Categorie archief: 80’s

Alle berichten over de jaren ’80

Praying for time

Producer Shahid ‘Naughty Boy’ Khan is op 14 december jl. overenthousiast over het nieuwe album van George Michael dat volgend jaar uit moet komen. ‘I can’t wait. I don’t know what to expect. And, to be honest, he’s more mysterious than anyone else so I’m actually excited. I reached out and then he got back.”

Shahid neemt eerder dit jaar contact  op met George,  en het leidt tot een samenwerking. Naast het produceren van een paar tracks op het nieuwe album, zal George ook meewerken aan het eigen album van de producer. Ja, George heeft er weer zin in.

En zit vol met plannen.

In juni dit jaar, doet hij een oproep op zijn site aan zijn fans. Hij vraagt om oud, zeldzaam materiaal uit zijn Wham! periode en begin 90’s. Dat is bedoeld  voor een aankomende documentaire dat de werktitel ‘Freedom!’ meekrijgt.  De documentaire die rond maart 2017 uit moet komen, draait om zijn album  ‘Listen without prejudice’ en het nooit uitgebrachte ‘Listen without prejudice 2’.

Elk op een eigen manier muzikale keerpunten in zijn carrière. Zo verschijnt George  door een meningsverschil met Sony ten tijde van beide projecten een paar jaar niet of nauwelijks meer in videoclips. In plaats daarvan zien we in ‘Freedom’ en ‘Too Funky’ bekende modellen  die de honneurs waarnemen.In september dit jaar wordt bekend dat George met de meeste  modellen wordt herenigd voor de documentaire.

Kortom, het jaar is een grote ontmoeting met het verleden.

Zo laat  model Kathy Hill uit  de clip voor Wham!’s ‘Last Christmas’  een paar weken terug ook weer wat van haar horen in de media. Zij niet alleen. Het is ook een jaar van weerzien met geliefden.   Volgens verschillende bronnen  hernieuwt George zijn relatie met Kenny Goss, maar blijft in werkelijkheid de relatie met Fadi Fawaz ijzersterk. Bovenal, lijkt de muzikale creativiteit van weleer terug te zijn. Voor de al bewezen genialiteit krijgt hij ondertussen terecht een nominatie van de prestigieuze Songwriters Hall of Fame.

Het komt allemaal samen in dat 2016.

Het jaar dat niet bepaald zachtaardig voor 80’s iconen lijkt te zijn. Ach, hij zal dat jaar wel overleven. In de aanloop naar zijn 53e kerstmis kijkt hij alvast vooruit op een mogelijke grote comeback, en mag het nieuwe jaar wel beginnen.  Nog een weekje meer en dan zijn we er. Maar 2016 gaat pas weg als de klok twaalf slaat. Dus Praying for time met de eindstreep van dit jaar in zicht is niet genoeg, en zo wordt het Last Christmas voor George.

vastleggen-in-volledig-scherm-26-12-2016-060242So I just kept breathing my friends
Waiting for some God to choose
Saying this ain’t the day that it ends
‘Cause there’s no white light and I’m not through
I’m alive I’m alive…George Michael – White light (2012)

180 graden draaien naar mainstream: Angry Anderson

In het Australië van de 80’s is de soapverbintenis tussen Kylie  Minoque en Jason  Donovan het huwelijk van het decennium. Het muzikale huwelijk tussen rocker Angry Anderson en de betreffende soap Neighbours zelf, pakt met stip de tweede plek. Zoals Angry nog een paar keer zal doen, als hij 180 graden draait met zijn muziek.

Rose Tattoo

Gary ‘Angry’  Anderson, heeft niet voor niets deze artiestennaam. Hij is into rock en maakt zijn entree in de muziekwereld met de band Peace, Power & Purity. Dat zal, echt bekend wordt hij met Rose Tattoo, die band met Pete Wells. Sterker nog, de band is in de 80’s naast INXS, graan, steenkool en Men at Work, een van de bekendste export-producten van Australië. Zo is ‘We can’t be beaten’ zo’n nummer dat bekender wordt door touren dan door airplay.

