Alle berichten door remindedandrewinded

Mischa Veldhuis is al jaren de auteur op Reminded and Rewinded, De site haalt muziek terug, kijkt terug op gebeurtenissen en is een wederzien met personen die allang vergeten zijn. Behalve hier dan. Afgewisseld met eigen visie, columns en diepgravend onderzoek biedt Mischa een diversiteit met een hoog 'o ja' -gehalte

Sinterklaasgerijm: Des’ree

Des’ree Weeks vertelt in een interview uit 2009, dat ze de inspiratie voor haar grote hit ‘life’ tijdens een slapeloze nacht tv kijken krijgt. Ze ziet een item over Richard Branson die voor de derde keer een poging doet om de wereld te vliegen in een luchtballon. Dat luikt niet en de strekking dat macht niet alle deuren opent en geld niet alles doet lukken, wordt de basis van het nummer.

Iedereen kan meezingen

‘Life’ wordt haar grootste hit in haar carrière. Dat komt mede door de vrolijke clip van Mike Lipscombe op Jamaica, maar ook omdat het zeer makkelijk mee te zingen valt. Heel makkelijk. Dat komt met name door het ‘piece of toast’ zinnetje. Critici vinden het gerijm van sinterklaas-niveau en het wordt in 2007 uitgeroepen tot slechtste songtekst ooit door BBC6 radio.

Leven in Canada

Zit ze nog steeds niet zo mee, zoals ze aan geeft in het interview uit 2009.  En met dat interview horen we dan wel weer  van de zangeres die na 2003, het vierde album en heel wat goede intenties verdwijnt uit de spotlights. Ze schijnt nu, anno 2017,  in Canada te wonen waar ze van alles doet, behalve nieuw werk uitbrengen. En dat is goed zo. Kan het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. That’s life.

Advertenties

Dan zelf maar zingen: Michael Bolton

Voorjaar 1990 verdwijnt Michael Bolton’s  ‘How I am supposed to live without you’  uit de Amerikaanse hitlijsten en  moeten ze aan de overkant verder leven zonder deze plaat. ‘Eindelijk’, zullen sommige Amerikanen hebben gedacht. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland, kunnen ze het nummer na Lisa, Laura en vooral Michael daar wel dromen.

Piano breekt het ijs

Met het nummer langzaam een kliekje aan het worden, begint het voor Michael op dat moment nog maar net. Qua zingen dan. Dat doet hij dan nog maar amper drie jaar. Begin 80’s is Michael meer succesvol tekstschrijver dan zanger. In die hoedanigheid heeft hij ontmoeting met plugger en latere CBS en Sony-bobo Deirdre ‘O Hara .

Zij stelt Michael voor aan Doug James en na het voorstelrondje loopt Deirdre haar kantoor uit. Ze roept nog wel over haar schouders dat in de hoek een piano staat. Hint, hint, de heren moeten maar kijken wat ze er mee doen. Na eerst wat ongemakkelijk ideetjes uit te hebben gewisseld, nemen ze achter de piano plaats en heeft het experiment van Deirdre haar aanvang.

Geen air supply

Het resultaat is het nummer dat later          ‘ How I am supposed to live without  you’ zal worden. Tot groot enthousiasme van CBS.  Het nummer krijgt hierdoor haar eerste podium in een soap.

In het uiterst populaire ‘Knotts Landing’ zingt Lisa Hartman als karakter Ciji het nummer voor het eerst. Een soort Spijkerhoek effect, alleen met het verschil dat bij de release wordt gekozen voor een bekende act. Michael gokt op Air Supply, dat  zal de hoofdprijs voor hem zijn. Helaas, via Deirdre wordt het  Laura Ann Branigan wel. Haar ster is rijzende door het nummer ‘Gloria’ van haar debuutalbum ‘Branigan’ uit 1982.  ‘How I am. supposed….’ komt op het nog origineler gekozen ‘Branigan 2’ te staan.

Beter laat dan nooit

Ach, Air Supply of Laura, voor tekstschrijver Michael gaan de deuren zo ver open in de muziekwereld dat de scharnieren er bijna uit knallen.  Het bruggetje van schrijven naar zingen is makkelijk gemaakt en dat lukt in 1987. Beter laat dan nooit dan. In de US van A dan, in de internationale hitlijsten blijft het vooral bij dat ene nummer en wat min of meer succesvolle opvolgers.  De aaneenschakeling  van al zijn successen in zijn ietwat opgeblazen website bio, zijn dan ook langs ons heen gegaan.

