Categorie archief: 70’s

Alle berichten over de jaren ’70

The legacy van Are you being served

Are your free?’ Ja hoor, ik heb wel even de tijd om over een van de meest legendarische Britse comedy’s te hebben. Want ‘Are you being served’ is een comedy die iedereen toch wel kent?  Zo niet, dat kan ook, het is in Nederland beter bekend als ‘Wordt u al geholpen’. De publieke omroep vertaalt in de decennia achter ons (en nog steeds) ook veelal de serienaam. Anders is het natuurlijk niet bekend waar de serie over gaat. Valt best kort uit te leggen.

Uit eigen ervaring

‘Are you being served’ gaat over personeel in een warenhuis en is vooral klucht,  beroemde running gags en woordspelingen. Daarom speelt vanzelfsprekend het werk achter de schermen van het voortreffelijke schrijversduo Jeremy Lloyd and David Croft (ook Allo ‘Allo) een grote rol in het succes. Jeremy Lloyd bedenkt de serie na eigen ervaring als verkoper in een warenhuis. Samen met David werkt hij het verder uit tot een serie, afspelend op de afdeling dames -en herenkleding van het fictieve warenhuis Grace Brothers.

Ongevraagd snelle start

De pilot wordt door de gebeurtenissen op de Olympische spelen ’72 als een opvuller uitgezonden en krijgt hierdoor, hoe tragisch de reden, een miljoenenpubliek. Dat overvalt ook de relatief onbekende cast.  Zo worden Frank Thornton (Captain Peacock), Mollie Sugden (Mrs Slocombe), John Inman  (Mr Humphries), Wendy Richard (Miss Brahms, later Eastenders) en Nicolas Smith (Mr Rumbold) in een klap BB’ ers (bekende Britten).

Zij zijn allemaal vanaf de pilot in 1972 te zien in elk van de uiteindelijk 10 seizoenen en 69 afleveringen. Naast een uitstekend samenspel van de cast, dat ook real life zeer close is, groeit met name John Inman  uit tot de ster van de serie. Het schrijversduo ziet hem in een theater en weten meteen dat hij de serie kan dragen. Dat gebeurt na de pilot (in zwart-wit) waarin Trevor Bannister (Mr Lucas) nog meer op de voorgrond staat. Op verzoek van David en Jeremy, dikt John zijn karakter na de aflevering nog wat extra aan. Dat doet hij met onder anderen het bekende loopje en de oneliner ‘Yes, I’m free’.

Grace and favour

Een oneliner dat al in de pilot wordt gebruikt. En een succes wordt, net als de serie. Met hier en daar wat castwisselingen, blijft de serie dertien jaar op tv en krijgt het een minder succesvol vervolg in de vorm van Grace and Favour’ Ondanks de harde kern qua cast, bewijst de verandering van omgeving (landgoed) dat de setting van het warenhuis bij de serie hoort.De karakters blijven in ieder geval hetzelfde, zo blijft de achtergrond van Mr Humphries ook in deze variant, net als bij John zelf  een klein mysterie.

Reboot

The legacy van deze Britse comedy is dat het tijdloos is. Zoals het is uitgezonden. Helaas, dit weekend wordt de eerste opname gemaakt voor een eenmalige nieuwe aflevering met een optie tot nieuwe serie. Met een geheel nieuw productieteam vanzelfsprekend. Naast het schrijversduo, is ook de oude, vertrouwde cast overleden. Alleen Mick Berry leeft nog.

De ‘beeb’, die vanwege het  ‘BBC landmark comedy season’ ook andere series gaat opgraven,  viert met de reboot een mijlpaal. Het is 60 jaar geleden dat ‘Hancock’s Half Hour’ als eerste serie de overstap van radio naar tv maakte en daarom als eerste Britse sitcom wordt gezien. Dus geen reboot omdat de fans dit hebben gewild, integendeel zelfs. Want hier wordt niemand mee geholpen. Hier blijf je van af.

