Categorie archief: 80’s

Alle berichten over de jaren ’80

Ten City: That’s the way house is

Heel vroeger had je die bandjes van ‘Turn up the bass’ en op het allereerste deel steekt een nummer met kop en schouders boven de rest uit, namelijk Ten City met ‘That’s the way love is’. De plaat moet je terug in 1989 met een loep in de hitlijsten zoeken, want een grote hit wordt het niet.

Samengeperste radioversie

Wellicht dat het ligt aan de radioversie die met wat strings begint en vrijwel meteen tot de kern komt. Dat is wel mooi, maar de dan nog relatief jonge muziekvorm house is  dan ook al meer geschikt om het publiek urenlang op de dansvloer te laten dansen. Deze versie komt in die tijd bij mij over als een samengeperste versie, hapklare drie minuten zodat hij in in een uur radio past.

De tracks van Ten City en soortgelijke acts zijn wellicht in die tijd nog niet geschikt voor de radio, het succes zit hem bij Ten City vooral in de clubs. De groep bestaat in de 80’s naast boegbeeld Byron Stingly,  oorspronkelijk ook uit Herb Lawson,  Byron Burke en bekende house producer Marshall Jefferson. Tot begin jaren 90 dan, daarna valt de act door gebrek aan succes uit elkaar.

‘That’s the way love  is’  zou dan ook al lang door mij vergeten zijn, als ik dat Turn up the bass’ bandje nooit had gekocht eind 80’s.  Daar staat  namelijk de ‘Deep house/extended’  remix van het nummer op, door Steve ‘Silk’Hurley. Dat is toen al een rasechte  pioneer in de house.  Het meesterwerkje van Steve staat nog steeds bekend onder deze naam, al spreekt hij zelf niet graag van deephouse.  Hij gelooft namelijk niet zo in subgenres en wellicht toont het nummer van Ten City dat het beste aan. Hij verbouwt het nummer zo, dat hele volksstammen met het nummer weglopen. Nog steeds.

Steve’Silk’Hurley laat zien horen hoe het moet

De remix van Steve kent twee briljante momenten. Allereerst is er die geweldige opbouw dat laat horen hoe je snelheid aan een track voegt. Snel achter elkaar wordt er een element toegevoegd en voor je het weet is de plaat binnen een minuut op volle snelheid.

Daarna worden de vocalen er geraffineerd ingevoegd en wordt het nummer vocaal steeds verder uitgewerkt, allemaal als opstap naar het absolute hoogtepunt van het nummer op iets over de vier minuten: de vocale uithaal met het fenomenale stemgeluid van Byron. Daarna wordt het nummer langzaam weer afgebouwd en ben je zes minuten verder.

Uit het boekje

Zie hier een Acid House track uit het boekje, in een woord waanzinnig. Hedendaags is Ten City een project van Byron alleen en staat hij doordeweeks voor de klas. Het nummer staat op zijn beurt het in het rijtje met ‘The party’ van Kraze, ‘Can you party’ van Royal House en Stakker Humanoid  van Humanoid. Of was die laatste nou andersom? Ach, als je na bijna dertig  jaar nog steeds wordt gerekend tot de absolute houseklassiekers, dan maakt dat laatste niet uit.

Diesel: Samantha wordt maar niet oud

Vorige week besprak ik met een van mijn oud-reisgenoten de mogelijkheid om weer terug te gaan naar China.  Nog steeds enthousiast over de vorige keer, zijn we tijdens de korte conversatie het volkomen eens dat de recente reis te kort en in een te klein gebied is geweest .

Tijdloze Samantha

Of we terug gaan naar China, zal  pas laat in het jaar worden beslist. Maar al snel komt ‘Going back to China van Diesel in me op.  Grappig genoeg een hit in Japan trouwens. Hoe dan ook, deze band ken ik vooral van een van de leukste platen uit de 80’s, namelijk ‘Samantha’ , een plaat dat in 1988 een vrij anoniem bestaan heeft in de top 40. Zal best, de plaat verhuist bij mij met de tijd mee van vinylsingle, cassettebandje, cd naar nu mp3. Samantha lijkt niet ouder te worden.

