Categorie archief: 70’s

Alle berichten over de jaren ’70

Party like it’s 1977

Deze week kwam de NASA met het bericht dat rond de dwergster Trappist 1 meerdere, een stuk of drie Aardeachtige planeten draaien. Dit soort planeten zijn wel vaker ontdekt, natuurlijk. In dat geval is het er dan hooguit een. Meerdere  van dat soort planeten in iets  vergelijkbaar  als ons zonnestelsel,  dat onder anderen Michaël Gillon heeft ontdekt, is wat uitzonderlijker. Leuk, daar moet een missie naar toe, is maar 40 lichtjaar.

Rekensommetje

Is goed, alleen even een klein rekensommetje voor de benzinekosten. Niets is sneller dan het licht in het heelal, het reist 300.000 km per seconde. Drie keer knipperen met je ogen en het is al een miljoen kilometer verder.  Een lichtjaar is logischerwijs het licht een jaar verder. Ja dat is zo’n 9,5 biljoen kilometer. Dus missie Trapiste: het licht moet dus op volle snelheid een reis van 40 jaar maken, zo’n 380 biljoen kilometer.

Real time geschiedenis

Sneller kan niet, dus alles vanuit het Trapiste stelsel heeft 40 jaar vertraging. We zien het stelsel door de telescoop dan ook hoe het er veertig jaar geleden uit zag.  Hoe het real time er voor staat, dat antwoord is er pas in 2057.  En is andersom ook zo. Mocht er een intelligente levensvorm zijn, die ons levensvatbare planeetje X bij die veel grotere ster kan bekijken, dan zijn ze nu bij 1977.

Party’s like it’s 1977

Ze zien de beelden van Jimmy Carter’s beëdiging, lachen om onze ontdekking van Uranus(hadden ze al lang gezien),  rollen van hun stoel na het zien van Star Wars: Episode IV: A New Hope, zien Frankrijk na een spannende strijd het songfestival winnen en zien de Kinks op Pinkpop. Ze nemen ook een kijkje in de hitlijsten en daar komen Abba, Queen en Fleetwood Mac voorbij. O ja en die grote hit ‘Het Smurfenlied” van Vader Abraham komt langs bij Toppop.

Smurfen als maat

Maar stel je voor dat dit het eerste is wat men ziet van die nieuwe planeet, een paar infantiele blauwe mannetjes en een man met een lange baard en bolhoed.Als dat de Aaarde is, dan is ‘het een makkie’ of  ‘sla deze planeet maar gewoon over’, wat ze wellicht gaan denken. Maar als ze het voorgaande niet hebben meegekregen, dan kan het zijn dat ze indruk krijgen dat we gewoon een gezellig volkje zijn. Kortom,  heeft allemaal met timing, het juiste moment, en vooral interpretatie te maken.En aan de andere kant, hoe verder de planeet van ons staat, hoe ouder de geschiedenis.

Een beter plaatje in 2017

Dat geeft ons letterlijk tientallen, honderden jaren  om ons vanaf nu van een betere kant te laten zien, mocht men in de toekomst nog eens door die telescoop kijken, in het geval we gezien de statistieken niet de enige levensvorm zijn natuurlijk. Gezien dat pas in de loop van deze eeuw het jaar 2017 wordt gezien door de eerste sterrenstelsels, hebben we zeker nog wat tijd om wat beter op de foto te komen. Laten we daarmee beginnen. Net als in het sociale leven, kun je als planeet nooit voor de tweede keer een eerste indruk maken. Think about it.

Advertenties

A bit of Bowie in Berlin

20170120_085756Net terug van een roadtrip naar Berlijn en dat was het zo waard.  Even kort  het reisplan samengevat: donderdag vlak voor middernacht vertrek ik met de internationale bus naar Berlijn, sta ik midden in de nacht in Hannover en is het nog donker als ik vrijdagmorgen Berlijn bereik. Met een kaart voor de U en S bahn, raas ik kris-kras door Berlijn om daarna wel stipt op tijd U-Bahn Potsdamer Platz te bereiken. Bijna een etmaal later stap ik weer uit de trein op station waar ik een dag eerder vertrok. In de tussentijd ben ik op een van de meest iconische plekken in de muziekhistorie geweest. De Hansa Tonstudio.

