Categorie archief: 70’s

Alle berichten over de jaren ’70

Niet bepaald voorbij gewaaid: Kansas

In  ‘Bil and Ted’s exellent adventure’ met ene Keanu Reeves, komen de hoofdpersonen ook onder anderen Socrates tegen.  Wat doe je dan op zo’n moment, in het oude Griekenland?  Dan ga je filosoferen met de man.  De drie grote denkers komen met sterke punten.  Zo citeert Socrates het intro van de soap ‘Days of our lives’ en slaat Keanu ‘Ted’ Reeves terug met ‘All we are is dust in the wind, dude’. Bill fungeert als tolk en maakt de gebaren erbij.  Dat citaat heeft Ted ook niet van zichzelf hoor.

Geen watjes met een boekclub

Hij citeert gewoon een nummer van Kansas. Of eigenlijk de tekst van gitarist Kerry Livgren. Die schrijft een paar teksten als hij een filosofisch boek uit heeft over de Indiaanse cultuur.  Met als zoveel platen, begint de klassieker ook hier met gepingel op een instrument.  Mooi, maar daar heeft hij niets aan.  Kerry staat dan ook best onder druk.

De groep moet met een opvolger komen voor hun hit “Carry on Wayward Son’ en Kerry weet het eigenlijk niet meer.  Het is zijn vrouw die de combinatie maakt van de tekst en het riedeltje op zijn gitaar. Kerry twijfelt, de band is immers rock and roll, ze zijn geen watjes. En een gedicht aan je vrienden laten horen… ze zijn niet bepaald een boekclub.

Point of return kan altijd

Toch doet hij het en anders dan hij verwacht,  is ‘Dust in the wind’  dé plaat waar de band op zit te wachten. En nog belangrijker,  het publiek ook.  Het album ‘Point of know return’ verkoopt dankzij het nummer uitstekend en de band staat overal op het podium.  Maar  succes heeft wel point of return.  Kerry zorgt wellicht door het lezen van dat ene boek voor een tijdloze hit,  maar een heel ander filosofisch en ietwat berucht boek zet juist zijn vertrek bij de band in werking.

Urantia

Het Urantia boek, een illuster werkje uit 1934, is de trigger. Tijdens een gezamenlijke tour, raakt hij in lange discussies  met Jeff Pollard van Louisiana’s Leroux . Uiteindelijk raakt hij overtuigd van Jeff’s argumenten en wordt overtuigd christen.  Zijn songteksten gaan daar steeds dieper op in, tot groeiende ergernis van de band.  Kerry’s vertrek is een paar jaar later onvermijdelijk, maar het komt goed.

Andere windrichting

Een wind van verandering eigenlijk.  Na een lange solocarrière voegt Kerry in 2000 zich weer bij de band, er wordt een heel album opgenomen en Kerry schrijft deze keer alle nummers.  Kerry blijft daarna af en aan betrokken  bij de band, want zijn maatjes zijn hem nog steeds dankbaar voor de plaat.  Het 35-jarig bestaan van het nummer wordt dan ook uitbundig gevierd door de band en zo is deze mijlpaal in de muziekhistorie nooit voorbij gewaaid.

Vastleggen in volledig scherm 20-11-2015 145510

Geen antwoord geven is beste keuze: E.L.O. en Alan Parsons Project

Soms zijn er onbegrijpelijke albumtitels.  Neem nu het debuutalbum van E.L.O.  Dat ga je natuurlijk niet  ‘Greatest hits’  of, ik noem een dwarsstraat, ‘No Answer’ noemen. Dat doe je niet. Oh wacht.

Creatieve secretaresse

Toch wel. Op het moment dat het debuutalbum, dat aan de Engelse kant gewoon E.L.O. heet, ook aan de andere kant van de plas wordt uitgebracht, begint het gedonder. Hoe gaat dat album heten eigenlijk?  Een medewerker van de Amerikaanse platenmaatschappij probeert de manager van E.L.O., Don Arden, te bereiken.

