Categorie archief: 00’s en beyond

Alle berichten over de jaren ’00 en ’10

Bingo Players: voor altijd in het meervoud geschreven

Soms kom je klasgenoten tegen van meer dan twintig jaar geleden, en kun je de naam niet meer herinneren.  Het vervaagt.  En dan uit het niets, herinner je datgene of diegene weer, door een nieuwsbericht bijvoorbeeld.  Zo herinner ik me een paar jaar geleden weer,  dat begin 90’s  bij een bepaald vak (dat weet ik dan niet meer) op de middelbare school die rustige,  gewoon onopvallende jongen naast me zat.

Muziekliefhebber

Zijn naam is Paul Bäumer. We zitten gewoon naast elkaar omdat dit zo uitkomt, weten nagenoeg niets van elkaar en de sporadische gesprekken gaan voornamelijk over dat ene vak.  Achteraf gezien, blijken we best meer gespreksstof te hebben gehad.  Hij is in die tijd net zo’n grote muziekliefhebber als ik.  Zo knutselt die rustige jongen in zijn vrije tijd op zijn kamer met ProTracker, mix software.

Hook

Dit programma zorgt ervoor dat hij Maarten Hoogstraten ontmoet.  De twee beginnen samen te werken en allerlei ideetjes uit te werken.  Maarten vertelt in de korte bio dat hun nummer vrijwel altijd met een ‘hook’ begint, een stukje dat in je oor blijft hangen.  En op dat gebied is de act origineel. Bingo Players hebben duidelijk de voorkeur voor minder voor de hand liggende tracks,  voor vergeten platen uit de 80’s en 90’s.  Zo  ziet Maarten op VH1 Brenda Russel’s ‘Piano in the dark’ en dat leidt tot ‘Cry’.

Exportproduct

Op dezelfde manier wordt ‘Feel good, party time’ van J.R. Funk & The lovemachine omgebouwd tot de grootste hit ‘Get up (Rattle)’. Met die laatste plaat scoren Maarten en Paul een nummer 1 aan de overkant.  Dat is een enorme prestatie als Nederlandse act. Na jaren lang tracks maken, ideeën uitproberen en de stap naar achter de dj-tafel te hebben gemaakt, zijn Bingo Players  in 2013 een echt Nederlands exportproduct geworden.

Doorgaan

Echter,  Paul wordt in juni van datzelfde 2013 ziek en er wordt bij hem kanker geconstateerd.  Er volgt nog een periode van hoop, maar al in oktober gaat het slechter met hem en overlijdt hij in december van dat jaar.  Maarten twijfelt daarna lang of hij  door moet gaan. Dat doet hij,  het is immers  de wens van Paul.

Maarten laat de naam van de act dan ook in het meervoud staan, en met een database aan kant en klare tracks en ideeën blijft de invloed van Paul hoorbaar.  Op dit moment tourt Bingo Players in samenwerking met de Canadese organisatie Fuck cancer door de US.  Want net als een goede hook, kan die kreet niet vaak genoeg worden herhaald.

vastleggen-in-volledig-scherm-29-11-2016-015155

Even kort Cash Cash – Een nog meer gerichte ode kan bijna niet

De nieuwste internethype is Rob Van Daal’ s ‘Oh Sylvana’.   Deze Sylvana werkt zo op de zenuwen, dat ze haar koffers mag pakken.  Gaat dat niet over… Nee.  Volgens Rob betreft het hier een  Russische vrouw.  Het is dan ook volgens hem puur toeval dat de productie van de Gebroeders Ko een referentie naar  ‘Zie ginds komt de stoomboot’ lijkt te hebben in het midden van het nummer.Hij vond het zelf meer lijken op het Wilhelmus.

Oh, gelukkig. Dus zelfs al ben je een veelal lopende tegenstelling, voortdurend negatief of een pseudo politica,  niemand kan zich dus aangesproken voelen met zo’n tekst. Net als Rob, bedoel ik daar natuurlijk niemand mee in het bijzonder.

