Categorie archief: 90’s

Alle berichten over de jaren ’90

Sinterklaasgerijm: Des’ree

Des’ree Weeks vertelt in een interview uit 2009, dat ze de inspiratie voor haar grote hit ‘life’ tijdens een slapeloze nacht tv kijken krijgt. Ze ziet een item over Richard Branson die voor de derde keer een poging doet om de wereld te vliegen in een luchtballon. Dat luikt niet en de strekking dat macht niet alle deuren opent en geld niet alles doet lukken, wordt de basis van het nummer.

Iedereen kan meezingen

‘Life’ wordt haar grootste hit in haar carrière. Dat komt mede door de vrolijke clip van Mike Lipscombe op Jamaica, maar ook omdat het zeer makkelijk mee te zingen valt. Heel makkelijk. Dat komt met name door het ‘piece of toast’ zinnetje. Critici vinden het gerijm van sinterklaas-niveau en het wordt in 2007 uitgeroepen tot slechtste songtekst ooit door BBC6 radio.

Leven in Canada

Zit ze nog steeds niet zo mee, zoals ze aan geeft in het interview uit 2009.  En met dat interview horen we dan wel weer  van de zangeres die na 2003, het vierde album en heel wat goede intenties verdwijnt uit de spotlights. Ze schijnt nu, anno 2017,  in Canada te wonen waar ze van alles doet, behalve nieuw werk uitbrengen. En dat is goed zo. Kan het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. That’s life.

Advertenties

Dan zelf maar zingen: Michael Bolton

Voorjaar 1990 verdwijnt Michael Bolton’s  ‘How I am supposed to live without you’  uit de Amerikaanse hitlijsten en  moeten ze aan de overkant verder leven zonder deze plaat. ‘Eindelijk’, zullen sommige Amerikanen hebben gedacht. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland, kunnen ze het nummer na Lisa, Laura en vooral Michael daar wel dromen.

Piano breekt het ijs

Met het nummer langzaam een kliekje aan het worden, begint het voor Michael op dat moment nog maar net. Qua zingen dan. Dat doet hij dan nog maar amper drie jaar. Begin 80’s is Michael meer succesvol tekstschrijver dan zanger. In die hoedanigheid heeft hij ontmoeting met plugger en latere CBS en Sony-bobo Deirdre ‘O Hara .

Zij stelt Michael voor aan Doug James en na het voorstelrondje loopt Deirdre haar kantoor uit. Ze roept nog wel over haar schouders dat in de hoek een piano staat. Hint, hint, de heren moeten maar kijken wat ze er mee doen. Na eerst wat ongemakkelijk ideetjes uit te hebben gewisseld, nemen ze achter de piano plaats en heeft het experiment van Deirdre haar aanvang.

Geen air supply

Het resultaat is het nummer dat later          ‘ How I am supposed to live without  you’ zal worden. Tot groot enthousiasme van CBS.  Het nummer krijgt hierdoor haar eerste podium in een soap.

In het uiterst populaire ‘Knotts Landing’ zingt Lisa Hartman als karakter Ciji het nummer voor het eerst. Een soort Spijkerhoek effect, alleen met het verschil dat bij de release wordt gekozen voor een bekende act. Michael gokt op Air Supply, dat  zal de hoofdprijs voor hem zijn. Helaas, via Deirdre wordt het  Laura Ann Branigan wel. Haar ster is rijzende door het nummer ‘Gloria’ van haar debuutalbum ‘Branigan’ uit 1982.  ‘How I am. supposed….’ komt op het nog origineler gekozen ‘Branigan 2’ te staan.

Beter laat dan nooit

Ach, Air Supply of Laura, voor tekstschrijver Michael gaan de deuren zo ver open in de muziekwereld dat de scharnieren er bijna uit knallen.  Het bruggetje van schrijven naar zingen is makkelijk gemaakt en dat lukt in 1987. Beter laat dan nooit dan. In de US van A dan, in de internationale hitlijsten blijft het vooral bij dat ene nummer en wat min of meer succesvolle opvolgers.  De aaneenschakeling  van al zijn successen in zijn ietwat opgeblazen website bio, zijn dan ook langs ons heen gegaan.

Kliekjes

In zijn boek ‘The Soul of It All: My Music, My Life’ is hij gelukkig wat genuanceerder: ‘Even when you feel insprired, you have to stay focused and keep the song in reality. The story must be believable, and relatable and accessible. Doug and I seemed to have the right recipe with our very first song.’  Dat recept is wel toe aan wat variatie.  De afgelopen jaren zijn het, net als zijn doorbraaknummer,  veelal  kliekjes gezien de veelal coveralbums en recent oude soundtracks op zijn conto.

