Categorie archief: 00’s en beyond

Alle berichten over de jaren ’00 en ’10

Reminded and Rewinded Top 3: Stof tot nadenken

De afgelopen maand heb ik al twee van de beste mindbenders van deze (nog prille) eeuw behandeld.  Deze nadenkfilms, respectievelijk Coherence (2013) en Primer (2004), zijn meesterwerkjes in dat genre. Dat is knap voor deze kleine indie-producties. Maar in die hoek zitten nog meer recente en veelal ondergesneeuwde pareltjes. Ondanks een krap budget en veel minder mogelijkheden dan een grote Hollywood-productie, is het resultaat van deze films vaak heel creatief. Met een briljant en vindingrijk scenario laat men de kijker aan het einde met een WTF achter.  Genoeg stof tot nadenken dus in deze Reminded and Rewinded Top 3.

3. Triangle (2009)

Veel films hebben timeloops zonder begin of eind, maar dat is vaak maar een detail in het verhaal. In Triangle is het juist de bedoeling om het begin te ontdekken. Jess maakt met wat vrienden een boottochtje, ze komen in een mysterieuze storm terecht en worden op het eerste gezicht gered door een groot schip. Daar wordt de groep belaagd door een gemaskerde moordenaar. En die gemaskerde moordenaar is Jess….Dit is het resultaat van een timeloop  en het script laat de groep daarna  onwetend het schip eindeloos opnieuw betreden.

Hoe kan dit worden gestopt en nog belangrijker, waar te beginnen? De film, geregisseerd en geschreven door Christopher Smith,  levert al jaren felle discussies en net zoveel intepretaties op over waar het begin nou zit.  De oplossing zit hem wellicht net als in Coherance en Primer in de de details. In deze YouTube tutorial (spoiler alert) komt een kijker naar mijn mening met het meest plausibele antwoord. Een cirkel kan worden doorbroken.

2. Circle (2015)

Ook als je letterlijk in een cirkel staat. De film Circle ( niet te verwarren met die recente film met Emma Watson) heeft een setting van 50 mensen die in een donkere ruimte in een cirkel staan. Ze kunnen niet van hun plaats af en mogen elkaar niet aanraken. O ja, om de twee minuten wordt een willekeurige deelnemer door een laser uit de weg geruimd. Als het doodsbange gezelschap erachter komt dat de eigen eliminatie kan worden voorkomen door te stemmen op de ander, ontvouwt zich  een duivels dilemma. Persoonlijk en voor de groep zelf.

Want de bedoeling en de duur van het experiment is voor niemand duidelijk, en daarom ontstaat er tussen de deelnemers een heftige discussie, wie op basis van wat als eerste het veld moet ruimen. Zo is het lot voor (spoiler alert) niemand zeker en wordt het een sociaal experiment waarin het  geweten, het moraal maar vooral het egoïsme van de mens het resterende scenario bepaalt.  Daarom kent de film van Aaron Hann  geen helden, geen echte hoofdrolspeler, enkel verliezers en (spoiler alert) een heel indringend einde  dat nog steeds gemengde reacties en discussies oplevert.  Dat betekent dat de boodschap van de film is overgekomen.

 1. The invitation (2016)

Net als de uitnodiging die Wil in zijn postvak vindt. In The Invitation wordt hij uitgenodigd op een feestje van zijn ex-vrouw Eden. Zij woont nu samen met David(ons eigen Michiel Huisman) in Will en Eden’s voormalige gezamenlijke woning.  In deze voor hem zeer ongemakkelijke setting, mede door een gezamenlijk drama met Eden in het verleden, hangt al meteen een aparte sfeer. Dat wordt versterkt als, naast oude, wederzijdse vrienden van Eden en Will, ook de zweverige Sadie en de niet zo spraakzame Pruitt zijn uitgenodigd. Will voelt al meteen, maar vooral na de ontmoeting met die twee, dat er iets niet klopt.  Net als de kijker.