Dagdromen met David Bowie

20170120_120011
Mijmeren voor het raam over de muur.

Als ik uit het raam kijk van de voormalige recordingzaal in de Hansa Tonstudio, beeld ik mij in hoe het zou zijn geweest in de tijd dat de muur er nog staat. Ondertussen praat onze gastheer Thilo gewoon door, die namens de studio de rondleidingen doet. Hij merkt op dat David Bowie in de 70’s vaak op die plek naar buiten staat te kijken, vermoedelijk om in te beelden hoe het ooit zal zijn als die muur er niet meer staat. ‘Waar jij staat, Mischa.’ Door haar toevalligheid, toch even een momentje.

Een enorme muziekgeschiedenis

20170120_085549Later als ik terug ben, lees ik  in een artikel dat David, nooit geheel aangetoond, net op die plek voor het raam de tekst voor ‘Heroes’ bedacht. Ach, zo is elke plek in de studio wel historisch te noemen. David is in ieder geval nooit vergeten in deze legendarische en indrukwekkende studio, dat al meer dan 100 jaar bestaat, bombardementen heeft overleefd en de ‘Meistersaal’ als kernpunt heeft.  Al bij aankomst staat er een brandend kaarsje voor David bij de ingang en komt zijn tijd in deze studio overal terug. Maar Hansa Ton is naast David, nog veel meer muzikale geschiedenis.

Hansa Ton in de hoofdrol

vastleggen-in-volledig-scherm-23-1-2017-214209
Fragment”Bono- The Fly’ in de Hansa Tonstudio

Want de rij gaat van aansprekende artiesten als bijvoorbeeld Iggy Pop en Depeche Mode tot helemaal naar beneden, zoals (de echte) Milli Vanilli en Lou’Mambo no 5’Bega.  Ja, ook zij hebben hun opnames gemaakt. Iconisch is natuurlijk de docu ‘From the sky down’ van U2.  In deze docu speelt de Hansa Ton een hoofdrol.  Het beschrijft het proces van een band dat creatief op een nulpunt zit en in Berlijn weer tot leven komt door het vergeten nummer ‘Sick puppy.’  Het leidt tot onder anderen ‘One’ en de eerste video (van de uiteindelijke drie video’s) voor deze plaat, wordt in de ‘Meistersaal’ opgenomen.

Meistersaal

20170120_112341
Thilo over de Meistersaal en haar rol in ‘Achtung baby’

Dat  is een enorme ruimte dat alleen al akoestiek iets speciaals is. Je voelt een vibe, een enorme energie in deze ruimte. Het is moeilijk te beschrijven, maar het lijkt alsof alle ooit gespeelde nummers in deze ruimte nog lijken na te galmen en zijn blijven hangen  Dat merken we ook als  ‘One’ in deze ruimte wordt afgespeeld.  Het geeft nog een vibe extra aan het nummer en de track lijkt nog krachtiger. De zaal heeft niet voor niets de bijnaam ‘Great Hall by the Wall’, refererend aan het feit dat de indrukwekkende zaal ooit 150 meter van de muur af stond.

Nagalm

20170120_120416
Voormalige recordingstudio

Typerend is die speciale galm die er voor zorgt dat muziektonen en woorden nooit abrupt afbreken. Dat is ook weer duidelijk te merken als er in de huidige gebruikte ruimten op instrumenten worden gespeeld door mijn groepsgenoten, waaronder de piano waar David Bowie aan heeft gecomponeerd. Geweldig, maar ik vind toch het meest fascinerende de versleten, bruine bank dat niet echt lijkt te passen in de directe omgeving. Wellicht is het een getuige van heel wat creatieve processen. Van net zoveel artiesten die qua stijl en muziek ver van elkaar liggen.

vastleggen-in-volledig-scherm-23-1-2017-220718Als je het zo bekijkt, staat die bank wel op zijn plek, een stuk historie dat geheel overeenstemt met een omgeving met huidige techniek.  De ruimten vormen nu het hart van deze studio, waar helaas door bezoekers normaal gesproken geen foto-opnamen gemaakt mogen worden of worden gefilmd. Voor een indruk, Sound on Sound magazine maakte ooit een docu over de studio en was een echte uitzondering om ook daar te filmen.  Maar filmen is iets anders als er bij zijn.  Muziek moet je horen, en ook in deze ruimten is er weer een enorme muzikale ervaring is die ik niet snel meer vergeet.