Suddenly

Maar goed, na relatief succes, gaat de band in 1987 toch uit elkaar maar zijn er nog wat juridische issues. Zo wordt zijn soloalbum ‘Beats from a Single Drum’ er nog een op naam van  Rose Tatttoo.  Dan wekt het ingetogen nummer  ‘Suddenly’ wel de aandacht. Net zoveel als de opmaat naar de trouwerij tussen Charlene Mitchell (Kylie) en Scott Robinson ( Jason) inmiddels ook doet.  Het is bij voorbaat al  een van de grootste tv-successen op de Australische tv. .

Als Dries Roelvink met Kiss

Als de, daar down under, ultra populaire actrice Kylie Minoque  Angry’s nummer eruit pikt voor ‘haar’ trouwscene in de soap, krijgt Angry suddenly te maken met een compleet ander publiek. De combinatie is als Dries Roelvink in het voorprogramma van Kiss, een muzikale gok, dat weet Angry zelf ook maar al te goed. Maar de powerballad werkt in dit geval wel.  In Australië wordt hij in de hitlijsten nog van een nummer 1 afgehouden door dezelfde Kylie, maar dat deert hem niet. De weg naar overzees succes ligt voor velen open.  In tegenstelling tot Nederland wordt de soap namelijk wel in Engeland uitgezonden.

Kylie en/of Jason

Daar haalt hij inderdaad de top 3, maar wordt wederom tegenhouden door  ja hoor, Kylie en Jason. Producerstrio met een oog voor succes, SAW, flanst gauw een duet met de twee sterren uit hun stal in elkaar en dit is een opmars voor een jaar met nog meer Kylie en/of Jason met hun vrolijke huppelpop.   Dus letterlijk geen plek voor angry in de hitlijsten. Dat boeit hem geen minuut, hij richt  daarna op musicals, liefdadigheid en is al jaren gerespecteerd acteur. Daarnaast treedt hij weer met succes op met Rose Tattoo . Gewoon weer 180 graden terugdraaien dus.

.

vastleggen-in-volledig-scherm-20-12-2016-220601

Kort maar krachtig: V

De kracht van een letter in de mediawereld. Neem de act ‘M’ (ja, van deze), ‘H’ van Steps, ‘Q’ in James Bond of Double You,  dat na V in het alfabet komt. Ach V, die tv-films met hagedissen Diana, een glansrol van Jane Badler. In 1983 zijn ze er.

V van vermomming

Door een uitgekiende campagne, maar ook helaas door de ophef over de moord op Dominique ‘Poltergeist’  Dunne, wordt de tweedelige tv-film(hier door de Avro uitgezonden) een enorm succes.  Het draait om een invasie van aliens in de gedaante van vredelievende mensen. Zelfs Robert ‘Freddy Krueger‘ Englund is als Willie een vriendelijk karakter.

Schijn bedriegt. Een groepje tegenstanders, waaronder Journalist Mike Donavan en dr Julie Parrish, zien al kort na de komst letterlijk de werkelijke gedaante van de bezoekers.Het zijn hagedis-achtige wezens met wereldheerschappij als doel. Behalve Robert in zijn rol als Willie dan, die doet dat als Freddy in dezelfde periode op zijn eigen manier.

Kenneth Johnson

Dat levert nog meer spanning op, als het die 1e en 2e mei 1983 wordt uitgezonden. Alleen blijf je  als schrijver Kenneth Johnson daarna zitten met je cliffhanger.  Kenneth verlaat het project door hoogoplopende meningsverschillen met tv-bonzen, en het script wordt door zijn naaste medewerkers netjes afgerond. Het wordt een jaar later na het origineel in drie delen uitgezonden onder de naam V: The Final Battle. Hoewel Kenneth daarvan naar eigen zeggen ooit hooguit 30  seconden heeft gezien, wordt het V for Victorie.

Originaliteit is er af

Deze versies dan. De opvolgende tv-serie uit ’85 van 19 afleveringen blijkt te lang lang en te duur.  Dat gebeurt ook met de remake vier jaar geleden, na seizoen 2 is het over. De twee tv-films worden niet voor niets ‘V The original mini-series’ genoemd. Daarna is inderdaad de originaliteit wel er van af. V is er in de 83-84 kort maar krachtig, daarmee meteen op haar best. Met de V van verpletterend, voldoende zo en verder met iets anders. Verliep anders.

vastleggen-in-volledig-scherm-13-12-2016-225339

Beroemd zijn is (voor sommigen) zo jaren ’80

Popvideo’s is vooral bijklussen, geen springplank, voor de meeste dansers en acteurs in spe. Courtney Cox lijkt meer een uitzondering dan regel. Het is even leuk, maar daarna gaan de meesten gewoon weer verder met het eigen leven of dat kan natuurlijk ook,  trouwen gewoon met de popster in kwestie. Ach, laten we er een paar (bij)rollen uit  iconische 80’s video’s bij pakken, met veelal modellen die als meubelstuk voor de muziek en artiest fungeren.