De film is een slowburner qua verhaal, maar dat is juist de bedoeling.  De manier van filmen  en sfeerbepaling door regisseur Karyn Kusama  heeft de intentie om de kijker al vanaf het begin zich zo ongemakkelijk mogelijk te laten voelen.  En als je net als Will denkt dat je de oorzaak van dat gevoel hebt gevonden, wordt dit weer door het geniale script van Phil Hay vakkundig onderuit gehaald. Je wordt hierdoor deelnemer aan een ongezellig feestje met een dreigende sfeer maar je weet niet waarom.  De film wordt door anderen geprezen als ‘dinner from hell’ en ‘chiller dinner’.   Inderdaad, Will had nog beter met de vriendengroep uit ‘Coherance’ aan tafel kunnen zitten.

 

Roemeens kunstje deze keer in het Engels: Akcent’s ‘Kylie’

Ach, mysteries, ik ben er gek op. Brengt me op een van de eerste internet-hypes. Dat is in 1994  het verhaal over het mysterieuze overlijden van Ronald Opus . Maar helaas, weten we achteraf, Ronald bestaat niet. Het hele verhaal is verzonnen door Don Harper Mills voor een presentatie in 1987.  Maar er blijven genoeg mysteries over, ook in de muziekwereld. Want zo is hedendaags het Roemeense Akcent of alle places enorm populair in India en Pakistan. 

Eerst O-Zone

Ja daar wel, voor het succes in Nederland spoel ik het verhaal even dertien jaar terug. Het is 2004 en we zijn we beland bij ..oh.. O-Zone.  Dat is wellicht iets te ver terug, maar maakt niet uit, het verhaal komt op hetzelfde neer. De groep rond Roemeen Dan Balan en nog twee andere bandleden scoort een enorme zomerhit met ‘Dragostea din tei’.  Zomerhit, dus O-Zone verdwijnt daarna uit het zicht. En een jaar later is daar Akcent. Het is als een déjà-vu.

Kylie Minoque

Ook Akcent draait rond een Roemeen., oftewel Adrian Sina en dit keer drie anderen. Hun  ‘Dragoste De Închiriat’ klinkt mooi,  maar ze maken er in tegenstelling tot hun voorgangers er iets anders van in het Engels.  En om het nog aansprekender te maken, zingen Adrian, Marius Nedelcu, Mihai Gruia en Sorin Brotnei het aanstekelijke ‘Kylie’, als een ode aan de bij ons ook bekende  Kylie Minoque. Dat gaat helemaal naar de Europese top, maar ook zij verdwijnen weer uit het zicht. Het verschil met O-Zone, is dat Akcent nog steeds bestaat, ook al  is het niet meer dan een artiestennaam voor Adrian.

Akcent =Adrian

Want Adrian is namelijk Akcent. Hij vertelt in een recent interview dat de naam nog uit de periode komt als hij als dj bij een lokaal radiostation in Roemenië werkt. Hij komt zelf uit het noorden van het land en net als bij ons, hoor je dat. Dus ‘brommers kijken’ wordt ‘brommers kieken’. In het Roemeens dan. Tot hilariteit bij zijn toenmalige collega’s natuurlijk. Die wel.

Zijn meest recente collega’s zijn wat minder happy met Adrian. Als oprichter van de act wil hij een andere richting op.  In een kort interview voor een Pakistaans magazine geven  Sorin en Mihai  na hun vertrek uit de band aan dat Adrian na het internationale succes langzamerhand de naam en daarmee de band naar zich toe trekt. Dat valt allemaal ook op te maken uit de biografie van de band  waar de andere bandleden niet in voor komen.

Bollywood

Wie Akcent nu ook is, komt er nog wat nieuw werk van de ‘band’?  Zeg nooit nooit. Als een van de laatste wapenfeiten maakt Bollywood-fan Adrian de als soundtrack bedoelde track ‘Special gurll’ voor een film van regisseur Himayath Khan met de werktitel ‘Firangi.  Het lijkt erop dat het nooit van de grond komt, want Himayath  werkt later aan een heel andere film.

Adrian zet het nummer dan maar op de Akcent’s  EP  ‘Around the world’.  Is hier een beetje langs ons heen gegaan. Misschien deze keer maar eens een ode aan Kylie’s  zusje  Dannii. Wie? Dat bedoel ik nou, voor beiden een win-win.