Puur, muzikaal moment

In de huidige opnamestudio horen de ruwe versies van  ‘People are people’ en ‘Heroes’ en vooral de laatste track  gaat dwars door alles heen.  In de warme, kleine opnamestudio, bouwt het nummer zich op, blaast het nummer je steeds meer naar achteren en beleef je de muziek op zijn puurst.  Ondertussen ben je afgesloten van de rest van de wereld, dat door de geluidsdichte afwerking niets meekrijgt van weer een geweldig muzikaal moment, daar aan de Köthenerstrasse 38.

‘Pop/Bowie’ twee keer bellen

In 1991 staat U2 op het punt uit elkaar te gaan. In de Hansa Tonstudio komt de band weer bij elkaar door die ene track, namelijk ‘Sick puppy’. Het nummer wordt later omgebouwd tot ‘Mysterious ways’ maar nog belangrijker, de tweede brug van het nummer is de geboorte van ‘One’.

Dit nummer wordt het symbool van het nieuwe U2 en de reden dat ze nog steeds bestaan. Deze bijzondere plek kan je zelf ook bezoeken.  Er worden verschillende tours georganiseerd in de nog steeds legendarische studio. De studio bevindt zich op loopafstand van station Potzdammer Platz, aan de Köthener Strasse 38.

Het is tevens de studio waar David Bowie en Iggy Pop hebben gewerkt aan hun muziek in hun Berlijnse periode. De twee delen in 70’s een paar jaar een woning aan de  Hauptstrasse 155 en is op loopafstand van U-bahn Kleistpark te bereiken. Kun je de exacte woning niet vinden, het brievenbuskaartje ‘Pop/Bowie’ hangt er nog, volgens deze video dan.

Niet bepaald voorbij gewaaid: Kansas

In  ‘Bil and Ted’s exellent adventure’ met ene Keanu Reeves, komen de hoofdpersonen ook onder anderen Socrates tegen.  Wat doe je dan op zo’n moment, in het oude Griekenland?  Dan ga je filosoferen met de man.  De drie grote denkers komen met sterke punten.  Zo citeert Socrates het intro van de soap ‘Days of our lives’ en slaat Keanu ‘Ted’ Reeves terug met ‘All we are is dust in the wind, dude’. Bill fungeert als tolk en maakt de gebaren erbij.  Dat citaat heeft Ted ook niet van zichzelf hoor.

Geen watjes met een boekclub

Hij citeert gewoon een nummer van Kansas. Of eigenlijk de tekst van gitarist Kerry Livgren. Die schrijft een paar teksten als hij een filosofisch boek uit heeft over de Indiaanse cultuur.  Met als zoveel platen, begint de klassieker ook hier met gepingel op een instrument.  Mooi, maar daar heeft hij niets aan.  Kerry staat dan ook best onder druk.

De groep moet met een opvolger komen voor hun hit “Carry on Wayward Son’ en Kerry weet het eigenlijk niet meer.  Het is zijn vrouw die de combinatie maakt van de tekst en het riedeltje op zijn gitaar. Kerry twijfelt, de band is immers rock and roll, ze zijn geen watjes. En een gedicht aan je vrienden laten horen… ze zijn niet bepaald een boekclub.

Point of return kan altijd

Toch doet hij het en anders dan hij verwacht,  is ‘Dust in the wind’  dé plaat waar de band op zit te wachten. En nog belangrijker,  het publiek ook.  Het album ‘Point of know return’ verkoopt dankzij het nummer uitstekend en de band staat overal op het podium.  Maar  succes heeft wel point of return.  Kerry zorgt wellicht door het lezen van dat ene boek voor een tijdloze hit,  maar een heel ander filosofisch en ietwat berucht boek zet juist zijn vertrek bij de band in werking.