Kliekjes

In zijn boek ‘The Soul of It All: My Music, My Life’ is hij gelukkig wat genuanceerder: ‘Even when you feel insprired, you have to stay focused and keep the song in reality. The story must be believable, and relatable and accessible. Doug and I seemed to have the right recipe with our very first song.’  Dat recept is wel toe aan wat variatie.  De afgelopen jaren zijn het, net als zijn doorbraaknummer,  veelal  kliekjes gezien de veelal coveralbums en recent oude soundtracks op zijn conto.

About time: gelukkig geen romcom

Je kent het wel, die aanbevolen films. Negen van de tien keer negeer je deze, en moet het zeer interessant zijn om er info over op te vragen. Zo is ‘ About time’ uit 2013 standaard ‘bleh’ omdat het naar mijn mening een romcom (romantische comedy)  is. Maar waarom die belachelijk hoge waardering op  IMDB ? Eerst maar een eendentest op loslaten.

Harry tovert  er 120 minuten bij

Die test is simpel: ‘If it looks like a romcom, presents itself like a romcom, and sounds like a romcom, it is probaly a romcom’.  Met de halve cast van Harry Potter. Na deze constatering kan mijn aandacht alleen worden gered door  de ’10-minuten regel’. Oftewel, bij entertainment, plezier of medeleven maar wel verveling op zo’n 11 minuten, is iets anders doen.

De volle twee uur later met de credits rollend voor mijn ogen,  moet ik toegeven dat er wat meer met deze film is. Maar wat dan? Goede vraag. Met heel wat wat spoilers ( vind je dat wat minder, hier een willekeurig ander bericht om te lezen), kan ik de film beschrijven als een  mix van alles. Dat is vrij vaag, weet ik, maar we gaan verder.

Leven valt niet te regisseren

Zo is het een plot waarover is nagedacht,  dat sterk in elkaar steekt  en dat simpelweg meer duiding nodig heeft. Zo wordt Tim (Domhnall Gleeson) door zijn vader  ( Bill Nighy) ingewijd in een eeuwenoud familiegeheim in twee delen. Deel 1 beslaat het feit dat mannelijke familieleden kunnen terugreizen in de tijd.  Tim  leert hiermee al snel  dat het leven  niet valt te regisseren en al die mislukte dates niet zomaar vanwege  zijn onhandigheid teniet kunnen worden gedaan.

Rewind de date

Let life go. En zo komt Mary (Rachel McAdams) spontaan op Tim’s pad tijdens een last minute blind date.  Na een geweldige avond met haar, probeert hij  achteraf met zijn tijdreis-skills de juist beroerde avond van zijn huisgenoot ook net zo geweldig te maken.  En daar gaat het fout. Door deze strakke actie wordt de date met Mary overschreven,  gewist uit zijn leven. Tijdreizen lost hier niets op. Hij zal Mary eerst opnieuw moeten proberen te vinden in  de metropool Londen. Op dat punt begint de film een diepere laag te krijgen.

Herleef de details, vergeet de rest

Hij moet vertrouwen op zijn geheugen en op wat Mary heeft verteld, en met deze aanwijzingen een nieuwe ontmoeting zien te bewerkstelligen. En dat is deel 2 van het familiegeheim.  Het tijdreizen is bedoeld om de details. Leef de dag twee keer, laat de dag over je heen komen, let op de details  en geniet er dan nog eens van.  Dat wordt  een levensles, als Tim zowel zijn zus als vader dreigt te verliezen. De film heeft dan ook een ijzersterk, filosofisch scenario van Richard Curtis.  Door het tijdreizen en ogenschijnlijke goede keuzes lacht  het leven Tim negen jaar tegemoet, maar is geen garantie voor een happy einde.

 Ok, dat klinkt al minder als een romcom, dat beaamt de cast ook. Het verhaal stelt Tim namelijk uiteindelijk voor een onwaarschijnlijk dilemma en daarmee opoffering. Soms zijn dingen niet te herstellen of te voorkomen.  Daarmee krijgt de film ook een minder voor de hand liggend einde.  Met het belangrijkste scenario tussen de scriptregels door, gaat het ook hier om de details. Dus in stijl van de film, kijk de film een keer en dan nog eens. Het werd weer eens tijd voor zo’n film.