Nog steeds soundtracks: Maria McKee

De jaren 90 zijn nog maar net begonnen als  we al worden geconfronteerd met het tergende ‘Show me heaven’ van Maria Mckee. Grijsgedraaid op de radio maar gelukkig geen voorbode voor het verdere verloop van dit prachtige decennium, ging dat niet bepaald langs me heen. Het uit elkaar gaan van Maria McKee en Benmont Tench in de 80’s  is gelukkig wel aan de meesten van ons  voorbij gegaan. Maar net als met die ‘hemelse’ song van Maria later, zijn we er wel muzikaal mee geconfronteerd.

Feargal Sharkey

Schuldige en meteen bindende factor is Feargal Sharkey. ‘A good heart’ werd door Maria over Benmont geschreven, op zijn beurt schreef Benmont ‘You little thief’ over Maria. En Feargal? Die zong het aan elkaar. Zo is de oude regel weer eens bevestigd dat break-ups  leiden tot  de grootste hits. Vooral voor Feargal dan. Die scoort er tenminste twee,  voor het grote publiek blijft het voor Maria bij die ene je-weet-wel-plaat van de ‘Days of Thunder’ soundtrack.

Niet nog eens mainstream

Geen heel verhaal voor nodig, kiest ze zelf voor na die ene hit. Nee, niet weer  dit soort nummers . En deze eigenzinnigheid maakt Maria daarmee maar heel kort mainstream. Maria doet het namelijk liever zelf. Zo is ze hedendaags actrice in films van haar man Jim Akin en daar maakt ze daar haar eigen soundtracks bij. Staat ze er altijd op.

Maar waar ik benieuwd naar ben, wat vindt Maria zelf van die hit? Ze vindt het nog steeds een leuke plaat, maar ze stelt dat het niet representatief is voor de rest van haar repertoire. Tot opluchting van sommigen en mij natuurlijk, want het is nog steeds zo’n nummer zonder middenweg: of je vindt het (volledig in overeenstemming met de titel) hemels of het is meer hell for your ears. Hier kies ik de tweede optie, maar gelukkig is er bij Maria meer te kiezen.

Het echte werk was toch in de 90’s : Toni Di Bart

Een muzikale hype heeft vaak een korte levensduur, vooral hedendaags.  Plots is het er en niet het publiek, maar de artiest is in de meeste gevallen het meest verrast. Daarom hoor je van zo’n overrompelde artiest daarna al snel niets meer. Want overuigd van de juiste formule, herhaalt hij tevergeefs nog eens het kunstje. Zo blijft hij drijven op die ene hit, waardoor het wel wat Ben Cramer krijgt. Koning voor een dag, levenslang ‘De clown’ zingen. Of in het geval van Toni Di Bart, ‘The real thing’.  Toni di wie?’

Avondje stappen leidt tot wereldhit

Toni Di Bart. Ok, even een rewind. Het is mei 1994 en Toni staat aan kop in de Britse hitlijsten. Wacht, dat is een half jaar te ver. Even terugspoelen en we dan vinden Antonio Carmine Di Bartolomeo , een loodgieter, sleutelend aan zijn nieuwste track in een zelfgebouwde studio boven zijn winkeltje Cameo Bathrooms.

Neh, het is hem nog net niet en hij besluit ter inspiratie een avondje te gaan stappen.Daar ontmoet hij in een club het stel Andy Blissit en Lucinda Drayton die als componisten voor anderen zijn begonnen. Dat verandert alles. Zo wordt Antonio die avond Tony, maar met name de track zelf verandert drastisch. De naamloze track wordt door de drie gauw uitgebouwd met nieuwe beats en vocals tot ‘The real thing’.

Slowstarter

De nieuwe plaat wordt best snel opgepikt door diverse clubs in de omgeving, maar pas na een half jaar bereikt de plaat de grote Britse radiostations.Een klassieke slowstarter, maar dan gaat het hard. De plaat breekt na de UK ook internationaal door omdat in de 90’s een nummer 1 in Engeland nog  alle deuren opent. Ook voor  Lucinda en Andy. Zij vestigen zich definitief als componisten en krijgen naast Tony ook een platendeal.