Are you being served

Blondie: Alle ogen op Debbie

Als je klein bent, dan worden verjaardagsfeestjes nog met patat en ketchup gevierd.  Blondie doet dat in 2014 ook. Alleen is deze dame dan wel 40. Een van haar grootste hits verschijnt in dat jaar in een ketchup reclame en ze markeert het jubileum verder met ‘Ghosts of Download’ , waar ze haar hits opnieuw opneemt. Maar Blondie is meer dan alleen Debbie.

Denis(e)

Ja, de groep Blondie heeft met Debbie Harry een echt uithangbord. Haar hele verschijning is uitgedacht door Andy Warhol. Ze is zijn muze en dat leidt trouwens later tot een van de meest iconische werken van hem in de 80’s. Muze is dan ook een vorm van bewondering. Iets waar de iconische Blondie’s cover van ‘Denise’ ooit ook mee begint. Ja, met een ‘e’ op het eind. Neil Levenson schrijft het nummer in de 60’s nadat hij  Denise LeFrak heeft ontmoet op een strand.  Met deze inspiratie zoekt hij voor het nummer een groep en dat wordt uiteindelijk Randy & The Rainbows.

De zomer van ’63

Met als kern de broertjes Zero en Safuto en Dominick Safuto als Randy, zorgt ‘Denise’ voor open deuren. Zo mag de groep in het door Franky Valli bezongen ’63 samen met Stevie Wonder en Beach Boys door America touren. Helaas blijft het daar bij en het nummer dreigt te verstoffen, totdat Debbie ’s partner Chris Stein van Blondie de uitgever veertien jaar later toestemming vraagt om het nummer op te mogen nemen.

Ondanks dat Neil er niet blij mee is mag dat uiteindelijk, wordt strandmeisje Denise de jongen Denis en de rest is bekend. Chris vertelt in ‘100 Greatest Cover Versions: The Ultimate Playlist’ dat hij veel te danken heeft aan het nummer. Het levert de band dan ook vele gouden platen op en in de 90’s besluit Chris er een paar weg te brengen.Hij ontmoet een verzamelaar die getrouwd is met Jackie LeFrak. Is dat…inderdaad, de zus van. Cirkel is rond.

Debbie en de rest

Voor de band in de 70’s nog lang niet. De zegetocht lijkt eindeloos maar is het niet. Deze loopt tot 1982.  Debbie en de rest gaan dan ieder hun eigen weg. De reden ligt vooral bij dat ‘en de rest’. Door de aandacht voor Debbie voelen de andere bandleden zich de begeleidingsband van Blondie. Dan is er de cirkel van verminderde motivatie door verminderd succes en nadat Chris ernstig ziek wordt, is the tide dan wel erg high.

Terug

Chris herstelt gelukkig en samen met Debbie en Jimmy Destri staat hij aan de basis van de reünie van de band eind 90’s met een enorme hit voor ‘Maria’.  Dat is geen cover van ‘Mario’ of zo, maar gewoon eigen werk. En dat komt er nog meer,  want de inmiddels grijze Debbie en Chris laten Blondie na 42 jaar nog onverminderd rocken.

Blondie

Liefdesverdriet in the 70’s: Nazareth

Soms vraag je wel eens af of een bepaalde band nog bestaat of niet. Neem nu Nazareth, genoemd naar de eerste zin uit Band’s ‘The weight'(I pulled into Nazareth…). De Schotse rockers zijn behoorlijk uit het zicht verdwenen.  Toch al zo’n veertig jaar om precies te zijn. Maar ja en verrassing: ze bestaan nog steeds als band. Met Pete Agnew als enige originele bandlid nadat zanger Dan McCafferty de band ook heeft verlaten,  viert Nazareth nu haar 48-jarig bestaan.

Love hurts

Toch moeten we decennia terugrollen, naar maart 1976, voor het laatste succesje van de heren in Nederland.  In een periode dat alles weer begint te bloeien in de natuur, hooikoorts weer opkomt en lammetjes in de wei dartelen, staat ook het hartverscheurende ‘Love hurts’ in op nummer 1.  Dat de plaat zou uitgroeien tot een van de populairste van 1976 is eerder niet te bedenken. Bedoeld als b-kant, heeft de groep nooit de intentie om het nummer op het nieuwe album te zetten. Dat verandert als de band het advies van Jerry Moss van hun platenmaatschappij overneemt en het toch op ‘Hair of the dog’, het zesde album van de band, zet. Een groot commercieel succes. Eindelijk.