Pim Koopman

Ken ik dan een Samantha? Nee, dat niet zo, het is gewoon een lekkere meezinger.Niet meer dan dat.  In de 80’s heb ik dan ook geen idee dat de band al een brede historie heeft met producer en drummer Pim Koopman (ex- Kayak) en zanger-gitarist Rob Vunderink als oprichters. Zo weet ik ook niet dat de band, bestaand uit oorspronkelijke studiomuzikanten voor onder anderen Maywood, kort na de oprichting dicht bij een Amerikaanse doorbraak zijn.

Manage the manager

Het blijft helaas bij die ene hit “Sausalito Summernight Dan heeft fundament Pim de band al verlaten. Tja Pim, hij verlaat ooit door manager Frits Hirschland de groep Kayak, en ook Diesel krijgt met managerproblemen te maken. Het speelt ook meteen een rol waarom Diesel nooit die doorbraak krijgt in Amerika. Het hoopvolle begin krijgt namelijk een naar staartje.

Manager Lloyd Segal verdwijnt met voorschot en roaylities, terwijl het beoogde doorbraakalbum ‘Unleaded’ nog moet worden opgenomen. Na financiële teneur en vele bandwisselingen én er op het album geen tweede grote hit staat,  klapt zowel de droom als de band uit elkaar. 

Voortdurende comeback

Om op die vrijdagmiddag in ’88 terug te keren op mijn radio.  Met dat geweldige nummer. De carrière en de bandbezetting van Diesel verloopt daarna ook net zo grillig als daarvoor, vooral als er daarna ook geen nieuwe hit in zit.  Comebacks en line-ups volgen elkaar op, terwijl ondertussen twee leden van de originele line-up, Pim Koopman en Frank Papendrecht vlak(een week) achter elkaar overlijden op dezelfde 56-jarige leeftijd. Toch is met hun  overlijden het geen einde verhaal voor Diesel.

Nee integendeel. Terwijl  het  ‘Going back to China’ een serieuze optie voor mij persoonlijk is voor dit jaar, heeft de band recent al een eigen comeback  gemaakt. Sinds vorig jaar is Diesel (al)weer terug met de twee andere originele leden Mark Boon en Rob Vunderink als fundament. Zo bewijzen de twee dat de band net zo onsterfelijk en tijdloos is als Samantha’. Ze wordt dus nooit te oud. Net als de platen van Diesel. Zeg dus nooit nooit, dus ook niet tegen een reis naar China.

Hans de Booij: Wellicht met ‘Pim’ het Balkenende-effect

Lang niet meer van gehoord, Hans de Booij. De man scoort in de 80’s met ‘Thuis ben’ en  vooral ‘Annabel’ een paar grote hits en verdwijnt daarna weer op de achtergrond. Het is wederom  het verhaal van een artiest die voor altijd veroordeeld is tot die ene hit. Relax,  komt goed. Laten we eerst even een rewind naar de 80’s doen.

Ziek van Annabel

Andere tijd, het  gaat dan best hard, naast die ene hit scoort Hans nog een paar hits met zijn debuut.  Maar het publiek wil daarna vooral  ‘Annabel’ en dan kan het twee kanten op. Veel artiesten kiezen voor het schnabbelcircuit en gaan de hit tot de laatste druppel uitmelken.  Dan optie twee, die van Hans: die zingt het nummer jarenlang niet meer.

Het nummer ‘Annabel’ geschreven door Herman Pieter de Boer met de muziek van Boudewijn de Groot, wordt hem in de 80’s aangeboden en is een grote factor in het succes van zijn debuutalbum. Maar het nummer wordt niet alleen zijn doorbraak, het breekt hem ook gigantisch op.  Hij krijgt zo’n aversie tegen het nummer, dat hem dit zelfs lichamelijke klachten oplevert.

Na Annabel, is er Pim

Langzaam komt Hans daarna in een vicieuze cirkel terecht en raakt aan lager wal. Er volgt een opmerkelijke aaneenschakeling van levensgebeurtenissen, maar hedendaags heeft hij zijn leven weer aardig op orde. Hij is boeddhist en is naar eigen zeggen genezen van de ‘Annabel-ziekte’. Hij geeft in december vorig jaar een interview in de Nieuwe Revu,  een opmaat naar zijn nieuwe single.