Hij krijgt echter diens secretaresse aan de lijn. De secretaresse probeert Don te bereiken, dat lukt niet, ze neemt de lijn terug en antwoordt ‘geen antwoord’.  Rare titel, maar de medewerker is tevreden. En daarmee is zij onbedoeld verantwoordelijk voor een van de meest verwarrende en daarmee briljante albumtitels ooit.

Don’t answer me

Zo maak ik muzikaal en erg makkelijk een bruggetje naar Alan Parsons Project.  Dat heeft ook wat onbegrepen titels in het oeuvre.  Neem het succesalbum’ Ammonia Avenue’ , met die enorme hit ‘Don’t answer me’.  Is niet door die secretaresse bedacht, maar door Alan’s gelijknamige project. Nog steeds een favoriet van vocalist Eric Woolfson, Alan Parsons zelf vindt het wat minder. In een eerder interview  is Alan niet echt positief over het nummer, maar moet hij  wel toegeven dat de video veel goeds heeft gedaan.

Inspiratie door een fabriekscomplex

De video, met de graphics van  Michael Kaluta , krijgt enorm veel airplay op MTV. Het nummer is een verlenging van het thema op het album ‘Ammonia Avenue’ zelf,  de eenzaamheid van de mens en liefde naar anderen. Eric krijgt de inspiratie voor de titel na een rondleiding door een gigantisch industriecomplex in Billingham waar ammoniak wordt geproduceerd.

Tandem Woolfson- Parsons loopt spaak

Op het moment dat hij een lange straat zonder mensen en bomen ziet en alleen pijpleidingen,  ziet hij daarin het symbool van eenzaamheid. Je krijgt immers geen antwoord van een hoop lege buizen. Maar eenzaamheid blijft wat anders dan solo gaan. Na een succesvolle periode gaat de tandem Woolfson-Parsons eind 80’s uit elkaar.

Woolfson gaat zich meer richten op musicals en Alan Parson  start recent nog het project Art and Science of Sound waar hij, nu old and wise en als legendarisch studiotechnicus (Dark side of the moon), een cursus geeft waar hij de antwoorden geeft voor je eigen muzikale destiny.

A Night at the opera: Queen verkoopt zichzelf wel

Queen ’s ‘A night at the opera’ is een keerpunt voor de band. Het begint met het stevige nummer ‘Death on two legs’ , een muzikale ontslagbrief voor toenmalig manager Norman Sheffield. Hij wordt verantwoordelijk gehouden voor de oneerlijke en slechte deals. Hoewel Norman het anders ziet, trekt hij zijn conclusies nadat hij het nummer vol beledigingen hoort.

Hierna zet band de hakken nog meer in het zand  en zo is er geen discussie mogelijk over Bohemian Rhapsody. Dat wordt de leadsingle met een volle zes minuten, opgebouwd uit tientallen fragmenten en opgenomen in zes studio’s. Niemand gelooft commercieel in het veel te lange nummer (inclusief Elton John), alleen goede vriend van Freddie, dj Kenny Everett, begrijpt het wel.

Hij hoort een meesterwerk, is meteen om, draait het in zijn show veertien keer, vertelt er niet bij waar het nummer te krijgen is en er is  hype.  Zo moeilijk is het niet. Net als bij Queen, verkoopt het nummer zichzelf wel.

 

Patrick Hernandez en de Madonna mythe

Legendarisch en kort, dat is het succes van  Patrick Hernandez met ‘Born to be  alive’ in 1979. Daarna geeft iedereen zijn/haar eigen invulling wat er verder is gebeurd. Ik ook, wat zal die gast hedendaags doen? Ik gok op rentenieren en wat optredens. En koeien houden in Frankrijk.

Jean Vanloo

Dat is immers de carrièreswitch van Patrick, nadat in 1976 zijn toenmalige groep Paris Palace Hotel uit elkaar gaat. Van die split ligt niemand wakker, net als later van de platen van Pat Slide, zoals Patrick zichzelf even noemt. Jagend naar succes,  ligt die ene wereldhit echter al jaren voor het oprapen. Patrick’s nummer ‘Born to be alive’ heeft al een hele laag stof als producer Jean Vanloo het opmerkt en er een beat onder zet.

