Categorie archief: 70’s

Alle berichten over de jaren ’70

Lou Reed, onvoorspelbaar

Tegen de stroom ingaan brengt soms wat  kleur in de grijze mensenmassa van voorspelbaarheid en binnen de lijntjes.   Dat heeft de onvoorspelbare Lou Reed meerdere malen bewezen.  Of zoals hij zelf ooit heeft gezegd:  “Maybe listening to my music is not the best idea if you live a very constricted life.’

Slechtste album aller tijden

Lou is volgens vele muziekcritici dan  ook met ‘Metal Machine Music’ verantwoordelijk voor het slechtste album aller tijden. Na zijn tijd bij Velvet Underground start hij een solocarrière dat over de hele linie een aantal hele goede albums oplevert.  Maar dat is volgens velen en ook zijn fans ‘Metal Machine Music’ niet. Het is namelijk een album dat bol staat van ellenlange gitaarsolo’s en audio feedback. Vooral dat laatste is normaal gesproken een nachtmerrie voor een artiest, maar nog erger voor de luisteraar.

Onbegrijpelijk, dus kunst

Of ‘Metal Machine Music’ een opzetje van Lou is geweest, zijn de meningen nog steeds over verdeeld.  Publiek geheim was in de tijd rond de release dat hij weg wil bij platenmaatschappij RCA.  Lou heeft het zelf ook altijd vaag gehouden, hij noemt het later kunst, zoals vaker met onbegrijpelijke dingen wordt gedaan. Het is natuurlijk subjectief. De ander zal het als kunst met peren bestempelen. Het album is in ieder geval lichtjaren verwijderd qua uitvoering van het album ‘Transformer’ drie jaar eerder.

Hit met vertraging

Dat album, mede geproduceerd door David Bowie, wordt gerekend tot een van zijn beste werken en grootste successen. Het album bevat zijn enige twee hits in Nederland, ‘Walk on the wild side’ en ‘Perfect day’.  Goed, die laatste heeft een vertraging van  25 jaar.  Het nummer wekt hernieuwde en grote interesse in de ’90’s door de film Trainspotting. Maar Lou zal Lou niet zijn als hij het nummer pas ná het succes van de film opnieuw opneemt. Dat doet hij een jaar later voor het Britse ‘Childeren in need’ en zo wordt het decennia later toch een veel grotere hit.

Grillig en onvoorspelbaar

Met een  hele stal aan bekende artiesten zoals o.a. Suzanne Vega, Bono, Tom Jones of Elton John. En David Bowie natuurlijk.  De plaat wordt een enorm succes. Net als Metal Machine Music dat is geworden. Heel veel later dan. Het trouwe publiek is wellicht diep van binnen net zo onvoorspelbaar en grillig als Lou zelf. Tegenover de stortvloed aan kritiek op Metal Machine Music is hij net zo vaak ook de hemel in geprezen, in 2013 voor de laatste keer.  Lou gaat de geschiedenis in als een buitenbeentje en daar is hij vast helemaal oké mee.

Vastleggen in volledig scherm 29-1-2016 233928

Steve Miller’s The Joker minder ACME dan je denkt

Het bedrijf ACME is een van de bekendste ter wereld. Het staat vaak voor A Company that Makes Everything en is qua service de beste ter wereld. Op elke plek, op elk moment kan alles worden geleverd in recordtijd. Dat is te mooi om waar te zijn. Is het ook.Het bedrijf bestaat alleen in cartoons en films.

The Joker

Net als zo veel personages alleen in songteksten bestaan. Goed voorbeeld is The Steve Miller band met ‘The Joker’. Om te beginnen, die band is zelf niet bepaald fictief en bestaat al vanaf 1967. Al kort na hun oprichting brengen ze een van hun bekendste singles uit: ‘The Joker ‘ van het album ‘Living in the USA’.  Geheel in de lijn van ACME klinkt de tekst op het eerste gehoor als complete onzin.