Cover

Het een hangt met het ander samen want een Amerikaans succes levert nog meer internationale publiciteit op. Dan sta  je niet geheel als een nobody op Pinkpop 1975 bijvoorbeeld. Dat is in Nederland de grote opstap voor het succes van de band en dat betaalt zich uit in de winter van ’75/ ’76.  Een Toppop-filmpje geeft een extra steuntje en best laat en opmerkelijk wordt het oude nummer dan toch een hit in Nederland. Laat omdat de Everly Brothers cover al in 1961 wordt opgenomen door Roy Orbison, opmerkelijk omdat in 1975 Jim Capaldi en Cher het ook opnemen. Maar juist de cover-versie van Nazareth doet het hem. Met name in Noorwegen breekt het nummer records.

Achtbaan

Maar als een van de partijen het niet meer ziet zitten, dan komt het liefdesverdriet pas echt. In dit geval maakt het publiek het spreekwoordelijk uit en zelden wordt een nummer 1 zo snel gedumpt in dat 1976. Het jaar dat toch al een emotionele achtbaan is op de nummer 1. Want daarna, in de lente, is het tijd voor nieuwe liefde en staan op 1 maar aan het eind van de zomer is het ‘Kiss and say goodbye’ van de Manhattans op die plek . Met kerst ’76 leven we mee met Chicago’s  nummer 1 ‘If you leave me now’ en na de jaarwisseling in 1977 begint alles opnieuw met Queen’s ‘Somebody to love’. Inderdaad, love hurts, maar niets geeft in de muziekwereld meer inspiratie…

Vastleggen in volledig scherm 9-2-2016 234400

Lou Reed, onvoorspelbaar

Tegen de stroom ingaan brengt soms wat  kleur in de grijze mensenmassa van voorspelbaarheid en binnen de lijntjes.   Dat heeft de onvoorspelbare Lou Reed meerdere malen bewezen.  Of zoals hij zelf ooit heeft gezegd:  “Maybe listening to my music is not the best idea if you live a very constricted life.’

Slechtste album aller tijden

Lou is volgens vele muziekcritici dan  ook met ‘Metal Machine Music’ verantwoordelijk voor het slechtste album aller tijden. Na zijn tijd bij Velvet Underground start hij een solocarrière dat over de hele linie een aantal hele goede albums oplevert.  Maar dat is volgens velen en ook zijn fans ‘Metal Machine Music’ niet. Het is namelijk een album dat bol staat van ellenlange gitaarsolo’s en audio feedback. Vooral dat laatste is normaal gesproken een nachtmerrie voor een artiest, maar nog erger voor de luisteraar.

Onbegrijpelijk, dus kunst

Of ‘Metal Machine Music’ een opzetje van Lou is geweest, zijn de meningen nog steeds over verdeeld.  Publiek geheim was in de tijd rond de release dat hij weg wil bij platenmaatschappij RCA.  Lou heeft het zelf ook altijd vaag gehouden, hij noemt het later kunst, zoals vaker met onbegrijpelijke dingen wordt gedaan. Het is natuurlijk subjectief. De ander zal het als kunst met peren bestempelen. Het album is in ieder geval lichtjaren verwijderd qua uitvoering van het album ‘Transformer’ drie jaar eerder.

Hit met vertraging

Dat album, mede geproduceerd door David Bowie, wordt gerekend tot een van zijn beste werken en grootste successen. Het album bevat zijn enige twee hits in Nederland, ‘Walk on the wild side’ en ‘Perfect day’.  Goed, die laatste heeft een vertraging van  25 jaar.  Het nummer wekt hernieuwde en grote interesse in de ’90’s door de film Trainspotting. Maar Lou zal Lou niet zijn als hij het nummer pas ná het succes van de film opnieuw opneemt. Dat doet hij een jaar later voor het Britse ‘Childeren in need’ en zo wordt het decennia later toch een veel grotere hit.