Urantia

Het Urantia boek, een illuster werkje uit 1934, is de trigger. Tijdens een gezamenlijke tour, raakt hij in lange discussies  met Jeff Pollard van Louisiana’s Leroux . Uiteindelijk raakt hij overtuigd van Jeff’s argumenten en wordt overtuigd christen.  Zijn songteksten gaan daar steeds dieper op in, tot groeiende ergernis van de band.  Kerry’s vertrek is een paar jaar later onvermijdelijk, maar het komt goed.

Andere windrichting

Een wind van verandering eigenlijk.  Na een lange solocarrière voegt Kerry in 2000 zich weer bij de band, er wordt een heel album opgenomen en Kerry schrijft deze keer alle nummers.  Kerry blijft daarna af en aan betrokken  bij de band, want zijn maatjes zijn hem nog steeds dankbaar voor de plaat.  Het 35-jarig bestaan van het nummer wordt dan ook uitbundig gevierd door de band en zo is deze mijlpaal in de muziekhistorie nooit voorbij gewaaid.

Vastleggen in volledig scherm 20-11-2015 145510

Geen antwoord geven is beste keuze: E.L.O. en Alan Parsons Project

Soms zijn er onbegrijpelijke albumtitels.  Neem nu het debuutalbum van E.L.O.  Dat ga je natuurlijk niet  ‘Greatest hits’  of, ik noem een dwarsstraat, ‘No Answer’ noemen. Dat doe je niet. Oh wacht.

Creatieve secretaresse

Toch wel. Op het moment dat het debuutalbum, dat aan de Engelse kant gewoon E.L.O. heet, ook aan de andere kant van de plas wordt uitgebracht, begint het gedonder. Hoe gaat dat album heten eigenlijk?  Een medewerker van de Amerikaanse platenmaatschappij probeert de manager van E.L.O., Don Arden, te bereiken.

Hij krijgt echter diens secretaresse aan de lijn. De secretaresse probeert Don te bereiken, dat lukt niet, ze neemt de lijn terug en antwoordt ‘geen antwoord’.  Rare titel, maar de medewerker is tevreden. En daarmee is zij onbedoeld verantwoordelijk voor een van de meest verwarrende en daarmee briljante albumtitels ooit.

Don’t answer me

Zo maak ik muzikaal en erg makkelijk een bruggetje naar Alan Parsons Project.  Dat heeft ook wat onbegrepen titels in het oeuvre.  Neem het succesalbum’ Ammonia Avenue’ , met die enorme hit ‘Don’t answer me’.  Is niet door die secretaresse bedacht, maar door Alan’s gelijknamige project. Nog steeds een favoriet van vocalist Eric Woolfson, Alan Parsons zelf vindt het wat minder. In een eerder interview  is Alan niet echt positief over het nummer, maar moet hij  wel toegeven dat de video veel goeds heeft gedaan.

Inspiratie door een fabriekscomplex

De video, met de graphics van  Michael Kaluta , krijgt enorm veel airplay op MTV. Het nummer is een verlenging van het thema op het album ‘Ammonia Avenue’ zelf,  de eenzaamheid van de mens en liefde naar anderen. Eric krijgt de inspiratie voor de titel na een rondleiding door een gigantisch industriecomplex in Billingham waar ammoniak wordt geproduceerd.

Tandem Woolfson- Parsons loopt spaak

Op het moment dat hij een lange straat zonder mensen en bomen ziet en alleen pijpleidingen,  ziet hij daarin het symbool van eenzaamheid. Je krijgt immers geen antwoord van een hoop lege buizen. Maar eenzaamheid blijft wat anders dan solo gaan. Na een succesvolle periode gaat de tandem Woolfson-Parsons eind 80’s uit elkaar.

Woolfson gaat zich meer richten op musicals en Alan Parson  start recent nog het project Art and Science of Sound waar hij, nu old and wise en als legendarisch studiotechnicus (Dark side of the moon), een cursus geeft waar hij de antwoorden geeft voor je eigen muzikale destiny.