Vele personages

Zanger Steve Miller lijkt zich aan lopende band te vergelijken met met allerlei willekeurige personages die rechtstreeks uit de mouw van Steve lijken te komen. Lijkt zo. Het nummer staat bol van referenties naar eerdere nummers van Steve Miller. Je kunt hem The Gangster of love, Space Cowboy of zelfs spreken van ‘Pompatus of love’ en…wacht, Pompatus?   Ja, deze uitdrukking komt via een hele ingewikkelde mythe ook in het nummer. En zo zijn de personages en uitdrukkingen niet zomaar bij elkaar geraapt, maar zijn het allemaal bekenden van de band.

Levi’s

Een grote reünie in een songtekst. En hoe origineel dat weer is, de plaat doet het in Nederland zeer gemiddeld. Komt goed want in 1990 is daar de herkansing.In hetzelfde jaar dat de band een rechtszaak wint van The Geto Boys vanwege onrechtmatig gebruik van ‘The joker’, geeft de band wel toestemming voor het gebruik van de plaat in een Levi’s reclame. Dat is de juiste keuze, zeg maar meesterzet. Net als zovelen voor en na hen in de 90’s, wordt de oude plaat door deze reclame een grote(re) hit. En kennen we Steve en zijn band weer.

Pompatus of bulls..

Ondanks die rare uitdrukking ‘Pompatus of love’ in het nummer. Het woord pompatus bestaat dan ook helemaal niet, maar is een verbastering van  een tekst uit Vernon Green’s ‘The letter’ waarin hij spreekt over  ‘the pulpitudes of love’.  Aha, zijn we eindelijk achter de betekenis. Maar wacht eens, dat is ook geen behoorlijk Engels. Klopt, dat woord is volgens Vernon hartstikke ACME en bestaat ook niet. Zijn we weer bij begin, grapjas.

Vastleggen in volledig scherm 5-1-2016 220723

 

De cirkel weer rond: Carl Douglas en zijn Kung-Fu fighting

Reminded and Rewinded gaat op een heel laag pitje, ik ga de komende tijd mijn aandacht op andere dingen richten. Ander schrijfwerk. Mediaproducties. Ouderwets rondtouren door afgelegen gebieden. Een keer parachutespringen. Dus het stopt daarom voor nou, voor de komende tijd.  Zie het maar als een adempauze. Ik weet het, in de muziekwereld staat een adempauze synoniem voor definitief stoppen, dan moet ik maar het tegendeel bewijzen. Het plan is om eind dit jaar terug te keren. Of ietsjes later. De site blijft in de tussentijd vanzelfsprekend online staan

500 berichten

Ik twijfel er dan ook niet aan dat Reminded and Rewinded weer een herstart krijgt. Het blijft te leuk om intensief naar die artiesten, films en mediaverhalen te zoeken en ze weer terug te halen. En natuurlijk dat enthousiasme weer te delen. Doordat ik mij op een middag afvraag wat er met Carl Douglas is gebeurd, ontstaat er klein blogje dat uitgroeit naar wat het nu is. Namelijk Reminded and Rewinded, met meer dan 500 berichten over net zoveel onderwerpen uit de afgelopen decennia. En een blog dat zeer wordt gewaardeerd door jou als bezoeker, gezien de enthousiaste reacties die ik de afgelopen jaren, vooral per mail, al heb mogen ontvangen.Maar goed, tot later dan maar. Ok, nog een artiest dan.

Carl Douglas

Laten we ter afsluiting nog een keer Carl Douglas uit het eigen archief halen. Hij is immers de Big Bang  van Reminded and Rewinded, iets met een cirkel en rond. Nou, gaat het goed met hem hedendaags?  Ja hoor, zeer goed zelfs. Maar hoe zat het alweer? Op voorloper Chartsattack in 2009 schrijf ik al dat het in de 70’s geen uitgemaakte zaak is dat men Carl Douglas voor altijd zal blijven koppelen aan ’ Kung Fu fighting’. Simpelweg omdat het nummer door iedereen over het hoofd wordt gezien.

Gamechanger

Carl komt zelf met het nummer als hij vanuit zijn ziekenhuisbed  een paar schooljongens wat karate ziet doen op straat. De platenmaatschappij vindt het een aardig nummer maar alle aandacht  gaat toch naar “I want to give you my everything”. Dat wordt een hit denkt men, ‘Kung Fu fighting, is een mooie opvuller voor de b-kant. Niet dus.  Alles verandert als  een wat scherpere medewerker van Carl’s platenmaatschappij het singletje omdraait. Een gamechanger. De plaat verkoopt 20 miljoen exemplaren en overal breekt er een ware karate-rage uit. Maar dat is hype. Dus kort.

