Flashback 2011: Amel’s woord is eindelijk vrij


De Arabische Lente van 2011 was een korte, maar heftige periode in het Midden-Oosten. Vastgeroeste regimes vielen als dominostenen achter elkaar om en het leidde tot de burgeroorlog in Syrië.  De eerste dominosteen die deze ongekende revolutie in het Midden-Oosten teweeg bracht, is Tunesië. De revolutie in Tunesië duurt wel amper een maand, maar steekt de lont aan die als een lopend vuurtje door het hele Midden-Oosten loopt.

Mohammed Bouazizi

Trigger is een enkele wanhoopsdaad van Mohammed Bouazizi op 18 december 2010 Hij steekt zich in brand, nadat hij als arme verkoper zijn waar moet inleveren bij de zwaar corrupte politie. Mohammed, die op 4 januari 2011 aan zijn brandwonden overlijdt, zal een symbool worden van ongelijkheid en de broeiende ontevredenheid. Niet alleen in Tunesië, maar ook de rest van Noord-Afrika en het Midden Oosten.  De Jasmijnen Revolutie, genoemd naar de nationale bloem,  begint met kleine protesten, oorspronkelijk bedoeld als herdenking van Mohammed. Maar al snel en vooral na zijn dood,  verspreidt het als een olievlek over het hele land  en bereikt het de hoofdstad Tunis.

Amel Mathlouthi

Het beeld wat mij hiervan is bijgebleven , is Tunesische zangeres  Amel Mathlouthi. Zij zingt voor (de buitenlandse) camera’s en tussen haar landgenoten op het Avenue Habib Bourguiba plein het lied’ My word is free’.  Amel verblijft voordat de protesten uitbreken, al jarenlang min of meer gedwongen in Frankrijk, vooral omdat ze door het oude regime wordt dwarsgezeten en de gecontroleerde media wordt geboycot vanwege haar muziek dat als opruiend wordt  gezien.

Haar muziek bereikt stiekem in de loop van jaren wel het grote publiek en ze is uitermate populair bij de Tunesische bevolking. Het lied dat ze onder het zicht van camera’s op het plein in Tunis zingt, maakt niet alleen grote indruk in het westen, maar ook in de rest van het Midden-Oosten. Het gaat viraal op internet,  waar het nummer nog steeds wordt gezien als het ‘anthem van de revolutie’.

Alles uit de revolutie gehaald

In eerste instantie worden de protesten nog hard neergeslagen maar als dit niet meer helpt, het (veelal geweldloze) verzet te groot wordt en het leger de kant van het volk kiest, is het einde oefening voor dictator Ben Ali en hij vlucht naar Saoedi Arabië. De revolutie in Tunesië verloopt achteraf gezien relatief rustig, is kort geweest en bereikt ten opzichte van de latere landen ook het meest.

Zo is er allereerst aftreden van de gehate president Ben Al die het land 24 jaar met harde hand heeft geleid,  worden zijn partij RCD en  de gevreesde staatspolitie opgedoekt, maar het belangrijkste zijn de eerste democratische verkiezingen in oktober 2011. Sinds dat moment regeert president Essebsi met de nieuwe Nidaa Tounes partij.

Het vrije woord

Amel wordt dankzij haar optreden wereldberoemd en haar carrière neemt een enorme vaart. Maar een optreden zal haar waarschijnlijk voor altijd bijblijven. Anderhalf jaar na haar indrukwekkende optreden tijdens de protesten, zingt ze het nummer op dezelfde plek tijdens een eigen concert onder goedkeuring van de nieuwe autoriteiten. Haar woord is eindelijk werkelijk vrij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s