Ontbijten met Gaston

Zo nu en dan is er ook plaats voor een oude (hier niet gepubliceerde) column. Zo schreef ik er ooit een over agressieve marketing: Ontbijten met Gaston.

Een paar jaar geleden beland ik in mijn grootste nachtmerrie. Er wordt op de slaapkamerdeur geklopt, maar dat is alleen maar voor de show. Gaston van die loterij is al binnen. Stampvoetend loopt hij door de slaapkamer, zwaait de gordijnen open en draait zich naar me toe. ‘Goeoeooedemorgen!  Hebben we lekker geslapen?  Ja?  Nee?  Mooi.’  En weg is ie. Een bak water is er niets bij. Met mijn humeur op min tien, baan ik mij een weg door alle loterijdozen en andere prut naar beneden.

En daar is ie al weer. In de keuken. Waar ik bepaald niet tegen kan, zijn vrolijke mensen aan het ontbijt, dus die Gaston aan het aanrecht heeft best een probleem. Maar ik laat het niet merken, zo ben ik dan. Zeer geïrriteerd maar ook zwijgzaam,  neem ik plaats op de keukenstoel. Gaston is ondertussen, in zijn rode jas van die loterij en meezingend met de radio, bezig de cheques te sorteren.

Plots draait Gaston zich om. ‘Zo!  Die is wakker!  Wil je een eitje?’- ‘Nee, Gaston. ‘Zeg, heb jij zin in een eitje?” – Nee, Gaston. Het is tegen dovemansoren. Hij wijst naar mijn richting.  ‘Jij wilt vast een eitje?’ – Ach, doe maar, wat jij wilt. Het is net die loterij. Net zo lang blijven doordrammen tot je uiteindelijk murw gebeukt alles accepteert. Roerend in een kop koffie en een zachtgekookt eitje houdt het niet op. Een cameraman, een lichtman, een geluidsman en ene Caroline komen binnenlopen. Ik zie het al aankomen en ik wil net de handen op mijn oren doen, maar het is al te laat. Gaston is me voor. Goeoeoedemor….!’

Oh gelukkig, het is de wekker.  Badend in het zweet kijk ik verschrikt om me heen. Het is stil. Gauw loop ik naar de woonkamer, ik passeer de lege postkratten, die een week geleden nog vol zaten. Opgelucht constateer ik dat Gaston niet aanwezig is. En er staat geen postronde meer op het programma. Vandaag niet meer. Ik hoor me het nog zo zeggen: ’Je hebt nog iets van me tegoed, die postrondjes kan ik van de week wel een keer voor je doen. Even een paar dingen rondbrengen, beetje passen en meten, en het kan gecombineerd worden met zoiets als mijn baan. Maak je niet druk, die paar postrondjes, dat doe ik wel even voor je.’

Nooit. Meer. Aan die simpele postrondjes leken geen einde aan te komen. En niet dat ik langzaam ben, integendeel, maar omdat ik ook de extra dikke, exclusieve agenda van die loterij, een ‘kom op, doe toch mee’ brief voor niet-deelnemers aan die loterij, een ‘kijk, de buren hebben wel wat gewonnen’ doosje mét inhoud van die loterij en nog eens een ‘Ach, waarom doe je niet mee?’ brief van die loterij voor niet-abonnees moest rondbrengen. Elk op een andere dag. Elk geadresseerd aan 200 huishoudens. En dat met de afbeelding van die Gaston. Mijn eigen Freddie Krueger.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s