Column: Met je grijze massa stoppen zwart-wit te denken

Zwarte Piet wordt door zijn tegenstanders vaak vergeleken met de beruchte ‘blackface’, een oude, Amerikaanse theatervorm waar blanken zich zwart schminken. Hoewel het de Afro-Amerikaanse cultuur in de vorige eeuw veel populariteit bezorgt,  krijgt het ook snel vele tegenstanders. Het verdwijnt langzaam als verschijning omdat het, net als Zwarte Piet, gezien wordt als racistisch. Ook in  de muziekwereld.

Joni Mitchell

Zo heeft bijvoorbeeld de Nederlander Taco Ockerse dat mogen ondervinden. Maar Joni Mitchell is veertig jaar geleden verantwoordelijk voor een van de meest controversiële blackfaces in de muziekwereld, als zij verkleed als zwarte man op een halloweenfeest verschijnt.  Haar inspiratie is een vriendelijke en swingende, zwarte man, die ze eerder op straat is tegengekomen. Ze besluit daarna deze outfit te kiezen als een ode aan de Afro-Amerikaanse cultuur. Wat is daar mis mee?

Zwarte piet

Als je juist sterke, positieve punten benadrukt en het positief brengt, waarom zou het dan racistisch zijn?  Dat kun je ook terugkoppelen naar de discussie over Zwarte Piet. Hoewel beide kampen een punt hebben,  slagen de tegenstanders  erin om in een rap tempo Zwarte Piet te veranderen. Dat moet pronto, meteen, direct.  Maar zonder dat die tegenstanders het wellicht doorhebben,  gebeurt dat  echter al jaren.

Niet snel genoeg

Geleidelijk. Daardoor ziet men het niet. Kijk eens voor de lol dertig jaar terug. In mijn kinderjaren is het nog de  dommige boeman met oorringen, vuurrode lippen, een accent en een roe. Daar vallen best vraagtekens bij te zetten, zoals Gerda Havertong in Sesamstraat dat doet eind 80’s. In de jaren daarna verandert stukje bij beetje het uiterlijk en de rol zelf.

Hedendaags is het gewoon een vriendelijk, hulpvaardig, toegankelijk, normaal sprekend persoon, heeft het een voorbeeldfunctie. Positieve kwaliteiten waarover niemand beledigd kan zijn, ook al associeert men het uiterlijk met ras. Het fictieve figuur wordt met deze geleidelijke verandering langzamerhand de middenweg waar iedereen vrede mee zou moeten hebben. Daarna moeten we eens stoppen met deze eindeloze discussie. Ok, nog één punt…

Zwart-wit denken

Want wellicht heerst er ook  een tikkeltje overgevoeligheid bij de critici. Als we het omdraaien, wanneer was alweer er een grote demonstratie vanwege de stereotype grappen van comedians als Richard Pryor of  films als ‘White chicks’ waarin de Waylon broers zich wit schminken en zich voordoen als blanke vrouwen?  Nou? Inderdaad, omdat men zich er niet door beledigd voelt. Iedereen, welk ras dan ook,  heeft  een grijze massa waarmee men meer kan dan alleen puur zwart-wit te denken. Daarin zijn we gelijk, denk grijs.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s