Het Amerikaanse Cash Cash houdt het wat minder algemeen met hun ‘Michael Jackson’ uit 2012 .  Dat kan maar over een persoon gaan. Naast de titel, staat de tekst  bol van referenties naar nummers van de grootheid en met natuurlijk de bijbehorende clip met een hoofdrol voor Nika, blijft er niets te raden over. Iets wat Ricardo Walker en zijn vrienden daarna nog eens evenaren. Maar goed, hoewel de groepsnaam anders doet vermoeden, is de plaat pas drie jaar na het overlijden van de superster uitgebracht. Dus snel cash cash door meeliften, is hier niet aan de orde.

De groep timmert dan ook al voor en ook na die ene hit flink aan de weg. Met een eigen sound, met wat meer dan weer alleen die computer, levert dat eindelijk cash op.  Want ooit begonnen als The Consequence, moeten de broers Makhlouf en Samuel Frisch om juridische redenen de naam veranderen. De naam Cash Cash komt voort uit het de tijd dat iedereen, met name een rapper, vanwege de oude naam  achter hun geld aan zit. Terwijl ze niets hebben.

Hoewel ze in Nederland na die ene ode niet meer zo aanwezig zijn, gaat het hedendaags best lekker.  Het trio uit New Jersey is uitgegroeid tot een gevestigde naam binnen de dancescene en veelgevraagd producent. De beat goes on, even the king is gone.

vastleggen-in-volledig-scherm-18-11-2016-145650

Yolanda Be Cool: In ieder geval wel een tijdloze zomerhit

Hier heb je drie Australische artiesten:  Men at Work, Natalie Imbruglia en Yolanda Be Cool. Wie hoort er niet bij?  Bijna goed, maar het is toch Yolanda be Cool.

Alle drie  eendagsvliegen genoemd, hebben de Yolanda’s  daadwerkelijk maar één top 40 hit.  Ach,  wat zegt een top 40 notering tegenwoordig? Maar goed, wat rest is een tijdloze zomerhit en net als Kaoma en Las Ketchup  wordt je als act nog in lengte van jaren herinnerd.

Met je  groepsnaam gebaseerd op het tijdloze Pulp Fiction, mix je simpel samen met producer DCUP  eigenzinnig het nummer “Tu vuò fà l’americano”. Dat is de signaturesong van Renato Carosone, die deze ook niet meer topt.  Dat vooral omdat hij lange tijd stopt met muziek. Yolanda Be Cool niet.

De act bevindt zich met hun bewerking  in goed gezelschap van andere top 40 eendagsvliegen als John Hiatt, Manic Street Preachers en Herbert Grönemeyer.  Ja, zij ook, maar ze trekken nog steeds volle zalen. Net als de Yolanda’s, trouwens.

The Gossip gaat niet via het platgelopen pad: Undoing things

Volgens Bono  verandert op nieuwjaarsdag niets. Je slechte gewoontes en vaste patronen verdwijnen niet zomaar. Vergt ook mentaliteit. Dat is de essentie  van zangeres Beth Ditto van The Gossip,  veelal het tegenovergestelde van wat in de oppervlakkige muziekwereld norm is.

Heavy Cross

Beth stelt heel simpel ‘Undo things, it has already been done’ en schrijft met deze basis ‘Heavy Cross’.  Want daar gaat het om, je moet jezelf opnieuw uitvinden. Met deze eigenzinnigheid en voortdurende verandering heeft het trio Gossip de definitieve doorbraak met het door Rick Rubin geproduceerde ‘Music for men’ en de videoclip van Price James voor de succesvolle leadsingle.

Undoing things

Ondanks vertrouwen in het volgende decennium verloopt dat wat minder succesvol. De band met bijna elke drie jaar een album release, houdt zich stil in 2015. Het is tijd voor weer iets nieuws. Beth is undoing things. Ze richt zich op haar solocarrière en kledinglijn voor grotere maten.  In eigen stijl, de rest is already been done.