Zoals tig keer in de muziek, moet je daarna wel met heel wat anders komen als je hit is gekoppeld aan een dansje of hype. Met het weinig inspirerende ‘Dance the Kung fu’ als opvolger, is de rage snel voorbij, net als in één (karate)klap Carl ’s succes.

T-Rex – 20th century boy(1973)

Marc Bolan, oftewel Mark Feld, wordt als frontman van T-Rex en als boegbeeld van de glamrock al snel een levende legende .  Maar als dode legende en met name door zijn bizarre dood krijgt hij pas echt een mythische status. Een einde dat bijna een lotsbestemming lijkt te zijn. Marc voorspelde namelijk al vaak  dat hij nooit 30 zou worden en daarmee altijd een 20th century boy zou blijven. Dat klopt en dat komt uit. Op die avond in 1977 en precies twee weken voor zijn 30e verjaardag, komt hij om door een auto-ongeluk. Voor altijd een 20th century boy.

Rij-angst

Dat is nou net op de manier die hij zijn hele leven angstvallig heeft willen voorkomen. Achter het stuur zit dan ook zijn vriendin Gloria Jones. Bolan is namelijk bang om auto te rijden en rijdt nooit zelf. Sterker nog, hij heeft niet eens een rijbewijs. Gloria, die trouwens het origineel van ‘Tainted Love’ opnam en tot een jaar eerder nog lid van de band is geweest, overleeft het ongeluk juist wel.  Ze hoort pas dagen later, in het ziekenhuis en op de dag van Marc’s uitvaart, dat hij is overleden.

Voorgevoel

Gloria herinnert zich niet veel van de crash, daarom is heel lang het verhaal geweest dat de knal tegen een boom Bolan fataal is geworden. De boom is dan ook  jarenlang vervloekt door de fans, maar een paar jaar geleden kwam een getuige met het werkelijke verhaal. Daarin blijkt dat Marc al vlak voor de knal tegen de de boom fataal gewond raakt.  Hoe dan ook,  die voorspelling van Bolan was wel erg toeval. Of voorgevoel.Ja, dat is een betere formulering. Daardoor ontstond er een mythe van het gevonden magazine in de total-loss Mini waarin Bolan is omgekomen. Er zou een opengeslagen magazine op de achterbank hebben gelegen net met een interview met Pete Townsend dat als kop heeft: “Hope I Die Before I Get Old’…

Karma

Ok, als dat waar zou zijn geweest zou dat dat vrij bizar zijn. Net zo bizar dat hij, ondanks angst voor auto’s, het onderwerp veel bezong in zijn nummers en zelfs een aantal auto’s bleek te bezitten. Dus je durft geen auto te rijden, omdat je bang bent een auto-ongeluk te krijgen. Daarom heb je nooit je rijbewijs gehaald, maar je eindigt je leven tegen een boom nadat je een lift hebt gekregen van je vriendin. Karma is dus echt a bitch.

Pilot – Magic (1975)

Dat Pilot ooit met deze plaat zou komen leek een illusie. Toch gebeurde het en dat was magisch. Vooral hoe David Paton door dat ene zinnetje een writersblock liet verdwijnen. Nee, dat zinnetje was niet ‘Hocus pocus,simsalabim en verdwijn’.  Maar ;’magic’ was het wel.

Magisch lege bladzijde

Met zo’n zin zou het trouwens nooit die grote hit worden. Dat is David Paton ook wel duidelijk als hij het nummer schrijft. Hoewel, schrijven? David staart meer naar een stuk papier en hoopt dat met een simpele beweging de letters op het papier zullen verschijnen. Want de bassist van Pilot had een klein writersblock met dit nummer en had alleen maar ‘Oooh, it’s magic’ op tape staan, maar daarna? Wat is er dan zo magisch?Een truc is magic of het is in ieder geval een knap staaltje illusie.

