Categorie archief: 70’s

Alle berichten over de jaren ’70

Soundtracks:The Archies -Sugar, Sugar

Ken je The Gorillas nog? Dat was een fictieve band met als zanger Damon Albarn van Blur. The Archies was ook zo’n band. Alleen was het een band dat speelde in hun eigen serie, “The Archie show”. The Archie Show was eind jaren ’60 begin jaren ’70 zeer populair en daar komt vooral deze hit “Sugar Sugar’ vandaan.

Archie’s universum

In die show had je het gedeelte “Archie’s universum”, en daar speelde de band de sterren van de hemel.Het ging over een band opgericht door Archie Andrews, Reggie Mantle en Jughead Jones(met dat kroontje en die vele hamburgers). Het trio werd in de serie later aangevuld met Betty Cooper en Veronica Lodge en dat was de start van de fictieve band zoals we het kennen.

The Archies zowel op de voorgrond als achtergrond

‘De band’ met Archie – (hoofdgitaar) Reggie (basgitaar), Jughead (drums), Betty( tambourine/percussie/gitaar) , Veronica (orgel/toetsen) en o ja, dan had je nog de mascotte: Hot Dog.Maar wie zaten nou achter de band? Het was een groep studiomuzikanten, samengesteld door Don Kirshne. En dat was een heel stel. De meeste mannelijke stemmen werden vertolkt door Ron Dante en de vrouwelijke door Toni Wine. Wine werd later opgevolgd door Donna Marie, die aan het einde op haar beurt vervangen werd door Merle Miller.

En daar weer achter

De achtergrondstemmen werden gedaan door Jeff Barry, Susan Morse, Joey Levine, Maeretha Stewart, Ellie Greenwich, Bobby Bloom en Leslie Miller. Jeff Barry(oftewel Jugghead) zong de basstem.En het houdt niet op. Verder werden de zangers en zangeressen ook weer geback-upt door een rij muzikanten, waaronder gitarist Hugh McCracken, bassisten Chuck Rainey en Joey Macho, toetsenist Ron Frangipane en drummers Buddy Saltzman en Gary Chester.

Deze whole family pakte de grootste hit in Nederland met “Sugar, Sugar” dat de nummer 4 behaalde en 16 weken bleef hangen in de enige echte…

Mary Hopkin -Those were the days (1968)

Iedereen heeft dat wel, je hoort een plaat en je weet precies waar je was op een gegeven moment. Sommige platen blijven immers bij. In dat opzicht kan een plaat ook een wrange nasmaak hebben, zeker als deze op een zeer ongepast tijdstip wordt gedraaid. Zo hebben we ‘Those were the days’van Mary Hopkin, van oorsprong een Russisch liedje. De plaat stond in 1968 op 2 in de top 40 en werd een grote hit dus bij ons. Wat weinig mensen weten is dat de plaat ongeveer 7 jaar later, kerstmis 1975, in een ander daglicht kwam te staan en op één plek in de wereld nooit meer zal worden gedraaid.

Wonga coup

Zo las ik laatst nog eens het boek over de Wonga Coup. Het is het waargebeurde verhaal over een groepje huurlingen onder leiding van Simon Mann met het plan om een landje in West Afrika, Equatoriaal Guinee ,  binnen te vallen. Vervolgens moet er door een coup de dictator Obiang worden afgezet en beoogde opvolger Moto worden geïnstalleerd. Op papier goed uitgewerkt, de uitvoering was daarentegen beroerd.

Het gaat gruwelijk mis en Simon en zijn huurlingenleger eindigen verdeeld over drie landen in Afrikaanse gevangenissen, een ware hel. Een paar jaar geleden kwam Simon vrij en zo kwam het hele verhaal van de coup aan het licht. Zo was de opvallendste medeplichtige financier Mark Thatcher. Inderdaad, de zoon van…

Macias en Obiang

Al met al mislukte de coup dus en dictator Obiang leidt Equatoriaal Guinee nog steeds met zeer harde hand. Heeft hij geleerd van zijn voorganger, oom Macias. Deze knettergekke man was na de onafhankelijkheid van de Spanjaarden aan de macht gekomen. Onder zijn schrikbewind was een groot deel van de bevolking het haasje, ware het niet door op de vlucht zijn, dan wel marteling of moord.