The Gossip

Thai Life: Het geheim van een briljante commercial

Bijna iedereen kent ze wel, de Aziatische reclames die stuk voor stuk viraal zijn gegaan. Vooral die van Thai Life maken impact. Zo knalt  in 2011  ‘Silence of love’, geregisseerd door  Thanonchai Sornsriwichai, over het internet. Deze vertelt het verhaal van een doofstomme vader die veel moeite heeft te communiceren met zijn dochter. Dat heeft dramatische gevolgen.

Voor Thai Life maakt het bureau Ogilvy & Mather in Bangkok de reclames.  Phawit Chitrakorn van het bureau legt in een interview  uit dat de kracht in de video’s met name ligt bij oprechtheid.  Ze gebruiken echte verhalen en hoofdrolspelers zonder enige acteerervaring.  Ze worden gecast op straat.

Het motto  ‘Value of Life’, van het op boeddhistische kernwaarden geleide verzekeringsbedrijf Thai Life is het uitgangspunt.  Het succes is een combinatie van goede verhalen, de juiste emotionele snaar, gekoppeld aan het juiste product. Het levert Ogilvy & Mather al veel prijzen op, zoals diverse Cannes Lions. Maar het levert met name bewondering op van vooral westerse reclamebureaus.

‘Stark raving mad’: Net het omgekeerde

Een van de kortste tv-series van de afgelopen twintig jaar op de Amerikaanse tv is ‘Stark raving mad’ . NBC trekt al na een seizoen de stekker eruit. Niet dat de serie slecht is, integendeel , maar gewoon omdat het praktisch wordt vergeten in het uitzendschema , dat volgepropt is met de beste komedies van dat moment .

Niet alleen qua levensduur bewandelt de serie de omgekeerde weg. De remake van  de 70’s serie ‘The odd couple’ heeft in deze versie de excentrieke en vrije schrijver Ian Stark( Tony Shalhoub) die wordt opgezadeld met een introverte uitgever met smetvrees, Henry (Neil Patrick Harris). Gaat wonderwel goed.

Hoewel de serie niet stopt door hun toedoen, blijft de serie een klein smetje op de carrière van beide acteurs. Smetje, toepasselijk, want  na de series draaien hun rollen om. Tony wordt een regelrechte Henry  in ‘Monk’,  Neil Patrick wordt als Barney praktisch een  Ian in ‘How I met your mother’ en zo worden ze beiden definitief tv-sterren.

 

Succes slaat terug als karma: Dave Chappelle

Er zijn vele artiesten en tv-persoonlijkheden juist door hun laatste act of rol, onsterfelijk geworden. Natuurlijk, je hebt artiesten als Tommy Cooper, waar meer tegenstellend drama om heen hangt, maar ik doel eigenlijk op de artiesten  die simpelweg verdwijnen als het succes het grootst is. Neem de grote verdwijntruc van Dave Chappelle, die hiermee het laatste kunstje van Rick James mogelijk maakt.

Samen met de Murphy’s

Deze komiek is net na de eeuwwisseling op de toppunt van zijn roem als zijn gelijknamige tv-serie met controversiële humor en politiek incorrecte scetches, ook in Nederland enorme populariteit geniet. Eind 80’s wordt hij nog als tiener uitgejouwd in een klein, rokerig zaaltje in New York. Maar die moeilijke avond  wordt de trigger. Het is het begin van Dave’s lange weg door de 90’s, waar het met een bijrol in Home Improvement begint te lopen. Eind 90’s is hij  dan ook een gevestigde naam. Zeker bij beste vriend Neal Brennan,  zijn held Eddie Murphy en diens oudere broer, Charlie.