Pet Shop Boys – Domino Dancing

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-230542Dat de Pet Shop Boys een oog voor modellen in hun video’s hebben, bewijst ‘Heart’ al.  In ‘Domino dancing’ is er weer sprake van een driehoeks-verhouding, alleen doet Neil deze keer niet mee. De songtekst heeft als basis letterlijk een saai potje domino,  maar Neil diept het later wel wat uit. Voor de clip, opgenomen op Puerto Rico, worden twee lokale mannelijke acteurs gecast en natuurlijk Donna Bottman. Ondanks een rol in het succes, laat ze meteen na de hit het acteren weer achter zich. Ze blijft wel rondhangen op het eiland.  Dat pakt voor haar niet slecht uit.  Ze is namelijk hedendaags Sales Manager bij het Hilton Ponce Golf & Casino Resort in Puerto Rico.

Rick Astley – Never gonna give you up

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-230038Mijlen verderop begint het zoals bekend,  in datzelfde einde van de 80’s, voor Rick met ‘Never gonna give you up’. Daar lijkt door de Rickrolling maar geen einde aan te komen in de 00’s.  Bij de plaat, op komende nieuwjaarsdag precies 30 jaar geleden opgenomen trouwens, hoort een video waarin niet veel lijkt te gebeuren. Echt Rick-stijl. Enige actie komt van de barman Clive Clarke, die natuurlijk geen echte barman is. In real life is hij dan al  een ervaren danser uit de Londense scene en vaker te zien in 80’s video’s dan menigeen denkt. Ook danst hij dan al langer in de Zoo Troupe, een groep dansers voor Top of The Pops.  Dansen doet hij nog steeds, zo blikt  hij recent nog terug op zijn tijd in de club ‘Crackers’ als hij nog een jonge danser is.

Madonna – Open your heart

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-230730Of neem dat andere jonge dansertje, Felix Howard, die in de clip van Madonna’s zoveelste hit in de 80’s een grote rol speelt. Ik kan me herinneren dat enkele fans van Madonna in mijn omgeving een gouden toekomst voorspelden voor dat kereltje in de muziekwereld. Min of meer hebben ze gelijk gekregen. Maar zoals vele kindsterretjes, is er na schattig vaak niets meer en gaan ze gewoon naar school.  Dat doet Felix ook, maakt daarna een weinig succesvolle, eenmalige comeback op acteergebied en realiseert dat zijn hart bij de muziek ligt. Felix groeit daarna snel uit tot een succesvol tekstschrijver voor Kylie Minogue,  Sugababes,  Amy Winehouse en Beverley Knight.  Daarvoor wordt hij beloond met een mooie plek bij EMI. Nice job.

Letterlijk en figuurlijk. Dus eenmalig succes in de muziekwereld betekent niet dat er een zeker zwart gat opdoemt. Ach, wat maakt het uit, nog een paar voorbeelden dan. Het is de Reminded and Rewinded top 3 niet. Want ken je model Tania Coleridge nog?

George Michael – Father figure

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-230844 Zij maakte een enorme indruk bij (vooral) het mannelijke publiek in deze video van George Michael. Een grote carrière als actrice ligt in het verschiet. Maar het loopt/ ze doet het anders en ze trouwt haar rijke jeugdvriend George ‘Willy Wonka’ Harcourt-Cooze. Dat huwelijk loopt uitstekend, tot  een paar jaar geleden dan.

Michael Jackson- The way you make me feel

vastleggen-in-volledig-scherm-7-12-2016-224018Dat is in  dezelfde periode dat Tatiana Thumbtzen nog maar eens een interview geeft. Naast in de Michael Jackson video, maakt ze ook haar opwachting tijdens de ‘Bad’ tour. Tot die kus dan. Als zij Michael  geïmproviseerd  kust op het podium, is haar veelbelovende acteer/ muziekcarrière al zo goed als voorbij. Met name manager Frank Dileo is woedend en ze wordt ontslagen. Weer model,  blijft ze tot op de dag van vandaag  in de publiciteit met de vraag of de kus een domme actie van haar is geweest of gewoon afgesproken werk met Michael.