In België en Frankrijk loopt niemand warm voor het nummer, maar bij onderbuurman Italië lukt het wel en zo rolt het nummer door heel Europa. Producer Jean Vanloo  heeft het weer goed gezien. Hij vormt al jaren samen met Marcel De Keukeleire  een legendarisch producersteam van veelal discomuziek, is eigenaar van de roemruchte Twenty club en haalt al eerder Jimmy Hendrix naar Europa.

De ‘Madonna-mythe’

En eind 70’s ook Madonna. Daar komt ook de mythe vandaan dat ze Patrick’s achtergronddanseres is ten tijde van zijn succes. Sterker nog, ze heeft nog een tijdje in Patrick’s woonplaats Aalbeke gewoond. De mythe wordt twee jaar geleden definitief door het Belgische blad Humo onderuit gehaald.  Patrick heeft zelf ook toegegeven dat het achtergrondzangeres-verhaal een fabel is. Goed, het is niet helemaal uit de lucht gegrepen.

Hij heeft haar wel ontmoet. Dat dan wel weer. Jean Vanloo laat Madonna namelijk  naar Parijs komen om auditie te komen doen als danseres voor Patrick. Op basis daarvan  besluit hij haar zelf platen te laten maken, maar ze vindt het nummer ‘She’s a real disco queen’ niet bepaald haar stijl. Met een (wellicht vooruitziende blik en) smoes, vertrekt ze  weer naar Amerika en keert nooit meer terug. Debbie, de danseres die als twee druppels water lijkt op Madonnna, gaat wel dansen bij Patrick.

Frozen

Meer dan twintig jaar later, speelt de mythe een grote rol als Madonna vanwege haar 90’s klassieker ‘Frozen’ wordt aangeklaagd wegens plagiaat.  In 2005 spant de onbekende componist Salvatore Acquaviva  een rechtszaak aan  omdat hij vindt dat zijn nummer ‘Ma vie fout le camp’ wat origineler is. De rechter geeft hem gelijk en daarom mag ‘Frozen’ jarenlang in België niet meer verkocht of gedraaid worden.

Mythe busted

De uitspraak wordt opmerkelijk mede gebaseerd op de overtuiging van de rechter dat Madonna eind 70’s in België verblijft en zo ‘toegang heeft’ tot de muziek. Het blijft een mooi verhaal, maar ook Madonna zelf geeft tijdens de rechtszaak aan dat ze nooit in Moeskroen of Aalbeke is geweest in die tijd. Ze gaat in hoger beroep en het vonnis wordt in 2014 vernietigd.

En daarmee ook de mooie mythe van een beginnende danseres/zangeres op weg naar succes in het pittoreske Aalbeke. Waar hetzelfde succes voor Patrick al weer snel eindigt. Maar die is hedendaags binnen door de royalty’s en loopt daarnaast gewoon de festivals af met zijn ene hit. Heb ik het toch goed. Behalve van die koeien dan.

born to be alive

Klein beetje meer succes dan Paul: Art Garfunkel

Songwriter Mike Batt wordt in 2009 wereldnieuws als hij op zijn landgoed honderden konijnen afschiet. Hij heeft achteraf  zeer veel spijt van deze actie, wellicht ook voor een deel omdat hij bekend is geworden door ‘Bright eyes’. Het heeft wel iets karma. In de 70’s heeft hij namelijk juist net niet die inspiratie als hem wordt gevraagd om een nummer te schrijven vanuit het oogpunt van een neergeschoten konijn. Dat is best te begrijpen,  hij heeft op dat moment ook geen last van konijnen.

Iets met konijnen

Het begint allemaal als regisseur Martin Rosen een nieuw filmproject heeft: het tranentrekkende ‘Watership’s Down‘.  Hij heeft voor Mike een simpele opdracht: schrijf een nummer over een konijn dat doodgaat. Daar is Mike mooi klaar mee, een nummer over een zwaargewond konijn. Grote kans dat hij met het nummer  de plank volledig misslaat bij het publiek als het te donker is of omdat het simpelweg belachelijk overkomt. Maar daar gaan we weer, de oplossing zit hem is die ene zin,  Mike wordt wakker met zo’n zin, namelijk ‘Is it a dream’.

