Categorie archief: 160 woorden

The Gossip gaat niet via het platgelopen pad: Undoing things

Volgens Bono  verandert op nieuwjaarsdag niets. Je slechte gewoontes en vaste patronen verdwijnen niet zomaar. Vergt ook mentaliteit. Dat is de essentie  van zangeres Beth Ditto van The Gossip,  veelal het tegenovergestelde van wat in de oppervlakkige muziekwereld norm is.

Heavy Cross

Beth stelt heel simpel ‘Undo things, it has already been done’ en schrijft met deze basis ‘Heavy Cross’.  Want daar gaat het om, je moet jezelf opnieuw uitvinden. Met deze eigenzinnigheid en voortdurende verandering heeft het trio Gossip de definitieve doorbraak met het door Rick Rubin geproduceerde ‘Music for men’ en de videoclip van Price James voor de succesvolle leadsingle.

Undoing things

Ondanks vertrouwen in het volgende decennium verloopt dat wat minder succesvol. De band met bijna elke drie jaar een album release, houdt zich stil in 2015. Het is tijd voor weer iets nieuws. Beth is undoing things. Ze richt zich op haar solocarrière en kledinglijn voor grotere maten.  In eigen stijl, de rest is already been done.

The Gossip

A Night at the opera: Queen verkoopt zichzelf wel

Queen ’s ‘A night at the opera’ is een keerpunt voor de band. Het begint met het stevige nummer ‘Death on two legs’ , een muzikale ontslagbrief voor toenmalig manager Norman Sheffield. Hij wordt verantwoordelijk gehouden voor de oneerlijke en slechte deals. Hoewel Norman het anders ziet, trekt hij zijn conclusies nadat hij het nummer vol beledigingen hoort.

Hierna zet band de hakken nog meer in het zand  en zo is er geen discussie mogelijk over Bohemian Rhapsody. Dat wordt de leadsingle met een volle zes minuten, opgebouwd uit tientallen fragmenten en opgenomen in zes studio’s. Niemand gelooft commercieel in het veel te lange nummer (inclusief Elton John), alleen goede vriend van Freddie, dj Kenny Everett, begrijpt het wel.

Hij hoort een meesterwerk, is meteen om, draait het in zijn show veertien keer, vertelt er niet bij waar het nummer te krijgen is en er is  hype.  Zo moeilijk is het niet. Net als bij Queen, verkoopt het nummer zichzelf wel.

 

A idiot abroad: De tegenpool van Floortje

Je hebt Floortje, Michael Palin, zelfs Erica Terpstra, maar de ultieme reiziger is Karl Pilkington. Door Ricky Gervais en Stephen Merchant wordt hij in ‘A idiot Abroad’ in het begin van dit decennium alle kanten van de wereld opgestuurd, of hij nou wil of niet.

Nou, met tegenzin is zwak uitgedrukt.  Dat levert drie seizoenen zeer vermakelijke tv op. Karl presenteert het niet, hij ondergaat het.  Daarmee is het een omgekeerd reisprogramma, hij laat zich rondleiden.  Bijzondere plekken (waar ik ook ben geweest), krijgen van hem een eigen oordeel. De zo genoemde ‘Great wall’ in China is naar zijn mening meer de ‘allright wall’ en Petra in Jordanië is een ‘load of rock’.

Als producer is Karl al betrokken bij de eerste radioshows van Ricky en Steve. Daarom blijft er twijfel of Karl een act opvoert. The Telegraph doet een poging om Karl te ontmaskeren, maar laat de vraag open met het oordeel dat Karl een uniek figuur is.

Alan walker’s ‘Faded’: eindelijk wat rechtgezet

Soms ligt een nummer slecht in het gehoor. Dat heb ik het afgelopen jaar met ‘Faded’ , van de Noor Alan Olaf Walker.

Het nummer heeft een mooie melodie, tekst,  zangstem van  Iselin Solheim en geweldige clip, eigenlijk is het een topplaat. Maar ik wordt onrustig van de elektronische gedeelten die het 80’s effect geven dat de plaat plots naar 33-toeren wordt gezet, de batterijen van de walkman bijna op zijn. Het klopt naar mijn mening muzikaal niet. Of ik begrijp de plaat niet. Het wordt een van de grootse hits van het jaar (zover die waardebepaling wat waard is). Wellicht is het dat.

Maar achteraf had ik dus wel gelijk. In het toepasselijke Amerikaanse blad ‘Fader’ geeft Alan juist mijn bovenstaande kritiek als reden om de alternatieve versie ‘Restrung’ uit te brengen. Dus het nummer zonder de elektronische onzin, maar met Alan achter de piano. Zo wordt een van de door mij meest gehate platen een juweeltje, het klopt weer.

