Column: In de 90’s draait het vooral om het plaatje op de draaitafel

Nostalgie en herinnering geven veelal foute informatie. Is het werkelijk zo gegaan, zag het er werkelijk zo uit?  Nee, in vele gevallen niet. Vraag maar eens aan iemand hoe die speciale dag is verlopen, wedden dat die persoon met een ietwat andere voorstelling van zaken komt? Maakt het wat uit dan? Nee, in ieder geval afgelopen zaterdag niet bij We love the 90’s in Nijmegen.Soms heeft je geheugen het gewoon goed.

Zangeressen

In ieder geval bij  Lou Bega, er is er werkelijk niets veranderd als zijn grootste hit ‘Mambo no 5’ over het terrein galmt als we net binnen komen lopen. Eenmaal wat dichter bij het podium(lees: nagenoeg vooraan), ligt het bij de optredens van Alice Deejay en Capella wat anders. Daar moet ik even nadenken of de ‘gezichten’ van de acts nog hetzelfde zijn en ook te zien zijn geweest in de videoclips die in de 90’s veelvuldig op MTV en TMF  worden gedraaid. Ja en nee.

Bij Capella is het een simpele vergelijking. Kelly Overett = Capella, net als in de 90’s sinds jaren weer het gezicht. Vergezeld met een nieuwe rapper is de act weer nieuw leven ingeblazen. Net als Alice Deejay weer terug is. Daar met het verschil dat zangeres Judith Pronk, die het gezicht is van het project rond Jurgen Rijkers tot 2002, hedendaags iets anders doet en is vervangen door zangeres Ilona sinds de groep met haar een succesvolle herstart heeft gemaakt. Goed, wel met een paar letters minder in de groepsnaam.

Gewoon party met Shaggy en Paul

Je zal bijna denken dat veel acts de 00’s hebben overgeslagen (was ook prut in vele opzichten) maar de Party Animals hebben die  herstart al vlak na de eeuwwisseling gehad. Het  bestaat (als overigens  geweldige podiumact) nu uit vier groepsleden die amper de eerste generatie met Mc Remsy en hippie Paul hebben meegemaakt. Die andere Paul trouwens ook niet, Paul Elstak. Die blijft ook nu gewoon Paul achter de draaitafel met een andere MC en uitstekende show. Net als Shaggy gewoon Shaggy is gebleven. Dat hij daardoor op het podium weinig verrassend is, maakt niet zoveel uit,  ik vraag me in ieder geval geen moment af of het in de 90’s toch heel wat anders was.

Tijd doorstaan

Het blijven stuk voor stuk allemaal concepten die nog steeds werken en als podiumact de tijd hebben doorstaan. We zijn nu voldoende verwijderd van de 90’s, het is tijd voor nostalgie. Daardoor floreren veel acts weer zoals in de 90’s, alleen zonder de hits. Maar geheugen en nostalgie staan ook los van elkaar.Zo heeft het plaatje van de 90’s op het podium niet veel uitgemaakt. Het plaatje op de draaitafel daarentegen wel. De muziek van de 90’s is uniek, creatief en een feestje. Dat verandert niet, dat blijft ook in 2016 hetzelfde.

Van het terrein aflopend, vraag ik mij af, wanneer dat eigenlijk is gestopt.  Wellicht nooit en neemt hier nostalgie de overhand, wellicht in het jaar 2000 met die plaat van Jody Bernal. Dat kan immers niet gebaseerd zijn op foute informatie van het geheugen, dat verandert niet door nostalgie, aan die plaat blijf ik namelijk een gruwelijke hekel houden. Helaas, Jody.

Vastleggen in volledig scherm 31-8-2016 215036

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s