Categorie archief: 00’s en beyond

Alle berichten over de jaren ’00 en ’10

De legacy van Primer: Tijdreizen met paracetamol

De huidige kopafbeelding bovenaan deze pagina, is een bewerking van een foto tijdens de heropening van de South Fork Bridge in 1941. Het is inmiddels aangetoond dat er op de originele (en als echt bestempelde) foto ‘niets nieuws’ staat en dat deze setting met de hipster in de 40’s mogelijk was. Toch is het een van de  meest gedeelde ‘tijdreisfoto’sop het internet.

Met 12 Monkeys in een oneindig kringetje

Ook van tijdreisfilms zijn er legio in omloop en de meeste scenario’s drijven op van die hoofdbrekende paradoxen waarin oorzaak en gevolg één zijn, in een oneindig kringetje blijven hangen en waar de tijdlijn na de ingreep in het verleden helemaal een rommeltje wordt. Het begin is het einde en het einde… neem nog maar een paracetamol.

Goed voorbeeld is 12 Monkeys.  James Cole leeft in het jaar 2035 waarin de wereld is  vernietigd door een virus.  Dat virus moet in het jaar 1996 bewust zijn verspreid  en hij wordt teruggezonden naar dat jaar om het te voorkomen. Er gaat wat mis, hij belandt in 1990 en ontmoet zonder dat hij het weet, het latere brein achter de virusverspreiding, Jeffrey Goines. Met deze ontmoeting brengt James de gestoorde Jeffrey op het idee. Het geklooi met de tijdlijn begint, met een eindeloze timeloop als gevolg.

Terminator creeërt zichzelf

Deze paradox waarin het oorspronkelijke idee door de toekomst wordt aangedragen, ook wel de Predestination Paradox genoemd, kent feitelijk geen begin en ook geen einde. Andere voorbeelden zijn ‘Bill en Ted’s exellent adventure’ en zeker de ‘Terminator’ franchise. Daarin ontstaan door de latere ontdekking van de chip en techniek van de naar 1984 gezonden Arnie, wederom Skynet en diezelfde Arnie de Terminator.  Deze film gooit er trouwens ook nog een  Bootstrap Paradox in waarin (ondanks andere mogelijkheden) John Connor’s collega Kyle Reese, door zijn tijdreis naar hetzelfde 1984, John’s vader wordt.

Primer strijdt tegen de paradoxen

Oorzaak en gevolg zijn dus één en dat kan technisch niet. Daarentegen het tijdreizen zelf wellicht wel, maar dan wel met een aantal strakke regels, waaronder dat je jezelf niet kan (en mag) tegenkomen. De zwaar onderschatte film Primer uit 2004 past deze regels toe en gaat de strijd aan met diverse paradoxen. Dat gebeurt met een enorm ingewikkeld scenario, waarin tijdreizen en het klooien met tijdlijnen naar een hoger plan worden getild.

Shane Garruth zaait verwarring

De film is  geschreven, geproduceerd, geregisseerd door Shane Carruth, die ten tijde van de opnames zelf wetenschap studeert. Daarnaast doet hij ook de edit en speelt hij als Aaron een van de hoofdrollen. De andere rollen zijn voor vrienden en kennissen, waaronder mede hoofdrolspeler David Sullivan, die Abe speelt.

De film met veelal realistisch maar houterige communicatie met veel vakjargon, wordt geen groot bioscoopsucces. Financieel wel, gek genoeg.  Met een budget van 7000 dollar brengt het een half miljoen dollar op. Echter, het grootste succes is dat de film tot op de dag van vandaag hele hordes kijkers over de hele wereld verwart, door hen meerdere malen wordt bekeken en heftig wordt bediscussieerd.

Primer vergt nog heel wat uitleg

De film valt dan ook niet in een paar woorden uit te leggen.  Daar zijn diverse, uitgebreide analyses, een lange graphic of diverse minutenlange Youtubevideo’s voor.  De basis ligt bij twee vrienden Aaron en Abe, die een manier van tijdreizen ontdekken,  gebaseerd op een soort systeemherstel. Met de twee herstelpunten (in de vorm van twee kisten) reizen ze een week lang meerdere keren terug van eindpunt 15.00 PM naar het tijdstip 9.00 AM, als het vaste startpunt.