Want precies vijftien jaar na een van de meest onstuimige periodes in de Nederlandse parlementaire geschiedenis, komt Hans met het nummer ‘Pim’. Hij schreef het nummer nadat een vriend van hem een nieuwe buurman kreeg. Ja, inderdaad, de dierenvriend  die de democratie overhoop schoot en het verdere verloop van de (parlementaire) geschiedenis enorm heeft beïnvloedt.

Zoeken naar een alternatief

Het verhaal is helaas bekend, frisse nieuwkomer is de cola voor een vastgeroeste elite dat  in 2002 wordt overvleugeld. De kiezer, losgeweekt, zweeft alle kanten op, met name naar Leefbaar Nederland. Deze aanhang zweeft ook achter de extroverte lijsttrekker aan als deze een nieuwe partij opricht, na een  verkeerd gevallen interview in de Volkskrant en de ‘Nacht van Pim’. De populariteit  en de onstuitbare opkomst van Pim kent echter een dramatische afloop. En dat net op de dag dat zijn LPF in de peilingen de grootste wordt en Fortuyn potentieel premier is.

De lamgeslagen kiezers willen hoe dan ook  verandering. Maar als de mensen in het stemhokje staan, slaat de twijfel toe.  Men kiest naast het sterk gehavende LPF, ook massaal het CDA en daarmee de ietwat saaie Balkenende als het redelijke alternatief. Echter zonder de grote leider, rollebollen de snel bij elkaar gezochte LPF-kamerleden al snel met elkaar over de grond om de macht en ontploft Balkenende I al snel.

Balkenende-effect

Geschiedenis herhaalt zich vaak. In 2012 stond al in diverse media een klein, al vergeten berichtje over  CDA-leider Sybrand Buma, die wel eens net als zijn voorganger Balkenende heel verrassend uit de hoek zou kunnen komen bij de volgende verkiezingen. Zelf vind ik dat ruim een week voor de verkiezingen en het huidige politieke klimaat een niet geheel ondenkbare voorspelling,  en dat is het in ieder geval al een iemand met me eens. Ja, Buma.

Van Hans weet ik het niet. In ieder geval verschijnt  Hans met al het aankomende verkiezingsgeweld  begin dit jaar plotseling weer op de Nederlandse tv.  Het nummer is natuurlijk goed getimed en na plaatsing op diverse media begint de ‘buzz’ te groeien. Over het nummer zegt hij in hetzelfde Nieuwe Revu-interview: ‘Je kunt je afvragen of het goed is om tien weken voor de Tweede Kamerverkiezingen met een liedje over Pim Fortuyn te komen. Maar het zou ook weleens grandioos kunnen worden.’

Waarom niet? Een onverwacht succes, zoiets als het Balkenende-effect, dat gunnen we Hans van harte.

‘U must become a Prince before U’re king anyway’

Laatst op een platenmarkt, liep ik letterlijk tegen de muziek van Prince aan. Ik stoot per ongeluk tegen een platenbak aan en de rij Prince cd’s  klapt voor een deel naar voren en een deel naar achteren. Zo sluit door mijn actie de cd ‘Love symbol’ uit 1991 het achteruit geklapte deel af en is als enige volledig zichtbaar. Oh, dat is die cd met…

Arrogantie op muziek

Inderdaad, het beruchte (en in Engeland van de radio geweerde) ‘Sexy MF’, maar ik bedoel eigenlijk ‘My name is Prince’.  Dat blijft een van mijn favorieten van de kleine, grote man omdat het allereerst een lekker nummer is, maar ook omdat de tekst overloopt van wel erg veel zelfvertrouwen (anderen zullen arrogantie zeggen) en daarnaast een geweldige rap heeft. Toch lijkt het nummer vooral een statement te zijn.  Naar de buitenwereld, naar zijn critici maar ook naar collega’s.

Prince vs. Michael Jackson

Want een van de bekendste voorbeelden van muzikale rivaliteit is die tussen Prince en Michael Jackson. Zo staat er vorig jaar een artikel in Slate Magazine waarin Steven Hyden ingaat op zijn boek:’Your Favorite Band Is Killing Me: What Pop Music Rivalries Reveal About the Meaning of Life. In het artikel worden vier situaties beschreven waarin Michael en Prince elkaar aftroeven.