A Night at the opera: Queen verkoopt zichzelf wel

Queen ’s ‘A night at the opera’ is een keerpunt voor de band. Het begint met het stevige nummer ‘Death on two legs’ , een muzikale ontslagbrief voor toenmalig manager Norman Sheffield. Hij wordt verantwoordelijk gehouden voor de oneerlijke en slechte deals. Hoewel Norman het anders ziet, trekt hij zijn conclusies nadat hij het nummer vol beledigingen hoort.

Hierna zet band de hakken nog meer in het zand  en zo is er geen discussie mogelijk over Bohemian Rhapsody. Dat wordt de leadsingle met een volle zes minuten, opgebouwd uit tientallen fragmenten en opgenomen in zes studio’s. Niemand gelooft commercieel in het veel te lange nummer (inclusief Elton John), alleen goede vriend van Freddie, dj Kenny Everett, begrijpt het wel.

Hij hoort een meesterwerk, is meteen om, draait het in zijn show veertien keer, vertelt er niet bij waar het nummer te krijgen is en er is  hype.  Zo moeilijk is het niet. Net als bij Queen, verkoopt het nummer zichzelf wel.

 

Patrick Hernandez en de Madonna mythe

Legendarisch en kort, dat is het succes van  Patrick Hernandez met ‘Born to be  alive’ in 1979. Daarna geeft iedereen zijn/haar eigen invulling wat er verder is gebeurd. Ik ook, wat zal die gast hedendaags doen? Ik gok op rentenieren en wat optredens. En koeien houden in Frankrijk.

Jean Vanloo

Dat is immers de carrièreswitch van Patrick, nadat in 1976 zijn toenmalige groep Paris Palace Hotel uit elkaar gaat. Van die split ligt niemand wakker, net als later van de platen van Pat Slide, zoals Patrick zichzelf even noemt. Jagend naar succes,  ligt die ene wereldhit echter al jaren voor het oprapen. Patrick’s nummer ‘Born to be alive’ heeft al een hele laag stof als producer Jean Vanloo het opmerkt en er een beat onder zet.

In België en Frankrijk loopt niemand warm voor het nummer, maar bij onderbuurman Italië lukt het wel en zo rolt het nummer door heel Europa. Producer Jean Vanloo  heeft het weer goed gezien. Hij vormt al jaren samen met Marcel De Keukeleire  een legendarisch producersteam van veelal discomuziek, is eigenaar van de roemruchte Twenty club en haalt al eerder Jimmy Hendrix naar Europa.

De ‘Madonna-mythe’

En eind 70’s ook Madonna. Daar komt ook de mythe vandaan dat ze Patrick’s achtergronddanseres is ten tijde van zijn succes. Sterker nog, ze heeft nog een tijdje in Patrick’s woonplaats Aalbeke gewoond. De mythe wordt twee jaar geleden definitief door het Belgische blad Humo onderuit gehaald.  Patrick heeft zelf ook toegegeven dat het achtergrondzangeres-verhaal een fabel is. Goed, het is niet helemaal uit de lucht gegrepen.

Hij heeft haar wel ontmoet. Dat dan wel weer. Jean Vanloo laat Madonna namelijk  naar Parijs komen om auditie te komen doen als danseres voor Patrick. Op basis daarvan  besluit hij haar zelf platen te laten maken, maar ze vindt het nummer ‘She’s a real disco queen’ niet bepaald haar stijl. Met een (wellicht vooruitziende blik en) smoes, vertrekt ze  weer naar Amerika en keert nooit meer terug. Debbie, de danseres die als twee druppels water lijkt op Madonnna, gaat wel dansen bij Patrick.

Frozen

Meer dan twintig jaar later, speelt de mythe een grote rol als Madonna vanwege haar 90’s klassieker ‘Frozen’ wordt aangeklaagd wegens plagiaat.  In 2005 spant de onbekende componist Salvatore Acquaviva  een rechtszaak aan  omdat hij vindt dat zijn nummer ‘Ma vie fout le camp’ wat origineler is. De rechter geeft hem gelijk en daarom mag ‘Frozen’ jarenlang in België niet meer verkocht of gedraaid worden.