Sympathiek: the legacy van Life goes on

Life’s is what you make of it. En positief staan in het leven, doet me denken aan een van die sympathieke tv-series die we hadden in de jaren ’90, namelijk Life goes on’.  De serie met de obladi-oblada leader, draait om de familie Thatcher. Dat is een doorsnee Amerikaanse familie, met heel wat wel maar ook wee. Anders worden het saaie afleveringen natuurlijk.

Leven na de serie

De hier door RTL4 tot ver in de 90’s en integraal uitgezonden serie, met 83 afleveringen en vier seizoenen, is een beetje de vergeten serie uit de 90’s. Dan laat ik maar even achterwege dat de serie al oorspronkelijk in de 80’s begint en in 1993 stopt. Hoe dan ook, na het stoppen van de serie gaat het leven verder voor de cast, dus ook voor de nu al net zo vergeten  hoofdrolspelers Kellie Martin en haar vriendje in de serie, Chad Lowe, het broertje van.  Ze spelen beiden nog in ER, maar hebben daarna niet echt grote rollen.

Corky

De grootste rol, de echte ster in de serie, is er dan ook voor gezinslid Charles ‘Corky’ Thatcher, die het Syndroom van Down heeft. Hij probeert op alle fronten volledig mee te draaien in de maatschappij. Dat lukt hem uitstekend en daarmee heeft de serie een hele positieve bijdrage gehad aan het onderwerp Syndroom van Down.

Corky wordt in de serie gespeeld door Chris Burke, die zijn persoonlijke quote ‘It’s not our disabilities, it’s our abilities that count’ volledig uitdraagt in de serie. Dat doet hij nog steeds in real-life. Naast sporadisch acteren en het spelen in zijn band, is hij nu goodwill ambassadeur van de Amerikaanse National Down Syndrome Society. En daarmee is hij meteen de grootste legacy van deze geweldige serie.

Nog steeds soundtracks: Maria McKee

De jaren 90 zijn nog maar net begonnen als  we al worden geconfronteerd met het tergende ‘Show me heaven’ van Maria Mckee. Grijsgedraaid op de radio maar gelukkig geen voorbode voor het verdere verloop van dit prachtige decennium, ging dat niet bepaald langs me heen. Het uit elkaar gaan van Maria McKee en Benmont Tench in de 80’s  is gelukkig wel aan de meesten van ons  voorbij gegaan. Maar net als met die ‘hemelse’ song van Maria later, zijn we er wel muzikaal mee geconfronteerd.

Feargal Sharkey

Schuldige en meteen bindende factor is Feargal Sharkey. ‘A good heart’ werd door Maria over Benmont geschreven, op zijn beurt schreef Benmont ‘You little thief’ over Maria. En Feargal? Die zong het aan elkaar. Zo is de oude regel weer eens bevestigd dat break-ups  leiden tot  de grootste hits. Vooral voor Feargal dan. Die scoort er tenminste twee,  voor het grote publiek blijft het voor Maria bij die ene je-weet-wel-plaat van de ‘Days of Thunder’ soundtrack.

Niet nog eens mainstream

Geen heel verhaal voor nodig, kiest ze zelf voor na die ene hit. Nee, niet weer  dit soort nummers . En deze eigenzinnigheid maakt Maria daarmee maar heel kort mainstream. Maria doet het namelijk liever zelf. Zo is ze hedendaags actrice in films van haar man Jim Akin en daar maakt ze daar haar eigen soundtracks bij. Staat ze er altijd op.

Maar waar ik benieuwd naar ben, wat vindt Maria zelf van die hit? Ze vindt het nog steeds een leuke plaat, maar ze stelt dat het niet representatief is voor de rest van haar repertoire. Tot opluchting van sommigen en mij natuurlijk, want het is nog steeds zo’n nummer zonder middenweg: of je vindt het (volledig in overeenstemming met de titel) hemels of het is meer hell for your ears. Hier kies ik de tweede optie, maar gelukkig is er bij Maria meer te kiezen.