Coup

Op het laatst was niemand zijn of haar leven zeker, zelfs zijn eigen familie niet. Onder leiding van Obiang,tweede man van het land en neef van Macias, zette een groepje soldaten de dictator af. Macias kwam na zijn veroordeling tegenover een vuurpeloton te staan. Dat zijn eigen bevolking doodsbang voor hem was, bleek uit het feit dat geen enkele soldaat in eerste instantie een schot durfde te lossen.

‘Those were the days in een vervallen stadion

Dan zet je er toch een leuk muziekje bij op? Dat had Macias met kerstmis 1975 immers ook gedaan. In een vervallen voetbalstadion in de hoofdstad stonden 150 tegenstanders van hem terecht. Ze werden achter elkaar doodgeschoten terwijl ‘Those were the days’ door de luidsprekers galmde(of zoals sommige bronnen melden, het nummer gespeeld door een harmonieband ter plaatse)…Een zeer bizarre situatie.

Eigen platenlabel

Of Mary Hopkin weet of de plaat aan deze gebeurtenis is verbonden is niet bekend. Wat wel bekend is dat ze dit jaar 62 jaar is geworden en ze haar eigen platenlabel heeft:Mary Hopkin Music. Ach, check het zelf. O ja, kan de plaat ook worden gelinkt aan iets leuks? Ja hoor, het is het clublied(met aangepaste tekst) van Huddersfield Town….

Vastleggen in volledig scherm 2-12-2015 211249

De ‘slechtste’ plaat ooit: Comedy is over now

De slechtste komiek op tv is ongetwijfeld Dave Lester geweest. Hij doet zo’n zes jaar geleden mee Bill Bellamy’s Who’s Got Jokes en gaat aardig op zijn smoel. Maar ach, hij probeert het en daar valt veel voor te zeggen.  Een notering in de hitlijsten zegt niets over de plaat, maar als we toch even kijken naar de Nederlandse top 40, dan zijn de Freddies toch wel zo’n beetje de Dave Lesters van de top 40.

Slechtst scorend

Net als met Dave Lester is de plaat een grap waar niemand om lacht. Vrolijk komen ze op 18 april 1970 binnen op nummer 40…en daar blijft het bij. De plaat heeft zijn welkom en zijn ereronde in één week en dat is vooral in die tijds uniek. De plaat staat daarmee nog steeds bekend als de slechtst scorende plaat ooit in de top 40. Maar  is de plaat dan werkelijk zo slecht? Nee. Het is best ene leuke plaat.

Geen Golden Earring

En die aardige plaat is een samenwerking tussen Peter Koelewijn en Fred Haayen met Peter in de rol als songwriter en producer. Vaak wordt nog vaak vermeld dat de voltallige line-up van de Golden Earring ook meedoet aan het nummer in die tijd, maar dat is niet waar. Rinus Gerittsen, George Kooymans en Cesar Zuiderwijk hebben zoals Peter zelf meldt, hem begeleid op zijn single ‘Heilig vuur’. Ook wordt vaak Willem van Kooten genoemd als lid van de Freddies, maar ook hij heeft er niets mee te maken. Dat hij bij deze act wordt betrokken, komt omdat Haayen, Koelewijn en Van Kooten net Red Bullet hebben opgericht.

Peter en Fred

Maar bij deze plaat was het dus de combi Peter en Fred. Je wilt altijd dat jouw nummer historie gaat schrijven, alleen hebben de twee heren niet verwacht dat het zo’n historie zou zijn. Maar ach, bij wedstrijden worden de nummer 1 en de nummer laatst het langst herinnerd door het publiek. Zo schrijf je historie en zet je jezelf op de kaart. The Freddies niet, die vinden het goed zo. Dave Lester probeert het nog steeds en krijgt van mij dan ook alle respect. Voor hem is de comedy nog lang niet over.
Vastleggen in volledig scherm 19-11-2015 220030

Les Humphries Singers – Mexico(1972)

Les Humphries Singers was een groep rond de Engelsman Les Humphries. Les had de Edwin Hawkins Singers gezien en hij dacht’Dat wil ik ook!’ Zo geschiedde. Hij verzamelde in thuisplaats Hamburg een hele groep zangers en zangeressen om zich heen.

