Categorie archief: 60’s

Alle berichten over de jaren ’60

Flashback 1992: ‘Quentin Tarantino? Nooit van gehoord’

Als Hans Bouwens in 1992 een telefoontje krijgt van zijn uitgever kan hij er niet zoveel mee. Een onbekende regisseur heeft zijn ‘Little green bag’ voor een film gebruikt. Hans haalt zijn schouders op. ‘Quentin Tarantino? Nooit van gehoord’. Hij ziet de royalities vanzelf wel. Hij concentreert zich liever op de  gemiddeld twee optredens per week in allerlei winderige uithoeken waar hij naast wat solowerk vanzelfsprekend ook ‘Little green bag’ zingt.

Creatief momentje verandert alles

Ondanks het grote succes achter hem, heeft Hans heel wat aan dat nummer te danken. Zo kan hij in 1969 al snel kappen met zijn dead end job in de limonadefabriek als het nummer zowel in Nederland (door Veronica) als in de VS (door Jerry Ross) een hit wordt. Niet slecht voor een nummer dat in een schoolgebouwtje wordt geschreven met een  basloopje als basis. Jan Visser gebruikt dat loopje al eeuwen als opwarmertje tijdens repetities voor de band Soul Invention. De wereldhit in spe krijgt vorm als Hans er op een zomeravond een tekst bij gaat verzinnen.

Kleine aanpassingen, grote gevolgen

Het hoeft dus allemaal niet zo moeilijk te zijn. Bijvoorbeeld dekt de huidige groepsnaam de lading niet meer, aangezien de band een andere muziekrichting op wil. Een boekje met in de hoofdrol detective George Baker wordt in no time de inspiratie voor een nieuwe groepsnaam. Ook het nummer kent zijn snelle aanpassingen. Als het qua tekst niet lekker rijmt, veranderen de heren greenback (geld) heel simpel in green bag ( groene tas).

Dat zijn toch twee verschillende dingen en dat maakt niet uit.  Er zijn met bijvoorbeeld ‘Whiter shade of pale’ wel meer vage teksten in die tijd, stelt hij achteraf.  Het is in ieder het begin van enorm succes in de 70’s en een groot deel van de 80’s.  Maar na twee perioden George Baker Selection is het in 1989 definitief over. En Hans verdwijnt voor het grote publiek uit het zicht. Tot dat ene nummer op de Amerikaanse radio wordt  gedraaid.

Quentin Tarantino

Quentin Tarantino werkt op dat moment aan ‘Reservoir Dogs’ en is vastbesloten  ‘Money’ van Pink Floyd voor de eerste scene  te gebruiken. Quentin bedenkt zich als hij ‘Little green bag’ op de radio hoort. En daar is specialist in gebruik van muziek in films, Karyn Rachtman  (Zie artikel Pras).

Zij weet een goede deal te sluiten met de uitgeverij van Hans. En zo rolt de bal weer verder. Quentin heeft dan ook iets met Nederland.  Zo zitten er  in veel van zijn films  Nederlandse referenties. Naast de muziek van Hans in ‘Reservoir dogs’ zit namelijk ook karakter Freddy Newandyke in de film, een verbastering van Nieuwendijk, beter bekend onder zijn schuilnaam Mr…Orange.

Dat ene telefoontje dus

De film is een redelijk succes maar de populariteit stijgt naar enorme hoogte als Quentin een paar jaar later wereldberoemd wordt met Pulp Fiction (schrijft hij voor een deel in Amsterdam). Daarmee krijgt zijn eerdere werk hernieuwde aandacht en zo kent men over de hele wereld Hans weer als George Baker.

Het op het oog onbeduidende telefoontje in 1992 verandert dus alles. De film waar Hans zijn comeback aan te danken heeft, is door hem onderhand meerdere malen gezien. En o ja, hij staat nog steeds op het podium dat nummer te zingen. Alleen met één verschil, dat doet hij nu wel 300 keer per jaar voor heel wat meer greenback.

reservoir dogs

 

 

Advertenties

Louis Armstrong – What a wonderful world(1988)

Slowstarters in het kwadraat, van die platen die pas jaren later worden gewaardeerd. Elk jaar heeft wel van die ‘nieuwe’ hits. Aanleiding is vaak een film, gebeurtenis, hype of gewoon een dj die eens in zijn platenbak kijkt. Ook 1988 is zo’n jaar, Louis Armstrong ’s ‘What a wonderful world’ is weer terug op de radio en daarmee in de lijsten. Opmerkelijk voor een plaat dat al twintig jaar oud is op dat moment.