Erg vroeg

Nee, dat bedoelt hij niet. Hij laat het rusten en David staat elke morgen vroeg op voor zijn melkronde, wachtend op die ene grote hit. Zo zit hij daar dan ook die vroege morgen in de keuken. Zijn vrouw, ook eens wakker op dat tijdstip, kijkt verwonderd naar buiten en merkt op: “I’ve never been awake to see the daybreak’. Kaboem! (rookeffect)(applaus) David is meteen wakker. Alsof hij een doek omhoog heft, is daar de tekst en rest rolt zo uit zijn mouw. Pure magie.

Creatief met letters

De band, na heel wat gegoochel genaamd PiLoT uit de letters van Paton-Lyall-Tosh, heeft ondanks die enorme hit voor ‘Magic’ niet lang bestaan en deed kort na deze periode de grote verdwijntruc. Maar de bandleden verschijnen later afzonderlijk, als kaarten bij een truc van Hans Kazan of Klok, bij verschillende acts. Zo duiken Paton, Tosh en Ian Bairnson op bij het Alan Parsons project. Dat was niet zo gek trouwens, want het laatste album van Pilot in deze samenstelling, ‘Two’s a crowd’ werd geproduceerd door Alan Parsons.

Disney dus nie

Hoewel ‘Magic’ vergeten lijkt, duikt het nummer nog vaak op in films en reclames. Helaas wordt het nummer soms ook opnieuw ingezongen. Zo wordt het in 2009 door de Disney-mangel gehaald door Selena Gomez. Selena is dan het zoveelste sterretje dat in magische Disney-films heeft gespeeld en meteen ook gaat zingen. Voor de nieuwsgierigen onder jullie,(plots rookpluim) hierr kan je die onderzetter vinden. Voor muziekliefhebbers:simsalabim! (vuurwerk, rookwolk) En daar haal ik de originele plaat achter mijn oor vandaan.

Vastleggen in volledig scherm 7-11-2014 205441

Billy Joel – Piano man(1973)

Zo’n twee jaar geleden begon ik met het verhaal van de aangespoelde en zwijgende Pianoman in een tekst over Brenda’s Russel’s ‘Piano in the dark’. Maar die drijfnatte pianoman in Kent bleek een prutser te zijn en niet bepaald Willem de Zwijger. Nee, eigenlijk is er maar een echte pianoman, namelijk Billy Joel. Dat beaamde hij zelf ook, want hij schreef er ooit een liedje over. Met hem in de hoofdrol. En heel wat andere karakters. De plaat is nu weer in de belangstelling door een reclame voor treinreizen. Daarin zie je een man een treinreis maken waarna hij uiteindelijk in een Londense bar terechtkomt om daar mee zingen met het decennia oude nummer.

De pianoman maakt zijn entree

De plaat speelt zich in werkelijkheid begin jaren ’70 af en ook ietsjes verder op de wereld,  namelijk in The Executive Room te Los Angeles. Daar speelde ene Bill Martin een half jaar lang elke avond zijn nummers. Hij observeerde daar de ‘regulars’, de stamgasten, en schreef daarover het nummer dat hem later wereldberoemd zou maken.  Net als de vaste bezoekers had de pianoman Bill ook een droom. Eigen platen opnemen. Als Billy Joel was hij nog zo blij geweest met een platencontract en zijn eerste album, maar pas later realiseerde hij zich wat hij echt had getekend. Om uit het contract te komen huurde hij een advocaat in. Ondertussen dook hij onder als ‘Bill Martin’ en zat in de plaats van de studio, avond na avond anoniem achter een piano. In die pianobar met al die andere figuren.

Superster in vermomming

De stamgasten waren dan ook echte personen.  Over Davy from the Navy wordt veelal beweerd dat het David Heintz betreft, een oud maatje van Billy Joel. John de barman was in werkelijkheid John Mclean en de serveerster is Billy’s eerste vrouw, Elisabeth Weber. Zij verhuisde met hem mee naar die bar in Los Angeles, waar het uiteindelijk allemaal begon voor Billy. De buzz van die pianoman ging na enkele maanden snel rond en kwam hij via een paar omwegen in contact met Columbia Records. Zij kregen hem uiteindelijk uit zijn contract vandaan met Family Productions. De deal bestond naast afdragen van royalities, ook onder andere het tonen van het Family logo op Billy’s werk tot 1986.Het eerste werk voor zijn nieuwste werkgever  werd het verhaal van de ‘Piano man’ dat eerst nog iets radiovriendelijker moest worden ingekort. Niet erg, Billy kon er op de latere single ‘The entertainer’ best nog om lachen.