De legacy van Coherence: De avond kan alle kanten op

De film Coherence (samenhang) uit 2013 gaat over acht vrienden die na tijden weer eens een keer bij elkaar komen voor een diner. Als er op diezelfde avond een komeet relatief laag over de aarde vliegt, verstoort dat niet alleen de elektronische apparatuur, maar ook  de realiteitservaring van de acht vrienden.

Parallel Universum

De magnifieke film( hier trailer 1) gaat in op het begrip parallel universum. Elke situatie of setting heeft ontelbare scenario’s en in de theorie van een parallel universum, ontstaat door elke handeling of keuze een apart universum. Je merkt als persoon echter niets van deze ‘verhuizing’ en  het scenario in de eigen en huidige realiteit vervolgt zich daarna verder.

Je zult dus nooit weten wat het gevolg van andere keuzes of handelingen zouden zijn, maar ze zijn er wel. Want de andere keuzes en uitkomsten hebben in deze theorie hun eigen universa. En zo zijn er ontelbare versies mogelijk die allemaal naast elkaar bestaan, maar elkaar niet ervaren, raken, overlappen of beïnvloeden.

Feestje

Dat laatste kan voor een deel de prullenbak in als de komeet deze regel verstoort en alles letterlijk door elkaar gaat lopen. Er verschijnt zichtbaar en in de naaste omgeving een kopie (of eigenlijk een van de ontelbare kopieën) van deze gezellige avond met acht vrienden en de woning. Ach, als men gewoon in het huis blijft,  is er niets aan de hand.

Oneindige spiraal

Je raadt het al, gebeurt niet. In beide huizen is ondertussen alles hetzelfde, bijna dan.  Want er is een klein verschil in details en met name de scenario’s van de diners en de gemoedstoestand van de groepsleden aan wederzijde is net iets anders. Daarom maken beide groepen, eenmaal bewust van elkaars kopie en gebaseerd op wederzijds wantrouwen,  daarna verschillende keuzes die hun kopiegroep weer beïnvloeden en het nieuwe gevolgen heeft. We zijn er nog  niet, het wordt nog gecompliceerder.

Wie is wie?

De groep bestaat altijd uit acht personen, maar de theorie gaat er in deze film ook van uit dat als je het huis verlaat, je daarmee het specifieke universum verlaat. Daardoor ontstaat er een soort doorschuifsysteem waarin het alter-ego (compleet met  ander gemoed, karakter,andere voorgeschiedenis, wetenschap, enz) uit een parallel universum de vrijgekomen plaats binnen de groep in neemt.

Hierdoor beginnen karakters zichzelf tegen te spreken. Zo vertelt Mike (Maury Sterling) in dit universum een vrij onwetende groep dat hij het karakter Joe in Rosswell heeft gespeeld, veranderen details en weet bijvoorbeeld karakter Lauri plots niets meer over haar Yoga-lessen. Echte eyeopener voor de groep en kijker is als Hugh (Hugo Armstrong) na terugkomst in het huis plots zijn pleister op tegenovergestelde plek heeft zitten en  zijn kapotte telefoonscherm gewoon heel is.

 Zo neemt het wantrouwen ook binnen de groep enorm toe. Wie is dat nou werkelijk naast je aan tafel? Om vast te stellen wie binnen de groep allemaal in de verkeerde dimensie zit, maakt het gezelschap gebruik van foto’s met getallen in een afgesloten doos, artikelen,  glowsticks en speelt Em’s ring een grote rol.

Improvisatie en een mol

Om het scenario volledig te volgen, kun  je het beste het eerste stuk van de film tot de eerste fade out  als basisuniversum nemen en over de hele linie datzelfde hoofdkarakter Em (Emily Baldoni) volgen. Zoals schrijver en regisseur James Ward Byrkit in een interview zegt: ‘Follow this girl from the first shot until the last shot, and how does she change from the first shot to the last shot’.