Daarna wordt het raar, lopen situaties door elkaar en ga je jezelf afvragen wat er nou werkelijk gebeurt.  Belangrijk onderdeel voor de ontrafeling van het volledige en ingewikkelde scenario, ligt bij de hoofdpersonen. De hint zit hem volgens velen  bijvoorbeeld al in de namen AAron en ABe die symbool staan voor de  kopieën die de hoofdpersonen van zichzelf maken als gevolg van het tijdreizen. En die kopieën ontstaan door zich niet te houden aan de basisregel, namelijk de originele tijdlijn in stand houden.

Van AA naar AB

Deze mag immers nooit worden aangepast. Daarom kunnen de namen ook staan voor een tijdlijn met het extra herstelpunt. De problemen  op de tijdlijn worden immers nog groter , als Abe met een reservekist een eerder herstelpunt (05.00 AM) creëert en Aaron dit ontdekt. Shane heeft zelf ooit gezegd dat de oplossing inderdaad daar te zoeken is en dat je vooral moet focussen op details bij de hoofdpersonen en op twee bijrollen.

Beste tijdreisfilm

Het scenario valt dus uit te pluizen, maar pak er wel een paar paracetamolletjes en een kop koffie bij.  De film wordt door onder anderen regisseur Rian Johnson ( tijdreisfilm Looper) de beste tijdreisfilm ooit genoemd, vooral omdat het met een enorm laag budget en zeer beperkte middelen de theorie van tijdreizen het sterkst benadert. Zoals Shane in zijn rol als voice-over Aaron al zegt in de film: They took from their surroundings what was needed… and made of it something more’.

Roem in eigen land: The Ark

Een van de mooiste platen van de vroege 00’s vind ik ‘It takes a fool to remain sane’ van de Zweedse band The Ark. Vooral de krachtige tekst en de opbouw van het nummer is nog steeds waanzinnig. Het blijft een raadsel dat er nooit een internationale doorbraak is voor deze band, wellicht dat het aan George Bush ligt.

Er is meer dan Rottne

Want de band is rond de eeuwwisseling een van de grootste bands van Zweden maar ziet soortgelijke bands als The Darkness wel doorbreken in Engeland. Dat de band in het eigen Zweden wel enorm populair is,  komt naast de muziek ook door de geweldige optredens en de excentrieke zanger Ola Salo. Hij komt oorspronkelijk uit het anonieme Zweeds dorpje Rottne in de gemeente Växjö en juist doordat het als Växjo zo’n oersaai dorp is, wordt zijn drang om uit te breken enorm groot, zo stelt hij ooit in een interview.

En nu The Ark

In Växjo  ligt ook meteen de basis voor dit nummer van de latere band. Daar beginnen Ola’s vrienden Mikael  and Lasse  Ljungberg  The Ark, gewoon om als  schoolvrienden muziek te kunnen maken. Terwijl in de jaren’90 de Zweedse muziek hoogtij viert met bijvoorbeeld Dr Alban en Ace of Base, is de band bezig de juiste sound en line-up te vinden. Pas nadat de era van hun Zweedse collega’s over is, breekt de band in eigen land door met met album ‘We are The Ark’.

Voor wie dat nog niet wist. ‘It takes a fool to remain sane’, het nummer dat ook een  een verwijzing is naar de jeugd in Rottne, wordt de leadsingle  Het breekt in eigen land en zo staat metropool Växjo nu zichtbaar op de Zweedse kaart en daarnaast pakt de band meteen een internationaal succesje in Italië.  Daar is de single lang niet uit de  lijsten te slaan, maar daar blijft het bij.

Bush verknalt internationale doorbraak

Want naast Nederland en de UK, laat ook de Verenigde Staten het afweten. Goed, Amerika valt wel te begrijpen trouwens. Ola heeft het zichzelf en de band heel erg moeilijk gemaakt door de woede van veel Amerikanen op de hals te halen. Tijdens een optreden maakt Ola een verkeerde opmerking over 9/11 en later maakt hij zich ook niet populair door het nummer ‘Father of a son’ (over het mogelijk maken van adoptie voor alle relatievormen),  op te dragen aan George Bush. Inderdaad, op dat moment president en niet bepaald een voorstander in deze discussie.

Van Internationaal weer nationaal

De band moet door deze publiciteit de promotietour voortijdig afbreken. Negatieve publiciteit is ook… ja, maar dat helpt niet erg. Terug in Zweden pakken ze de draad weer op en na met overmacht het Nationale songfestival te hebben gewonnen, valt het resultaat op Europees niveau erg tegen met een van de laatste plaatsen.