Klinkt al aardig professioneel, maar het was meer van sing along en heb plezier. En dat hadden ze. Met aanstekelijke samenzang groeide de groep uit tot een van de grootste smaakmakers van de jaren ’70 en scoorde hun bekendste met deze, Mexico.

Naamgever vlucht

Het nummer is oorspronkelijk van Johnny Horton en heette Battle of New Orleans. Dat de groep niet altijd zou blijven bestaan wisten de groepsleden natuurlijk, en velen zijn daarna goed terecht gekomen. Zo zongen verschillende leden later in bekende andere groepen, als Boney M, Silver Convention en Uria Heep.

Dat einde van de groep was niet vanwege open deuren als ‘muzikale verschillen’ of dergelijke, maar door vertrek van de naamgever. Vertrek, het was meer een vlucht. Les had belastingschulden en wist niet hoe snel hij naar Engeland moest vluchten.

To my father’s house

Na het vertrek van Humphries zelf hield de groep dus op te bestaan. De plaat is uitgegroeid tot een van de grootste hits van de jaren’70. Het was de nummer 12 van de jaarlijst van 1972, behaalde de nr 2 en stond 14 weken in de top 40. En toch was het niet hun grootste top40-hit. Dat was To my father’s house uit 1970.

Les overleed op tweede kerstdag 2007 in Londen en zo kwam er dus er helemaal een einde aan het verhaal van Les en zijn bonte gezelschap. Hoewel, in de 00’s was daar nog even die onvermijdelijke reünie. Rest ons de clip dat een staaltje playback is waar Milli Vanilli nog iets van kan leren, maar nevermind, het blijft een leuke plaat.

Vastleggen in volledig scherm 21-11-2015 003258

Marvin Gaye, soulman

Net geen 45 jaar is ie geworden. Een dag voor zijn verjaardag, 1 april 1984, voltrok een drama in zijn ouderlijke woning. Marvin, paranoia door zijn drugsverslaving, was teruggekeerd naar zijn familie om uit die spiraal te komen. Juist in de omgeving van zijn eigen familie kwam hij juist aan het eind.

Geweer

Marvin en zijn vader vochten vele conflicten met elkaar uit en de laatste liep uit de hand. Of Marvin het expres op de spits heeft gedreven blijft een suggestie, feit is wel dat senior vaker had gedreigd om hem niet te pushen, want dat zou verkeerd aflopen. Senior beslechtte het argument met een geweer uit zijn slaapkamer en nadat het drama zich had voltrokken, bleef hij op zijn slaapkamer rustig op de politie wachten.

Andere richting

Zo kwam een einde aan een grote carrière van een van de grootste soulartiesten. Een carrière waarvan het nummer ‘What’s going on’ uit 1971 symbolisch werd voor de rest van zijn carrière. Met dit nummer ging hij een andere richting in. Gaye,op dat moment kapot van de dood van zijn vriendin Tammy Terrell, geraakt door de moorden op Malcom X en Martin Luther King, en geïnspireerd door de Vietnam verhalen van zijn broer Frankie, besloot af te stappen van liefdesliedjes. Vooral door de verhalen die hij van zijn broer hoorde kreeg het nummer een politieke ondergrond, iets wat niet gewoon was bij de muziek van Motown.

Meerdere lagen

Al Cleveland en Renaldo Benson waren de originele schrijvers, maar Marvin schreef voor het eerst mee aan de teksten van zijn platen. Hij voegde er teksten toe en vooral de tekst ‘Father, father we don’t need to escalate. War is not the answer’ was niet alleen voorspellend, maar ook een symbool van het complexe karakter van Marvin. Een man met meerdere lagen die soul een ziel gaf. Marvin verwoordde dat zelf ook ooit treffend: “There are still times iI feel unhappy and I must smile, and there are times I want to cry and I must laugh…people rarely see the real Marvin Gaye.’ Daarom liet hij de muziek spreken, de soulman die hij nog steeds is.