Ondanks een vrij complex scenario, is de film veelal gefilmd op basis van spontaniteit. Zo krijgt de cast (die bestaat uit kennissen van de scriptschrijvers afzonderlijk) veel vrijheid om te doen wat ze willen in een scene, bijvoorbeeld uit beeld lopen. Daarnaast zijn de meeste conversaties en gebeurtenissen tijdens het diner gebaseerd op improvisatie. Zo krijgt de cast  veelal geen script, maar telkens korte alinea’s met opdrachten die soms in tegenstelling tot elkaar staan.

Ook is de cast onwetend dat een van acteurs aan tafel, Alex Manugian  (die Amir speelt), in werkelijkheid een van de scriptschrijvers is en fungeert als mol tijdens de opnames om de rest te sturen. Hij is het verlengstuk van regisseur James Ward Byrkit die een jaar werkt aan de structuur van de film nadat hij met geen budget het idee in zijn eigen woonkamer krijgt. Daar wordt de film ook opgenomen in maar vijf avonden.

Dat was de tijd die regisseur James van zijn vrouw krijgt, ze wil een thuisbevalling en dat gebeurt op de avond dat de laatste buitenscenes worden gefilmd.,  Zoals gezegd, als je het huis verlaat, dan verandert alles.

De legacy van Primer: Tijdreizen met paracetamol

De huidige kopafbeelding bovenaan deze pagina, is een bewerking van een foto tijdens de heropening van de South Fork Bridge in 1941. Het is inmiddels aangetoond dat er op de originele (en als echt bestempelde) foto ‘niets nieuws’ staat en dat deze setting met de hipster in de 40’s mogelijk was. Toch is het een van de  meest gedeelde ‘tijdreisfoto’sop het internet.

Met 12 Monkeys in een oneindig kringetje

Ook van tijdreisfilms zijn er legio in omloop en de meeste scenario’s drijven op van die hoofdbrekende paradoxen waarin oorzaak en gevolg één zijn, in een oneindig kringetje blijven hangen en waar de tijdlijn na de ingreep in het verleden helemaal een rommeltje wordt. Het begin is het einde en het einde… neem nog maar een paracetamol.

Goed voorbeeld is 12 Monkeys.  James Cole leeft in het jaar 2035 waarin de wereld is  vernietigd door een virus.  Dat virus moet in het jaar 1996 bewust zijn verspreid  en hij wordt teruggezonden naar dat jaar om het te voorkomen. Er gaat wat mis, hij belandt in 1990 en ontmoet zonder dat hij het weet, het latere brein achter de virusverspreiding, Jeffrey Goines. Met deze ontmoeting brengt James de gestoorde Jeffrey op het idee. Het geklooi met de tijdlijn begint, met een eindeloze timeloop als gevolg.

Terminator creeërt zichzelf

Deze paradox waarin het oorspronkelijke idee door de toekomst wordt aangedragen, ook wel de Predestination Paradox genoemd, kent feitelijk geen begin en ook geen einde. Andere voorbeelden zijn ‘Bill en Ted’s exellent adventure’ en zeker de ‘Terminator’ franchise. Daarin ontstaan door de latere ontdekking van de chip en techniek van de naar 1984 gezonden Arnie, wederom Skynet en diezelfde Arnie de Terminator.  Deze film gooit er trouwens ook nog een  Bootstrap Paradox in waarin (ondanks andere mogelijkheden) John Connor’s collega Kyle Reese, door zijn tijdreis naar hetzelfde 1984, John’s vader wordt.

Primer strijdt tegen de paradoxen

Oorzaak en gevolg zijn dus één en dat kan technisch niet. Daarentegen het tijdreizen zelf wellicht wel, maar dan wel met een aantal strakke regels, waaronder dat je jezelf niet kan (en mag) tegenkomen. De zwaar onderschatte film Primer uit 2004 past deze regels toe en gaat de strijd aan met diverse paradoxen. Dat gebeurt met een enorm ingewikkeld scenario, waarin tijdreizen en het klooien met tijdlijnen naar een hoger plan worden getild.