Discussie over een muzieknoot

Hij bouwt daar vervolgens een hele tekst om heen. Hij vertelt later in een interview dat op het moment hij zelf een brok in de keel krijgt van ‘Bright eyes’, hij weet dat het goed is. Ook vertelt hij ook over de opnamesessies met Art. Art is namelijk een echte perfectionist en Mike en Art liggen dan ook vrij vaak overhoop. Op het laatst loopt de spanning zo hoog op dat er een felle discussie ontstaat over één muzieknoot. De uiteindelijke hit maakt veel goed.

Laurie Bird

Na de opnames, belt Art zijn maatje Mike op en lijkt hij zich niets meer te herinneren van de ruzies en dat akkefietje met die muzieknoot.Het is typerend voor de perfectionist Art wiens solocarrière nog steeds een beetje in de schaduw staat van die wereldberoemde samenwerking met Paul Simon. Hij blijft dan ook liever altijd op de achtergrond en praat niet zo graag over zichzelf. Vooral niet over een van de zwartste bladzijden uit zijn leven, het verlies van vriendin Laurie Bird. Zij pleegt in 1979 op 25e jarige leeftijd zelfmoord.

Dat is amper een maand nadat ‘Bright Eyes’ in de UK de top bereikt. Art kan begrijpelijk weinig van het succes genieten, hij gaat door een diep dal.  Hij draagt in het vervolg het nummer aan haar op. Ook heeft  ‘Scissors Cut’ uit 1981 een foto van haar op het album. Art, naast zanger tevens een voortreffelijk dichter, brengt daarna ook de dichtbundel ‘Still water‘ uit waarin hij alles van zich af schrijft.

Hit verandert weinig

Ondanks het enorme succes en de persoonlijke achtergrond van Art bij ‘Bright eyes’, blijft hij hitmatig aan Paul Simon verbonden voor de meeste mensen.  Want hoewel Art de grootste hit van de twee scoort en daarmee een klein beetje succesvoller is, staat dat in het niet bij de hits van Art en Paul als duo.  Dan is er tot slot die andere levensvraag naast ‘Is it a dream?’ Komen de heren weer eens bij elkaar? Twijfelachtig. Art zal wel willen, Paul nu even weer niet.

art garfunkel

The legacy van Are you being served

Are your free?’ Ja hoor, ik heb wel even de tijd om over een van de meest legendarische Britse comedy’s te hebben. Want ‘Are you being served’ is een comedy die iedereen toch wel kent?  Zo niet, dat kan ook, het is in Nederland beter bekend als ‘Wordt u al geholpen’. De publieke omroep vertaalt in de decennia achter ons (en nog steeds) ook veelal de serienaam. Anders is het natuurlijk niet bekend waar de serie over gaat. Valt best kort uit te leggen.

Uit eigen ervaring

‘Are you being served’ gaat over personeel in een warenhuis en is vooral klucht,  beroemde running gags en woordspelingen. Daarom speelt vanzelfsprekend het werk achter de schermen van het voortreffelijke schrijversduo Jeremy Lloyd and David Croft (ook Allo ‘Allo) een grote rol in het succes. Jeremy Lloyd bedenkt de serie na eigen ervaring als verkoper in een warenhuis. Samen met David werkt hij het verder uit tot een serie, afspelend op de afdeling dames -en herenkleding van het fictieve warenhuis Grace Brothers.

Ongevraagd snelle start

De pilot wordt door de gebeurtenissen op de Olympische spelen ’72 als een opvuller uitgezonden en krijgt hierdoor, hoe tragisch de reden, een miljoenenpubliek. Dat overvalt ook de relatief onbekende cast.  Zo worden Frank Thornton (Captain Peacock), Mollie Sugden (Mrs Slocombe), John Inman  (Mr Humphries), Wendy Richard (Miss Brahms, later Eastenders) en Nicolas Smith (Mr Rumbold) in een klap BB’ ers (bekende Britten).