Bad

Bekend is het ‘Bad’ verhaal. Onbevestigd zou Prince hierover hebben gezegd dat Michael het album alleen maar zo hebben genoemd omdat er niet genoeg ruimte voor ‘pathetic’ (zielig, meelijwekkend) zou zijn geweest. Steven zelf schrijft over de plannen in de 80’s om ‘Bad’ een duet te laten worden tussen de twee. Prince haakt af op de zin “Your butt is mine” die hem  naar zijn mening degenereert, wie van de twee deze zin ook zingt.

Tekstuele steken onder water

De rivaliteit is er op het podium, soms in de media maar vooral in zijn teksten geeft Prince steken onder water. Zo ook in ‘My name is Prince’. Keyboardspeler Tony Barbarella van The New Power Generation stelt achteraf dat het echt een nummer van, voor en door Prince is geweest. De band was niet bepaald fan van het nummer tijdens de opnames.

Tijdens de rap van Tony M., komt de zin ”U must become a Prince before U’re king anyway’ voorbij, wat wordt gezien als een directe aanval op Michael. Rapper Tony M. , ooit begonnen als danser in de film ‘Purple Rain’,  heeft het altijd ontkend. Aan de andere kant heeft hij er  ook nooit een uitleg over gegeven, hij laat het open voor interpretatie.

Onbeslist

Zo blijft het ook bij interpretatie wie deze muzikale strijd heeft gewonnen. Er zijn nog steeds talloze discussies over wie er beter op het podium is geweest, wie de beste muziek heeft gemaakt. Aan het eind van het verhaal ligt de basis van hun onderlinge competitie aan het feit dat de verschillen juist heel klein zijn en de heren (ook nu nog) veel  overeenkomsten hebben. Meer dan ze wellicht zelf ooit hebben beseft.

De trilogy van Rod

Een paar weken geleden heb ik het nog over popvideo’s uit de 80’s waarin modellen te zien zijn die daarna uit het zicht zijn verdwenen. Zo ook bij  Rod Stewart. Hij maakt na wat minder goed ontvangen albums, in 1988 een enorme comeback met het album ‘Out of order’.

Mysterieuze danser

Een van mijn all-time favorieten van Rod en zeker van dit album, blijft ‘Crazy about her’, een echte ‘Chevy song’.  In de zwart-wit video zien we Rod in een verlaten café zingen over mysterieuze stripper. Dat weten we omdat dit de derde video op rij is waar zij in opduikt. Zo worden deze video en de eerdere ‘Out of order’ video’s “My Heart Can’t Tell Me No” en  als eerste “Lost In You” aan elkaar gekoppeld door de ‘mystery woman’.

Forever Young

De trilogie wordt even onderbroken door ‘Forever Young’, het nummer dat naar Rod’s gevoel  in die tijd tegen plagiaat aanhurkt, maar door Rod en Bob Dylan, met een gentlemen agreement wordt afgehandeld. Dat gevoel van plagiaat is er bij Rod niet zozeer vanwege de tekst of melodie maar wel door dezelfde insteek en dezelfde titel van dit  oude nummer van Bob.  Rod’s werkelijke inspiratie voor het nummer komt uit een lang gesprek dat Rod had met zijn toen zes-jarige zoontje.

Lost in you

Zoals  gezegd, het is een onderbreking van dit verhaal. Van het  album  verschijnt allereerst ‘Lost in you’ . De video wordt geregisseerd door Jonathan Kaplan met de medewerking van Daniel Pearl. Die laatste komt je wllicht als lezer van dit blog bekend voor.  Hij is bekend van de nooit gemaakte video voor ‘Dancing in the dark’ en in plaats daarvan ‘Dancing in Berlin’. De video voor Rod speelt zich af in de beruchte Oddball Cabaret te Los Angeles.