Tony’s zusje verandert het verhaal

Op een avond, als Andy en Tony op weg zijn naar weer een optreden, besluiten ze nog even lang Tony’s zus te gaan. Dat heeft grote gevolgen voor de muzikale richting van met name Andy.  Want de zus van Toni vertelt enthousiast over haar nieuwe passie en zo steekt zij Andy met het Raya Yoga Meditatie programma aan. Flip da script, dat verandert alles. Met name Andy’s en Lucinda’s muziekrichting. Ze besluiten zich op meditatie te richten met het album ‘Suicide Angel’.

Toni Di Ben

Meer muzikale suïcide, want binnen een jaar zijn ze hun platendeal en manager kwijt. Dat  boeit het duo totaal niet. Ze starten het label Blissful Records en daaruit ontstaat de band Bliss.  Deze groep blijft net zo lang als hun huwelijk bestaan, namelijk 2007. Daarna gaan Linday en Andy  ieder hun eigen weg met ieder hun eigen site.

Maar waar is Tony gebleven in dit verhaal? Oh, die probeert zijn enorme hit natuurlijk te toppen. Zijn andere releases als ‘Do it’ worden, ondanks wederom inbreng van Andy en Lucinda, een aanzienlijk minder succes. Dan maar een album, maar die promotie komt net iets te laat . Tony is al de Ben Cramer uit de 90’s.  Ach, dan nog tig keer die ene grote hit remixen. Helaas, er valt niets meer bij te sturen. De ‘Real thing’ hebben we twintig jaar geleden al gehoord.

Korte ruimtevlucht naar het sterrendom: Babylon Zoo

In de 70’s heb je een scetch van Monty Phyton. Een kaper van een vliegtuig met bestemming Cuba, wil graag naar Luton. Hij wordt boven Engeland gedropt, pakt de bus naar Luton, maar deze bus wordt weer gekaapt door iemand die naar Cuba wil. Geen timeloop natuurlijk, maar in de sketch is het ook een vorm van rondjes draaien, het begin is meteen het einde. In de muziekwereld kom je dat  ook tegen, neem  in de jaren ’90  ‘Spaceman’ van Babylon Zoo.

Promotie zoekt promotie

En juist dat begin en einde van de plaat is de trigger van het succes, dat ruim twintig jaar geleden begint als de plaat juist niet door Radio 1 van de BBC  maar wel door een stel reclamemakers wordt opgepakt. Het wordt daarmee verrassend toch de snelst verkochte plaat in decennia in de UK. Dat vooral omdat veel mensen benieuwd zijn naar het resterende gedeelte van de plaat.

Goed, zo helpt men elkaar. Want we hebben het over de 90’s, het is de tijd dat Levi’s vrijwel altijd succesvol een -tweetjes met de muziekwereld doet met haar reclames. En laat nou net het opgestarte project Babylon Zoo ook die promotie hard nodig hebben.  Zeker na al die moeite die Jas Mann al heeft moeten doen,  de man met de ‘the X-Ray Eyes’. Het is zijn belangrijkste handelsmerk als uitgangsbord van deze aan de weg timmerende band.

Nieuwe Jas

Hoewel band? Ondanks dat de de act zo wordt voorgesteld, wordt het latere debuutalbum opgenomen in de studio van Jas, schrijft hij de nummers, speelt hij vele instrumenten zelf en doet ook de geluidseffecten  zelf met onder andere een speelgoedmicrofoon. Laten we het maar gewoon houden op de volgende vergelijking, Babylon Zoo = Jas Mann.

En die Jas moet namelijk alles opnieuw doen. Letterlijk alles. Dat komt door Clive Black. Als de ontdekker van Jas overstapt naar een andere platenmaatschappij, staat hij erop dat Jas en zijn werk ook meegaan. Het gevolg is dat al het opgenomen materiaal, inclusief ‘Spaceman’ moet worden vernietigd en opnieuw moet worden opgenomen vanwege de rechten.

Levi’s vindt inspiratie

Een hele klus en alles wordt weggewerkt, op een singletje na. Op een lokaal stationnetje in Manchester hebben ze nog die oude, obscure promo-single en die blijven ze draaien.  Ondanks dat het  een vreemd nummer blijft, is dat nou die trigger. Want ook de reclameafdeling van Levi’s luistert mee. In het nummer zien ze de benodigde soundtrack voor de nieuwe campagne.

Goed, alleen het begin en einde van de plaat is interessant, maar dat is toch ook promotie?  Het is een  marketing-trucje uit het boekje, want benieuwd naar het midden van de plaat, ontstaat er later een hype om het nummer. De plaat verkoopt daarom alleen al 418.000 exemplaren in zijn eerste week van release in de UK.  In die tijd een recordverkoop. Yes, man, zal Jas Mann op dat moment denken.