Kortom,  beroemd zijn is dus zo 80’s. Voor vier van deze vijf dan.

Geen antwoord geven is beste keuze: E.L.O. en Alan Parsons Project

Soms zijn er onbegrijpelijke albumtitels.  Neem nu het debuutalbum van E.L.O.  Dat ga je natuurlijk niet  ‘Greatest hits’  of, ik noem een dwarsstraat, ‘No Answer’ noemen. Dat doe je niet. Oh wacht.

Creatieve secretaresse

Toch wel. Op het moment dat het debuutalbum, dat aan de Engelse kant gewoon E.L.O. heet, ook aan de andere kant van de plas wordt uitgebracht, begint het gedonder. Hoe gaat dat album heten eigenlijk?  Een medewerker van de Amerikaanse platenmaatschappij probeert de manager van E.L.O., Don Arden, te bereiken.

Hij krijgt echter diens secretaresse aan de lijn. De secretaresse probeert Don te bereiken, dat lukt niet, ze neemt de lijn terug en antwoordt ‘geen antwoord’.  Rare titel, maar de medewerker is tevreden. En daarmee is zij onbedoeld verantwoordelijk voor een van de meest verwarrende en daarmee briljante albumtitels ooit.

Don’t answer me

Zo maak ik muzikaal en erg makkelijk een bruggetje naar Alan Parsons Project.  Dat heeft ook wat onbegrepen titels in het oeuvre.  Neem het succesalbum’ Ammonia Avenue’ , met die enorme hit ‘Don’t answer me’.  Is niet door die secretaresse bedacht, maar door Alan’s gelijknamige project. Nog steeds een favoriet van vocalist Eric Woolfson, Alan Parsons zelf vindt het wat minder. In een eerder interview  is Alan niet echt positief over het nummer, maar moet hij  wel toegeven dat de video veel goeds heeft gedaan.

Inspiratie door een fabriekscomplex

De video, met de graphics van  Michael Kaluta , krijgt enorm veel airplay op MTV. Het nummer is een verlenging van het thema op het album ‘Ammonia Avenue’ zelf,  de eenzaamheid van de mens en liefde naar anderen. Eric krijgt de inspiratie voor de titel na een rondleiding door een gigantisch industriecomplex in Billingham waar ammoniak wordt geproduceerd.

Tandem Woolfson- Parsons loopt spaak

Op het moment dat hij een lange straat zonder mensen en bomen ziet en alleen pijpleidingen,  ziet hij daarin het symbool van eenzaamheid. Je krijgt immers geen antwoord van een hoop lege buizen. Maar eenzaamheid blijft wat anders dan solo gaan. Na een succesvolle periode gaat de tandem Woolfson-Parsons eind 80’s uit elkaar.

Woolfson gaat zich meer richten op musicals en Alan Parson  start recent nog het project Art and Science of Sound waar hij, nu old and wise en als legendarisch studiotechnicus (Dark side of the moon), een cursus geeft waar hij de antwoorden geeft voor je eigen muzikale destiny.

Promotie maken met de Dire Straits

In een tijd bekend worden nog nooit zo makkelijk is, is het bijna ouderwets om langs platenmaatschappijen te struinen.  Want een demootje… dat is zó Dire Straits.  Maar het werkt. Mark Knopfler, zijn broertje David en de rest,  zitten in de 70’s wat  krap bij kas, met recht Dire Straits. Ze weten met een demo, inclusief ‘Sultans of  swing’,  in elkaar te zetten voor achteraf een koopje, 175 dollar.  Het demootje doet haar werk , het bevalt Warner en de rest is geschiedenis.

Money for nothing

Nee, Dire Straits  schrijft geschiedenis. De band trapt een nieuw muzikaal tijdperk af. Het al twee jaar oude ‘Money for nothing’ wordt in 1987 de allereerste clip ooit op MTV Europe. Ironisch genoeg, is Dire Straits (met op de achtergrond Sting)  juist kritisch op dat dan nieuwe fenomeen videoclip in het nummer.  Een bewuste keuze van de zender en die keuze pakt voor Dire Straits niet onvoordelig uit.