Shane Garruth zaait verwarring

De film is  geschreven, geproduceerd, geregisseerd door Shane Carruth, die ten tijde van de opnames zelf wetenschap studeert. Daarnaast doet hij ook de edit en speelt hij als Aaron een van de hoofdrollen. De andere rollen zijn voor vrienden en kennissen, waaronder mede hoofdrolspeler David Sullivan, die Abe speelt.

De film met veelal realistisch maar houterige communicatie met veel vakjargon, wordt geen groot bioscoopsucces. Financieel wel, gek genoeg.  Met een budget van 7000 dollar brengt het een half miljoen dollar op. Echter, het grootste succes is dat de film tot op de dag van vandaag hele hordes kijkers over de hele wereld verwart, door hen meerdere malen wordt bekeken en heftig wordt bediscussieerd.

Primer vergt nog heel wat uitleg

De film valt dan ook niet in een paar woorden uit te leggen.  Daar zijn diverse, uitgebreide analyses, een lange graphic of diverse minutenlange Youtubevideo’s voor.  De basis ligt bij twee vrienden Aaron en Abe, die een manier van tijdreizen ontdekken,  gebaseerd op een soort systeemherstel. Met de twee herstelpunten (in de vorm van twee kisten) reizen ze een week lang meerdere keren terug van eindpunt 15.00 PM naar het tijdstip 9.00 AM, als het vaste startpunt.

Daarna wordt het raar, lopen situaties door elkaar en ga je jezelf afvragen wat er nou werkelijk gebeurt.  Belangrijk onderdeel voor de ontrafeling van het volledige en ingewikkelde scenario, ligt bij de hoofdpersonen. De hint zit hem volgens velen  bijvoorbeeld al in de namen AAron en ABe die symbool staan voor de  kopieën die de hoofdpersonen van zichzelf maken als gevolg van het tijdreizen. En die kopieën ontstaan door zich niet te houden aan de basisregel, namelijk de originele tijdlijn in stand houden.

Van AA naar AB

Deze mag immers nooit worden aangepast. Daarom kunnen de namen ook staan voor een tijdlijn met het extra herstelpunt. De problemen  op de tijdlijn worden immers nog groter , als Abe met een reservekist een eerder herstelpunt (05.00 AM) creëert en Aaron dit ontdekt. Shane heeft zelf ooit gezegd dat de oplossing inderdaad daar te zoeken is en dat je vooral moet focussen op details bij de hoofdpersonen en op twee bijrollen.

Beste tijdreisfilm

Het scenario valt dus uit te pluizen, maar pak er wel een paar paracetamolletjes en een kop koffie bij.  De film wordt door onder anderen regisseur Rian Johnson ( tijdreisfilm Looper) de beste tijdreisfilm ooit genoemd, vooral omdat het met een enorm laag budget en zeer beperkte middelen de theorie van tijdreizen het sterkst benadert. Zoals Shane in zijn rol als voice-over Aaron al zegt in de film: They took from their surroundings what was needed… and made of it something more’.

Roem in eigen land: The Ark

Een van de mooiste platen van de vroege 00’s vind ik ‘It takes a fool to remain sane’ van de Zweedse band The Ark. Vooral de krachtige tekst en de opbouw van het nummer is nog steeds waanzinnig. Het blijft een raadsel dat er nooit een internationale doorbraak is voor deze band, wellicht dat het aan George Bush ligt.

Er is meer dan Rottne

Want de band is rond de eeuwwisseling een van de grootste bands van Zweden maar ziet soortgelijke bands als The Darkness wel doorbreken in Engeland. Dat de band in het eigen Zweden wel enorm populair is,  komt naast de muziek ook door de geweldige optredens en de excentrieke zanger Ola Salo. Hij komt oorspronkelijk uit het anonieme Zweeds dorpje Rottne in de gemeente Växjö en juist doordat het als Växjo zo’n oersaai dorp is, wordt zijn drang om uit te breken enorm groot, zo stelt hij ooit in een interview.