My Heart Can’t Tell Me No

vastleggen-in-volledig-scherm-6-2-2017-221414Dat wordt opgevolgd door het nummer “My Heart Can’t Tell Me No”. Dat is eigenlijk in eerste instantie bedoeld voor de bekende countryzangeres   Barbara Mandrell, maar Rod neemt het op  en zo wordt dit het tweede nummer voor zijn videotrilogie. Meer dan 20 jaar na Rod’s succes  krijgt het trouwens toch een countryversie, als  het wordt gecoverd door Sara Evans. In deze speelt actrice Vanessa Mandrell de hoofdrol.  Goed opgelet, inderdaad familie van eerste keuze voor dit nummer,  Barbara. Deze video kent drie alternatieve eindes, die van Rod’s versie maar een. Net als er maar een actrice wordt gevast voor de hoofdrol.In de video voor “My Heart Can’t Tell Me No,  geregisseerd door Russell Mulcahy,  verschijnt onze mystery woman gewoon nog een keer en wordt het allemaal afgesloten met  ‘Crasy about her’.

Open einde

Daarin is nog een laatste glimp te zien van die mysterieuze actrice en laat het verhaal het einde voor interpretatie. En blijft daar het open einde van ‘wie is ze nou?’. In tegenstelling voor mijn andere blogs, was de zoektocht eens kort. Een paar jaar geleden deed iemand al prachtige research en komt uit bij Denise Greer.  Zij is Rod’s trilogy.  Mooi, dat is opgelost. Voor nog eens een verschil tussen kleur en zwart-wit in video’s, kun je hieronder naar de kleurenversie van ‘Crasy about her’. Oordeel zelf met het origineel.

vastleggen-in-volledig-scherm-6-2-2017-222206

Triple classic

Ach, laten we het nog een keer over muziekclips hebben.  Veelal gebruikt als marketinginstrument, als videoclip soms met hoge creativiteit. Zo zijn er zijn nog steeds video’s die mij van de stoel blazen. Niet zozeer de officiële clips tegenwoordig, maar de live-versies. Om welke reden dan ook, zijn het stuk voor stuk epische clips die het nummer versterken met minimale middelen.

Op twitter heb ik onderstaande clips getipt van te vroeg overleden artiesten die iets extra’s hebben neergezet op het podium. Het lucky publiek is er net op de juiste avond , is getuige van een extra  indrukwekkend optreden. En dat is iets dat in de video bijna net zo episch tot uitdrukking komt. Want er bij zijn blijft de overtreffende trap.

David vs. David

Neem  ‘Heroes’.  Daar is het  elke Bowie fan over eens, het is een van zijn beste nummers, voor sommigen zelfs het beste nummer. Het nummer kenmerkt zich door de opbouw waarin Bowie met de muziek mee, steeds meer met passie het verhaal begint te zingen met als setting de Berlijnse muur. Maar welke live-versie is het beste? Er worden heel vaak twee optredens genoemd. Die komen allebei uit 2002, tijdens dezelfde Heathen tour.

Twee dagen er tussen. Beiden geweldige optredens, maar die ene…

De ene groep is voor Berlijn. Vooral de vibe om het optreden op 22 september speelt hierin mee, David is immers terug in de stad dat in de 70’s de inspiratie is voor dit nummer en waar het ook geschreven en opgenomen is.  Maar de locatie Parijs, twee dagen later, is toneel van een ontketende Bowie.

Allereerst komt de acteur Bowie even naar boven als hij het nummer vrij nonchalant inzet. Met een beker in zijn hand, lijkt hij er een lolletje van te maken. Schijn bedriegt, want  het nummer wordt ook live heel zorgvuldig opgebouwd. Langzamerhand gaat David steeds verder op in het nummer en werkt de band samen met de zanger naar een explosie van muzikaliteit. Epic.

De uitvoering van ‘Heroes’ in Parijs, 2002

 

George Michael persoonlijker dan ooit

Tijdens achteraf zijn laatste tour ooit, Symphonica, neemt George Michael in 2011 de tijd om even in plaats van de artiest, de mens George Michael te laten spreken. Het nummer ‘Where I hope you are’ wordt door hem geschreven na de beëindiging van zijn relatie met Kenny Goss. Op het podium is een licht geëmotioneerde George te zien die uitgebreid praat over waarom deze relatie tot haar einde is gekomen, soms onderbroken door steunbetuigingen uit het publiek. In grote lijnen komt het erop neer dat het alcoholisme van Kenny een grote rol heeft gespeeld.