Verrassing

Volkomen verrassende hit dus. Niet in de laatste plaats voor Jazz-man Louis. Als hij nog had geleefd. Hij zag de plaat decennia terug, tijdens zijn leven, in thuisland US floppen. Zoals gezegd, vast een aanleiding. Inderdaad, de film Goodmorning Vietnam. Zich trouwens afspelend in 1965. twee jaar voor de werkelijke opname van de plaat, maar dat terzijde. Hoewel in Louis’tijd Vietnam wat meer in de actualiteit lag, wordt de plaat , geschreven door George David Weiss en  Bob Thiele, gericht ingezongen op zijn leven in Queens volgens biograaf Ricky Riccardy.

Vietnam

En dan die film. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Adrian J. Cronauer,  werd met (en wellicht juist door) die andere invalshoek tot de Vietnam -oorlog een enorme hit. Net als de soundtrack met Louis Armstrong. En zo had hij dan ook die hit in de US met het nummer.  De plaat wordt gezien als een van de meest positieve platen ooit maar voor enkele artiesten die het hebben opgenomen is het succes te laat gekomen. Allereerst voor Louis zelf, die maar drie jaar van het eerste succes aan de overkant van de oceaan kon genieten. Hoe zou dat in ’88 zijn geweest? Een tweede en groter succes en dan ook nog met de link Vietnam, in zijn tijd ondenkbaar.

Postuum

Postuum succes. Dat is al vaker met deze plaat gebeurd. Er zijn op deze site al een paar voorbeelden voorbij gekomen. Dramatisch is natuurlijk Eva Cassidy, als haar opname, samen met andere covers, twee jaar na haar overlijden wordt ontdekt door de BBC. Of neem de lokale held van Hawai, die man met de onuitsprekelijke naam Israel Kamakawiwo’ole.Hij neemt het in de 90’s op in combinatie met ‘Over the rainbow’, krijgt wat van het succes mee en overlijdt enkele jaren later. En Joey Ramone neemt het een jaar voor zijn overlijden op, voor zijn eerste soloalbum ‘Don’t worry about me’. Ja inderdaad, succes komt er uiteindelijk wel, maar het is net onverwacht bezoek. Bepaalt zelf wanneer het aanklopt. 

The Beatles – Penny Lane (1967)

Mijn eerste aanraking met muziek had ik in een klein platenzaakje, genaamd Penny Lane. Het was genoemd naar die bekende plaat van The Beatles. Het originele singletje hing dan ook ingelijst boven de kassa. Mijn vriendschap met de eigenaar begon nadat ik als klein jochie een elpee wilde kopen en na al mijn gespaarde zakgeld op de balie te hebben gelegd, tot de ontdekking kwam dat ik een dubbeltje te kort kwam. Deed hij niet moeilijk over, ik kon de elpee gewoon meenemen, maar ik kwam later wel terug met het dubbeltje om de aankoop rond te maken.

‘Penny Lane’ aan de muur

En ik bleef hangen. Uren observeerde ik in Penny Lane het winkelend publiek, terwijl ik tegelijkertijd oeverloos  kon discussiëren met de eigenaar over de nieuwe top 40, die in die tijd al een week van te voren bekend was. Hoewel ik altijd even naar het singeltje keek als ik binnenkwam, was er nooit discussie over deze plaat. Als klein jochie onderscheidde ik waarschijnlijk al klassiekers van prut en deze plaat was tijdloos. Maar die observatie was ook het startpunt voor Paul McCartney. Hoewel het nummer op het eerste gezicht niet  bijzonder lijkt, zit er veel meer achter. Als je het singletje in je  bezit hebt, maar ik zou nog eens kijken en luisteren.