Droom komt uit

En zo kwam tenminste één droom van de mensen in de bar uit. Had Billy geen rekening meer mee gehouden toen hij  in de Executive Room  speelde. Hij kreeg daar (net als in de tekst) vaak letterlijk de vraag ‘Man, what are doing here?’ en daarop antwoordde Bill(ly)  standaard dat hij het liefst in de bar speelde en hij niets van de muziekbusiness moest hebben. Hartstikke onzin natuurlijk, maar dat was natuurlijk ook onderdeel van zijn ‘cover’. Hij voegde er daarnaast net zo vaak aan toe dat hij ooit een nummer ging schrijven over hen. Dat was nou net geen onzin en het nummer met hun belevenissen groeide ook uit tot een cover. Voor vele andere artiesten dan.

Vastleggen in volledig scherm 5-11-2015 230411

The Real Thing – You are my everything(1976)

In de jaren ’90 waren we deze band volledig kwijt. Zelfs Toni Di Bart en 2 Unlimited waren op zoek naar ‘The Real Thing’. Flauw geintje, deze nummers doelden op wat anders, maar eigenlijk is het geen gekke vraag: waar is die band rond de broers Amoo eigenlijk gebleven?

Liverpool

Zo ver hoef je daar niet voor te zoeken. Gewoon in Liverpool, de plaats waar het ook allemaal begon. Bandlid Eddie Amoo, opgegroeid  in de Liverpoolse achterwijk Toxteth en nog steeds woonachtig in Liverpool, vertelde een paar jaar geleden in een interview dat het moment toen hij als jochie door de politie werd opgepakt een lifechanger was. Nadat zijn vader hem vrij kreeg, besloot hij iets zinvols te doen dat hem wellicht uit de ghetto kon krijgen.

Beatles achtergrondkoortje

Dat werd een succes. Hij voegde zich  bij het net door Joe Ankrah opgerichte The Chants, naar het voorbeeld van Amerikaanse doo-wop bands. Bandleider Joe ontmoette kort daarna Paul McCartney na een concert van The Beatles, enkele maanden voor deze band definitief zou doorbreken. Na wat tegenstribbelingen van legendarisch manager Brian Epstein, traden The Chants korte tijd later op met The Beatles op… de achtergrond. Uniek, maar in tegenstelling tot hun plaatsgenoten braken The Chants daarna nooit door. Eddie’s broer Chris was al bezig met formeren van een nieuwe band en Eddie voegde zich, na al muzikaal advies te hebben gegeven,  bij de band. Gebaseerd op de slogan van Coca Cola werd dat The Real Thing . En dat zou het eindelijk voor Eddie – na weinig succes met The Chants- ook worden.

Niet de real thing

Want met ‘You’re my everything’ scoorden ze vlak na het verkrijgen van hun platencontract meteen hun grootste hit, geschreven door Ken Gold and Mick Denne. Eigenlijk was het helemaal niet wat de Amoo broers of medebandleden Dave Smith en Ray Lake voor ogen hadden. Maar goed, als een net gecontracteerde band doe je wat de platenmaatschappij wil. Dit nummer werd dan ook de basis en de broers Amoo schreven daarna braaf nummers die in het verlengde lagen.Maar ze wilden ook een andere (schrijf)kant laten zien. Eddie vertelt achteraf dat de grootste fout in hun carrière hun tweede album ‘4 to 8’ was, afkorting voor vier jongens uit de wijk Toxteth of Liverpool 8. Dat album kreeg later een politieke lading door een eerder geschreven trilogie en met name het nummer ‘Childeren of the ghetto’.

