Column: Better offline

Een bewoner in mijn appartementencomplex, alleen en gepensioneerd, nodigde mij van de week uit om een avond met elkaar over van alles en nog wat te praten. Gewoon sociaal, offlline. Hoewel we elkaar wel vaker spreken, krijg ik deze uitnodiging in de vorm van een simpel briefje met een telefoonnummer. In mijn brievenbus.

Aangenaam verrast,  druk ik binnen enkele minuten op de deurbel. Er volgt een lang gesprek over onze reizen en er wordt snel een datum geprikt. Zo kan het ook. Het is een prachtig initiatief en ik kijk er echt naar uit. Maar even over deze interactie: waarom doen jij en ik dat zelf zo weinig?

Persoonlijke communicatie sterft langzaam uit. Een conversatie is tegenwoordig twee regels tekst met een smiley. Oppervlakkig en veelal eenzijdig. Sociale media is naar mijn mening verre van sociaal, het maakt ons egocentrisch, dommer en  we leven  steeds meer in het ik-tijdperk. Onze belevingswereld beperkt zich tot een klein wereldje dat binnen een klein scherm plaatsvindt.

Het lijkt zowaar op zombinatie en de likes bewijzen dat je leeft. Turend naar dat scherm, sluiten we onze omgeving uit. We horen, zien en praten niet meer. Wel communiceren we driftig met onze vingers op een veelal fictief toetsenbord.  Lichaamstaal wordt vervangen door smileys. En doe jij daar niet aan mee,  dan ben je af.  Kortom, ben je niet online, dan besta je niet meer.

Ok, dat was  vrij dramatisch, maar ik kom uit een generatie van bellen of persoonlijk spreken. In de loop der jaren zie ik het  veranderen met de komst van internet en de met name de smartphone. De communicatie wordt steeds oppervlakkiger, vluchtiger, onpersoonlijker. Da gebeurt  vice versa. Dus ook bij jou. Kijk om je heen.

Tegenwoordig wordt een geboorte, een trouwerij,  een ziekte of welke indringende levensgebeurtenis dan  ook,  als een onpersoonlijke dienstmededeling online en in een verzameling tekens, aangekondigd. De reacties daarop  zijn korte zinnen met soms kleine, infantiele emicons.  Maar we zijn weer helemaal bij. Ja, wij wel. En ondertussen ontstaat er een diepe communicatiekloof.

Want voor mensen die niet online zijn,  niets met de huidige techniek hebben of omdat ze liever bellen of willen praten, lijkt geen begrip te zijn. Die hebben simpelweg pech. Hadden ze maar een smartphone of computer moeten hebben. Zij zullen zich aanpassen,  zij zullen meedoen. Zo  niet, dan wordt men maar eenzaam. Offline. We don’t care.

Verander dat patroon, doe een briefje in de brievenbus en praat met elkaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s