijkt zich even niet te realiseren dat hij voor duizenden mensen staat te spelen. Het is pure passie en nadat hij het nummer afmaakt, krijgt hij meteen en volkomen terecht een ovationeel applaus. We want (Gary) Moore.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-233656
‘Still got the blues’, 1990, Hammersmith Londen,

Perziken en ninja’s: Alleen bij Presidents of the United States of America

Ik zag een paar jaar geleden het programma Outsiders op National Geograpic Channel. Presentator Darren McNullen gaat hierin op zoek naar groepen of individuen met een zeer bijzondere leefstijl. Zo is  hij ook een keer  in het Engelse gehuchtje Weymouth waar Ken ‘shadow’ Andre de straten veilig houdt als ninja. Bijzonder initiatief, maar vooral de mede-ninja’s stelen de show. Door er gewoon te zijn.

Perziken en ninja’s

Doet me denken aan de clip van The Presidents of the United States of America met ‘Peaches’ waar zwijgzame ninja’s ook de show stelen. Want wat hebben ninja’s nou met perziken te maken? Kun je een hele theorie op loslaten maar het is heel simpel, niets. Maar er zit tekstueel toch wel wat meer achter een nummer over perziken? Gelukkig wel, ander zou ik nu ongeveer klaar zijn.

Hoewel er verschillende theorieën door de fans zijn geopperd over de uitleg, is er maar één verklaring. Namelijk die van componist en zanger Chris Ballew zelf. In een interview vertelt hij dat hij hopeloos verliefd was op Mary-Lou Lord. Hij besloot dat kenbaar te maken en ging naar haar huis. Helaas, ze was niet thuis en Chris spendeerde een middag onder een perzikenboom, ondertussen de ene perzik na de andere fijnknijpend.

Perziken met ninja’s ‘Coppalen’

Plausibel , maar waarom die ninja’s? Regisseur  Roman Coppola (zoon van Francis, neef  van Nicolas ‘Cage’ Coppola) wil gewoon een opvallende clip. Ook geen lang verhaal. Hij stelt in 1996 dat videoclips allemaal een bepaald scenario volgen en dat is volgens hem vermoeiend en saai. Groot fan van kung-fu films, besluit hij daarom tijdens het nummer er wat ninja’s in de clip te gooien. Gewoon omdat het kan en om het eens over wat anders dan perziken te hebben.  Zijn de kijkers ook weer wakker. En zo vallen perziken dus best met ninja’s te ‘Coppalen’.

Elke keer weer een verrassing

En hoe is het met Chris en Mary-Lou? Oh, dat is niets geworden. Als voormalig bandleden van  Strumpet en later huisgenoten, spreken en zien ze elkaar nog regelmatig, maar is Chris al tijden getrouwd met illustrator Kate Endle. Met de band zelf kent Chris vooral na de succesvolle 90’s een knipperlicht-relatie. Uit elkaar, bij elkaar en op dit moment zijn ze met pauze. Net als met de meeste presidenten van Amerika, weet je bij Chris en consorten nog steeds niet niet wat en wanneer je het krijgt.

vastleggen-in-volledig-scherm-8-11-2016-230144