Oude column: Help, mijn man pikt het niet meer!

Weer een oude, satirische column, ooit geschreven voor andere doeleinden. Met deze keer een schets van al die hulpprogramma’s, nu weer actueel.

Mijn buurman was een fervent blogger, net als ik. Sinds een paar maanden blogt hij niet meer. Hij is het zat. Dat komt door John en zijn cameraploeg. Een half jaar geleden staan zij bij hem op de stoep. Verbaasd doet hij open en het blijkt dat mijn buurvrouw hem heeft opgegeven voor “Help, mijn man is een prutser, danst niet, luistert niet,  maar heeft wel alle tijd voor een hobby!”

Of zoiets.

Deze lopende klaagmuur durft dat alleen maar te vertellen als ze dat met heel Nederland kan delen. Dat is best wel opmerkelijk, gezien het feit dat ze normaal gesproken als enige aan het woord is en mijn buurman alleen maar ‘ja’ en ‘amen’ in zijn vocabulaire heeft. Het wordt een emotionele happening, wat wellicht ook de bedoeling is van de cameraploeg.

Met de camera ingezoomd op mijn verbouwereerde buurman, komt in de keuken het hoge woord er viermaal uit. Niet omdat mijn buurman doof is, integendeel, maar de take moet elke keer opnieuw. John is pas tevreden als mijn buurvrouw het uitschreeuwt en er tegelijk bij huilt. Achter de camera staan de gezinspsycholoog,  de dansleraar en de ingehuurde aannemer al klaar en op het sein van John komen ze daarna spontaan de keuken in lopen.

Wat volgt is een week waarin mijn buurman 24 uur per dag met een camera wordt gevolgd, gedrild en geïrriteerd door John. Elke avond na mijn werk moet ik eerst een hele weg afleggen door kabels, snoeren, cameramensen om mijn deur te bereiken. Daar aangekomen moet ik elke keer vriendelijk aan John vragen of hij even opzij wil stappen, heel irritant. Mijn buurman ziet er ondertussen met de dag steeds vermoeider uit en ik krijg steeds meer medelijden met die man.

Na een aantal dagen  gebeurt er echter wat opmerkelijks. Ik zit in de woonkamer van mijn buren en aanschouw het drama.  Mijn buurman oefent wat danspasjes terwijl hij een muurtje metselt en tegelijkertijd zit te kwartetten met zijn kinderen. Plots komt John de kamer binnenlopen en legt zijn hand op de schouder van mijn buurman. “He Joop, buddy, alles goed? Mooi, er is wat mis gegaan met de opnamen. Ik ben bang dat we alles opnieuw moeten filmen.”

Het is geen verzoek maar een mededeling en John gaat daarna mijn buurvrouw weer ophalen voor de beginscene in de keuken.  Zover komt hij niet, hij wordt opgeschrikt door een laagvliegende baksteen die hem net niet raakt en door het raam vliegt. Mijn buurman gaat helemaal uit zijn dak. ‘Opzouten’  schreeuwt hij en  duwt vervolgens John en zijn cameraploeg de deur uit. Daarna zijn vrouw. Vervolgens smijt hij de deur dicht. Even haalt hij diep adem en loopt naar buiten. Daar staan de cameraploeg en zijn vrouw beduusd in de tuin. De buurman blijft voor hen staan en er volgt een tirade van ongeveer een half uur.

Samen met de rest van de buren bekijk ik dit tafereel met verbazing. Ik geloof mijn ogen niet. Eindelijk iemand die wat durft te zeggen over dit soort waardeloze emo-shows voor de kijkcijfers. Later vertelde mijn buurman me dat John hem een dag later had gebeld. “Ah, excuses aangeboden?’, vraag ik.  Nee, hij wilde  de opnamen van de avond ervoor voor een nieuw concept gebruiken, iets van  ‘Help, mijn man pikt het niet meer!’  John, helemaal enthousiast, schijnt daarna het concept helemaal verder te hebben voorgeschoteld.Voor zijn eigen bloeddruk heeft mijn buurman midden in het verhaal beheerst de verbinding verbroken, net als inmiddels ook zijn huwelijk trouwens.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s