Grillig en onvoorspelbaar

Met een  hele stal aan bekende artiesten zoals o.a. Suzanne Vega, Bono, Tom Jones of Elton John. En David Bowie natuurlijk.  De plaat wordt een enorm succes. Net als Metal Machine Music dat is geworden. Heel veel later dan. Het trouwe publiek is wellicht diep van binnen net zo onvoorspelbaar en grillig als Lou zelf. Tegenover de stortvloed aan kritiek op Metal Machine Music is hij net zo vaak ook de hemel in geprezen, in 2013 voor de laatste keer.  Lou gaat de geschiedenis in als een buitenbeentje en daar is hij vast helemaal oké mee.

Vastleggen in volledig scherm 29-1-2016 233928

Steve Miller’s The Joker minder ACME dan je denkt

Het bedrijf ACME is een van de bekendste ter wereld. Het staat vaak voor A Company that Makes Everything en is qua service de beste ter wereld. Op elke plek, op elk moment kan alles worden geleverd in recordtijd. Dat is te mooi om waar te zijn. Is het ook.Het bedrijf bestaat alleen in cartoons en films.

The Joker

Net als zo veel personages alleen in songteksten bestaan. Goed voorbeeld is The Steve Miller band met ‘The Joker’. Om te beginnen, die band is zelf niet bepaald fictief en bestaat al vanaf 1967. Al kort na hun oprichting brengen ze een van hun bekendste singles uit: ‘The Joker ‘ van het album ‘Living in the USA’.  Geheel in de lijn van ACME klinkt de tekst op het eerste gehoor als complete onzin.

Vele personages

Zanger Steve Miller lijkt zich aan lopende band te vergelijken met met allerlei willekeurige personages die rechtstreeks uit de mouw van Steve lijken te komen. Lijkt zo. Het nummer staat bol van referenties naar eerdere nummers van Steve Miller. Je kunt hem The Gangster of love, Space Cowboy of zelfs spreken van ‘Pompatus of love’ en…wacht, Pompatus?   Ja, deze uitdrukking komt via een hele ingewikkelde mythe ook in het nummer. En zo zijn de personages en uitdrukkingen niet zomaar bij elkaar geraapt, maar zijn het allemaal bekenden van de band.

Levi’s

Een grote reünie in een songtekst. En hoe origineel dat weer is, de plaat doet het in Nederland zeer gemiddeld. Komt goed want in 1990 is daar de herkansing.In hetzelfde jaar dat de band een rechtszaak wint van The Geto Boys vanwege onrechtmatig gebruik van ‘The joker’, geeft de band wel toestemming voor het gebruik van de plaat in een Levi’s reclame. Dat is de juiste keuze, zeg maar meesterzet. Net als zovelen voor en na hen in de 90’s, wordt de oude plaat door deze reclame een grote(re) hit. En kennen we Steve en zijn band weer.

Pompatus of bulls..

Ondanks die rare uitdrukking ‘Pompatus of love’ in het nummer. Het woord pompatus bestaat dan ook helemaal niet, maar is een verbastering van  een tekst uit Vernon Green’s ‘The letter’ waarin hij spreekt over  ‘the pulpitudes of love’.  Aha, zijn we eindelijk achter de betekenis. Maar wacht eens, dat is ook geen behoorlijk Engels. Klopt, dat woord is volgens Vernon hartstikke ACME en bestaat ook niet. Zijn we weer bij begin, grapjas.