Ghostband

Dat nummer werd een anthem in 1981 toen in hun wijk de beruchte ‘Toxteh riots’ uitbraken. Op de koop toe, vertrok de band in 1983 voor optredens naar Zuid-Afrika dat zowel in eigen UK als in Zuid Afrika niet werd gewaardeerd.Het succes verminderde sterk daarna, en Eddie stelde in het eerder genoemde interview dat ‘Childeren of the ghetto’ hun reduceerde tot een ‘ghostband’, een band dat na de top nog jaren met het bekende repertoire op het podium staat. Hiermee kaart hij het einde van het succes aan, maar Eddie is helemaal happy met de successen van toen. Ze zijn dan, met uitzondering van Ray Lake, als zogenoemde ghostband nog steeds erg levend op het podium te bewonderen.

Vastleggen in volledig scherm 14-11-2015 000849

The Buggles -Video killed the radiostar(1979)

Trevor Horn zei recent voor de grap dat hij ‘de 80’s heeft uitgevonden’. Een decennium kun je niet uitvinden natuurlijk, maar je kunt wel je stempel er op drukken. Niet door zelf achter een microfoon te staan,  maar als producer. Op deze manier  schreef hij al meerdere malen hitgeschiedenis. Zo lanceerde hij o.a. ABC  en Frankie goes to Hollywood in de 80’s, Seal in de 90’s en T.aT.U in de 00’s . Ook zette hij in deze rol o.a Lisa Stansfield, Tina Turner en Robbie Williams weer op de rails. De indrukwekkende lijst van de man loopt kilometers terug.

Video killed the radiostar en brengt MTV tot leven

Voordat hij op advies van zijn vrouw het producerspad opging,  lanceerde Trevor zichzelf als muzikant. Trevor was in de 80’s lid van The Art of Noise  en Yes, in de 7o’s begon het met The Buggles. Eigenlijk zou die laatste nu hedendaags een ietwat vreemde eend in de bijt zijn, want die groep met medelid Geoff Downes is eigenlijk maar bekend van één echte hit. Maar juist de Buggles en met name hun hit ‘Video killed the radiostar’ werd een mijlpaal. Op 1 augustus 1981, 00.01 uur, begon een tv-zender die compleet wat nieuws ging doen. Nee, geen Sport Even, maar MTV. De zender ging alleen maar videoclips uitzenden, 24/7.

Radio verliest monopolie

Critici waren terughoudend, want hoe kun je het publiek vermaken met een handjevol clips? Het antwoord weten we nu. Doordat het publiek een beeld kreeg bij de act die ze alleen op de radio hoorden, kon dat het verschil uitmaken of een plaat een hit zou worden. De radio en enkele tv-programma’s verloren hun monopolie, niet het muzikale plaatje, maar juist het uiterlijke plaatje werd de belangrijkste factor. De voorbode voor deze gigantische omwenteling werd verwoord door deze plaat van The Buggles, op dat tijdstip middernacht de eerste videoclip op MTV ooit..

Muzikale omwenteling

Hoewel de plaat een muzikale omwenteling inluidde, was de tekst juist bedoeld als nostalgische terugblik op de jaren’60, waarin de radio het echte monopolie verloor en in veel gevallen zijn functie werd overgenomen door de tv. ‘Video killed…’ wordt vaak verward met het begrip van allereerste videoclip. Klopt niet helemaal, dat werd al veel eerder gedaan. Queen’s ‘Bohemian Rhapsody’ was de eerste baanbrekende clip en decennia ervoor werden al kleine promofilmpjes gemaakt. Wel onstond door de komst van MTV een platform voor clips. Zo werd dat handjevol clips in de eerste uren al snel aangevuld tot duizenden en kon MTV al kort na de start een plaat maken of breken.

Juist geen hulp van MTV

‘Video killed the star’ kon niet meer gebroken worden want het was al twee jaar eerder een enorme wereldhit geweest en zo werd de plaat met de vocals van Debi Doss en Linda Jardim(Allen)  een van allerlaatsten een hit zonder hulp van MTV. Juist met de hulp van MTV schreef het daarna historie op video-gebied. Zo’n 30 jaar later werd het tevens de miljoenste clip ooit vertoond op MTV en was het voorspellende karakter van de plaat al allang waarheid geworden.