Zij zijn allemaal vanaf de pilot in 1972 te zien in elk van de uiteindelijk 10 seizoenen en 69 afleveringen. Naast een uitstekend samenspel van de cast, dat ook real life zeer close is, groeit met name John Inman  uit tot de ster van de serie. Het schrijversduo ziet hem in een theater en weten meteen dat hij de serie kan dragen. Dat gebeurt na de pilot (in zwart-wit) waarin Trevor Bannister (Mr Lucas) nog meer op de voorgrond staat. Op verzoek van David en Jeremy, dikt John zijn karakter na de aflevering nog wat extra aan. Dat doet hij met onder anderen het bekende loopje en de oneliner ‘Yes, I’m free’.

Grace and favour

Een oneliner dat al in de pilot wordt gebruikt. En een succes wordt, net als de serie. Met hier en daar wat castwisselingen, blijft de serie dertien jaar op tv en krijgt het een minder succesvol vervolg in de vorm van Grace and Favour’ Ondanks de harde kern qua cast, bewijst de verandering van omgeving (landgoed) dat de setting van het warenhuis bij de serie hoort.De karakters blijven in ieder geval hetzelfde, zo blijft de achtergrond van Mr Humphries ook in deze variant, net als bij John zelf  een klein mysterie.

Reboot

The legacy van deze Britse comedy is dat het tijdloos is. Zoals het is uitgezonden. Helaas, dit weekend wordt de eerste opname gemaakt voor een eenmalige nieuwe aflevering met een optie tot nieuwe serie. Met een geheel nieuw productieteam vanzelfsprekend. Naast het schrijversduo, is ook de oude, vertrouwde cast overleden. Alleen Mick Berry leeft nog.

De ‘beeb’, die vanwege het  ‘BBC landmark comedy season’ ook andere series gaat opgraven,  viert met de reboot een mijlpaal. Het is 60 jaar geleden dat ‘Hancock’s Half Hour’ als eerste serie de overstap van radio naar tv maakte en daarom als eerste Britse sitcom wordt gezien. Dus geen reboot omdat de fans dit hebben gewild, integendeel zelfs. Want hier wordt niemand mee geholpen. Hier blijf je van af.

Are you being served

Blondie: Alle ogen op Debbie

Als je klein bent, dan worden verjaardagsfeestjes nog met patat en ketchup gevierd.  Blondie doet dat in 2014 ook. Alleen is deze dame dan wel 40. Een van haar grootste hits verschijnt in dat jaar in een ketchup reclame en ze markeert het jubileum verder met ‘Ghosts of Download’ , waar ze haar hits opnieuw opneemt. Maar Blondie is meer dan alleen Debbie.

Denis(e)

Ja, de groep Blondie heeft met Debbie Harry een echt uithangbord. Haar hele verschijning is uitgedacht door Andy Warhol. Ze is zijn muze en dat leidt trouwens later tot een van de meest iconische werken van hem in de 80’s. Muze is dan ook een vorm van bewondering. Iets waar de iconische Blondie’s cover van ‘Denise’ ooit ook mee begint. Ja, met een ‘e’ op het eind. Neil Levenson schrijft het nummer in de 60’s nadat hij  Denise LeFrak heeft ontmoet op een strand.  Met deze inspiratie zoekt hij voor het nummer een groep en dat wordt uiteindelijk Randy & The Rainbows.

De zomer van ’63

Met als kern de broertjes Zero en Safuto en Dominick Safuto als Randy, zorgt ‘Denise’ voor open deuren. Zo mag de groep in het door Franky Valli bezongen ’63 samen met Stevie Wonder en Beach Boys door America touren. Helaas blijft het daar bij en het nummer dreigt te verstoffen, totdat Debbie ’s partner Chris Stein van Blondie de uitgever veertien jaar later toestemming vraagt om het nummer op te mogen nemen.

Ondanks dat Neil er niet blij mee is mag dat uiteindelijk, wordt strandmeisje Denise de jongen Denis en de rest is bekend. Chris vertelt in ‘100 Greatest Cover Versions: The Ultimate Playlist’ dat hij veel te danken heeft aan het nummer. Het levert de band dan ook vele gouden platen op en in de 90’s besluit Chris er een paar weg te brengen.Hij ontmoet een verzamelaar die getrouwd is met Jackie LeFrak. Is dat…inderdaad, de zus van. Cirkel is rond.