Voor de verandering: Solomon Burke

Voorspellende gaven of voorgevoel, Solomon Burke heeft het. Of beter gezegd, had het. Zijn wellicht laatste interview in 2010 heeft als kop Solomon’s quote ‘I’ll sing as long as I have breath’. Minder dan 2 weken later overlijdt hij op Schiphol. Hij is op dat moment op weg naar een nieuw optreden met de Dijk, maar de innige samenwerking zal bij dat geweldige album ‘Hold on tight’ blijven,voortkomend uit dat optreden in juli 2007.

Covers

Solomon is ondanks de titel ‘Bishop of soul’ een laatbloeier geweest. Maar met ‘A change is gonna come’ zet hij in de 80’s dan ook voet op Nederlandse muziekbodem, Treffend is dat dit met een cover van Sam Cooke gebeurt. Zelf tot dan geen enorme hits op zijn naam, is zijn eigen werk vooral bekend door uitvoeringen van anderen. Bijvoorbeeld door de Blues Brothers. Door de soundtrack van de film wordt ‘Everybody needs somebody’,  samen geschreven met Bert Berns en Jerry Wexler, zijn bekendste plaat.

Verandering

Ondanks dat zijn werk daarna ook opduikt in bekende films als Dirty Dancing en The big easy’, blijft hij dan ook een van de meest ondergewaardeerde soulartiesten. Op ‘A change is gonna come’ vraagt hij af wanneer die verandering dan gaat komen. Die komt er. Zijn naamsbekendheid wordt steeds groter, en het zichtbare antwoord op deze vraag is er dan vijftien jaar later. Net na de eeuwwisseling bereikt Solomon zijn muzikale piek.

Erkenning

Want na een ontmoeting met Andy Kaulkin, eigenaar van Fat Possum Records, krijgt hij de mogelijkheid een album op te nemen dat de toepasselijke naam ‘Don’t give up on me’ mee krijgt. Het maakt enorme impact en levert Solomon zelfs een Grammy op. In een interview uit 2008 stelt hij dat de uiteindelijke erkenning  fantastisch is, maar indrukwekkender is voor hem dat hij voor het eerst een cheque vanwege de royalties kreeg.  Dus ook financiële erkenning. Voor de verandering.

Jamelia: echte superstar

Met de track ‘Superstar’, een cover van de Deense Christine Milton,  breekt Jamelia  in 2004 internationaal eindelijk door, maar daar is heel wat drama aan vooraf gegaan. Wellicht was het dan ook logischer geweest om haar tweede en doorbraakalbum ‘Drama’ te noemen, maar die naam had haar debuutalbum al. Zo wordt het  tweede album omgedoopt tot ‘Thank you’. Niet zonder reden.

Verbloemen van geweld

‘Drama’ is dan ook niet zo’n vreemde titel voor haar debuut, want ten tijde van de release in 2000, is ze nog maar net 19 jaar oud en woont samen met haar toenmalige partner. En dat is geen feestje. Jamelia vertelt later in interviews over deze periode waarin ze het ene moment door de platenmaatschappij naar optredens of andere promotiedoeleinden wordt gesleept om vervolgens bij thuiskomst in elkaar te worden geslagen door haar partner. Voor interviews de dag erna verbloemde ze haar thuissituatie en de bijbehorende blauwe plekken door een smoes of make-up.  Als je het niet ziet, dan is het er niet.

Welgemeend ‘Thank you’

Is niet de realiteit natuurlijk. En als ze zwanger wordt, denkt ze dat er betere tijden aanbreken. Ze hoopt  achteraf tevergeefs dat de komst van een kind haar partner zal veranderen. Gebeurt niet en daarbij ziet ze haar opkomende carrière snel verdwijnen. Op een bepaald moment is het genoeg, vlak na de geboorte van haar kind heeft ze voldoende moed verzameld om bij haar partner weg te gaan.

Dat wordt de inspiratie voor haar tweede album ‘Thank you’ . Hoewel ‘Superstar’ de meeste aandacht krijgt, is het titelnummer ‘Thank you’ het nummer dat de meeste indruk maakt. In het nummer bedankt ze onder andere haar ex-vriend voor de situatie waarin hij haar heeft betrokken, want dat heeft haar sterker en zelfstandiger dan ooit gemaakt.