Deze keer nul promotie

Dat gaat lekker, dat moet het begin zijn  van een glansrijke carrière. Nee, dat valt erg tegen. Na het vertrek van Clive en daarna problemen met de nieuwe leiding, komt er nog wel een tweede album. Alleen gaat dat iedereen volledig voorbij. Want nu zijn er geen reclamemakers die een muziekje nodig hebben en  de band  Jas, maakt nul promotie.

Dat is voor een act dat alles aan promotie te danken heeft, natuurlijk een enkeltje vergetelheid. En nu? Als CEO van mediabedrijf Indomina Group, roept hij al jaren dat er wel  eens een nieuw album uit komt,  Ideetje had hij al eerder, ‘Cold Clockwork Doll’, met de releasedatum:ooit.  Wanneer, dat staat in de sterren geschreven. Of in een nieuw platencontract.

Het begint en eindigt met een film: Partners in Kryme

Zo eind  80’s zat in het beperkte kabelpakket ook Super Channel. Lang vergeten iconen, als Nini Firetto en Amanda Reddington, presenteerden daar programma’s voor het onderdeel Music Box, nog doorgegaan tot januari 1990.  Goh, dan kan ik een van de meest obscure eendagsvliegen uit het eerste jaar van de 90’s, Partners in Kryme, dus nooit voor het eerst op deze zender hebben gezien. Waar dan wel? Zal Sky Channel wel zijn geweest.

Dankzij de Teenage Mutant Ninja Turtles

Whatever, Partners in Kryme breekt (ondanks de titel ‘Turtle power’ anders doet vermoeden),  heel snel door met een succesvolle soundtrack, staat wekenlang in Engeland op 1 en verdwijnt ook weer heel snel na een andere, geflopte soundtrack. In een interview met het blog van Werner Von Wallenrod, gaat Golden Voice ( Richard Usher) van het duo in op hoe ze nou op de soundtrack van Teenage Mutant Ninja Turtles terecht zijn gekomen. In een lang verhaal van veel via via krijgen ze een contract bij SBK, een kleine platenmaatschappij dat eind 80’s als label van EMI start.

Tekstfoutje, bedankt

Na een telefoontje van SBK, wordt de plaat in een weekend in elkaar geknutseld. Op basis van een kleine toelichting van A&R manager Peter Ganbarg en het script, bedenkt het duo een rap waar het plot wordt uitgelegd en dat is meteen de reden dat er een enorme fout in de tekst zit waar twee karakters door elkaar worden gehaald.  Het levert veel kritiek op van de fans van de comic, maar dat boeit niemand want negatieve publiciteit… Ach, je weet wel.

Gouden ei Vanilla Ice verpest het

De leadsingle voor het duo is een grote overwinning voor het kleine SBK, omdat op de soundtrack met de grote hit van het duo de grote naam MC Hammer van collega-label en reus Capitol Records(EMI) op de achtergrond verdwijnt.  Een prestatie op zich, want  MC Hammer is dan de huidige graadmeter voor alles wat populair is. En nu even een keer niet. De PR-machine van SBK draait overuren.

Er moet een video komen, interviews, optredens, media-aandacht, het duo weet niet van hen overkomt. Ondanks dat ze nul inspraak hebben, met name in de video, heeft het duo in deze positie wel een prima uitgangspositie voor verder succes. Maar helaas, daar komt dan net Vanilla Ice binnenlopen. De gedroomde tegenhanger van Hammer zorgt voor nog veel meer drukte bij het label, alle campagnes worden in sneltreinvaart op het gouden ei Vanilla gericht.

Het eindigt met een film

Ondanks op het tweede plan, komt die hype voor het duo wellicht mooi uit, zo kunnen ze weer op een soundtrack terechtkomen. Ja, maar de samenwerking met Deborah Cole op “Love to love you’ verdwijnt op de soundtrack van het ultra-slechte  ‘Cool as Ice’ van Vanilla die hiermee zijn populariteit ziet verdwijnen. Daarom ervaart ook de andere helft van het duo, Keymaster Snow (James Alpern), al snel dat het bij ‘Turtle Power’ zal blijven.

Hij krijgt gelijk, ze verdwijnen definitief uit het zicht met de toepasselijke opvolger ‘Undercover’. Hiermee komt voor zowel het duo maar ook Vanilla, wederom de ongeschreven regel uit dat in de muziekwereld een  carrière van een gehypet artiest regelmatig eindigt met een film. En voor beiden met die ene iconische hit.  Met echte ‘Turtle power’ waren Richard en James wellicht wat langer blijven hangen in de muziekwereld.