Carly Simon – You’re so vain(1972)

We weten allemaal waar het nummer ‘Moves like Jagger’over gaat. Intikkertje, en zanger Adam Levine gaf ook toe dat het nummer een grote ode is aan de moves van Mick Jagger. De frontman van de Rolling Stones heeft een zeer karakteristieke manier van dansen en het personage in het nummer probeert dat wanhopig na te doen. Maar er zijn ook nummers waar de naam van Mick Jagger om heen blijft draaien,terwijl het nooit feitelijk is bewezen dat het over hem gaat. Eén zo’n nummer is ‘You’re so vain’ van Carly Simon.

Backing vocals Mick Jagger

Het is weer zo’n nummer in muziekhistorie waar heel wat mysterie achter zit en daar duikt hij weer op; Harry Nilson. Nu was zijn rol wat kleiner, hij deed namelijk de in eerste instantie met Carly de achtergrondzang. Tot Mick Jagger came along en de studio kwam binnenlopen. Hij zong uiteindelijk met Carly de backing vocals in van dit nummer en ondanks dat hij geen credits kreeg, bleef zijn naam aan het nummer zitten. Dat was niet de enige reden, een andere reden voor zijn naam is dat tot op de dag van vandaag eigenlijk niemand weet, behalve Carly zelf, over wie dit nummer gaat. Mick’s naam is een van een lange lijst namen, waar ook Warren Beatty en David Geffen op staan.

Perkament met de naam

Het zijn allemaal ex-geliefden van Carly, maar gezien het jaar van schrijven, 1972, vielen al verscheidene namen af. Waaronder Mick. Hoewel? De enige personen ter wereld die de naam van de persoon echt kennen zijn Carly en Dick Ebersol, directeur van NBC Sports. Hij won in 2003 op een veiling een perkament waar de naam werd onthuld en betaalde daar 50.000 dollar voor. Ook moest hij een geheimhoudingsverklaring tekenen maar onthulde de afgelopen jaren dat de letters E, A en R in de naam zitten. Daardoor zijn David Geffen, Kris Kristofferson en Cat Stevens Princeal van het lijstje geschrapt.

Ik ben Cramer

De grote grap van dit nummer is natuurlijk dat door het mysterie in stand te houden, iedereen die ijdel van zichzelf is denkt dat dit nummer over hem gaat. Als het Mick Jagger blijkt te zijn, voegt hij zich bij artiesten als Prince(My name is prince), Eminem(My name is) en Ben Cramer(Ik ben Cramer), allemaal artiesten die een nummer over zichzelf zongen. Alleen waren die drie zich daar volkomen bewust van.

Vastleggen in volledig scherm 20-11-2015 153437

Een liefdesverklaring op een kladje: John Miles en zijn music

Als ik een thema-nummer op deze site had gehad, dan is het John Miles met Music wel. Deze is er niet maar dat let mij niet om het vandaag eens over deze plaat te hebben. Hoe vanzelfsprekend ook de plaat ook klinkt, zo vanzelfsprekend was het niet. Hoe begint het eigenlijk te lopen met deze uiteindelijke wereldhit?

Het begint met een kladje

Je bent jaren aan het ploeteren met je muziek en wat je ook uitbrengt, het slaat niet of maar weinig aan. Elke keer een tekst en muziek componeren, en het lijkt allemaal voor niets te zijn. Je carrière lijkt maar voort te kabbelen en nergens naar toe te gaan. Dan krijg je de kans om je nummer ‘Highfly’ en vervolgens een compleet debuutalbum op te nemen onder leiding van Alan Parsons. Vervolgens heb je nog een nummer nodig, dus je speelt wat op je piano, zingt over je grootste passie en in een half uurtje heb je het nummer af. Zelfs je vaste medeschrijver had het niet sneller kunnen doen. Die schreef bij dit nummer dan ook niet mee. Hoewel het nummer een ideetje, een basis was voor meerdere nummers zet je het volledig op je debuutalbum ‘Rebel’. Tot je eigen verbazing scoor je een wereldhit. ‘Je’ in dit verhaal is John Miles. Het verhaal van ‘Music’.

