Column: Muziek pakt zijn moment


In het interessante boek ‘The next 100 years’ uit 2009 geeft George Friedman, een autoriteit op het gebied van geopolitiek, een nauwkeurige voorspelling van de komende evenementen die nog gaan plaatsvinden in deze eeuw.  Hoewel hij zelf ook stelt dat het natuurlijk speculatie is en gebaseerd op historische feiten, loopt in ieder geval het eerste scenario tot 2020 al akelig volgens het boekje.

Het boek wijst met name naar vier landen die ieder in hun eigen tijdvak een dominante rol gaan spelen de komende eeuw. Hoewel deze keuze ook voor mij op het eerste oog  onwaarschijnlijk klinkt, weerlegt George dit door de vorige eeuw in vakken van twintig jaar te verdelen. Kijk eens hoe de wereld, op het gebied van politiek en samenleving eruit zag in 1920, 1940, enz. Deze korte tijdspannen bewijzen dat geschiedenis is zoals het kijken in de spiegel.

Je ziet jezelf niet ouder worden, maar anderen over een langere tijd wel. Vergelijk eens wat de techniek nu kan ten opzichte van twintig jaar terug. Op een doordeweekse dag lijkt er niet veel te veranderen, maar de afgelopen twintig jaar hebben er enorme veranderingen in de wereld plaatsgevonden.  Ook voor jezelf. Hoe zagen je leven en je vriendengroep twintig jaar geleden eruit, wat waren je mogelijkheden en kansen toen?

Toekomst is incrementeel. Stukje bij beetje vindt er een verandering plaats met als basis het heden. Het is een voortdurende kettingreactie. Hetzelfde geldt voor de muziek.  Al eerder heb ik gesteld dat muziek uiteindelijk tijdloos is, maar voortdurend verandert. Leg maar eens een top 40 van 1970 , 1990 en 2010 naast elkaar en je ziet een enorme verandering in stijlen van muziek, klederdracht en optreden. Het is allemaal tijdsgeest, een moment.

Het gros van de populaire bands van toen heeft een houdbaarheidsdatum en zijn nu verdwenen. Je ziet dat de populairste platen van twintig jaar eerder niet meer passen in de huidige hitlijst.  Dat geldt natuurlijk ook andersom. Veel platen die je nu populair zijn, zouden dat in een ander tijdvak nooit zijn geweest. En zullen dat in een ander tijdvak ook nooit zijn. Klinkt moeilijk, maar neem als voorbeeld maar ‘The power’ van Snap. 

In haar eigen tijd een vernieuwing. Het past, met name door de ontwikkeling van muziek, natuurlijk niet tussen tussen de ultrapopulaire 1970 iconen als The Who, Neil Diamond,  Shocking Blue en The Cats. Maar als we het realistisch bekijken,  zal de plaat vrijwel zeker in 2016 ook van alle concurrentie verliezen. Voor dit tijdvak is het hopeloos verouderd, in het beste geval old school genoemd.

Want muziek pakt net als geschiedenis haar moment. Aan het einde van het verhaal (en deze column) is elke plaat, elke gebeurtenis, elk historisch feit niet meer dan een blok fundering voor de toekomst en zijn er maar weinig aspecten die echt tijdloos blijven. Alleen muziek in het algemeen en ademhalen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s