Met wellicht de allerlaatste kans gemist om internationaal door te breken, is daar in 2011 het besluit te stoppen met de band. Precies tijdens hun 20-jarig jubileum en op het hoogtepunt van de roem. Alleen in eigen land helaas.

Niet zo’n gewone woensdag: A Wednesday

Ongeveer een maand geleden schreef ik deze tekst al, bedoeld voor mijn andere blog. Na vandaag, na Manchester, is het actueler dan ik heb kunnen bedenken. Het keert daarom terug op deze site omdat de indringende boodschap van ‘A Wednesday’ niet te vaak kan worden gehoord.

De film wordt dan ook gezien als een van beste Bollywood films ooit. Dat terwijl op het eerste gezicht het plot wel heel simpel is.  Het script van Neeraj Pandey lijkt zelfs wat te hebben geshopt bij eerdere Amerikaanse blockbusters. Een terrorist plaats naar eigen zeggen vijf bommen op strategische plekken in Mumbai en laat ze af gaan als er niet vier terroristen worden vrijgelaten. Maar niets is wat het lijkt.

10 minuten regel overschreden

Dat is ook al vanaf het begin met de film zelf. Via een u-bocht en een zijweg  kom ik op deze film, als ik over YouTube zwerf.  Als er wel erg veel positieve reacties zijn, doe ik nog even de IMDB-check.  Met een enorme waardering van 8.3, geef ik het een kans. Er moet iets bijzonders zijn aan de film.

Met dat in mijn achterhoofd,  is dat meteen de reden dat de film de 10-minuten regel overschrijdt. Normaal geef ik een film tien minuten en als ik er dan niet in zit, ga ik wat anders doen. So, it better be good. De film is minutenlang meer clownesk, iets dat vaak in deze films zit, en al dik over die tien minuten, gaat de muis al richting het kruisje rechtsboven.

Showtime

Maar plots grijpt de film je. In deze clowneske aanloop met veel tweedimensionale karakters,  beweegt al die tijd een onbekende man moeiteloos door de scenes heen. Als hij tussen de perikelen door zijn bestemming bereikt, een dak van een groot flatbouw, verandert de (film)sfeer volkomen. Showtime. Met een twist die je wel/niet snel ziet aankomen eindigt de film met een krachtige boodschap.

Kort maar krachtig

Wat is die boodschap dan? Zonder het einde te verraden, komt het er op neer dat als je bang wordt gemaakt door het opkomend terrorisme, je zwijgt na weer een aanslag,  de tent kan sluiten. Een handjevol terroristen tegen miljoenen goedwillende burgers. Wat klopt hier niet aan?  Dat we het bijna gewoon gaan vinden, maar ondertussen  ontwijken we plekken, beveiligen we ons steeds meer en dat is precies waar terroristen het willen hebben. Een kleine minderheid gijzelt een enorme meerderheid.

Amerikaanse versie te gewoon.

De film kent een Amerikaanse remake, met Ben Kingsley in de hoofdrol. Ondanks de inbreng van ‘King Ben’ heeft deze versie  nooit het succes gehaald van zijn voorganger. Wellicht door een paar kleine fouten.  En als we toch aan het vergelijken zijn, de titel.  ‘A Wednesday’ beschrijft de visies van de verschillende partijen van verschillende hoeken op een dag dat niet bestaat. Daarentegen is  ‘A common man’  als filmtitel letterlijk te gewoontjes en maakt de film minder verrassend.

Ook letterlijk.  Klinkt allemaal cryptisch, maar of je nou de Indiase of de Amerikaanse film ooit gaat zien, daarna snap je vast wat ik bedoel.

Column: Mainstream kaasrap: (heel) soms best aardig

Oude, echte  90’s Nederhop in de vorm van Extince of Def P en zijn Osdorp Posse die in die tijd niet grijs wordt gedraaid op de radio heb ik altijd kunnen waarderen. Met de latere mainstream Nederhop, de  kaasrap die later juist wel op de radio te horen valt, heb ik tot op de dag van vandaag bizar weinig. Zo vind ik in de periode rond 2004, de muziek in de hoek van van Lange Frans en Baas B of Ali B helemaal prut.

