De legacy van Coherence: De avond kan alle kanten op


De film Coherence (samenhang) uit 2013 gaat over acht vrienden die na tijden weer eens een keer bij elkaar komen voor een diner. Als er op diezelfde avond een komeet relatief laag over de aarde vliegt, verstoort dat niet alleen de elektronische apparatuur, maar ook  de realiteitservaring van de acht vrienden.

Parallel Universum

De magnifieke film( hier trailer 1) gaat in op het begrip parallel universum. Elke situatie of setting heeft ontelbare scenario’s en in de theorie van een parallel universum, ontstaat door elke handeling of keuze een apart universum. Je merkt als persoon echter niets van deze ‘verhuizing’ en  het scenario in de eigen en huidige realiteit vervolgt zich daarna verder.

Je zult dus nooit weten wat het gevolg van andere keuzes of handelingen zouden zijn, maar ze zijn er wel. Want de andere keuzes en uitkomsten hebben in deze theorie hun eigen universa. En zo zijn er ontelbare versies mogelijk die allemaal naast elkaar bestaan, maar elkaar niet ervaren, raken, overlappen of beïnvloeden.

Feestje

Dat laatste kan voor een deel de prullenbak in als de komeet deze regel verstoort en alles letterlijk door elkaar gaat lopen. Er verschijnt zichtbaar en in de naaste omgeving een kopie (of eigenlijk een van de ontelbare kopieën) van deze gezellige avond met acht vrienden en de woning. Ach, als men gewoon in het huis blijft,  is er niets aan de hand.

Oneindige spiraal

Je raadt het al, gebeurt niet. In beide huizen is ondertussen alles hetzelfde, bijna dan.  Want er is een klein verschil in details en met name de scenario’s van de diners en de gemoedstoestand van de groepsleden aan wederzijde is net iets anders. Daarom maken beide groepen, eenmaal bewust van elkaars kopie en gebaseerd op wederzijds wantrouwen,  daarna verschillende keuzes die hun kopiegroep weer beïnvloeden en het nieuwe gevolgen heeft. We zijn er nog  niet, het wordt nog gecompliceerder.

Wie is wie?

De groep bestaat altijd uit acht personen, maar de theorie gaat er in deze film ook van uit dat als je het huis verlaat, je daarmee het specifieke universum verlaat. Daardoor ontstaat er een soort doorschuifsysteem waarin het alter-ego (compleet met  ander gemoed, karakter,andere voorgeschiedenis, wetenschap, enz) uit een parallel universum de vrijgekomen plaats binnen de groep in neemt.

Hierdoor beginnen karakters zichzelf tegen te spreken. Zo vertelt Mike (Maury Sterling) in dit universum een vrij onwetende groep dat hij het karakter Joe in Rosswell heeft gespeeld, veranderen details en weet bijvoorbeeld karakter Lauri plots niets meer over haar Yoga-lessen. Echte eyeopener voor de groep en kijker is als Hugh (Hugo Armstrong) na terugkomst in het huis plots zijn pleister op tegenovergestelde plek heeft zitten en  zijn kapotte telefoonscherm gewoon heel is.

 Zo neemt het wantrouwen ook binnen de groep enorm toe. Wie is dat nou werkelijk naast je aan tafel? Om vast te stellen wie binnen de groep allemaal in de verkeerde dimensie zit, maakt het gezelschap gebruik van foto’s met getallen in een afgesloten doos, artikelen,  glowsticks en speelt Em’s ring een grote rol.

Improvisatie en een mol

Om het scenario volledig te volgen, kun  je het beste het eerste stuk van de film tot de eerste fade out  als basisuniversum nemen en over de hele linie datzelfde hoofdkarakter Em (Emily Baldoni) volgen. Zoals schrijver en regisseur James Ward Byrkit in een interview zegt: ‘Follow this girl from the first shot until the last shot, and how does she change from the first shot to the last shot’.

Ondanks een vrij complex scenario, is de film veelal gefilmd op basis van spontaniteit. Zo krijgt de cast (die bestaat uit kennissen van de scriptschrijvers afzonderlijk) veel vrijheid om te doen wat ze willen in een scene, bijvoorbeeld uit beeld lopen. Daarnaast zijn de meeste conversaties en gebeurtenissen tijdens het diner gebaseerd op improvisatie. Zo krijgt de cast  veelal geen script, maar telkens korte alinea’s met opdrachten die soms in tegenstelling tot elkaar staan.

Ook is de cast onwetend dat een van acteurs aan tafel, Alex Manugian  (die Amir speelt), in werkelijkheid een van de scriptschrijvers is en fungeert als mol tijdens de opnames om de rest te sturen. Hij is het verlengstuk van regisseur James Ward Byrkit die een jaar werkt aan de structuur van de film nadat hij met geen budget het idee in zijn eigen woonkamer krijgt. Daar wordt de film ook opgenomen in maar vijf avonden.

Dat was de tijd die regisseur James van zijn vrouw krijgt, ze wil een thuisbevalling en dat gebeurt op de avond dat de laatste buitenscenes worden gefilmd.,  Zoals gezegd, als je het huis verlaat, dan verandert alles.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s