Liverpool van twee kanten bekeken

Er valt dan ook zoveel  over de plaat te vertellen. Want het is bekend: het nummer komt voort uit een observatie van Paul McCartney toen hij stond te wachten op John Lennon in een busstation genaamd Penny Lane in Liverpool. Het nummer kent veel personages, lopend op die plek, die bekenden waren van de bandleden. De kapper, de verpleegster…alleen de bankier niet. Die is er door Paul ingeschreven omdat het gewoon paste in de tekst.  O ja, het nummer wordt vaak gekoppeld aan ‘Strawberry fields forever’ omdat dat nummer een observatie was van John Lennon op zijn jeugdjaren in Liverpool. Het gaf een heel ander licht omdat beide heren een heel andere achtergrond hadden in de eerste plaats. Beide nummers zijn ook letterlijk gekoppeld doordat ze gezamenlijk werden gereleased als voorloper van het album ‘Magical mystery tour’, een album dat een aantal overblijvers bevatte die het beroemde ‘St. Peppers loney hearts’ club niet haalde.

Andere tijden

De plek waar Paul zijn inspiratie vandaan haalde, bestaat niet meer, net als de naambordjes. Deze werden zo vaak gestolen na het uitbrengen van deze plaat, dat de naam op de muren werd geschilderd. Ook de gelijknamige platenzaak bestaat trouwens niet meer. Jaren later stond ik zelf in die kleine platenzaak achter de balie, overgenomen door een platenketen. De voormalige huisstijl paars-zwart was overgeschilderd, het hele interieur was anders en het singeltje was verdwenen. Ik pakte een willekeurige cd voor muziek in de winkel en de eerste plaat die ik hoorde was…Penny Lane van The Beatles. Inderdaad, tijdloos.

Vastleggen in volledig scherm 18-11-2015 220828

Smokey Robinson & The Miracles – Tracks of my tears(1965)

Een van de mooiste motown-platen vind ik deze wel.  ‘Tracks of my tears’kwam een aantal jaar geleden weer in de belangstelling doordat American Idol Adam Lambert het zong tijdens een van de live-shows. Ook Boys II Men nam het relatief nog kort geleden op, in 2007. En zo kan ik nog een heel rijtje noemen.

Smokey Robertson & The Miracles

Maar dat ga ik niet doen. Het nummer is oorspronkelijk van Smokey Robertson & The Miracles. Het nummer kreeg vooral in de 80’s een nieuwe boost en aandacht doordat het werd gebruikt  voor de soundtracks van ‘The Big Chill’ uit 1983 en Platoon in 1986. Leuk die nieuwe aandacht, maar het was al tijdloos geworden in de 60’s. Want laten we even een paar statistieken en lijstjes doorlopen.

Records en erelijsten

Het nummer heeft het ene na het andere succes en record gebroken in muziekhistorie. Zo was het in zijn eerste twee jaar al een miljoen keer over de toonbank gegaan en staat op 50 in de ‘The Rock and Roll Hall of Fame’s 500 Songs that Shaped Rock and Roll’ lijst. Dat is een lijst van nummers van de jaren’20 tot in de jaren’90 dat de muziekgeschiedenis het meest hebben beïnvloed. Toevallig stond de plaat ook op 50 in de Rolling Stone’s Top 500 all times. En het houdt niet op: De Recording Industry Association of America (RIAA) koos de song als goede subtopper met zijn 127 in de top 365 beste singles van de 20e eeuw.

Bananaboat song

Inkoppertje, dit nummer heeft indruk gemaakt. Het wordt gezien als de mooiste en beste plaat van The Miracles. Het nummer werd geschreven door Smokey Robinson, Pete Moore, en Marv Tarplin. Laatstgenoemde bedacht het gitaardeuntje en legde daardoor de basis voor deze plaat. De inspiratie voor het riffje is wel opmerkelijk, dat kwam van Harry Belafonte’s ‘Bananaboat song’, niet echt een nummer dat in het verlengde ligt van deze hit. Maar hoe makkelijk het allemaal klinkt, William’ Smokey ‘Robinson heeft  maanden over de tekst gedaan omdat hij simpelweg geen goede beginzin kon vinden. Maar cliché , ook hier was die ene zin de trigger voor een hele songtekst: ‘Take a look at my face, you see my smile out of place’.

Platoon

Met deze zin rolden de rest van de woorden bij spreken van op het papier. De moeite was niet voor niets, de plaat is een klassieker geworden, hoewel dat zich niet heel erg vertaalde in de hitlijsten. In de UK behaalde het net wel de  top 10, in de US net niet. En bij ons? Hier deed de plaat helemaal niets tot het dus voor de film Platoon werd gebruikt. Juist door deze film behaalde de plaat toch nog een notering in de top40-historie, maar het was met drie weken niet lang. Maar ach, beter laat dan nooit en  een tijdloze plaat als deze kent geen tijd.