Vinexwijk-rappers

Blijft een mening dat grotendeels de tijd doorstaat. Je wordt soms milder.  Als ik bijvoorbeeld ter vergelijking luister naar wat hedendaags in de hitlijsten aan ‘rap’ staat, dan is die vorige generatie Vinexwijk-rappers weer best een verademing.  Zelfs de Moordgasten.  En dat is toch wel maat, want  dat duo vond ik in die tijd vreselijk irritant.  Wellicht nooit een echte kans gegeven.

Zo hebben ze ooit nog een cd uitgebracht, maar er is door mij nooit naar geluisterd.  Dat ik er toch een mening over weet te formuleren,  is dan ook  simpelweg gebaseerd op hun medewerking op het (best aardige) een-twee-drietje ‘Je moet je bek houwe’ tussen funkband Gotcha! , rapper Krimson(Deams) en Nederhopper van het eerste uur, Pascal ‘Def P.’ Griffioen.

‘Legologie is de kunst van je bek houden’

Die laatste als grondlegger binnen de Nederhop. En dit nummer bewijst dat er rond 2003/2004  ook kwalitatief betere  Nederlandstalige rapnummers zijn uitgekomen die, ok dan,  wel wat meer mainstream, kaasrap zijn geweest.  Naast ‘Wie is ut’ van Duvel Duvel als klassieker van het album ‘Aap-o-theek’  is dat zeker ook het al genoemde ‘Je moet je bek houwe’  Ook deze plaat wordt helemaal grijsgedraaid op The Box.  Met de terugkomende zin ‘Legologie is de kunst van je bek houden’ , linkt de plaat aan die toen al duizenden meningen in met name fora over (elkaars) muziek.

Geluk bij ongeluk

Doe ik hier ook. Omdat dit altijd zo zal blijven. Het twisten over muziek verhuist een paar jaar na deze plaat naar de sociale media. En als er over iets wordt gepraat is dat ook publiciteit. Net als free publicity.  Dat krijgt deze deze plaat trouwens ook, ondanks gebrek aan FB, Twitter of wat dan ook. Gewoon nog via de papieren media.

Volgens het eerste videoplan zal Def P. met een grote Chevrolet door de Amsterdamse binnenstad rijden, maar tijdens de eerste opnamen gaat het fout. Hij komt in aanraking met een andere auto die daar geparkeerd staat. Schade tussen de 1600 en 2000 euro.Def P. besluit van een nood een deugd te maken en organiseert ‘De Grote Bek Houwe Autoschade Benefiet’ in Tivoli Utrecht.

Blijf twisten

Volgens programma treden Def P, Gotcha! en de Moordgasten met wat verrassingen op.Het helpt de plaat niet erg, ondanks wat airplay strandt de plaat in de tipparade. Toch jammer. Tegenwoordig kun je met veel minder veel verder komen. Andere standaarden, andere tijdsgeest. Toch is een ding hetzelfde gebleven, over kwaliteit van muziek kun je blijven twisten.

Op weg naar een stekkerloze conversatie: Disconnect

Films die je de koude rillingen bezorgen, dat zijn de goede films. Eens in de zoveel tijd heb je er weer een en dat is recent zeker  Disconnect.  In 2012 nog  een onbegrijpelijke commerciële flop en het is tot op heden  een raadsel dat waarom de film geen belangrijke prijzen heeft gewonnen. Gelukkig krijgt de film met het script van Andrew Stern  nu langzamerhand de erkenning dat het verdient.

‘Crash’

Wellicht dat de film een aanloopje nodig heeft, omdat de film door veel mensen als een tweede ‘Crash’ wordt gezien. Kan ik begrijpen, verschillende mensen die elkaar niet kennen, hebben uiteindelijk iets gemeenschappelijks. In ‘Disconnect’ wordt men door het internet bij elkaar gebracht,  namelijk vervreemding van het echte leven, van elkaar en de verwevenheid met de online wereld.

Disconnect verbindt de verhaallijnen aan elkaar

‘Disconnected’ stoelt op drie verhaallijnen die geraffineerd bij elkaar komen door  op het eerste gezicht van elkaar losstaande gebeurtenissen. Een uitgeblust echtpaar op het punt van scheiden verliest duizenden dollars met creditcardfraude, een eenzame jongen wordt online lastiggevallen door twee schoolgenoten en een ambitieuze journaliste wil uitbuiting in de webcamwereld openbaren.