En nu The Ark

In Växjo  ligt ook meteen de basis voor dit nummer van de latere band. Daar beginnen Ola’s vrienden Mikael  and Lasse  Ljungberg  The Ark, gewoon om als  schoolvrienden muziek te kunnen maken. Terwijl in de jaren’90 de Zweedse muziek hoogtij viert met bijvoorbeeld Dr Alban en Ace of Base, is de band bezig de juiste sound en line-up te vinden. Pas nadat de era van hun Zweedse collega’s over is, breekt de band in eigen land door met met album ‘We are The Ark’.

Voor wie dat nog niet wist. ‘It takes a fool to remain sane’, het nummer dat ook een  een verwijzing is naar de jeugd in Rottne, wordt de leadsingle  Het breekt in eigen land en zo staat metropool Växjo nu zichtbaar op de Zweedse kaart en daarnaast pakt de band meteen een internationaal succesje in Italië.  Daar is de single lang niet uit de  lijsten te slaan, maar daar blijft het bij.

Bush verknalt internationale doorbraak

Want naast Nederland en de UK, laat ook de Verenigde Staten het afweten. Goed, Amerika valt wel te begrijpen trouwens. Ola heeft het zichzelf en de band heel erg moeilijk gemaakt door de woede van veel Amerikanen op de hals te halen. Tijdens een optreden maakt Ola een verkeerde opmerking over 9/11 en later maakt hij zich ook niet populair door het nummer ‘Father of a son’ (over het mogelijk maken van adoptie voor alle relatievormen),  op te dragen aan George Bush. Inderdaad, op dat moment president en niet bepaald een voorstander in deze discussie.

Van Internationaal weer nationaal

De band moet door deze publiciteit de promotietour voortijdig afbreken. Negatieve publiciteit is ook… ja, maar dat helpt niet erg. Terug in Zweden pakken ze de draad weer op en na met overmacht het Nationale songfestival te hebben gewonnen, valt het resultaat op Europees niveau erg tegen met een van de laatste plaatsen.

Met wellicht de allerlaatste kans gemist om internationaal door te breken, is daar in 2011 het besluit te stoppen met de band. Precies tijdens hun 20-jarig jubileum en op het hoogtepunt van de roem. Alleen in eigen land helaas.

Niet zo’n gewone woensdag: A Wednesday

Ongeveer een maand geleden schreef ik deze tekst al, bedoeld voor mijn andere blog. Na vandaag, na Manchester, is het actueler dan ik heb kunnen bedenken. Het keert daarom terug op deze site omdat de indringende boodschap van ‘A Wednesday’ niet te vaak kan worden gehoord.

De film wordt dan ook gezien als een van beste Bollywood films ooit. Dat terwijl op het eerste gezicht het plot wel heel simpel is.  Het script van Neeraj Pandey lijkt zelfs wat te hebben geshopt bij eerdere Amerikaanse blockbusters. Een terrorist plaats naar eigen zeggen vijf bommen op strategische plekken in Mumbai en laat ze af gaan als er niet vier terroristen worden vrijgelaten. Maar niets is wat het lijkt.

10 minuten regel overschreden

Dat is ook al vanaf het begin met de film zelf. Via een u-bocht en een zijweg  kom ik op deze film, als ik over YouTube zwerf.  Als er wel erg veel positieve reacties zijn, doe ik nog even de IMDB-check.  Met een enorme waardering van 8.3, geef ik het een kans. Er moet iets bijzonders zijn aan de film.

Met dat in mijn achterhoofd,  is dat meteen de reden dat de film de 10-minuten regel overschrijdt. Normaal geef ik een film tien minuten en als ik er dan niet in zit, ga ik wat anders doen. So, it better be good. De film is minutenlang meer clownesk, iets dat vaak in deze films zit, en al dik over die tien minuten, gaat de muis al richting het kruisje rechtsboven.

Showtime

Maar plots grijpt de film je. In deze clowneske aanloop met veel tweedimensionale karakters,  beweegt al die tijd een onbekende man moeiteloos door de scenes heen. Als hij tussen de perikelen door zijn bestemming bereikt, een dak van een groot flatbouw, verandert de (film)sfeer volkomen. Showtime. Met een twist die je wel/niet snel ziet aankomen eindigt de film met een krachtige boodschap.