Debbie en de rest

Voor de band in de 70’s nog lang niet. De zegetocht lijkt eindeloos maar is het niet. Deze loopt tot 1982.  Debbie en de rest gaan dan ieder hun eigen weg. De reden ligt vooral bij dat ‘en de rest’. Door de aandacht voor Debbie voelen de andere bandleden zich de begeleidingsband van Blondie. Dan is er de cirkel van verminderde motivatie door verminderd succes en nadat Chris ernstig ziek wordt, is the tide dan wel erg high.

Terug

Chris herstelt gelukkig en samen met Debbie en Jimmy Destri staat hij aan de basis van de reünie van de band eind 90’s met een enorme hit voor ‘Maria’.  Dat is geen cover van ‘Mario’ of zo, maar gewoon eigen werk. En dat komt er nog meer,  want de inmiddels grijze Debbie en Chris laten Blondie na 42 jaar nog onverminderd rocken.

Blondie

Liefdesverdriet in the 70’s: Nazareth

Soms vraag je wel eens af of een bepaalde band nog bestaat of niet. Neem nu Nazareth, genoemd naar de eerste zin uit Band’s ‘The weight'(I pulled into Nazareth…). De Schotse rockers zijn behoorlijk uit het zicht verdwenen.  Toch al zo’n veertig jaar om precies te zijn. Maar ja en verrassing: ze bestaan nog steeds als band. Met Pete Agnew als enige originele bandlid nadat zanger Dan McCafferty de band ook heeft verlaten,  viert Nazareth nu haar 48-jarig bestaan.

Love hurts

Toch moeten we decennia terugrollen, naar maart 1976, voor het laatste succesje van de heren in Nederland.  In een periode dat alles weer begint te bloeien in de natuur, hooikoorts weer opkomt en lammetjes in de wei dartelen, staat ook het hartverscheurende ‘Love hurts’ in op nummer 1.  Dat de plaat zou uitgroeien tot een van de populairste van 1976 is eerder niet te bedenken. Bedoeld als b-kant, heeft de groep nooit de intentie om het nummer op het nieuwe album te zetten. Dat verandert als de band het advies van Jerry Moss van hun platenmaatschappij overneemt en het toch op ‘Hair of the dog’, het zesde album van de band, zet. Een groot commercieel succes. Eindelijk.

Cover

Het een hangt met het ander samen want een Amerikaans succes levert nog meer internationale publiciteit op. Dan sta  je niet geheel als een nobody op Pinkpop 1975 bijvoorbeeld. Dat is in Nederland de grote opstap voor het succes van de band en dat betaalt zich uit in de winter van ’75/ ’76.  Een Toppop-filmpje geeft een extra steuntje en best laat en opmerkelijk wordt het oude nummer dan toch een hit in Nederland. Laat omdat de Everly Brothers cover al in 1961 wordt opgenomen door Roy Orbison, opmerkelijk omdat in 1975 Jim Capaldi en Cher het ook opnemen. Maar juist de cover-versie van Nazareth doet het hem. Met name in Noorwegen breekt het nummer records.

Achtbaan

Maar als een van de partijen het niet meer ziet zitten, dan komt het liefdesverdriet pas echt. In dit geval maakt het publiek het spreekwoordelijk uit en zelden wordt een nummer 1 zo snel gedumpt in dat 1976. Het jaar dat toch al een emotionele achtbaan is op de nummer 1. Want daarna, in de lente, is het tijd voor nieuwe liefde en staan ‘Sweet love’ en ‘Save your kisses for me’ op 1 maar aan het eind van de zomer is het ‘Kiss and say goodbye’ van de Manhattans op die plek . Met kerst ’76 leven we mee met Chicago’s  nummer 1 ‘If you leave me now’ en na de jaarwisseling in 1977 begint alles opnieuw met Queen’s ‘Somebody to love’. Inderdaad, love hurts, maar niets geeft in de muziekwereld meer inspiratie…

Vastleggen in volledig scherm 9-2-2016 234400