Hij spreekt zijn spijt uit dat het zo gelopen is en vat het samen met de zin: “Sometimes, people should know when their demons are more interested in each other than they are”.  Hij sluit zijn dialoog af met met de boodschap naar zijn publiek dat dit zijn eerste nummer is over een verbroken relatie en dat hij het persoonlijk een van zijn beste nummers vindt, alleen wel voortgekomen uit een periode dat hem  heel hard heeft geraakt. Zo krijgt het nummer als het wordt ingezet meteen een heel andere lading bij het publiek dat ademloos luistert.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-214245
‘Where I hope you are’, 2011, Symphonica tour

 

Een gitaar uitwringen

De laatste video is die van Gary Moore. In Nederland maakt hij begin 90’s een enorme comeback met ‘Still got the blues’. Met deze stijl en richting spreekt hij een groot publiek aan.  Het nummer is tekstueel en muzikaal een pareltje, maar toch hangt er nog steeds een walm van plagiaat om de song.

Gary verliest een rechtszaak van het Duitse Jud’s Gallery die stelt dat Gary voor het gitaarspel bij het nummer ‘Nordrach’  uit 1974 heeft geshopt. Gary heeft altijd moedwillig jatten ontkend, maar betaalt wel een vergoeding. Als ik beide versies naast  elkaar leg, dan vind ik persoonlijk dat de gitaarlijn door Gary’s versie een extra dimensie heeft gekregen.

De gitaar lijkt mee te huilen met de hartverscheurende tekst en dat komt live nog meer naar voren. In de clip, opgenomen tijdens een concert in Hammersmith, Londen, lijkt Gary elke traan uit zijn gitaar te wringen en zie je een man die helemaal opgaat in zijn eigen muziek. Hij lijkt zich even niet te realiseren dat hij voor duizenden mensen staat te spelen. Het is pure passie en nadat hij het nummer afmaakt, krijgt hij meteen en volkomen terecht een ovationeel applaus. We want (Gary) Moore.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-233656
‘Still got the blues’, 1990, Hammersmith Londen,

Praying for time

Producer Shahid ‘Naughty Boy’ Khan is op 14 december jl. overenthousiast over het nieuwe album van George Michael dat volgend jaar uit moet komen. ‘I can’t wait. I don’t know what to expect. And, to be honest, he’s more mysterious than anyone else so I’m actually excited. I reached out and then he got back.”

Shahid neemt eerder dit jaar contact  op met George,  en het leidt tot een samenwerking. Naast het produceren van een paar tracks op het nieuwe album, zal George ook meewerken aan het eigen album van de producer. Ja, George heeft er weer zin in.

En zit vol met plannen.

In juni dit jaar, doet hij een oproep op zijn site aan zijn fans. Hij vraagt om oud, zeldzaam materiaal uit zijn Wham! periode en begin 90’s. Dat is bedoeld  voor een aankomende documentaire dat de werktitel ‘Freedom!’ meekrijgt.  De documentaire die rond maart 2017 uit moet komen, draait om zijn album  ‘Listen without prejudice’ en het nooit uitgebrachte ‘Listen without prejudice 2’.

Elk op een eigen manier muzikale keerpunten in zijn carrière. Zo verschijnt George  door een meningsverschil met Sony ten tijde van beide projecten een paar jaar niet of nauwelijks meer in videoclips. In plaats daarvan zien we in ‘Freedom’ en ‘Too Funky’ bekende modellen  die de honneurs waarnemen.In september dit jaar wordt bekend dat George met de meeste  modellen wordt herenigd voor de documentaire.

Kortom, het jaar is een grote ontmoeting met het verleden.

Zo laat  model Kathy Hill uit  de clip voor Wham!’s ‘Last Christmas’  een paar weken terug ook weer wat van haar horen in de media. Zij niet alleen. Het is ook een jaar van weerzien met geliefden.   Volgens verschillende bronnen  hernieuwt George zijn relatie met Kenny Goss, maar blijft in werkelijkheid de relatie met Fadi Fawaz ijzersterk. Bovenal, lijkt de muzikale creativiteit van weleer terug te zijn. Voor de al bewezen genialiteit krijgt hij ondertussen terecht een nominatie van de prestigieuze Songwriters Hall of Fame.