 

Succesformule van hart en gezicht: Culture Beat

Zo’n 24 jaar geleden was het Duitse Culture Beat een van de grootheden van de Eurodance.  De dj in onze vaste uitgaansgelegenheid heeft in de 90’s ons wekelijke verzoek ‘Got to get it’ (met een videoclip opgenomen in het mooie Faro) van Jay en Tania standaard op zijn draaitafel liggen.  Deze  hitmachine wordt uiteindelijk door vele aanpassingen qua muziekstijl en internationale podiumbezetting zeer populair, maar ziet het succes ook weer net zo snel verdwijnen. Vooral als de succesformule  zijn belangrijkste ingrediënten verliest.

Culture Beat doet het licht uit

Eurodance hoort net zo bij de 90’s als de Flippo. Een mooie en muzikale periode, maar prestaties in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Het symbolische einde van de (populariteit van)  Eurodance vind ik dan ook ‘Inside out’ van datzelfde Culture Beat. Het is immers het afscheid van een van de eerste en meest succesvolle Eurodance-acts in de top 40. Die succesboog groeit vanaf 1989 gestaag met als absolute succespiek een nummer 1 voor ‘Mr Vain’ in 1993.

Geheel in stijl van het nummer, is dan ‘Anythingmogelijk. Zowel verder omhoog als omlaag. Het is het tweede scenario. Zo verlaat de act amper anderhalf jaar later met ‘Inside out’  in een omgekeerde wereld op 23 december 1995 voorgoed de top 40. Bescheiden, via de achterdeur, vanaf plaats 40. Het is in Nederland over en met hen glijdt daarna de Eurodance in zijn geheel verder uit het zicht.

Torsten Fenslau sleutelt aan succesconcept

Even een rewind. Bijna zes jaar eerder, in het net begonnen 1990, is Culture Beat er vroeg bij. De act dat dan (net als soortgelijke acts) nog niet die succesformule heeft gevonden,  bereikt in dat jaar wel al de top 40 met  de kleine hit ‘I like you’ en is met o.a 2 Brothers On the 4th Floor en Twenty 4 Seven een van de eerste (aankomende) Eurodance-acts in de top 40.

Grondlegger Torsten Fenslau, een bekende dj uit Duitsland, heeft dan ook het afgelopen jaar al flink gesleuteld aan zijn act. Zo heeft hij Culture Beat omgevormd van  een producersproject (naast Torsten bestaat de oerversie van de act uit Jens Zimmermann en Peter Zweier),  naar een podiumact.  De teksten worden Engels en de ambient muziekstijl verdwijnt. Ook past hij achteraf gezien al heel vroeg het basisconcept van een Eurodance act toe.

Jay en Tania

Na de clubhit ‘Der Erdbeermund’. krijgt originele vocalist Jo van Nelsen zijn congé en gaat Torsten op zoek naar een rapper en een zangeres. Hij ontmoet oud-militair Jeff ‘Jay Supreme’ Carmichael, op een van zijn draaiavonden en die blijkt dat rappen nogal goed onder de knie te hebben. Jay zal later uitgroeien tot het gezicht van de act, vooral omdat hij het langst bij de act blijft terwijl de zangeressen nogal wisselen.

Want eerst is er  een kort aanloopje met de (ietwat houterige dansende) Amerikaanse Lana Earl en de hit  ‘No deeper meaning'( ze zijn nog bij Countdown als Alarmschijf). Kort daarna begint met  nieuwe Britse zangeres Tania Evans het pas echt te lopen, de combi Jay en Tania is die gewenste succesformule.  Inmiddels op en top Eurodance, is  de tweede cd ‘Serenity’ een schot in de roos.  Met de wereldhit ‘Mr Vain’ (die Torsten volgens de mythe over zichzelf heeft geschreven) , is na vier jaar sleutelen de piek van de act bereikt. Maar na pieken komen altijd dalen.  En een enorm dal is meteen funest voor het verdere succes.

Hart en gezicht

Want op 8 november 1993 komt Torsten om bij een auto-ongeluk. Niet geheel toevallig, loopt het succes met het wegvallen van de grondlegger daarna  geleidelijk  terug. Een factor is dat Torsten’s succesformule en muzikale koers door opvolger en broer Frank wordt aangepast als de Eurodance op zijn retour is, met tegengesteld effect.De definitieve nekslag is het bijna gelijktijdige vertrek van Tania en Jay in 1997. Daarmee verliest de act naast het hart ook het gezicht.