Vastleggen in volledig scherm 5-1-2016 220723

 

De cirkel weer rond: Carl Douglas en zijn Kung-Fu fighting

Reminded and Rewinded gaat op een heel laag pitje, ik ga de komende tijd mijn aandacht op andere dingen richten. Ander schrijfwerk. Mediaproducties. Ouderwets rondtouren door afgelegen gebieden. Een keer parachutespringen. Dus het stopt daarom voor nou, voor de komende tijd.  Zie het maar als een adempauze. Ik weet het, in de muziekwereld staat een adempauze synoniem voor definitief stoppen, dan moet ik maar het tegendeel bewijzen. Het plan is om eind dit jaar terug te keren. Of ietsjes later. De site blijft in de tussentijd vanzelfsprekend online staan

500 berichten

Ik twijfel er dan ook niet aan dat Reminded and Rewinded weer een herstart krijgt. Het blijft te leuk om intensief naar die artiesten, films en mediaverhalen te zoeken en ze weer terug te halen. En natuurlijk dat enthousiasme weer te delen. Doordat ik mij op een middag afvraag wat er met Carl Douglas is gebeurd, ontstaat er klein blogje dat uitgroeit naar wat het nu is. Namelijk Reminded and Rewinded, met meer dan 500 berichten over net zoveel onderwerpen uit de afgelopen decennia. En een blog dat zeer wordt gewaardeerd door jou als bezoeker, gezien de enthousiaste reacties die ik de afgelopen jaren, vooral per mail, al heb mogen ontvangen.Maar goed, tot later dan maar. Ok, nog een artiest dan.

Carl Douglas

Laten we ter afsluiting nog een keer Carl Douglas uit het eigen archief halen. Hij is immers de Big Bang  van Reminded and Rewinded, iets met een cirkel en rond. Nou, gaat het goed met hem hedendaags?  Ja hoor, zeer goed zelfs. Maar hoe zat het alweer? Op voorloper Chartsattack in 2009 schrijf ik al dat het in de 70’s geen uitgemaakte zaak is dat men Carl Douglas voor altijd zal blijven koppelen aan ’ Kung Fu fighting’. Simpelweg omdat het nummer door iedereen over het hoofd wordt gezien.

Gamechanger

Carl komt zelf met het nummer als hij vanuit zijn ziekenhuisbed  een paar schooljongens wat karate ziet doen op straat. De platenmaatschappij vindt het een aardig nummer maar alle aandacht  gaat toch naar “I want to give you my everything”. Dat wordt een hit denkt men, ‘Kung Fu fighting, is een mooie opvuller voor de b-kant. Niet dus.  Alles verandert als  een wat scherpere medewerker van Carl’s platenmaatschappij het singletje omdraait. Een gamechanger. De plaat verkoopt 20 miljoen exemplaren en overal breekt er een ware karate-rage uit. Maar dat is hype. Dus kort.

Zoals tig keer in de muziek, moet je daarna wel met heel wat anders komen als je hit is gekoppeld aan een dansje of hype. Met het weinig inspirerende ‘Dance the Kung fu’ als opvolger, is de rage snel voorbij, net als in één (karate)klap Carl ’s succes.

Karma is a bitch: T-Rex en ’20th century boy’

Marc Bolan, oftewel Mark Feld, wordt als frontman van T-Rex en als boegbeeld van de glamrock al snel een levende legende .  Maar als dode legende en met name door zijn bizarre dood krijgt hij pas echt een mythische status. Een einde dat bijna een lotsbestemming lijkt te zijn. Marc voorspelde namelijk al vaak  dat hij nooit 30 zou worden en daarmee altijd een 20th century boy zou blijven. Dat klopt en dat komt uit. Op die avond in 1977 en precies twee weken voor zijn 30e verjaardag, komt hij om door een auto-ongeluk. Voor altijd een 20th century boy.

Rij-angst

Dat is nou net op de manier die hij zijn hele leven angstvallig heeft willen voorkomen. Achter het stuur zit dan ook zijn vriendin Gloria Jones. Bolan is namelijk bang om auto te rijden en rijdt nooit zelf. Sterker nog, hij heeft niet eens een rijbewijs. Gloria, die trouwens het origineel van ‘Tainted Love’ opnam en tot een jaar eerder nog lid van de band is geweest, overleeft het ongeluk juist wel.  Ze hoort pas dagen later, in het ziekenhuis en op de dag van Marc’s uitvaart, dat hij is overleden.

