Triple classic

Ach, laten we het nog een keer over muziekclips hebben.  Veelal gebruikt als marketinginstrument, als videoclip soms met hoge creativiteit. Zo zijn er zijn nog steeds video’s die mij van de stoel blazen. Niet zozeer de officiële clips tegenwoordig, maar de live-versies. Om welke reden dan ook, zijn het stuk voor stuk epische clips die het nummer versterken met minimale middelen.

Op twitter heb ik onderstaande clips getipt van te vroeg overleden artiesten die iets extra’s hebben neergezet op het podium. Het lucky publiek is er net op de juiste avond , is getuige van een extra  indrukwekkend optreden. En dat is iets dat in de video bijna net zo episch tot uitdrukking komt. Want er bij zijn blijft de overtreffende trap.

David vs. David

Neem  ‘Heroes’.  Daar is het  elke Bowie fan over eens, het is een van zijn beste nummers, voor sommigen zelfs het beste nummer. Het nummer kenmerkt zich door de opbouw waarin Bowie met de muziek mee, steeds meer met passie het verhaal begint te zingen met als setting de Berlijnse muur. Maar welke live-versie is het beste? Er worden heel vaak twee optredens genoemd. Die komen allebei uit 2002, tijdens dezelfde Heathen tour.

Twee dagen er tussen. Beiden geweldige optredens, maar die ene…

De ene groep is voor Berlijn. Vooral de vibe om het optreden op 22 september speelt hierin mee, David is immers terug in de stad dat in de 70’s de inspiratie is voor dit nummer en waar het ook geschreven en opgenomen is.  Maar de locatie Parijs, twee dagen later, is toneel van een ontketende Bowie.

Allereerst komt de acteur Bowie even naar boven als hij het nummer vrij nonchalant inzet. Met een beker in zijn hand, lijkt hij er een lolletje van te maken. Schijn bedriegt, want  het nummer wordt ook live heel zorgvuldig opgebouwd. Langzamerhand gaat David steeds verder op in het nummer en werkt de band samen met de zanger naar een explosie van muzikaliteit. Epic.

De uitvoering van ‘Heroes’ in Parijs, 2002

 

George Michael persoonlijker dan ooit

Tijdens achteraf zijn laatste tour ooit, Symphonica, neemt George Michael in 2011 de tijd om even in plaats van de artiest, de mens George Michael te laten spreken. Het nummer ‘Where I hope you are’ wordt door hem geschreven na de beëindiging van zijn relatie met Kenny Goss. Op het podium is een licht geëmotioneerde George te zien die uitgebreid praat over waarom deze relatie tot haar einde is gekomen, soms onderbroken door steunbetuigingen uit het publiek. In grote lijnen komt het erop neer dat het alcoholisme van Kenny een grote rol heeft gespeeld.

Hij spreekt zijn spijt uit dat het zo gelopen is en vat het samen met de zin: “Sometimes, people should know when their demons are more interested in each other than they are”.  Hij sluit zijn dialoog af met met de boodschap naar zijn publiek dat dit zijn eerste nummer is over een verbroken relatie en dat hij het persoonlijk een van zijn beste nummers vindt, alleen wel voortgekomen uit een periode dat hem  heel hard heeft geraakt. Zo krijgt het nummer als het wordt ingezet meteen een heel andere lading bij het publiek dat ademloos luistert.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-214245
‘Where I hope you are’, 2011, Symphonica tour

 

Een gitaar uitwringen

De laatste video is die van Gary Moore. In Nederland maakt hij begin 90’s een enorme comeback met ‘Still got the blues’. Met deze stijl en richting spreekt hij een groot publiek aan.  Het nummer is tekstueel en muzikaal een pareltje, maar toch hangt er nog steeds een walm van plagiaat om de song.

Gary verliest een rechtszaak van het Duitse Jud’s Gallery die stelt dat Gary voor het gitaarspel bij het nummer ‘Nordrach’  uit 1974 heeft geshopt. Gary heeft altijd moedwillig jatten ontkend, maar betaalt wel een vergoeding. Als ik beide versies naast  elkaar leg, dan vind ik persoonlijk dat de gitaarlijn door Gary’s versie een extra dimensie heeft gekregen.

De gitaar lijkt mee te huilen met de hartverscheurende tekst en dat komt live nog meer naar voren. In de clip, opgenomen tijdens een concert in Hammersmith, Londen, lijkt Gary elke traan uit zijn gitaar te wringen en zie je een man die helemaal opgaat in zijn eigen muziek. Hij lijkt zich even niet te realiseren dat hij voor duizenden mensen staat te spelen. Het is pure passie en nadat hij het nummer afmaakt, krijgt hij meteen en volkomen terecht een ovationeel applaus. We want (Gary) Moore.

vastleggen-in-volledig-scherm-28-1-2017-233656
‘Still got the blues’, 1990, Hammersmith Londen,
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s