Kort maar krachtig

Wat is die boodschap dan? Zonder het einde te verraden, komt het er op neer dat als je bang wordt gemaakt door het opkomend terrorisme, je zwijgt na weer een aanslag,  de tent kan sluiten. Een handjevol terroristen tegen miljoenen goedwillende burgers. Wat klopt hier niet aan?  Dat we het bijna gewoon gaan vinden, maar ondertussen  ontwijken we plekken, beveiligen we ons steeds meer en dat is precies waar terroristen het willen hebben. Een kleine minderheid gijzelt een enorme meerderheid.

Amerikaanse versie te gewoon.

De film kent een Amerikaanse remake, met Ben Kingsley in de hoofdrol. Ondanks de inbreng van ‘King Ben’ heeft deze versie  nooit het succes gehaald van zijn voorganger. Wellicht door een paar kleine fouten.  En als we toch aan het vergelijken zijn, de titel.  ‘A Wednesday’ beschrijft de visies van de verschillende partijen van verschillende hoeken op een dag dat niet bestaat. Daarentegen is  ‘A common man’  als filmtitel letterlijk te gewoontjes en maakt de film minder verrassend.

Ook letterlijk.  Klinkt allemaal cryptisch, maar of je nou de Indiase of de Amerikaanse film ooit gaat zien, daarna snap je vast wat ik bedoel.

Column: Mainstream kaasrap: (heel) soms best aardig

Oude, echte  90’s Nederhop in de vorm van Extince of Def P en zijn Osdorp Posse die in die tijd niet grijs wordt gedraaid op de radio heb ik altijd kunnen waarderen. Met de latere mainstream Nederhop, de  kaasrap die later juist wel op de radio te horen valt, heb ik tot op de dag van vandaag bizar weinig. Zo vind ik in de periode rond 2004, de muziek in de hoek van van Lange Frans en Baas B of Ali B helemaal prut.

Vinexwijk-rappers

Blijft een mening dat grotendeels de tijd doorstaat. Je wordt soms milder.  Als ik bijvoorbeeld ter vergelijking luister naar wat hedendaags in de hitlijsten aan ‘rap’ staat, dan is die vorige generatie Vinexwijk-rappers weer best een verademing.  Zelfs de Moordgasten.  En dat is toch wel maat, want  dat duo vond ik in die tijd vreselijk irritant.  Wellicht nooit een echte kans gegeven.

Zo hebben ze ooit nog een cd uitgebracht, maar er is door mij nooit naar geluisterd.  Dat ik er toch een mening over weet te formuleren,  is dan ook  simpelweg gebaseerd op hun medewerking op het (best aardige) een-twee-drietje ‘Je moet je bek houwe’ tussen funkband Gotcha! , rapper Krimson(Deams) en Nederhopper van het eerste uur, Pascal ‘Def P.’ Griffioen.

‘Legologie is de kunst van je bek houden’

Die laatste als grondlegger binnen de Nederhop. En dit nummer bewijst dat er rond 2003/2004  ook kwalitatief betere  Nederlandstalige rapnummers zijn uitgekomen die, ok dan,  wel wat meer mainstream, kaasrap zijn geweest.  Naast ‘Wie is ut’ van Duvel Duvel als klassieker van het album ‘Aap-o-theek’  is dat zeker ook het al genoemde ‘Je moet je bek houwe’  Ook deze plaat wordt helemaal grijsgedraaid op The Box.  Met de terugkomende zin ‘Legologie is de kunst van je bek houden’ , linkt de plaat aan die toen al duizenden meningen in met name fora over (elkaars) muziek.

Geluk bij ongeluk

Doe ik hier ook. Omdat dit altijd zo zal blijven. Het twisten over muziek verhuist een paar jaar na deze plaat naar de sociale media. En als er over iets wordt gepraat is dat ook publiciteit. Net als free publicity.  Dat krijgt deze deze plaat trouwens ook, ondanks gebrek aan FB, Twitter of wat dan ook. Gewoon nog via de papieren media.