De Jay van Culture Beat (dus niet deze collega) woont na wat muzikale omzwervingen weer in New Yersey en Tania treedt nog steeds op.  De act bestaat hedendaags nog steeds, maar huidige zangeres Jackie Sangster en rapper MC4T zingen op 90’s feestjes gewoon de grootste hits mee. Niets nieuws dus, meezingen met Jay en Tania op de muziek van Torsten deed ik al in de jaren ’90.

 

Vijf keer Candyman roepen is meer dan voldoende

In de cultfilm ‘Candymanuit 1992 speelt een boogieman met een haak de hoofdrol. Meer staat me er niet van BIJ. Zo, daar was de flauwe woordspeling voor de kenners van de film, waarin het in tegenstelling tot zijn vele horror-collega’s juist wel van jouw kant moet komen.  Anders is Candyman  in die tijd nergens te vinden.

Die moeite wil Helen Lyle (Virginia Madsen) in de film wel doen en ze roept netjes volgens het boekje  vijf keer zijn naam.  Het lukt en hij verschijnt, en dat is niet zo’n slimme actie.  Blijft film, na de opnames lachen ze er om.  En wij ook. Ach, eens kijken of het in het echt ook lukt.

Candyman…. Candyman…Ca…

Wacht even, wat? Jaah, dat is ook de naam van die rapper met  ‘Knocking boots’. En nee, nooit lid van N.W.A. geweest.  Kort samengevat: deze illustere groep zet eind jaren 80’s de westkust rap op de kaart, met  Dr Dre en Ice Cube in de gelederen. Nee, niet met Candyman. Echt niet.

Oh, die albumfoto. Hij komt  per ongeluk helemaal vooraan op de cover van N.W.A’s debuutalbum ‘N.W.A. and Posse’ terecht. Dat is in een tijd dat de scheiding tussen N.W.A. en de Posse nog wat vaag is.  Daarom wordt de photoshoot een ietwat amateuristische aangelegenheid, het overzicht ontbreekt een beetje, zeg maar.

Er cirkelen namelijk nog veel vrienden en kennissen om de groep heen, waaronder Candyman. Hij is in de 80’s zeer goed bevriend met Dj Scratch die weer bevriend is met later kernlid Eazy-E.  Doordat Candyman een lift krijgt van Scratch naar de shoot, komt hij op de foto terecht. En zo staan Dr Dre, Eazy-E en Ice Cube zij aan zij met…

Candyman… Candyman…

Ja, die. Die naam is er eigenlijk pas later, tijdens de photoshoot kennen de meesten hem als Candell Manson. En echt leuk vinden ze niet dat Candell zich na die foto profileert als lid van de groep. Is ook publiciteit, want in ieder geval kennen ze zijn naam nu wel in het wereldje en dat zorgt er weer voor dat  Tone Loc hem op sleeptouw neemt.

Is dat niet…

Ja, Tone Loc heeft zijn moment of fame in 1989, en Candyman wordt zijn homeboy met zeker wat talent op het podium. Producer en oud-klasgenoot Johnny ‘J.’ Jackson die later beroemd wordt met  zijn werk voor Tupac en in 2008 heel jong overlijdt, ziet dat ook. Zo  draaien de rollen om en introduceert Tone een jaar later juist zijn voormalige rechterhand op de single ‘Knocking boots ‘ als…

…Candyman!

Hé, er gebeurt niets. Nee, of zijn naam nou vijf (of in deze tekst bijvoorbeeld twaalf) keer wordt geroepen, het heeft geen zin. Candell is hiermee een beetje de anti-Candyman, hij verdwijnt juist als zijn naam veel wordt geroepen. Net als Tone Loc wordt hij namelijk door zijn eigen rapwereld als soft en te commercieel gezien. Tone kiest na zijn korte succes bewust voor een vertrek uit de muziekwereld en wordt (stem) acteur. Candyman gaat nog even verder, probeert het nog met een aantal albums, maar hij is net als die opvolger van die ene hit al een voetnootje.

Hoewel? Candyman maakt een aantal jaar geleden zijn opwachting op  ‘Where are they now?’ van Nas. Als je  mag meerappen met deze rapper over wat je nu aan het doen bent, dan ben je misschien relevanter in de muziekwereld geweest, dan het op het eerste oog lijkt. Alleen zie je het niet.