Prince

Na wat mislukte pilots, creëert hij samen met Neal en Charlie de Dave Chappelle Show, een programma dat al na twee seizoenen de populairste comedy op de Amerikaanse tv wordt, met name door twee legendarische scetches, die van True Hollywood stories. Beiden hebben het format waarin Charlie Murphy terugblikt op de avonturen met zijn net beroemde broer. Hierdoor heeft hij vele ‘ontmoetingen’ met bekende sterren in de 80’s,  die natuurlijk worden gespeeld door Dave. De eerste vertelt het verhaal van Prince die uit verveling gaat basketballen met de entourage van Charlie. De terugblik op de wedstrijd wordt in stijl van een typische Prince video gedaan en het alles-komt-goed-einde met pannenkoeken, maakt het hilarisch.

I’m Rick James, bitch

De andere scetch is die over Rick James. Zijn al beruchte reputatie wordt enorm aangedikt en de catchprase ‘I am Rick James, bitch” wordt een hype en vestigt definitief Dave’s naam. Maar die sketch in de vierde uitzending van seizoen twee betekent echter het einde van Dave’s tv-carrière. Niet vanwege kritiek van het publiek, twijfel bij Eddie of de woede van Rick zelf. Integendeel, voormalig popster Rick maakt enkele maanden voor zijn overlijden een grote comeback door de sketch. Eddie Murphy vindt de sketch briljant, niets aan de hand.  Nee, het is de catchphrase, dat het einde inluidt.

Succes wordt einde

Het wordt in het voorjaar van 2004 door bijna iedere Amerikaan geroepen, tot in het theater waar Dave optreedt als stand-up comedian. Op 17 juni van dat jaar, tijdens een optreden in Sacremento,  ontploft hij. Als hij weer die catchphrase hoort, loopt hij eerst van het podium af en laat bij terugkomst op het podium de frustraties de vrije loop. Over het programma, de programmaleiding die het programma verder willen uitmelken, en vooral het publiek dat dit allemaal over zich heen laat gaan. Toch tekent hij een contract van  50 miljoen dollar voor twee meer seizoenen, maar het is duidelijk dat er al diep wat aan Dave knaagt.

Bezinning in Zuid-Afrika

Dat klopt, na drie opnamen voor het volgende seizoen vertrekt hij plots twee weken naar Zuid-Afrika om familie te bezoeken. In Zuid -Afrika komt bij hem het besef  dat al tijdens de opnames van een van de allereerste sketches van het programma, hij al onbewust het gevoel heeft dat dit niet de weg van het programma moet worden. Met zijn KLF-je, dat zijn gezin ook verbaast,  blaast hij in een keer zijn succes op. Door alleen zijn broer te informeren is er geen weg meer terug voor hem bij veel mensen, het publiek, zijn collega’s (speciaal Charlie en Neal) en het programma zelf.Het laatste seizoen wordt nog wel in geïmproviseerde vorm uitgezonden en hoewel hij in die tijd wel een verklaring geeft, is het klaar.

Iedereen happy

Nu achteraf, heeft hij wellicht 50 miljoen dollar weggegooid, veel deuren dichtgegooid maar heeft daar wel plezier voor teruggekregen. Wonend op een ranch met zijn gezin,  treedt hij hedendaags gewoon weer op.Jaren later, in 2008, heeft hij na een van zijn optredens  een lang gesprek met zijn maatje Neal en komt het tussen beiden ook weer goed.

En Charlie kijkt nog steeds met een goed gevoel op de Rick James sketch terug, want het zorgde er voor dat de eigenlijk vergeten Rick, als een hernieuwde ster overleed. Zo wordt de laatste succespiek van een nu wel gelukkige Dave, meteen nog een laatste voor Rick James. Ieder op een eigen manier natuurlijk.  Zo slaat karma in positieve zin terug.Twee keer.