Ervaringsdeskundige

En druk, ondanks dat ze de afgelopen jaren minder in de hitlijsten verschijnt.  Zo heeft ze haar ervaringen gedeeld in diverse documentaires, waaronder Jamelia: Shame About Single Mums  en is ze vast panellid van de Britse show Loose Women. Ondertussen heeft ze haar ‘Superstar’ tot op heden niet overtroffen. So be it, is verder niet erg. Artiesten zoeken altijd erkenning voor hun werk, maar een artiest die zelf een problematische situatie erkent en daarna voor zichzelf opkomt, is pas een echte superster.

Overleven alles: Survivor

Survivor heeft achteraf niet ‘The moment of truth’ met de gelijknamige soundtrack uit Karate Kid 1 (1984) . Nee, de echte krachtmeting tussen muziek en film, een confrontatie tussen rock en Rocky, vindt al twee jaar eerder met ‘Eye of the tiger’ uit Rocky 3 plaats. En Survivor stapt hiermee als winnaar uit de ring, de plaat wordt een klassieker op soundtrack-gebied.

Juiste toon, nu de juiste scene

Met name voor boegbeeld Jimi Jamison. Ondanks dat het nummer wordt (in)gezongen door Dave Bickler. In een interview voor Classic bands, legt drummer Marc Droubay uit dat de zoektocht naar de juiste toon de meeste tijd in beslag neemt.  Sylvester Stallone geeft na het opnemen van de film wel een voorzetje: ‘Another one bites the dust’ van Queen, maar dat wordt een hele rechtenkwestie.

Via vriend Tony Scotti, de directeur van Survivor’s platenmaatschappij, legt hij dit voor aan Jim Petrik en Frankie Sullivan van Survivor. Zij vragen Sylvester de hele film op te sturen. Tijdens het intensief bestuderen van de film,  blijven ze bij één specifieke scene hangen. Het is de scene waarin door Apollo wordt gesteld dat Rocky  ‘het oog van de tijger’ heeft verloren. Bingo, dat is het startpunt.

Dolph Lundgeren

Het startpunt naar een enorm succes. Rocky 3 wordt de grote doorbraak voor de band, maar ook van voormalig bodyguard Mr T, die trouwens van Stallone op dieet moet. Dit succes vraagt om een opvolger. Survivor is inmiddels de huisband, maar met Mr. T’s carrière gelanceerd in The A Team, moet er een andere tegenstander komen. Enter acteur Dolph Lundgren, op dat moment net gecast voor Rambo 1.

Dolph solliciteert rechtstreeks aan Stallone voor Rocky 4,  als hij eerder voor deel drie is afgewezen. Stallone, onder de indruk,  maakt hem  Mr T.’s opvolger als de Rus Drago.  Lundgren, vechtsport-kampioen en groot fan van de Rocky franchise, neemt de opdracht van Stallone om realistisch te zijn in de ring, heel serieus. Stallone belandt na een enorme klap van Dolph,  met hartproblemen in het ziekenhuis.

Soundtrack vs. soundtrack

Ondanks hierdoor een toepasselijke titel, komt Survivor alleen door de film geïnspireerd, met  ‘Burning heart’ als opvolger van ‘Eye of the tiger’.  Persoonlijk vind ik deze clash tussen Rocky en Drago  beter, maar commercieel was zowel film als soundtrack  minder succesvol. Meerderheid beslist.  Goed, het was meer ingetogen, en het lag wellicht aan het thema Koude Oorlog. Zeitgeist dus, wat meer tijdsgebonden. Maar hierdoor komt de plaat in de schaduw van zijn grote voorganger te staan.

Jimi Jamison

Bij Survivor is het met Dave Bickler net andersom. Als eerdere zanger wordt  hij door ex-Cobra zanger Jimi overvleugeld. Net als de band zelf door andere bands.  Toch overleeft Survivor de muziekwereld tot op heden, met een paar jaar terug zelfs met beide zangers  in de gelederen. Geheel in lijn van zijn band, maakt Jimi in de 90’s solo uitstapjes met veelal soundtracks. Hij wordt qua soundtracks een echte Bill Medley met bijvoorbeeld de ‘Baywatch’ titelsong ‘I always here’. Titel klopt trouwens helemaal.  Jimi Jamison overleed in 2014, maar leeft muzikaal voort door een hele rits soundtracks.