Volgens het eerste videoplan zal Def P. met een grote Chevrolet door de Amsterdamse binnenstad rijden, maar tijdens de eerste opnamen gaat het fout. Hij komt in aanraking met een andere auto die daar geparkeerd staat. Schade tussen de 1600 en 2000 euro.Def P. besluit van een nood een deugd te maken en organiseert ‘De Grote Bek Houwe Autoschade Benefiet’ in Tivoli Utrecht.

Blijf twisten

Volgens programma treden Def P, Gotcha! en de Moordgasten met wat verrassingen op.Het helpt de plaat niet erg, ondanks wat airplay strandt de plaat in de tipparade. Toch jammer. Tegenwoordig kun je met veel minder veel verder komen. Andere standaarden, andere tijdsgeest. Toch is een ding hetzelfde gebleven, over kwaliteit van muziek kun je blijven twisten.

Op weg naar een stekkerloze conversatie: Disconnect

Films die je de koude rillingen bezorgen, dat zijn de goede films. Eens in de zoveel tijd heb je er weer een en dat is recent zeker  Disconnect.  In 2012 nog  een onbegrijpelijke commerciële flop en het is tot op heden  een raadsel dat waarom de film geen belangrijke prijzen heeft gewonnen. Gelukkig krijgt de film met het script van Andrew Stern  nu langzamerhand de erkenning dat het verdient.

‘Crash’

Wellicht dat de film een aanloopje nodig heeft, omdat de film door veel mensen als een tweede ‘Crash’ wordt gezien. Kan ik begrijpen, verschillende mensen die elkaar niet kennen, hebben uiteindelijk iets gemeenschappelijks. In ‘Disconnect’ wordt men door het internet bij elkaar gebracht,  namelijk vervreemding van het echte leven, van elkaar en de verwevenheid met de online wereld.

Disconnect verbindt de verhaallijnen aan elkaar

‘Disconnected’ stoelt op drie verhaallijnen die geraffineerd bij elkaar komen door  op het eerste gezicht van elkaar losstaande gebeurtenissen. Een uitgeblust echtpaar op het punt van scheiden verliest duizenden dollars met creditcardfraude, een eenzame jongen wordt online lastiggevallen door twee schoolgenoten en een ambitieuze journaliste wil uitbuiting in de webcamwereld openbaren.

Echte conversatie

Het zijn keuzes met verstrekkende gevolgen. Het echtpaar praat voor het eerst weer echt met elkaar als de door hen ingehuurde detective Mike Dixon de hele internetgeschiedenis onder de loep neemt. Daar zitten ook  de chats van de vrouw met een online vriend tussen die ze nog nooit real life heeft ontmoet, waarin ze haar hart lucht over haar overleden kind.

Mike ’s zoon Jason treitert ondertussen online de eenzame Ben. Maar Jason krijgt langzaam medelijden als het volledig uit de hand loopt en Jason beseft dat hij meer overeen heeft met Ben dan hij had gedacht, namelijk het gevoel dat zijn vader er nooit voor hem is.  Ben’s vader, advocaat, is veel te druk met zijn werk, waaronder de zaak van een journaliste dat uitbuiting blootlegt en de FBI op haar dak krijgt als haar contact  haar privéleven komt binnenlopen.

Connect

Als de gevolgen steeds groter worden zie je in de film dat de communicatie steeds nog veel via de smartphone of online verloopt, maar dat de hoofdpersonen steeds meer met elkaar face to face  gaan praten en men realiseert zich langzaam dat ze vervreemd zijn geraakt van elkaar, hun gezin, van zichzelf.  De hoofdrolspelers beseffen dat waar ze online mee bezig zijn al tijden plaatsvindt. In real life, in hun eigen omgeving en vlak onder hun neus.

De boodschap van regisseur Henry Alex Rubin met ‘Disconnect’ is vervreemding, maar ook eens kritisch te kijken naar de online gevaren en de vergaande verwevenheid met het internet. Je kunt online lang zoeken  naar erkenning, gezelschap, entertainment en bevestiging, maar dat is gewoon om je heen te vinden. Vraag het familie, vrienden en kennissen maar. Offline.