Het komt allemaal samen in dat 2016.

Het jaar dat niet bepaald zachtaardig voor 80’s iconen lijkt te zijn. Ach, hij zal dat jaar wel overleven. In de aanloop naar zijn 53e kerstmis kijkt hij alvast vooruit op een mogelijke grote comeback, en mag het nieuwe jaar wel beginnen.  Nog een weekje meer en dan zijn we er. Maar 2016 gaat pas weg als de klok twaalf slaat. Dus Praying for time met de eindstreep van dit jaar in zicht is niet genoeg, en zo wordt het Last Christmas voor George.

vastleggen-in-volledig-scherm-26-12-2016-060242So I just kept breathing my friends
Waiting for some God to choose
Saying this ain’t the day that it ends
‘Cause there’s no white light and I’m not through
I’m alive I’m alive…George Michael – White light (2012)

180 graden draaien naar mainstream: Angry Anderson

In het Australië van de 80’s is de soapverbintenis tussen Kylie  Minoque en Jason  Donovan het huwelijk van het decennium. Het muzikale huwelijk tussen rocker Angry Anderson en de betreffende soap Neighbours zelf, pakt met stip de tweede plek. Zoals Angry nog een paar keer zal doen, als hij 180 graden draait met zijn muziek.

Rose Tattoo

Gary ‘Angry’  Anderson, heeft niet voor niets deze artiestennaam. Hij is into rock en maakt zijn entree in de muziekwereld met de band Peace, Power & Purity. Dat zal, echt bekend wordt hij met Rose Tattoo, die band met Pete Wells. Sterker nog, de band is in de 80’s naast INXS, graan, steenkool en Men at Work, een van de bekendste export-producten van Australië. Zo is ‘We can’t be beaten’ zo’n nummer dat bekender wordt door touren dan door airplay.

Suddenly

Maar goed, na relatief succes, gaat de band in 1987 toch uit elkaar maar zijn er nog wat juridische issues. Zo wordt zijn soloalbum ‘Beats from a Single Drum’ er nog een op naam van  Rose Tatttoo.  Dan wekt het ingetogen nummer  ‘Suddenly’ wel de aandacht. Net zoveel als de opmaat naar de trouwerij tussen Charlene Mitchell (Kylie) en Scott Robinson ( Jason) inmiddels ook doet.  Het is bij voorbaat al  een van de grootste tv-successen op de Australische tv. .

Als Dries Roelvink met Kiss

Als de, daar down under, ultra populaire actrice Kylie Minoque  Angry’s nummer eruit pikt voor ‘haar’ trouwscene in de soap, krijgt Angry suddenly te maken met een compleet ander publiek. De combinatie is als Dries Roelvink in het voorprogramma van Kiss, een muzikale gok, dat weet Angry zelf ook maar al te goed. Maar de powerballad werkt in dit geval wel.  In Australië wordt hij in de hitlijsten nog van een nummer 1 afgehouden door dezelfde Kylie, maar dat deert hem niet. De weg naar overzees succes ligt voor velen open.  In tegenstelling tot Nederland wordt de soap namelijk wel in Engeland uitgezonden.

Kylie en/of Jason

Daar haalt hij inderdaad de top 3, maar wordt wederom tegenhouden door  ja hoor, Kylie en Jason. Producerstrio met een oog voor succes, SAW, flanst gauw een duet met de twee sterren uit hun stal in elkaar en dit is een opmars voor een jaar met nog meer Kylie en/of Jason met hun vrolijke huppelpop.   Dus letterlijk geen plek voor angry in de hitlijsten. Dat boeit hem geen minuut, hij richt  daarna op musicals, liefdadigheid en is al jaren gerespecteerd acteur. Daarnaast treedt hij weer met succes op met Rose Tattoo . Gewoon weer 180 graden terugdraaien dus.

.

vastleggen-in-volledig-scherm-20-12-2016-220601

Reminded and Rewinded ©