Voorgevoel

Gloria herinnert zich niet veel van de crash, daarom is heel lang het verhaal geweest dat de knal tegen een boom Bolan fataal is geworden. De boom is dan ook  jarenlang vervloekt door de fans, maar een paar jaar geleden kwam een getuige met het werkelijke verhaal. Daarin blijkt dat Marc al vlak voor de knal tegen de de boom fataal gewond raakt.  Hoe dan ook,  die voorspelling van Bolan was wel erg toeval. Of voorgevoel.Ja, dat is een betere formulering. Daardoor ontstond er een mythe van het gevonden magazine in de total-loss Mini waarin Bolan is omgekomen. Er zou een opengeslagen magazine op de achterbank hebben gelegen net met een interview met Pete Townsend dat als kop heeft: “Hope I Die Before I Get Old’…

Karma

Ok, als dat waar zou zijn geweest zou dat dat vrij bizar zijn. Net zo bizar dat hij, ondanks angst voor auto’s, het onderwerp veel bezong in zijn nummers en zelfs een aantal auto’s bleek te bezitten. Dus je durft geen auto te rijden, omdat je bang bent een auto-ongeluk te krijgen. Daarom heb je nooit je rijbewijs gehaald, maar je eindigt je leven tegen een boom nadat je een lift hebt gekregen van je vriendin. Karma is dus echt a bitch.

Pilot – Magic (1975)

Dat Pilot ooit met deze plaat zou komen leek een illusie. Toch gebeurde het en dat was magisch. Vooral hoe David Paton door dat ene zinnetje een writersblock liet verdwijnen. Nee, dat zinnetje was niet ‘Hocus pocus,simsalabim en verdwijn’.  Maar ;’magic’ was het wel.

Magisch lege bladzijde

Met zo’n zin zou het trouwens nooit die grote hit worden. Dat is David Paton ook wel duidelijk als hij het nummer schrijft. Hoewel, schrijven? David staart meer naar een stuk papier en hoopt dat met een simpele beweging de letters op het papier zullen verschijnen. Want de bassist van Pilot had een klein writersblock met dit nummer en had alleen maar ‘Oooh, it’s magic’ op tape staan, maar daarna? Wat is er dan zo magisch?Een truc is magic of het is in ieder geval een knap staaltje illusie.

Erg vroeg

Nee, dat bedoelt hij niet. Hij laat het rusten en David staat elke morgen vroeg op voor zijn melkronde, wachtend op die ene grote hit. Zo zit hij daar dan ook die vroege morgen in de keuken. Zijn vrouw, ook eens wakker op dat tijdstip, kijkt verwonderd naar buiten en merkt op: “I’ve never been awake to see the daybreak’. Kaboem! (rookeffect)(applaus) David is meteen wakker. Alsof hij een doek omhoog heft, is daar de tekst en rest rolt zo uit zijn mouw. Pure magie.

Creatief met letters

De band, na heel wat gegoochel genaamd PiLoT uit de letters van Paton-Lyall-Tosh, heeft ondanks die enorme hit voor ‘Magic’ niet lang bestaan en deed kort na deze periode de grote verdwijntruc. Maar de bandleden verschijnen later afzonderlijk, als kaarten bij een truc van Hans Kazan of Klok, bij verschillende acts. Zo duiken Paton, Tosh en Ian Bairnson op bij het Alan Parsons project. Dat was niet zo gek trouwens, want het laatste album van Pilot in deze samenstelling, ‘Two’s a crowd’ werd geproduceerd door Alan Parsons.

Disney dus nie

Hoewel ‘Magic’ vergeten lijkt, duikt het nummer nog vaak op in films en reclames. Helaas wordt het nummer soms ook opnieuw ingezongen. Zo wordt het in 2009 door de Disney-mangel gehaald door Selena Gomez. Selena is dan het zoveelste sterretje dat in magische Disney-films heeft gespeeld en meteen ook gaat zingen. Voor de nieuwsgierigen onder jullie,(plots rookpluim) hierr kan je die onderzetter vinden. Voor muziekliefhebbers:simsalabim! (vuurwerk, rookwolk) En daar haal ik de originele plaat achter mijn oor vandaan.

Vastleggen in volledig scherm 7-11-2014 205441