Echte conversatie

Het zijn keuzes met verstrekkende gevolgen. Het echtpaar praat voor het eerst weer echt met elkaar als de door hen ingehuurde detective Mike Dixon de hele internetgeschiedenis onder de loep neemt. Daar zitten ook  de chats van de vrouw met een online vriend tussen die ze nog nooit real life heeft ontmoet, waarin ze haar hart lucht over haar overleden kind.

Mike ’s zoon Jason treitert ondertussen online de eenzame Ben. Maar Jason krijgt langzaam medelijden als het volledig uit de hand loopt en Jason beseft dat hij meer overeen heeft met Ben dan hij had gedacht, namelijk het gevoel dat zijn vader er nooit voor hem is.  Ben’s vader, advocaat, is veel te druk met zijn werk, waaronder de zaak van een journaliste dat uitbuiting blootlegt en de FBI op haar dak krijgt als haar contact  haar privéleven komt binnenlopen.

Connect

Als de gevolgen steeds groter worden zie je in de film dat de communicatie steeds nog veel via de smartphone of online verloopt, maar dat de hoofdpersonen steeds meer met elkaar face to face  gaan praten en men realiseert zich langzaam dat ze vervreemd zijn geraakt van elkaar, hun gezin, van zichzelf.  De hoofdrolspelers beseffen dat waar ze online mee bezig zijn al tijden plaatsvindt. In real life, in hun eigen omgeving en vlak onder hun neus.

De boodschap van regisseur Henry Alex Rubin met ‘Disconnect’ is vervreemding, maar ook eens kritisch te kijken naar de online gevaren en de vergaande verwevenheid met het internet. Je kunt online lang zoeken  naar erkenning, gezelschap, entertainment en bevestiging, maar dat is gewoon om je heen te vinden. Vraag het familie, vrienden en kennissen maar. Offline.

Nooit die zomerhit: En niemand zal zich LBC herinneren

Ook als we het volledig uitschrijven als Lonsdale Boys Club. Hoewel het best veelbelovend begint. De band, met Charlie Weaver,Topher Richwhite en Loz Curran, bestaat al drie jaar als het in 2011 een vliegende start maakt door te tekenen bij Gary Barlow’s Future Records. De groep wordt als een van de uithangborden van Gary’s stal gehypet en het gaat met de fanbase  helemaal goed komen. Dat vindt de band zelf ook en alle elementen voor een succes zijn aanwezig.

Alle wordt gegooid op het zonnige ‘Light me up’ waar de muzikale richting van de band, dance-rock en commerciële pop,  duidelijk te horen is. Alleen in Nederland wil niemand het horen en de plaat gaat ons geruisloos voorbij. Er komt zelfs een gelijknamig debuutalbum, wordt best goed ontvangen, maar het succes blijft nog steeds uit. Wellicht ligt heeft het aan de bandnaam gelegen dat steeds meer wordt afgekort naar het wat stoerder LBC.

Zeker weten doen we het niet, net als wie als eerste de stekker eruit trekt, in hetzelfde 2012 al.  Was het Gary namens de platenmaatschappij  vanwege het gebrek aan succes, of is het de band zelf door al die nieuwe mogelijkheden binnen de muziekwereld? Geen idee, maar  LBC zal niemand zich herinneren, net als die zomerhit van de groep die er nooit was.

‘Zaleilah’: die zomerhit die niemand kent

Een kenmerk van  de zero’s was ook de sterke opkomst van Roemeense muziek in de Nederlandse hitlijsten, of het nou zomerhits zijn of niet.  Inna lukt het, Edward Maya lukt het, alleen het Roemeense Mandinga lukt dat niet. De Latin-band mist de Europese (zomer)boot. Terwijl het best lekker gaat met de band. In eigen land dan.

Elena 2

Na een valse start( al kort na de oprichting verlaat eerste zangeres Elena Gheorghe de band), gaat de band verder met Elena 2( Elena Ionescu).  Die ziet daarna haar voorganger en naamgenoot  succesvol solo gaan  met een deelname aan het Eurovisie songfestival in 2009 en met dat platform later een hit(ook in NL) scoren met ‘Disco romancing’.

ESF

Als Mandinga in 2011 de leadsingle  “Zaleilah’ van het vijfde album ‘Club de Mandinga’ uitbrengt, is daar de kans op Europees succes. Er wordt een clip opgenomen in Dubai met weinig verhaal, maar zomers is het wel. Op basis van succes in eigen land, dienen ze het nummer een half jaar later in voor het nationale songfestival.  Ze winnen met een dubieus randje. Meerdere juryleden zijn verbonden aan de platenmaatschappij van Mandinga, maar deelname aan het ESF komt niet in gevaar.