‘Private Investigations’

Het bezorgt Dire Straits heel veel publiciteit, zoals de band eerder ook veel te danken heeft aan de videoclip. Zo bevat het vierde album ‘Love over gold’ vijf hele lange nummers. Geen radiomateriaal, maak het dan MTV-materiaal.  Mede door middel van het later zo bekritiseerde platform wordt ‘Private Investigations’ een enorme hit voor de band. Het ellenlange (positief bedoeld) nummer over een persoonlijke zoektocht van Phillip Marlowe bereikt zo toch het publiek. En zo wordt het uiteindelijk ook radiomateriaal.

Cirkeltje

Daar kan geen demo tegen op. Althans, dat hoeft niet meer. Het blijft dan ook een cirkeltje.  Aan de ene kant heeft Mark, die als geen ander weet dat de weg naar succes lang kan duren, een punt. Hij geeft een aardige voorspelling dat de videoclip het voor veel artiesten, bij wie de stem niet het sterkste punt is, promotie een stuk makkelijker gaat maken. Door de nadruk op andere talenten te leggen.

Maar ondanks dat je niets geeft om het plaatje, moet je wel aanhaken als er nieuwe mogelijkheden van promotie zijn of als de aandacht daar naar toe gaat. Legio ‘radiosterren’ verloren met deze instelling hun populariteit na de komst van MTV. Een puntje van kritiek dat juist in de allereerste clip ooit op MTV al naar voren komt. Maar promotie is alles,  juist hierdoor kent iedereen The Buggles nog.
Vastleggen in volledig scherm 8-12-2015 213116

Schrijven als therapie: Boy Meets Girl

Eind 80’s heeft Whitney Houston voor haar tweede album een luxeprobleem. Ze heeft producer Narada én de beste tekstschrijvers. Noem ze maar op.   Björn & Benny van Abba, check.  Het duo Billy Steinberg & Tom Kelly, check. En dat andere duo dan,  George Merrill & Shannon Rubicam? Ja, ook zij. De twee komen met twee nummers voor de diva en ze kiest hun nummer ‘I wanna dance with somebody’.  De beste keus voor beide partijen achteraf gezien. George en Shannon, voormalige jingle-schrijvers, scoren in ieder geval weer een wereldhit en dat andere nummer, tja,  is toch wat persoonlijk.

Whitney Houston

Na een jarenlange relatie gaat het duo namelijk in de 80’s uit elkaar en beiden schrijven de situatie in diverse nummers van zich af. Rustig maar, het komt goed. Tijdens een concert van Whitney in Griekenland,  in bijzijn van zo’n 8000 fans en luisterend naar nog een nummer uit hun pen (‘How Will I Know’), ziet het duo net een vallende ster.  Het universum ziet dat het goed is. Het is weer aan en het duo begint vanaf die avond voor de tweede keer aan een serieuze relatie. En meteen weer samen te schrijven aan een nummer.

Belinda vindt het prut,  Robert krijgt het niet

Dat moment met die vallende ster, dat hen weer bij elkaar brengt, leidt tot ‘Waiting for a star to fall’. En het zal hun nummer worden. Letterlijk. Terwijl de diva in hun andere nummer roept om een danspartner,  viert ‘Waiting for a star to fall’ juist de hereniging tussen twee lieden. Nadat Whitney  het werkje afkeurt met de  achteraf ietwat dubbelzinnige titel, doet Belinda Carlisle het ook. Het nummer maakt vervolgens een reis door de muziekwereld.

Alleen Robert Palmer is even geïnteresseerd, maar het komt uiteindelijk weer bij George en Shannon terug. Alsof het nummer voor hen bestemd is. Zelf opnemen dan maar? Er is wel wat twijfel, want de twee hebben ooit  “Oh Girl” uitgebracht en dat was niet echt een groot succes. Maar het gevoel is goed. En juist dit keer. Het nummer leidt tot een korte doorbraak en is een nog steeds veel gedraaide 80’s klassieker. Alleen blijft het daar ook bij.