Vastleggen in volledig scherm 18-8-2016 210244

Idols op eigen kracht: Intwine

Een van de grootste successen uit talentenjachten is Intwine geworden. Dat komt omdat zanger Roger Peterson juist besluit om niet meer mee te doen aan zo’n talentenjacht, in zijn geval  Idols. Mensen die hun hele carrière laten afhangen van een juryoordeel bij soortgelijke talentenjachten,  zullen hierover even moeten nadenken. Het is eigenlijk best simpel.

Wurgcontract

Roger Peterson is in 2003 deelnemer aan Idols. Hij is tevens zanger van zijn band Intwine, een paar jaar eerder opgericht op de Rockacademy Tilburg. Deze opleiding is al eerder succesvol  gebleken.  Als Roger de finale haalt, weigert hij een contract te tekenen dat hem net als de andere finalisten wordt voorgelegd. De reden is simpel, door het te ondertekenen zal hij volledig overgeleverd zijn aan de producenten die verbonden zijn aan het programma. Daarmee dus geen eigen muziek meer, alleen de deuntjes en de teksten die hem worden geleverd. En wellicht wat danspasjes. Iets wat hem totaal niet past, net als de band die hij niet in de steek wil laten.

Promotie is alles

Roger verlaat het programma en met de vele publiciteit dat hij hiermee vergaart, scoort de band een platencontract. Na de monsterhit ‘Happy’ volgt ‘Cruel man’ dat ook met de nodige promotie de hitlijsten in wordt geslingerd. De plaat wordt het themanummer van de film ‘De dominee’,  gebaseerd op het leven van Klaas Bruinsma. De band ziet een rauwe versie van de film en bouwt hier het nummer omheen. Als leadsingle van hun tweede album ‘Perfect’,  verloopt de promotie eh..,  inderdaad,  perfect.

De band die door goede timing en de juiste promotie een vliegende start maakt en grossiert in awards, nominaties en prijzen, komt er al snel achter hoe belangrijk die promotie is. Dit is namelijk altijd nodig, ook als je als band kwalitatief goede muziek maakt met lovende kritieken. Rond de release van hun derde album moet dit op eigen kracht gebeuren als platenmaatschappij V2 geen budget (meer) heeft om dat te doen.  De band  verkoopt daarom de cd maar tijdens eigen concerten , slim bedacht,  met een optreden geef je immers de beste promotie. Alleen een minpuntje voor de band, het levert op deze manier geen hitlijstnotering op.

Buitenland lonkt

Wellicht dat de band  daarom in de periode daarna een beetje uit het zicht valt.  Andere redenen liggen bij de perikelen met de platenmaatschappij en  diverse  bandleden die de groep verlaten. Als alles weer op de rails is met deze keer een Duitse platenmaatschappij, brengt de band ‘Kingdom of Contradiction’ uit. Het is een soort best of, met covers van hun eigen werk. Met dit werk wil de band internationaal gaan, te beginnen met Duitsland.  De band ziet het eind 2009 weer helemaal zitten, alleen die nieuwe bassist nog, maar dat gaat goed komen. Voor de derde keer gaan ze weer voor een soundtrack. Deze keer voor de docu ‘Childeren of the wind’.

Endwine

De film komt er uiteindelijk in 2013, maar zonder Intwine. Die zijn immers dan al drie jaar uit elkaar. In plaats van Intwine is het Endwine. Dat gebeurt vrij plots en alleen met een korte mededeling op hun site, zonder de reden te vermelden. Roger vertrekt kort daarna weer naar Aruba, na bijna tien jaar eerder de omgekeerde weg te hebben gemaakt richting Tilburg.  Je kunt stellen dat hij als bandlid toch internationaal is gegaan. Tegenwoordig speelt Roger op het eiland nog steeds zijn eigen muziek.  Zonder enige promotie en niet als dat grote idol uit een talentenjacht, maar wel uitermate happy hoogstwaarschijnlijk.

Vastleggen in volledig scherm 5-7-2016 082156