Mythe busted

De uitspraak wordt opmerkelijk mede gebaseerd op de overtuiging van de rechter dat Madonna eind 70’s in België verblijft en zo ‘toegang heeft’ tot de muziek. Het blijft een mooi verhaal, maar ook Madonna zelf geeft tijdens de rechtszaak aan dat ze nooit in Moeskroen of Aalbeke is geweest in die tijd. Ze gaat in hoger beroep en het vonnis wordt in 2014 vernietigd.

En daarmee ook de mooie mythe van een beginnende danseres/zangeres op weg naar succes in het pittoreske Aalbeke. Waar hetzelfde succes voor Patrick al weer snel eindigt. Maar die is hedendaags binnen door de royalty’s en loopt daarnaast gewoon de festivals af met zijn ene hit. Heb ik het toch goed. Behalve van die koeien dan.

born to be alive

Klein beetje meer succes dan Paul: Art Garfunkel

Songwriter Mike Batt wordt in 2009 wereldnieuws als hij op zijn landgoed honderden konijnen afschiet. Hij heeft achteraf  zeer veel spijt van deze actie, wellicht ook voor een deel omdat hij bekend is geworden door ‘Bright eyes’. Het heeft wel iets karma. In de 70’s heeft hij namelijk juist net niet die inspiratie als hem wordt gevraagd om een nummer te schrijven vanuit het oogpunt van een neergeschoten konijn. Dat is best te begrijpen,  hij heeft op dat moment ook geen last van konijnen.

Iets met konijnen

Het begint allemaal als regisseur Martin Rosen een nieuw filmproject heeft: het tranentrekkende ‘Watership’s Down‘.  Hij heeft voor Mike een simpele opdracht: schrijf een nummer over een konijn dat doodgaat. Daar is Mike mooi klaar mee, een nummer over een zwaargewond konijn. Grote kans dat hij met het nummer  de plank volledig misslaat bij het publiek als het te donker is of omdat het simpelweg belachelijk overkomt. Maar daar gaan we weer, de oplossing zit hem is die ene zin,  Mike wordt wakker met zo’n zin, namelijk ‘Is it a dream’.

Discussie over een muzieknoot

Hij bouwt daar vervolgens een hele tekst om heen. Hij vertelt later in een interview dat op het moment hij zelf een brok in de keel krijgt van ‘Bright eyes’, hij weet dat het goed is. Ook vertelt hij ook over de opnamesessies met Art. Art is namelijk een echte perfectionist en Mike en Art liggen dan ook vrij vaak overhoop. Op het laatst loopt de spanning zo hoog op dat er een felle discussie ontstaat over één muzieknoot. De uiteindelijke hit maakt veel goed.

Laurie Bird

Na de opnames, belt Art zijn maatje Mike op en lijkt hij zich niets meer te herinneren van de ruzies en dat akkefietje met die muzieknoot.Het is typerend voor de perfectionist Art wiens solocarrière nog steeds een beetje in de schaduw staat van die wereldberoemde samenwerking met Paul Simon. Hij blijft dan ook liever altijd op de achtergrond en praat niet zo graag over zichzelf. Vooral niet over een van de zwartste bladzijden uit zijn leven, het verlies van vriendin Laurie Bird. Zij pleegt in 1979 op 25e jarige leeftijd zelfmoord.

Dat is amper een maand nadat ‘Bright Eyes’ in de UK de top bereikt. Art kan begrijpelijk weinig van het succes genieten, hij gaat door een diep dal.  Hij draagt in het vervolg het nummer aan haar op. Ook heeft  ‘Scissors Cut’ uit 1981 een foto van haar op het album. Art, naast zanger tevens een voortreffelijk dichter, brengt daarna ook de dichtbundel ‘Still water‘ uit waarin hij alles van zich af schrijft.

Hit verandert weinig

Ondanks het enorme succes en de persoonlijke achtergrond van Art bij ‘Bright eyes’, blijft hij hitmatig aan Paul Simon verbonden voor de meeste mensen.  Want hoewel Art de grootste hit van de twee scoort en daarmee een klein beetje succesvoller is, staat dat in het niet bij de hits van Art en Paul als duo.  Dan is er tot slot die andere levensvraag naast ‘Is it a dream?’ Komen de heren weer eens bij elkaar? Twijfelachtig. Art zal wel willen, Paul nu even weer niet.

art garfunkel