Een website, twee biografieën

Ze brengen twee andere albums uit, maar met veel minder succes. Ach, als je elkaar maar hebt, zeggen ze wel eens.  Happily ever after gaat het duo de 90’s in.  Rond de eeuwwisseling is het mooi geweest.  Boy loses girl, ze gaan definitief uit elkaar, maar als schrijversduo blijven ze nog steeds actief.

Het laatste wapenfeit is ‘The Wonderground uit ’03 , een album waar de scheiding uitvoerig wordt behandeld en voor hen zelf een soort therapie is geweest. Hoewel dat in tegenstelling tot de 80’s geen nieuwe wereldhit heeft opgeleverd, hebben ze nog steeds één website met twee biografieën. Geheel in stijl van de huidige situatie.

vastleggen-in-volledig-scherm-22-11-2016-111110

Kruiwagentjes maken geen verschil : Rockwell

De privacy van 2016 is heel makkelijk samen te vatten. ‘Hallo, de rest van de trein hier. Je bent vast gesteld op je privacy, maar we hebben je telefoongesprek mee kunnen luisteren. Gerard, die helemaal achterin zit, wenst je tante veel succes met haar onderzoek. Gezien alle details, klinkt dat niet prettig. En dan die andere kwestie. Tina die op het halletje staat, zou het hem ook niet vergeven. Ongeveer een kwart van ons vindt trouwens dat je het beter kan uitmaken met die loser, maar dat terzijde.’

Liever anoniem

Nee,  dan was het wel wat anders met privacy in de 80’s. Zonder mobiele telefoons, maar Rockwell was er niet op gerust. Ach, je weet wel, die zanger van ‘Obscene Phone Caller’.  Slecht voorbeeld, die kent bijna niemand van hem. Even denken, het is ook die gozer  van ‘Somebody’s watching me’.  O, ja. Is meteen zijn enige hit trouwens. Nog steeds. In plaats van zo anoniem weg te duiken, had hij wellicht al eerder een kruiwagentje kunnen nemen.

Jermaine en zijn broertje

Hoe het ook voor de hand ligt, dat wil Kennedy ‘Rockwell’ Gordy niet. Als zoon van Motown oprichter  Berry Gordy doet hij het net als Nicolas ‘Cage’ Coppolla liever zelf.  Zonder medeweten van zijn vader, tekent hij een platencontract bij Motown.  Hij neemt deze artiestennaam aan omdat hij vindt dat hij  aardig rockt als artiest met nog geen enkel succes op dat moment.  Ach, Prince, Madonna, Richenel, Selena en Rockwell …  artiesten met maar een naam is de trend in de 80’s.

Net als die Jacksons ook trending zijn.  Als die nou eens… wellicht is een kruiwagentje toch best handig.  Geen probleem, de lijntjes zijn kort.  Rockwell’s zus Hazel is getrouwd met Jermaine Jackson, dus hem haal je zo binnen.  En goed dan, laat ook maar meteen zijn broertje Michael meedoen.  Die kent Kennedy nog van vroeger en die Michael heeft recent een aardige poging gedaan met ‘Thriller’. Dat  kan best wat inspiratie opleveren.

Nu kennedy het zelf

Met de juiste factoren om een hit te worden, moet alleen  pappie Berry worden overtuigd. Dat lukt, de plaat biedt voldoende perspectief voor een muziekcarrière en zoonlief zijn zangkwaliteiten. Maar overtuigen is een ding,  succesvol blijven is wat anders. Nadat Michael Jackson verder gaat met succesvol zijn,  gaat het Rockwell zonder diens hulp een stuk minder af.  Kennedy probeert het nog wel met wat singles van twee andere albums, maar het lukt niet meer.  Kennedy kapt er dan ook begin 90’s mee. Rockwell rockt niet meer.

Nobody’s watching me

Zijn achtergrond heeft dus noch nadeel als voordeel gehad en dat gebeurt later ook weer in de familie.  Zijn halfbroer en neef heersen in 2011 ook over de hele wereld, ook al maken zij geen geheim van hun familiefeestjes bij de Gordy’s.  En die feestjes, daar komen ze Kennedy wellicht nog vaak tegen. Weinig verdiend aan zijn hit door verkeerde deals,  leeft Kennedy nu vrij anoniem buiten de muziekwereld.  Gezien zijn hit,  in ieder geval zonder stress waarschijnlijk.

vastleggen-in-volledig-scherm-29-10-2016-003711

Reminded and Rewinded ©