Timing is everything

Hoewel Elena 2 met band het aanzienlijk beter doet dan Elena 1 solo op het songfestival (plaats 12 om 19 in de finale), wordt de plaat Europees niet opgepakt. Ondanks alle ingrediënten voor een zomerhit aanwezig, wordt het hem niet. Wellicht is het de timing.  Met mei 2012 is op zich niets mis, maar gezien de alweer vervlogen (West-)Europese populariteit van de Roemeense acts, net drie jaar te laat.

Flashback 2011: Amel’s woord is eindelijk vrij

De Arabische Lente van 2011 was een korte, maar heftige periode in het Midden-Oosten. Vastgeroeste regimes vielen als dominostenen achter elkaar om en het leidde tot de burgeroorlog in Syrië.  De eerste dominosteen die deze ongekende revolutie in het Midden-Oosten teweeg bracht, is Tunesië. De revolutie in Tunesië duurt wel amper een maand, maar steekt de lont aan die als een lopend vuurtje door het hele Midden-Oosten loopt.

Mohammed Bouazizi

Trigger is een enkele wanhoopsdaad van Mohammed Bouazizi op 18 december 2010 Hij steekt zich in brand, nadat hij als arme verkoper zijn waar moet inleveren bij de zwaar corrupte politie. Mohammed, die op 4 januari 2011 aan zijn brandwonden overlijdt, zal een symbool worden van ongelijkheid en de broeiende ontevredenheid. Niet alleen in Tunesië, maar ook de rest van Noord-Afrika en het Midden Oosten.  De Jasmijnen Revolutie, genoemd naar de nationale bloem,  begint met kleine protesten, oorspronkelijk bedoeld als herdenking van Mohammed. Maar al snel en vooral na zijn dood,  verspreidt het als een olievlek over het hele land  en bereikt het de hoofdstad Tunis.

Amel Mathlouthi

Het beeld wat mij hiervan is bijgebleven , is Tunesische zangeres  Amel Mathlouthi. Zij zingt voor (de buitenlandse) camera’s en tussen haar landgenoten op het Avenue Habib Bourguiba plein het lied’ My word is free’.  Amel verblijft voordat de protesten uitbreken, al jarenlang min of meer gedwongen in Frankrijk, vooral omdat ze door het oude regime wordt dwarsgezeten en de gecontroleerde media wordt geboycot vanwege haar muziek dat als opruiend wordt  gezien.

Haar muziek bereikt stiekem in de loop van jaren wel het grote publiek en ze is uitermate populair bij de Tunesische bevolking. Het lied dat ze onder het zicht van camera’s op het plein in Tunis zingt, maakt niet alleen grote indruk in het westen, maar ook in de rest van het Midden-Oosten. Het gaat viraal op internet,  waar het nummer nog steeds wordt gezien als het ‘anthem van de revolutie’.

Alles uit de revolutie gehaald

In eerste instantie worden de protesten nog hard neergeslagen maar als dit niet meer helpt, het (veelal geweldloze) verzet te groot wordt en het leger de kant van het volk kiest, is het einde oefening voor dictator Ben Ali en hij vlucht naar Saoedi Arabië. De revolutie in Tunesië verloopt achteraf gezien relatief rustig, is kort geweest en bereikt ten opzichte van de latere landen ook het meest.

Zo is er allereerst aftreden van de gehate president Ben Al die het land 24 jaar met harde hand heeft geleid,  worden zijn partij RCD en  de gevreesde staatspolitie opgedoekt, maar het belangrijkste zijn de eerste democratische verkiezingen in oktober 2011. Sinds dat moment regeert president Essebsi met de nieuwe Nidaa Tounes partij.

Het vrije woord

Amel wordt dankzij haar optreden wereldberoemd en haar carrière neemt een enorme vaart. Maar een optreden zal haar waarschijnlijk voor altijd bijblijven. Anderhalf jaar na haar indrukwekkende optreden tijdens de protesten, zingt ze het nummer op dezelfde plek tijdens een eigen concert onder goedkeuring van de nieuwe autoriteiten. Haar woord is eindelijk werkelijk vrij.