Geen Ben Cramer

.Hoewel John Miles voornamelijk bekend is van dit nummer, hangt hij niet echt de Jacques Herb of Ben Cramer uit met dit nummer. Hij blijft altijd verbonden aan dit nummer, maar anders dan vele artiesten met die ene hit, opende het voor hem deuren. Zo ging hij op tournee met alle groten der aarde als o.a Tina Turner en Elton John. Nee, het heeft hem juist verder geholpen.Andere artiesten melken hun hit tot in den treure uit op braderieën en obscure zaaltjes, John Miles is het meubelstuk geworden van Night of the Proms. Dit jaarlijkse gala is een van grootste muziekevenementen in Europa en hij bereikt daarmee standaard een miljoenenpubliek.

Vader en zoon Miles

Vaak zeggen ze:zo vader zo zoon. Is in dit verhaal niet helemaal waar. Zijn zoon, John Miles jr, is ook de muziek ingegaan, maar scoorde met de act Milk Inc (en recent Sylver )aanzienlijk vaker in de top 40. Alleen kunnen 8 van de 10 mensen niet spontaan een nummer van de act noemen, terwijl dat bij zijn vader wel het geval is. Wat één top 40-hit kan doen…Nee 2 keer, want de plaat maakte in 1982 nog een paar extra miles in de top 40 en werd wederom een top-10 hit. Op de b-kant van het singletje stond trouwens ‘Putting my new song together’. Die kwam er niet meer in NL, maar John werd een van die eendagsvliegen in de top40-historie die juist zijn muziekcarrière met die ene hit een enorme boost gaf.

Danny Mirror – I remember Elvis Presley(1977)

Lijkenpikkerij. Komt in de muziek spreekwoordelijk voor. Na elk overlijden weten de platenmaatschappijen niet hoe snel ze een serie cd’s moeten uitbrengen , met heel wat gedonder tot gevolg. Ook zijn er artiesten die het juist goed bedoelden,de schijn tegen hebben, en juist onterecht worden beschuldigd van lijkenpikkerij. Neem bijvoorbeeld nu Danny Mirror.

Spontaan

Of eigenlijk Eddy Ouwens, de grote man achter het laatste songfestivalsucces voor NL, met Teach in. Hij nam in 1977 het nummer ‘I remember Elvis Presley op’ en oogste lof maar ook kritiek. Het merendeel vond het wel een mooie ode en kocht de plaat massaal. Zelfs de fans vonden het een aardig eerbetoon. Dat eerbetoon kwam spontaan. Eddy hoorde het overlijdensbericht in een studio tijdens een opname met Teach in en begon spontaan een nummer te spelen. Hoewel de bedoelingen dus goed waren,kreeg de plaat veel kritiek van Felix Meurders. Hij had gaf aan in de Hitkrant dat hij het lijkenpikkerij vond.

Danny vs. Felix

Danny, of Eddy, bedoelde het naar eigen zeggen goed en spande een rechtszaak aan. Deze won hij en Felix mocht zich niet meer zo uitlaten over deze plaat. In een commentaar vertelde Felix later:Ik heb het wel mogen denken,maar niet mogen schrijven, neemt niet weg dat ik er hetzelfde over denk’. Maar hoeveel Felix ook zat boe te roepen, Eddy scoorde gigantisch met de plaat en wordt tot op heden gevraagd voor optredens.Het was een goedbedoelde ode dat hem zelf ook op de kaart zette.

Eurovisie songfestival

Maar goed, hoe ging het verder met Eddy? Zakelijk ging het minder goed met hem, begin jaren ’80 gaat hij bankroet door een verkeerde investering. Maar eind goed al goed, hij krabbelde op en ging aan het werk als o.a jingleschrijver en schreef het winnende lied van het Eurovisie Songfestival 1985. Het kwam dus wel goed met hem, ondanks het negatieve randje wat aan deze plaat blijft hangen. En laten we eerlijk zijn, lijkenpikkerij is negen van de tien keer een trekje/trucje van de platenmaatschappijen en daar hoor je niemand over.

Vastleggen in volledig scherm 28-2-2016 011130