Familie Knots: Marnix als overbruggende factor

Gisteren overleed Neef Herbert van de 80’s serie familie Knots, oftewel Marnix Kappers. Als ambtenaar die zijn saaie baan opvrolijkt met speelgoed, is zijn optreden naast de overbrugging van scenes ook die van de generatiekloof.  Zoals de serie dat zelf ook eigenlijk is.

De jeugdserie, bedacht door Hetty Heyting, heeft in zijn kortstondige bestaan impact gemaakt door aansprekende onderwerpen te bespreken in de taal van de jeugd. Uniek in de serie is ook het gebruik van het toen nieuwe fenomeen videoclips met de muziek van Erik van Thijn.  De verhalen draaien om een familie bestaand uit zeven personen met een aantal bijkarakters. Deze worden gespeeld door maar drie acteurs. Naast bedenkster Hetty  zijn dat Jan-Simon Minkema en Marnix Kappers.

Marnix is als Neef Herbert vaak een overbruggende factor tussen scenes en familieleden. Ook doet hij de karakteristieke voice-over waarmee als een van de eerste Nederlandse  series,  ‘de vierde muur’ menigmaal werd doorbroken. Marnix, de overbruggende factor in een unieke serie.

Thai Life: Het geheim van een briljante commercial

Bijna iedereen kent ze wel, de Aziatische reclames die stuk voor stuk viraal zijn gegaan. Vooral die van Thai Life maken impact. Zo knalt  in 2011  ‘Silence of love’, geregisseerd door  Thanonchai Sornsriwichai, over het internet. Deze vertelt het verhaal van een doofstomme vader die veel moeite heeft te communiceren met zijn dochter. Dat heeft dramatische gevolgen.

Voor Thai Life maakt het bureau Ogilvy & Mather in Bangkok de reclames.  Phawit Chitrakorn van het bureau legt in een interview  uit dat de kracht in de video’s met name ligt bij oprechtheid.  Ze gebruiken echte verhalen en hoofdrolspelers zonder enige acteerervaring.  Ze worden gecast op straat.

Het motto  ‘Value of Life’, van het op boeddhistische kernwaarden geleide verzekeringsbedrijf Thai Life is het uitgangspunt.  Het succes is een combinatie van goede verhalen, de juiste emotionele snaar, gekoppeld aan het juiste product. Het levert Ogilvy & Mather al veel prijzen op, zoals diverse Cannes Lions. Maar het levert met name bewondering op van vooral westerse reclamebureaus.

Farzad Bazoft: Op de verkeerde plek

Irak, september 1989. Verpleegster Daphne Parish rijdt haar Britse vriend Farzad Bazoft, journalist van The Observer, naar al-Hilla als daar een explosie heeft plaatsgevonden.  Farzad Farzad maakt op de plek foto’s , neemt wat monsters en dat is tegen de zin van Saddam die de explosie juist geheim wil houden.

Farzad en Daphne worden los van elkaar  opgepakt en onder zware dwang bekent Farzad spionage. De daaropvolgende rechtszaak is een regelrechte aanfluiting.  Daphne krijgt 15 jaar cel en Farzad wordt veroordeeld tot de doodstraf.  Toch blijft er tot op het laatst hoop.  Echter op 15 maart 1990, pas een uur van te voren, krijgt Farzad te horen dat het moment daar is.

Hij schrijft korte brieven naar zijn geliefden, biedt Daphne excuses aan voor deze situatie en houdt tot de laatste seconde zijn onschuld vol. “I was just a journalist going after a scoop.”  Zijn laatste woorden. Daphne komt gelukkig na 10 maanden vrij na bemiddeling van Zambiaanse president Kaunda. Dat komt voor Farzad te laat.

U.S.U.R.A: Dance met diepere lading

Arnie ‘I’ll be back’ Schwarzenegger heeft een van de bekendste oneliners in films ooit, maar in zijn Total Recall, loopt acteur Marshall Bell met de eer weg.  Vooral omdat zijn ‘Open your mind’ voor een danceklassieker van de Italianen  Maiolini,  Cremonini en Gilardi wordt gebruikt.

Samen met de bekende producer Rollo, wordt er weinig creatief omgegaan met één regeltje tekst.  Lijkt, want door de clip krijgt de plaat in een klap een diepere laag.  Gebruik makend van ‘morphing’, door Michael Jackson van oorspronkelijk cross-fading naar een hoger plan getild, doet U.S.U.R.A. er een schepje bovenop. Zij morphen spraakmakende, historische personen met elkaar, zo verandert bijvoorbeeld Mussolini erg makkelijk in Margaret Thatcher.

Hun  boodschap is dan ook dat je vooral moet blijven nadenken over alles wat er in de wereld gebeurt. Want dan gaan naast je ogen ook deuren open, toch? Nee, in Nederland is het na deze hit over en in tegenstelling tot Arnie, keert de act nooit meer terug.